Raaskallen

Informatie
Geschreven door Taboe
Geplaatst op 18 april 2019
Hoofdcategorie Fetisj | BDSM | Extreem
Aantal reacties: geen
5903 woorden | Leestijd 30 minuten

Gisteravond belde een kennis mij op uit Rotterdam. Hoewel zijn naam er niet toe doet, is het eigenlijk meer een vriend dan zo maar een bekende. Bekend zou hij wel willen zijn misschien, ook in brede kring. Daarom is het dat hij fantaseert over het hebben van veel zorgen betreffende het grote geheel der roemrijke toekomst. Het op tijd inleveren van moties die de wereld transformeren tot een leefbare plek voor iedereen en het op tijd inzenden van artikelen. Artikelen die het ei van Columbus bevatten en die daarmee de basis leggen voor een sociaaleconomische politiek die, uit de praktijk gerukt, de politici wel even wakker zou schudden. Een nieuw politiek reveille op linkse schoen gezoold en iedereen die daarop zit te wachten. Of 'ie er zelf in geloofd, dat is een overbodige vraag.

Het vertrouwen dat de Jezuïeten hadden in hun heilige werken, van het verbranden van heksen tot en met het geestelijk verminken van aan hun toevertrouwde internaat knaapjes, dat vertrouwen verbleekt als je het vergelijkt met het onomstotelijke zelfvertrouwen van de doorwinterde en geletterde theoreticus.

Maar hoe het ook zij; eens zal de dag gloren. Dat staat wel vast. Zondag, Bevrijdingsdag, tweede pinksterdag, voor alle dagen is immers een plaats gereserveerd op de eindeloze kalender van een goed geweten. Maar dat doet er allemaal geen reet toe. Oude niet vergeten tijden kwamen ter sprake door de telefoon, en terloops werd er aan herinnerd dat ik in mijn zondige jeugdjaren òòk schreef. Terstond door mij ontkend natuurlijk.

Laat die verleden tijd maar voor wat het eens was; die heb ik inmiddels wel overleefd. Maar steeds nog forceer ik letters op papier, grijp ik kromme gedachten met beider handen stevig vast en boetseer ik het tot een zelfs voor mij begrijpelijk wereldbeeld. Oei, oei, redelijk pissig moest ik aanhoren waarom HIJ niet wist dat ik zoiets (tegen beter weten in) nog steeds praktiseerde en HIJ sinds ruim een decennium niets meer van mij te lezen had gekregen van fantasieën die uit mijn duim waren ontsproten.

Zeker de fantasieloze kritiek vergeten die hij me destijds gaf. Die gingen altijd wel vergezeld van gastvrijheid tot en met en daarbij een pilsje en och, dan neem je de waarheden ook niet meer kwalijk. Maar toch, de ontzetting kwam enigszins verbazingwekkend over. Schrijven in competitieverband, wat een flauwekul. Leesgroepjes van zondagsdichters die elkaar in de oren onanerend hun poëtische ontboezemingen over foutparkeerders en margrieten in de groene ochtendzon vertellen. Breek me de bek niet open, ik vind dat walgelijk, moei me niet tussen dat soort lettertrekkende stereotypen die hun hobby uitoefenen in plaats van naar een echte psychiater te lopen. Of een kerk. Een goeroe. Een politieke partij. Nee hoor, dan maar liever schrijven en verscheuren. Heb je tenminste nog zelf in de hand.

Oh ja, daar ging het over. Over schrijven en gelezen worden. Ik schrijf niet, laat dat duidelijk zijn voor nu en altijd. Veel leuker vind ik het om gewoon wat te raaskallen op papier. Om er daarna een mooie vlieger van te bouwen die opstijgt naar de zon of zo. Anders moet je je woorden uitleggen en verantwoorden aan mensen die weliswaar de lagere school hebben voltooid, maar die er nog minder van snappen dan ikzelf doe.

Een sisyfusarbeid waarvoor ik al te moe ben als ik ontwaak, echt waar. Geprivilegieerden? Neen. Slechts degenen van wie ik echt hou, vermag ik wel eens te confronteren met mijn letterbrij van chaos op papiertjes gezette paniekaanvallen ter verdediging tegen de kapitalistische persoonlijke frenetieke aanvallen der verdediging. De Heere sta me bij als de Telegraaf mij zou citeren! Veel liever dan dat schrijf ik op toiletpapier dat ik nadien zelf als zodanig hergebruik. Dat kan, wat mij betreft, de rest ook doen.

Ik zal schrijven godverdomme en schrijven, ik zal enorm mijn best doen en blijven doen, om kwantitatief zoveel op papier te smijten dat er niemand met een vuile kont hoeft rond te lopen. Je reet ermee afvegen, geen probleem, maar gelezen worden is iets anders, liever niet eigenlijk misschien. Niet gelezen door al die plebejers die me interpreteren, me uitleggen. Schrijven om mezelf te laten amputeren door gefrustreerde kapitalisten die me naderhand zullen nawijzen en roepen 'daar heb je die klootzak die ons spiegelbeeld heeft verkracht'.

