Informatie
Geschreven door GraafTell
Categorie Dagboek | Soloseks | Dromen
Reacties: 3
2202 woorden | Leestijd 8 minuten

“Komt u het brengen?”
Hij slikte, zag zijn blik een seconde naar het formulier in haar hand dwalen, keek haar toen aan en zei:
“Nee. Ik kom hier . . . produceren.”
Verscheen er kort een glinstering in haar bruine ogen? Ze wierp een blik opzij naar haar collega bij wie een minzame glimlach rond de volle mond plooide.
“Prima”, zei ze, hem van onder haar wenkbrauwen aankijkend. “We zullen u . . . begeleiden.”

Het laboratorium was verlaten geweest. Hij was niet op tijd voor zijn afspraak, ruim vijftien minuten te laat. Een gekantelde vrachtwagen had op de ´s vrijdagsmiddags anders moeiteloos doorstromende snelweg een file doen ontstaan. Toen hij door de hallen van het ziekenhuis naar de afdeling Voortplantingsgeneeskunde beende, voelde hij onder zijn T-shirt een druppel zweet uit zijn oksel omlaag glijden. Zomerwarmte, zenuwen. Gelukkig had hij zonder moeite zijn weg gevonden.

Enkele ogenblikken had hij in het lege laboratorium gestaan, een tikje besluiteloos. Zijn blik was over microscopen, computers en ander toebehoor  op de werkbanken rondom gegaan. Door de openstaande vensters had het geluid geklonken van zwaluwen hoog in de lucht, vanuit een hoek van het lab een constant zacht gezoem van een temperatuurkast. Tussen de warme, klamme vingers van zijn linker hand had hij zijn ponskaart gevoeld, die van zijn vrouw en het formulier. Toen had hij tussen de apparatuur een soort balie ontwaard met daarop een bel. Hij strekte zijn hand uit. Een helder „ping“ vestigde de aandacht op zijn aanwezigheid.

Een aantal ademtochten later kruiste zijn starende blik de bruine ogen van een vorsend gezicht dat om de hoek keek van een deur links achter in het laboratorium. Het behoorde toe aan een vrouw in een laboratoriumjas die hij schatte van zijn eigen leeftijd. Ze droeg donkerbruine steile haren in een staart. Een zweem van een glimlach trok over haar zongebruinde gelaat.  Zijn blik standhoudend stapte ze het laboratorium in.
“Sorry”, zei ze besmuikt. “Meneer Van Ringen? . . . We verwachten u.”

Hij stamelde een verontschuldiging. De ponskaarten en het formulier gingen door zijn vingers, zodat ze de aandacht van de laborante op zich richtten.
“U komt voor het blauwe formulier”, constateerde ze. Het formulier in zijn bezwete hand was blauw. Achterin kwam een tweede vrouw tevoorschijn – lang, stevig, rondborstig en aanzienlijk jonger dan haar collega. Een rode, verhitte blos kleurde haar wangen. Ze had hem toegeknikt bij wijze van groet, onderwijl een streng blonde krullen wegstrijkend voor haar zwaar aangezette blauwe ogen. Enkele ogenblikken was er niets gebeurd. Hij voelde de blikken van beide vrouwen langs zijn lichaam glijden terwijl hij midden in het laboratorium stond, een tikje bedremmeld nu.

Hij vermande zich. “Ik kom voor een spermamonster.” Dat de woorden half bleven steken in de brok in zijn keel kwam zijn gemoedsrust ook niet ten goede. Ruim anderhalf jaar geleden hadden ze besloten dat Rosa zou stoppen met de pil. Maar het kindje dat leefde in hun beider harten en dromen was nog niet afgedaald naar haar buik. Aan het begin van de zomer hadden ze hun verhaal voorgelegd aan dokter Osinga. Hij had hen resoluut doorverwezen om te laten onderzoeken hoe hun kinderwens alsnog kon worden gerealiseerd. Een analyse van zijn 'zaaigoed' was daarbij even voor de hand liggend als nodig.