Te midden van grauwe slierten ochtendmist pak ik wel mijn fiets en ga weer proberen te overleven zonder valse pretenties. Mezelf verkopen aan bedrukkers van aan elkaar geklitte cellulosestrengen gevuld met waandenkbeelden en miskendheid en onvergetelheid, dat doe ik niet.

Dat is alleen maar leuk als ze je toch al hebben opgesloten, zoals bijvoorbeeld markies de Sade. Eenmaal in de bajes heb je zo weinig te verliezen dat je daarmee de vrijheid hebt verkregen om dingen op papier te zetten zonder te worden opgehangen door de burgerij. De markies, de Konsalik van de geildoordrengde vuige pornografie, meisjesbloed plengend voor de ogen der brave burgers met wellustige blikken als wraak.

Waar ging het ook al weer over? Een nieuw begin.

Een stukje schrijven dus. Beschouw het maar als een proeve van bekwaamheid voor allen die het beter kunnen. Hebben zelfs zij nog een lol; wie had het kunnen denken. Maar zoals al gezegd, het zij ze gegund, want voor de rest hebben ze zo weinig.

 

DE GEFANTASEERDE DROOM. Met dank aan D.A.F. de Sade en consortium.

't Is alweer een paar weken geleden. Sinds een paar dagen minus twee dagen kan ik alweer probleemloos zitten, hoewel ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat de twee dagen misschien wel de meest bevredigende waren achteraf gezien. Nederlanders. Duitsers. Twee naties, twee volkeren en anders zijn ze. De anale pervertering is tot in spreekwijzen doorgedrongen in een positieve zin in het Germaanse rijk. Daarvan is bij ons geen sprake in Nederland. 'Leck mich am Arsch!', 'du Arschloch!!', de spreuken zijn wel bekend. Alles wat bij ons wordt verwoord als zijnde 'kut' is bij de oosterburen stront en schijt. Er rust hier ook een groter taboe op anale genotsbeleving en alles wat met pisgenot te maken heeft.

Verlegen legde ik (nee, dat 'ik' is fout. De hoofdpersoon kan ik echt beter een fictieve naam geven. Dat garandeert absolute anonimiteit en voorkomt verwarring, vandaar dus). Verlegen legde Hendrik zijn fantasie uit aan de door hem opgezochte domina. Niet dat hij een masochist was, wiens lust gelegen was in het ontvangen van pijn en vernedering, maar hij ging ervan uit dat er buiten het SM-circuit geen begrip zou bestaan voor zijn wensen. Het was duur, maar vooral ook anoniem en discreet, en die prijs betaal je nu eenmaal ook. Hendrik had het er wel voor over, hij ging ervoor.

Toen hij eenmaal het pand had betreden en de deur achter hem was dichtgeslagen, vroeg een meneer hem vriendelijk maar doordringend waarvoor hij kwam. Een beetje overrompeld en beschaamd antwoordde hij schuchter iets in de trant van een 'anale behandeling'. Toen hem daarop werd gevraagd of hij kwam om een meisje in d'r reet te neuken kreeg Hendrik een kop als een pioen en wist niet meer wat te antwoorden. Hij wilde helemaal geen meisje in de reet neuken, maar hoe vertel je aan een pooier (dat zal zo'n portier wel zijn, daar ging hij van uit tenminste) dat je grote wens is dat je komt om het lijdend voorwerp te zijn in de ogen der braven, in plaats van het leidend voorwerp?

Een tactische oplossing schoot hem te binnen naar hij dacht toen hij met rode konen begon over 'nursing', waarop de portier hem taxerend aankeek met een koele blik. Zijn wenkbrauw trilde zo nu en dan heel snel en rond zijn neus leken kleine rimpeltjes een eigen leven te voeren. Hendrik had nu op een hele andere plek willen zijn, voelde de bodem onder zijn voeten wegzakken en hij voelde zichzelf zielig in de confrontatie met de alom heersende onzekerheid.

De man die de deur voor hem had geopend staarde hem taxerend aan, en nog meer rimpels verschenen toen zijn wenkbrauwen bijna verdwenen onder zijn vettig zwart voorover gekamd haar.

Opeens smolt zijn gezicht en zei hij dat hij Inge zou halen. Met haar moest Hendrik maar eens praten, zo meende hij. 'Dat is een lekkere meid hoor vriend, en ze kent geen taboes' zo ging hij voort. 'En als je iets vraagt waar ze geen zin in heeft, dan zegt ze dat wel. Tegen mij zeg je toch niet wat je wensen zijn, maar dat moet je ook zelf weten, geen probleem. En als jullie er met zijn tweetjes niet uitkomen, dan kijken we gewoon even verder. D'r zijn meer meissies hoor, allemaal leuke grietjes zonder taboes. Meesteressen en aardige slavinnetjes met wie je je kunt vermaken zoals je maar wilt', en met een ruim gebaar wenst hij Hendrik plaats te nemen in een kleine wachtkamer.

Een echte deur ontbrak, in plaats daarvan hing er een glazen kraaltjesgordijn. In een hoek hing, vanaf het plafond gedrapeerd, een fluwelen doek, vaal en stoffig en aan de muur een schilderij van een zigeunermeisje met een glinsterende traan in haar ooghoek. Hendrik nam plaats op de kleine doorgezakte bank, gelaten afwachtend op wat er hem te wachten stond. Van alle opwinding die hij in zijn fantasieën had beleefd was niks meer over. Gelaten afwachten, verder helemaal niets.

Rustig stil zittend schrikt Hendrik op als plotseling de bel door de gang weerklinkt. De bel die hij een paar minuten geleden liet weerklinken leek buiten een zachte zoemer. Hierbinnen klinkt het als een luchtalarm dat hem nog verder in onzekerheid brengt zonder precies te weten waarom. Een zwaar gerochel van iemand die overduidelijk veel zware shag rookt weerklinkt en er is te horen hoe een stroperige fluim wordt uitgespuugd op de stenen vloer, een dof spetterend geluid makend. De portier maakt de voordeur open waarvan de scharnieren ook wel eens gesmeerd mochten worden.

'Ah, daar hebben we meneer Alberts, komt u binnen' klinkt het joviaal en luid. 'Zoals u heeft gevraagd, draagt Sylvia een rode jarretel, en ze ligt al op u te wachten. Klaar om in de boeien te gaan genieten van de verrassingen die u voor haar in petto heeft. Ze is er klaar voor. U weet de weg wel, hè? 't Is het kleine kamertje naast de badkamer, u weet wel'.

Het geluid van lederen schoenzolen weerklinkt door de gang en in een glimp ziet Hendrik een schuchter gebouwd postuur voorbij schieten. Een vaste klant, denkt hij, en staart vervolgens weer naar de verschoten vloerbedekking in de kamer waarin hij zich voelt geparkeerd. Kon hij nog maar wegglippen denkt hij, zonder dat hij gezien of gehoord zou worden. Maar dat kan niet, daarvan is hij zich bewust.

Wat, als zijn zuster, met wie hij samenwoonde, er achter zou komen wat hij in de stad was gaan doen! Nog nooit was hij in een dergelijke gelegenheid geweest. Had hij alleen maar over gefantaseerd in bed met de lamp uit en dan nog onder de lakens. Zou hij hier mogen roken? Er staat wel een asbak op een bijzettafeltje, naast de vaas met half verlepte anjers. Maar zou er ook nog tijd voor zijn, een shagje rollen?

Hij zat er alweer een heel tijdje en verwachtte ieder moment dat ze toch wel zo zou komen, Inge. Hoe zou ze uitzien, vroeg hij zich af. Als ze maar geen grote dikke vrouw is met hangtieten, bedacht hij, toen hij met door zenuwenzweet bedekte vingers een sigaret probeerde te rollen. Door het vocht plakte de tabaksliertjes aan het vloeitje en een mooie sigaret zou het dus wel niet meer worden, flitste door zijn hoofd. Bovendien moest hij naar de WC, plassen. Misschien, eigenlijk wel zeker, omdat hij onderweg naar dit adres een paar pilsjes was gaan drinken in de stationsrestauratie om zijn schaamte en gêne proberen te overwinnen. Nu zat hij te klooien met zijn shag, had spijt van zijn aanwezigheid en hij zat maar te wachten. De WC zal wel niet met een bordje zijn aangegeven, en bovendien, hij durfde niet zomaar rond te gaan lopen door het voor hem vreemde pand.

'Hoe duur zou het zijn?' schoot hem door het hoofd. Hij had vierhonderd euro bij zich. Als dat maar genoeg is; niet dat hij problemen zou krijgen. Lees je vaak over in de krant of zo, dat hoerenlopers (zoals hij er nu een was!) problemen krijgen met pooiers die je met plezier het ziekenhuis in rammen. Of je chanteren met familie. Nerveus stak hij zijn sigaret aan, waarbij hij bijna zijn neus verbrandde aan de steekvlam uit de goedkope wegwerpaansteker, juist op het moment dat het kralengordijn ruisend opzij werd geduwd. En ja hoor, bingo.

Hendrik schrok zich de tyfus en verslikte zich danig in de rook van de eerste hijs, zodat hij alleen maar nog kon proberen kuchend overeind te blijven zitten. 'Godverdomme, was ik maar gewoon thuis gebleven' flitste het opnieuw door zijn kop.