De vrouwen keken hem nog steeds afwachtend aan. “Mijn ponskaart . . . En die van mijn vrouw.” De laborante met het bruine haar wisselde een blik met haar blonde collega. Die trok een mondhoek op, een halve grijns. Er trok een kuiltje in haar blozende wang. Ze deed een stap naar voren, steunde haar onderarmen op de balie naast de bel en bleef hem aankijken. De brunette had de bescheiden uit zijn hand genomen en gevraagd wat hij precies met zijn monster kwam doen. Door haar collega gadegeslagen nam ze de gegevens door. Hij riskeerde een blik naar links. De blondine schonk hem een adembenemende blik in het schier peilloze decolleté prijsgegeven door haar labjas. En een glimlach die hij moeilijk te duiden vond, maar die een kriebelend gevoel teweegbracht in zijn onderbuik, een handbreedte onder zijn navel.

“Meneer Van Ringen”. De dwingende stem van de bruinharige laborante trok weer zijn aandacht. Boven het blauwe formulier geleund keek ze hem van over haar schouder aan. Ze opende haar mond, sloot hem weer, haar voortanden op haar onderlip rustend, alsof ze woorden zocht. Ook bij haar een glimlach met een zweem van dubbelzinnigheid. “Sinds wanneer heeft u onthouding?” Dat was wat ze wilde vragen. De instructie op het blauwe formulier schreef voor om twee tot drie dagen voorafgaand aan de monsterneming geen zaadlozing te hebben.
“Drie dagen”, antwoordde hij waarheidsgetrouw. De brunette draaide zich om naar haar collega. Beide vrouwen knikten. “Helemaal goed”, zei de blondine zacht maar nadrukkelijk. Eens te meer lieten ze hun blikken op zijn lichaam rusten. Het kriebelende gevoel in zijn buik zorgde dat hij het voelde gloeien achter de rits van zijn witte capri broek.

“Pak maar een potje”
De blondine plakte het bedrukte etiket dat ze kreeg, op een doorzichtig plastic potje met een blauw deksel. Wat hij haar toen zag doen, deed het bloed in zijn oren ruisen. Ze opende nog een knoopje van haar witte laboratoriumjas. En stopte het potje tussen haar opulente borsten. Haar oudere collega moest de verbazing in zijn gezicht hebben gezien. “Temperatuur is bij een monster voor semenanalyse heel belangrijk”, doceerde ze bedaard. “Lichaamstemperatuur is optimaal.” De blonde laborante grinnikte. Haar collega legde haar hand op zijn rechter onderarm. “Komt u mee, meneer Van Ringen?”

Ze begeleidde hem de gang op. In zijn ooghoek zag hij vrouwen praten aan de balie van de afdeling Voortplantingsgeneeskunde, een schoonmaker achter zijn kar. Van hun aanwezigheid, de hand die hij even prikkelend als impertinent op zijn arm voelde, namen ze niet de geringste notie. De brunette strekte haar hand uit naar de klink van een deur met daarop een schildje met de letter B.

Ze betraden het achterliggende vertrek. De blondine stapte eveneens over de drempel en deed de deur achter hen dicht. Een kamer zonder vensters, met gedempte, indirecte verlichting. Tegen de wand een sofa naast een tafeltje waarop in een fles een boeket rode kunstrozen stond. De laborante bleef staan, een paar voet van de deur. Haar blonde collega legde een hand op haar heup en vlijde zich tegen haar lichaam aan. “Zo, dit is de ruimte”, sprak de brunette met een onbestemde glimlach. Hij zag de vrouwen staan, hun benen bloot, hun voeten staken in witte muilen. Hij werd getroffen door de sensualiteit van wat hij zag.
“Of heeft u meer behoefte aan . . . privacy?”, vroeg de brunette met een glimlach die nu ronduit wulps te noemen was.