'Hallo', klonk het vrolijk en geruststellend. 'Ik ben Inge, en Peter vertelde me dat je voor mij kwam, tenminste, dat dacht hij', klonk de beetje hese stem. 'Weet je, ik doe hier de rol van verpleegster, en ik doe allerlei spelletjes. Anale massage, klysma's, katheders, vacuümbehandelingen, spelletjes met injectienaalden en nog veel meer lekkere dingen, net wat je maar wilt. Maar ik ben geen slavin. Als je daarvoor komt, dan stel ik je voor aan een collega, een heel leuk meisje, dat daarvoor in is. Maar ik heb wel graag dat je eerst eventjes aan mij vertelt wat je eigenlijk wilt. Je hoeft je nergens voor te schamen hoor lieverd, we zijn hier aan alles gewend en praten heel lekker open over seksuele spelletjes. Dan kunnen we er daarna nog meer van genieten, weet je wel!'

Hendrik staarde haar aan en vond dat ze er wel een beetje belachelijk uitzag met haar uitdagende decolleté en het wit gesteven verplegerskapje over haar van hairspray stijf staande donkere haren die tot op haar schouders vielen. En dan die mollige bovenbenen die onder het veel te strakke verpleegsterrokje uitpuilden en de zachte bolling van haar onderbuik deed accentueren. Maar haar vriendelijk klinkende stem en geruststellende woorden die pasten wel goed bij haar ogen. Die keken hem aan, vriendelijk, onbevangen en nieuwsgierig. 'Wat is jouw naam?' vroeg ze.

Een lichte paniek sloeg toe bij Hendrik.

Kon hij nog terug? Zomaar de straat oplopen, de deur achter hem dicht trekkend zonder verder wat te zeggen? Nee, zo besloot hij voor zichzelf. Nu zou hij doorzetten waarvoor hij gekomen was. 'Ik ben Hendrik' probeerde hij zelfverzekerd te klinken, maar zijn stem trilde een beetje, 'aangenaam'.

De handen werden geschud en het ijs bleek daarna gebroken, zodat een schuchter gesprek op gang kon komen. Kreeg Hendrik toch nog ruimschoots de gelegenheid zijn sjaggie op te roken en kon weer een beetje op zijn gemak raken ondanks zichzelf. Hendrik vertelde wat zijn wensen waren waarvoor hij naar de club was gekomen, maar niet zonder rood te worden toen Inge naar de details van zijn fantasieën begon te vragen. Tot zijn opluchting was Inge niet boos of beledigd, geschrokken of bang geworden, toen 'ie zijn verhaal had gedaan. 'Wow, lieverd, dat lijkt me erg fijn om samen met jou te doen' zei ze. 'Als we dadelijk eerst eventjes de financiën kunnen regelen, gaan we naar de behandelkamer om een leuke tijd te hebben samen. Wat denk jij ervan, Hendrik?'

Nadat hij drie flappen van honderd had afgegeven en daarna nog naar de WC was geweest om uitgebreid en opgelucht te gaan pissen, stond hij zich een moment later uit te kleden achter een kamerschermpje in de behandelkamer. Hij werd uitgenodigd om plaats te nemen in een gynaecologenstoel en zijn benen over twee uiteen geklapte steunen te leggen, iets wat hij graag deed.

Inge doopte haar slanke koele vinger in een potje glijmiddel en wreef rond zijn anusingang. Het duurde niet lang voordat ze een vinger in zijn rectum begroef, de nauwe ingang een beetje oprekkend, zoals hij al zo vaak bij zichzelf gedaan had voordat hij masturberend klaarkwam onder de deken met de lamp uit.

-----

Hallo, beste gene voor wie ik dit schrijf!  Heb je er nog geen genoeg van? De taalkundige missers eruit geprikt en ogen vol minachting of afschuw? Veeg je reet er maar mee af hoor, trek het door de plee of hang het aan de muur van de pastorie om iedereen te laten lezen welke perverse gedachten hebben overleefd ondanks strak benauwende christelijke keurslijven vermomd als nette gelovigen in de banken in de kerk, iedere zondag weer, net als Hendrik.

-----  ik ga verder  -----

De gladgemaakte wijsvinger bestreelde de kringspier, drong een kootje naar binnen en glipte weer naar buiten. Ze ging door totdat ze zijn prostaat kon voelen en aftasten, wat Hendrik stiekem zacht deed kreunen van genot.

Had Frank Zappa dit maar laten doen, dan leefde hij nu nog. Dan had hij geweten dat een kankergezwel groeide waaraan hij zou creperen op korte termijn als er niet werd ingegrepen. Wat een rare gedachten iemands hoofd vullen in een moment van geile opgewondenheid! Inge geeft blijk van het feit dat ze niet beschikt over telepathische gaven door hem op dat moment een kleffe zoen op zijn voorhoofd te drukken. Een lebberige tong over zijn huid die hem wegrukte uit zijn gedachtewereld van dat moment, hem terugwerpend op aarde, op de stoel waarop hij met gespreide benen zijn anus aanbood om zijn dromen te voelen in wakkere toestand. Terugwerpt op de aarde die hem niet snapt in zijn gesteldheid en 's morgens ervaart hij die wereld alsof die permanent verborgen ligt onder een deken van vuile mist als zijn wekker afloopt. Maar dat is ook weer zoiets dat er niet toe doet.

Niet toen de onder het smeer zittende wijsvinger van Inge teruggleed in zijn reet, hem weer verliet en werd opgevolgd door haar middelvinger. Eventjes daarna duwde ze beide vingers tegelijk naar binnen in zijn aars, bewoog ze pompend uiteen en draaiend masseerde ze de opengesperde kringspier. Inge keek Hendrik hierbij strak in de ogen. Zou ze echt denken dat ze zijn gedachten kon doorgronden? Of, gewoon professioneel, denken aan vanavond als ze het naar haar zin zou hebben als ze een borrel ging drinken na het werk in de stamkroeg waar ze vaak te vinden was voordat ze naar huis ging?

Met haar rechterhand streelde ze zijn onbehaarde borst en speelde mijn zijn tepels tot ze stijf stonden onder haar wriemelend knijpende handpalm. Kreunend onderging hij de massage, eraan twijfelend of hij het wel lekker vond als zijn borst werd geliefkoosd. Hij had er wel eens een wasknijper erop gezet. Dat was wel lekker toen hij zich daarna masturbeerde.

Misschien was het strelen te vriendelijk vond hij in een uithoek in zijn gedachten op het moment dat hij werd afgeleid van deze sluimerende mijmering omdat een derde vinger een weg forceerde in zijn kont. Voor het eerst schonk ze aandacht aan zijn nog slap op zijn buik rustende lul. Ja, dat was het dan, het voor Hendrik zo herkenbare gevoel.

De voor- en achterkant van zijn geile lijf werden bewerkt in de vrije wereld van de voor iedereen geheime wereld van vol herkenning voor hemzelf. Toen Inge even later het lichamelijk contact verbrak en  hem inschattend aankeek leek ze een moment te weifelen, en keek schichtig naar de commode die lag volgestapeld met kaarsen, rubberen handschoenen, dildo's in alle diktes, flesjes met poppers, condooms, klemmen en nog meer zaken uit het assortiment van perverse liefdesbeleving waarvoor de meeste mensen terugdeinzen.

Ze nam resoluut een speculum van het blad en liep ermee naar de wastafel, waar ze hem opwarmde onder een hete waterstraal. Toen Hendrik zag hoe ze hem daarna invette, wist hij wat er zou volgen. Hoe zijn sluitspier uiteen zou worden getrokken, iedere keer verder, bij iedere slag aan een van de vleugelmoeren. Een wetenschap die zijn bloed sneller deed lopen van passieve opwinding die hij alleen in theorie kende uit door hem bekeken pornofilmpjes in knakenautomaten die staan opgesteld in de vele pornotheatertjes die hij al had bezocht. Toen Inge de ijzeren lul naar binnen duwde sprongen de haartjes op zijn arm overeind, maar gingen weer liggen toen Inge de stalen dildo uiteen draaide en zijn reet pijnlijk werd verkracht door subtiel geweld dat met brute kracht groeide. Eerst werd die dikker gedraaid achterin zijn rectum, en daarna volgde de expansie over de volle lengte. Zo kon de speculum er nooit uitglippen, en had Hendrik steeds weer even tijd om te wennen aan de uitrekking vooraan of achteraan de drijfklem, om en om.

Het deed pijn, maar Hendrik onderging het als een zoete straf, een straf die hem beloonde voor zijn sinds jaren verzwegen en begeerde verlangen. Toen zijn reet helemaal open stond, strak gespannen rond het dwingend staal, boog Inge zich voorover en bekeek zijn kont. Hij huiverde toen hij voelde hoe ze haar tong liet glijden aan de strakke rand van zijn breed open gespreide anusvel, ze betastte het met haar vinger die ze pesterig liet rondstrelend-verkennen over de darmwand en ze blies zachtjes haar hete adem zijn strontfabriek naar binnen.

'Nu is het mijn adem' zei ze, 'maar strakjes zal ik je darmen vullen met veel meer'. Kleine zweetdruppeltjes voelde hij parelen op zijn voorhoofd toen hij deze woorden aanhoorde, en impulsief wiegde hij zijn heupen op een hem tot dan toe onbekende melodie die in zijn hoofd ronddraaide en hem geil als een loopse hond maakte, ondanks het feit dat zijn lul inmiddels weer slap op zijn buik rustte. Hendrik was als de profeet die het zwarte gat bestudeert en wild wordt bij het idee dat die niets herkent, niets voorziet, niets herleidt. Maar lust, pure lust, dat wel.

Denkend aan zijn wilde fantasieën in mooie lange en zwierige jurken, lopend, nee, zwevend en flanerend door de straten. Zonder schaamte zijn kont ritmisch heen en weer bewegend, zichzelf in het geheel niet verbazend over de hem nafluitende chicks die hem opgewonden aflikten met hun ogen en wezen met hun natte kutten naar de bobbel in zijn sexy string. De nu in opgewonden staat verkerende lul van Hendrik was vermand in een slap neerhangend velletje, zijn seksuele gevoelens volledig in de ban van de opengerekte kont, zijn auto-fetisjistische realiteitsgevoel overmand door een wee gevoel in zijn pens toen Inge de vleugelmoeren tergend langzaam terug draaide.