Hij was te verbaasd om een woord uit te brengen. De brunette keek haar jongere collega aan en zei gedecideerd: “Laten we meneer Van Ringen verder helpen.” De blondine keek hem aan, haar omfloerste blik verried geilheid, die er voor zorgde dat het bloed in zijn geslacht begon te stuwen. Als in een roes onderging hij hoe ze zijn T-shirt over zijn hoofd trok en het op de vloerbedekking liet vallen. Toen reikten haar vingers naar de sluiting van zijn capri broek. Ze trok hem routineus met onderbroek en al van zijn heupen omlaag. Met een mengeling van opwinding en schaamte zag hij dat zijn geslacht half stijf amper nog naar beneden wees. Hij werd gewaar hoe de vrouwen in hun witte jassen zich onverholen aan zijn naakte lijf verlustigden.

Ze keken elkaar vervolgens enkele ogenblikken aan: de brunette knikte met een waarderende uitdrukking in haar gezicht. De blondine, haar wangen nu hoog rood, kirde verrukt. Begerig strekten ze hun armen naar hem uit. Ze lieten hem tussen hen in plaats nemen op de imitatieleren zitting van de sofa. Hij voelde hun handen over zijn brede borst en zijn platte buik. De streling over zijn gespierde dijen ontlokte aan zijn keel een wellustige kreun. Zijn geslacht richtte zich op op het ritme van zijn hart. Hij keek toe hoe beide vrouwen het genoddelijk met hun vingers betastten.

Op een zeker moment richtte de blondine zich op van de sofa. Met een schielijke glimlach kroop ze tussen zijn uiteen gesperde dijen. Ze keek haar collega aan, bevochtigde met het puntje van haar tong haar lippen. De brunette duwde zijn tot berstens toe gezwollen pik omlaag, zodat de dieppaarse eikel naar haar willige mond reikte. Het benam hem de adem toen de blondine haar lippen tuitte en ze rond de top van zijn geslacht stulpte.

Ze steunde haar handen op zijn naakte dijen. Ze moet de siddering gevoeld hebben in de spieren onder de lichtbehaarde huid terwijl haar mond wellustig langdurig langs de volle lengte van zijn schacht op en neer schoof. Met een blik toegeknepen vol ongeloof en lust zag hij hoe ze zijn geslacht smakkend weer aan haar lippen liet ontsnappen. De laborante naast hem op de bank bewoog zijn stijve pik omhoog, haar collega in staat stellend zijn ballen een voor een zacht sabbelend in haar mond te nemen. Daarbij bracht de brunette haar mond naar zijn oor. “Volume en bewegelijkheid van het sperma zijn belangrijk voor een goede kans op zwangerschap”, siste ze en gaf een likje aan zijn oor. De blondine trok met het puntje van haar tong een spoor langs de kale huid van zijn liezen om zich ongegeneerd slurpend weer met haar mond over zijn geslacht te ontfermen.

“Ik denk dat meneer Van Ringen er nu klaar voor is”, had de brunette uiteindelijk gezegd. Hij keek toe hoe de blonde laborante bijna weerwillig zijn pik uit haar mond liet glijden. Met de rug van haar rechter hand veegde ze het achtergebleven speeksel van haar kin. Ze ging weer links naast hem zitten. De brunette haalde haar hand weg rond de wortel van zijn geslacht. Het deinde glanzend van het speeksel op en neer. In zijn lendenen was de lust al geruime tijd definitief ontwaakt.
“Het sperma voor semenanalyse dient door zelfbevrediging verkregen te worden”, sprak de laborante terwijl ze een streng van haar donkere haren achter haar oor vlijde. “Monique . . . “ De blondine haalde het doorzichtige plastic potje tussen haar borsten vandaan. Ze schroefde het deksel er af en overhandigde het potje hem.