Het warme ijzer voelde hij langzaam uit zijn lichaam glippen waarop zijn anuslippen soepel samenknepen in een vriendelijke verkramping van mild pulserende genotsgolven. Inge pestte hem met een betaald-liefdevolle geste door een in haar mond nat gemaakte vinger in zijn reet te kurkedraaien en zijn kringspier te laten happen en zuigen als een babybekje rond een opgezwollen tepel moedermelk.

In een glimp zag hij hoe ze de speculum in een tissue wikkelde, zijn niet te onderdrukken latente schaamtegevoel geruststellend door te zien dat er geen stront aanhing. Toen ze daarna zei dat hij op zijn buik moest gaan liggen deed hij dat direct. Niet uit onderdanigheidsgevoel of vrijwillig gekozen slavernij, zo'n gevoelens waren hem vreemd op dat moment. Neen, het was gewoon hartstikke gemakkelijk als iemand zei wat hij moest doen en hem realisering van zijn eigen wensdromen verplichtte.

Venus in furs. Ook al droeg ze geen boa rond haar nek, geen vosje geknoopt rond haar middel. Een misplaatst en te krap verpleegstersuniform, meer niet.

-----

Hallo lezer! Gaat het nog? Nu is het verhaal nog weg te gooien zonder verder te lezen,  te verproppen en uit het raam te flikkeren of er een dikke joint mee aan te steken, de asresten wegspoelen door de WC daarna. Versnipperen als kattenbakvulling of anoniem te versturen aan een prelaat. Zonder postzegel. Krijgt 'ie nog strafporto erbij. Het is helemaal geen literatuur of niets hè? Maar ook al mocht je beslissen om verder te lezen, hou je maar niet voor de gek hoor, want garantie zit er sowieso niet op. Geen geld terug, onder geen voorwaarde.

-----

De pijnlijk rood geïrriteerde anus streek Inge omzichtig in met een dikke klodder verzachtende vaseline - alweer - maar ditmaal alleen aan de buitenkant. Heel eventjes maar drong de vinger binnen om de darmwand te liefkozen, maar daarna streelde ze weer de bilspleet vanaf het stuitje tot aan zijn scrotum.

Hendriks naar geile indrukken zoekende ogen bleven rusten op de spiegel, gretig verlangend naar het vervolg van hun samenzijn. Via de spiegel viel zijn blik op de tafel die stond onder een infuushouder waarop een groot arsenaal klysma-gereedschappen lag uitgestald. Dunne pijpjes, helemaal hol aan rubberen slangen verbonden aan flessen en rubberen ballen. Injectiespuiten met een inhoud van een halve liter met afgeronde uiteinden van gepolijst staal, sondes met opblaasbare uiteinden.

Hendrik klemde zijn kaken in een onbedwingbare reflex stevig opeen, zichzelf voornemend te ondergaan waarop het noodlot hem zal belonen. Hij zag hoe Inge twijfelt als ze haar hand over al dat intieme speelgoed zoekt naar een voor Hendriks lichaamsopening geschikte indringer.

Bijna intuïtief greep ze naar een smal pijpje waaraan aan de punt een met een blaasbalgje op te blazen ballonnetje zit. Ze pakte het met een resoluut gebaar waarin geen spoor van twijfel te bekennen was. Hendrik ervoer alles alsof hij naar een film keek, ieder beeld gretig absorberend, maar tegelijkertijd bang om het te regisseren, iets waar hij, als betalende ontvanger, toch eigenlijk recht op heeft. Nadat ze het pijpje aan een rubberen slang had geklemd, probeerde ze of alles functioneerde.

Eigenlijk demonstreerde ze het meer voor zijn ogen. Drukkend op een blaasbalgje blies ze het ballonnetje op en, toen ze de ventiel open draaide, slonk het balletje zich weer om de sonde, werd het weer net een leeggelopen ballon rond een rietje. Toen ze het checkte, leek ze volledig geconcentreerd op de rituele ceremonie en pas toen ze hiermee klaar was, leek het alsof ze zich opeens bewust werd van Hendriks aanwezigheid.

Die lag daar maar op zijn buik en zag via de spiegel wat er gebeurde alsof het een live-/life-show betrof op een commerciële satellietzender. Alles alleen voor hem en met hem. Aan de ene kant voelde hij zich hierdoor enorm gevleid, maar aan de andere kant ook erg opgelaten. Alsof hij een figurant is die dwars door het beeld loopt als de wereldgeschiedenis naam maakt. Alleen de wetenschap en het besef dat hij royaal zijn portemonnee had getrokken  maakte voor hem de gêne acceptabel, nihil zelfs, ondanks het feit dat hij besefte dat de lust er slechts was voor een van de twee deelnemers aan het gebeuren. Sterker nog zelfs, want Hendrik dacht op dat moment aan dat het wel een verrekt goed lonende zaak is, alleen maar omdat hij zich zo schaamde voor zijn verlangens en lusten.