Een ogenblik hield hij het in de palm van zijn hand terwijl hij naakt tussen de beide laborantes in op de sofa zat. Zijn beenharde geslacht prijkte nog steeds fier in zijn schoot. Toen stond hij op. De vrouwen volgden zijn bewegingen met wulps interesse. De brunette loom achterover geleund, haar benen opgetrokken. Haar jongere collega op de rand van de sofa, haar onderarmen op haar dijen gesteund, nu in haar labjas nog meer van de welving van haar boezem onthullend.

Hij sloot zijn vuist rond zijn geslacht. En begon te masturberen. Dat te doen onder het toeziend oog van twee verhitte vrouwen joeg een golf van opwinding door zijn lijf. Hij zou het ze laten zien. Hij liet zijn blik over hun gezichten glijden die zijn bewegingen ademloos volgden terwijl hij zijn hand zijn werk liet doen, het tempo variërend langs de glibberige schacht.

Hij legde zijn eikel op de rand van het potje en voerde het tempo van zijn vuist nu op. Hij voelde hoe zijn orgasme zich een weg baande naar de oppervlakte. Hij beet zijn kiezen op elkaar. En spoot drie volle stralen tegen het doorzichtige kunststof van de bodem. De brunette knikte instemmend, de blondine slaakte een diepe zucht. De geilheid liet hij in zijn lichaam resoneren. Terwijl zijn ademhaling zich kalmeerde had hij zijn blik in die van de brunette gehaakt. Ze leunde achterover, hem met gekanteld gezicht van onder haar wenkbrauwen aankijkend – in haar halve glimlach las hij bewondering, in haar ogen begeerte. Langzaam deinend begon zijn geslacht weer te gehoorzamen aan de wetten van de zwaartekracht.

Met knikkende knieën was hij uiteindelijk door de gangen van het ziekenhuis terug gelopen naar de uitgang. Hij voelde zijn prostaat knijpen, zo heftig was zijn ontlading geweest. In zijn auto, die geparkeerd stond in de garage onder het ziekenhuis, had hij eerst minutenlang in het halfduister voor zich uit gestaard. Had hij gedroomd? Hij voelde hoe een opdrogend restant voorvocht zijn voorhuid zich aan de stof van zijn slip deed hechten. Hij huiverde – vol ongeloof, opwinding en een vleug schaamte. Toen had zijn zonnebril opgezet en was de warme namiddag ingereden.

Bij de kruising op de hoofdweg was hij gestopt voor het rode licht. Zijn blik gleed langs de voetgangers op het zebrapad. Een jongetje van een jaar of drie, zijn knuistje in de hand van wat leek zijn pa, keek dromerig naar de felgekleurde gasballon die gestrikt was rond zijn pols. Weer gloeide het in zijn lijf, nu bij zijn hart. Een loom verlangen.

Hij werd opgeschrikt door de mobiele telefoon in de carkit – de ringtone die zo vaak klonk.
“Hé, de lady of the rings . . . “
“Hoe is het gegaan? . . . Is er iets? Je klinkt zo . . . rozig . . . “

Het stoplicht voor hem sprong op groen. Hij drukte het gaspedaal in en stuurde zijn wagen de hoofdweg op.
“'t Ging wel goed. Bizarre ervaring, met zo'n blauw formulier op zo'n lab.”
“O ja? . . . Vertel . . . ” Rosa's lach deed hem achter zijn zonnebril blozen.
“Doe ik vanavond . . . Ze hebben me goed geholpen.”


© Graaf Tell 2007

 

Naar alle verhalen van:  GraafTell

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Prachtig verhaal, het idee is geweldig. Ik overweeg omscholing.
Cruijff had gelijk: elk nadeel heeft een voordeel :lol: Het ongemakkelijke van de situatie wordt schitterend beschreven. Ondeugend en origineel verhaal.
Nooit nodig gehad, maar als ik dat had geweten........ :roll: Prachtig verhaal!!