Niemand hier die hem tegensprak of bevestigde, om hem moed in te spreken in zijn ontdekkingstocht naar geile lusten. Hoewel ze heel zeker van zichzelf leek, trilde Inge's handen even toen ze Hendriks billen uit elkaar duwde en de sonde door zijn reetgaatje in zijn endeldarm  duwde. Toen het ballonnetje de eng krampende kringspier gepasseerd was liep er even een rilling over zijn rug. Verder naar binnen duwde Inge het pijpje naar binnen, Hendriks rug strelend en zijn nek kussend.

Een hand streelde zachtjes zijn ballen en kneep heel teder in het scrotum terwijl ze een paar keer kneep op het pompje zodat de vreemde indringer in zijn lichaam zich (alweer) deed voelen in zijn eenzame bestaan. Zelfs tegenover zichzelf durfde hij niet toe te geven hoezeer hij ervan genoot, ondanks de wetenschap van wat er verder nog zou volgen. Een met warm water gevulde maatbeker met anderhalve liter water werd opgehangen aan een paal die ze in ziekenhuizen gebruiken om infuusvloeistof aan te hangen en de slang die eraan hing werd over het uiteinde van de sonde geschoven.

Hendrik begon impulsief te kronkelen van genot op dit moment, mede omdat Inge zijn dijbenen masseerde en eventjes wipte zijn buik omhoog om zijn groeiende lul recht omhoog te kunnen laten liggen. Ze trok toen ze dit zag aan de haartjes in zijn bilspleet en drukte op het zacht gezwollen vel tussen zijn aars en balzak. Vervolgens draaide ze aan een kraantje dat in de slang was opgenomen, waardoor het lucht uit de slang in Hendriks darmen werd geperst, die zachtjes kreunde. Direct daarop voelde hij hoe warm water zijn ingewanden binnen werd gestuwd. Haar handen streelden zijn lies, de binnenkant van zijn benen en de achterkant van zijn longen, terwijl het warme water via zijn endeldarm verder omhoog zijn lichaam in werd geperst. Hij voelde hoe de enorme penis van een waterzachte gigant zijn lichaam vulde. Qua volume groter dan de grootste lul die voor te stellen is, maar van een flexibiliteit die ongeëvenaard is en hem verder en verder vervullend tot een impotent orgasme zonder weerga. Geruststellend streelde Inge hem toen hij steeds maar verder volliep en de druk in zijn darmen tot barstens toe aanzwol.

Voorzichtig duwde ze tegen zijn door de rubber bal afgesloten schijtgat, haar vingertoppen trommelend tegen zijn ballen onder zijn slap gespannen lul. Met haar zachte hand kneep ze in de slang en klemde deze dicht. Hendrik voelde dat er eventjes verlichting was, nou ja, wat heet.

Zijn barstensvol gevulde darmen zwollen voor een moment niet verder op, eventjes verlost van de toenemende druk. Maar alras liet ze los, om vervolgens weer de slang dicht te knijpen, een pesterig staccato uitvoerend op zoek naar een voor velen onherkenbaar summum van genot. Hendrik kreunde, steunde, liet een zacht machteloos geslis horen en liet zo weten dat hij vol zat, dat zijn darmen niet meer konden verdragen, en dat hij met verder genot zou worden bedolven onder een zee van onpeilbare kolkende wellust zonder fysieke controle.

Inge antwoordde dat hij nog maar een beetje te gaan had en liet met een argeloos gebaar de slang los, waardoor de laatste resten water zijn op springen staande darmen binnen kolkten.

Holy shit! Die opgeblazen peer in zijn endeldarm die voorkomt dat er ook maar een druppel water zijn lichaam verliet, en de buikwand die helemaal opgezwollen was onder de interne druk van overvuldheid, de droom waarvoor Hendrik gekomen was - eindelijk - zijn eigen gekozen verzoeking waarnaar hij zoveel rukpartijen en dromen naartoe had geleefd - het bleek uiteindelijk volbracht - de beker was leeg.

Zijn ogen heropenend zag hij de wereld met een nieuwe gretigheid, dacht hij even zelf. Maar dat was inderdaad maar even. Want toen hij rondspiedde door de 'behandel'-kamer zag hij Inge zitten op een kruk naast de stoel waarop hij op zijn buik gelegen was, werktuiglijk haar handen over zijn lichaam laten gaand.

Onafhankelijk van haar strelende vingers hield ze haar hoofd verveeld omhoog. Hij volgde haar blik en zag hoe ze staarde naar een dikke grijsblauwe strontvlieg die zich had genesteld tegen het plafond. Hendrik kreunde maar eens hard en opgelucht om te laten weten dat het plengoffer in zijn lichaam was volbracht, wat haar weer deed kijken naar het waterreservoir. Ze leek eventjes verbaasd toen ze zag dat al het water eruit was, en bewoog werktuiglijk om de ritus verder te volbrengen.

De emmer, die al klaar stond, werd gepakt en onder de stoel gezet. Hendrik kreeg de opdracht zichzelf om te rollen in de stoel en de benen weer in de steunen te laten rusten, iets wat hij deed, braaf en gehoorzaam ondanks krampende steken rond zijn maagstreek. Toen ze vervolgens aan de ventiel draaide liep de ballon in zijn aars met een sissend geluid leeg, maar de kringspier die eromheen geklemd was verkrampte het uiteinde stevig vast. Wars van alle verwachtingen schoot het pijpje met daaromheen en slap hangend rubber velletje niet spontaan uit de darmen van Hendrik. Het leek zich vast te klemmen en vast te houden, maar na een beetje draaien aan het uiteinde laat het tot een dun recht pijpje geworden in-/uitlaatapparaat toch los en samen met een paar druppels water uit zijn reet floept het uit het lichaam.

Hendrik verwachtte dat de 'behandeling' hiermee geëindigd was en duwde zijn kont over de rand van de geplastificeerde zitting van de stoel, klaar om het water uit zijn darmen te laten ontsnappen. Inge, die weer helemaal geconcentreerd op zijn aarsseksbeleving betrokken was, stond dit echter niet toe. Met haar linkerhand had ze een aarsstop gepakt van de tafel die ze van te voren al had klaar gelegd.

Hendrik bewonderde haar professionele routine en genoot van een vol zelfmedelijden passionele relatie met zichzelf, door een andere hand gestuurd. De anusstop met de dikte van een pingpongbal aan het uiteinde voorkwam dat het water uit zijn lichaam spoot, zijn darmen opgezwollen en zijn prostaat gemasseerd door de krampachtige watergolven in zijn lichaam. Inge nam zijn hand en vouwde zijn vingers over zijn lul, die half stijf groeide onder zijn eigen bewegingen.

Ze liet hem los toen hij in cadans aan zijn lid begon te trekken en ze streelde zijn lichaam. Zijn wangen, dijen, zijn buik en zijn kuiten. Voor Hendriks gevoel waren haar warme en glad gevette handen overal aanwezig overheen zijn lijf, terwijl het geil borrelde vanuit zijn ballen naar zijn inmiddels steenhard geworden lid. Twee, drie rukkende bewegingen volgden nog voordat het sperma uit zijn eikel spoot tot op zijn borsten, waar Inge het uiteen masseerde tot een schuimend witte film over zijn huid. Direct hierna wierp hij zijn benen uit de ondersteunende beugels en hij knielde boven de emmer, zich opeens bewust wordend van de krampende pulserende watergolven in zijn lichaam.

'Laat het nu maar gaan, Hendrik', zei Inge. Hij voerde zijn hand via zijn rug naar zijn gemasseerde en gepijnigde kont om de anusstop uit zijn lichaam te trekken en de watervloed eruit te laten. Door het water was het vet eraf gegaan, waardoor het verwijderen van de stop uit zijn reet millimeter voor millimeter stotend en schurend verliep. Vooral het laatste stukje ging heel stroef maar toen het eenmaal zover was dat de anus zich openrekte om vervolgens weer sloot toen kon hij de spanning niet langer in zich houden. Op zijn hurken gezakt voelde hij al een enorme opluchting. Laissé faire, let it flow, let it go!

Na een paar winden spoot de eerste straat water uit zijn reet, nauwkeurig gadegeslagen door Inge die hem bemoedigend toesprak om te schijten en door te schijten tot zijn darmen schoon en droog waren. Hendrik genoot, liet zijn darminhoud lopen totdat het zweet op zijn voorhoofd parelde en het geil op zijn borst al was opgedroogd tot een droge korst van haarafknijpende harsonthaarder. Alle poriën van zijn lichaam voelde hij, en hij kwam zaadloos klaar toen Inge zijn gepijnigde aars vervolgens invette om de schrale huid te troosten, hem motiverend verder te wateren uit zijn kont toen ze voor een laatste keer plagend haar vingertop in zijn reet begroef.

-----

Hallo lezer! Vind je zeker niks hè? Hoe Hendrik op het einde van de betaalde liefdessessie voor een tweede keer klaarkomt zal ik je maar besparen. Ook de fantasieën die daarbij in zijn hoofd ronddoolden om hem van zijn eenzaamheid te verlossen, ik zal ze je besparen. Maar een ding wil ik nog wel even kwijt; ik ben geen schrijver, wat je ook denkt over letterspugers. Dat heb ik hiermee toch wel bewezen, dacht ik zo. De letterbrij die ik spui dient slechts als tijdverdrijf onder het schrijven en mijn gebrek aan ambitie, dat jou zo stoort zoals je beweert, 't is niet meer dan zelfkennis.

-----

Klaar!!!

Alle verhalen van: Taboe

Fijn verhaal 
0

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen