2496 woorden | Leestijd 13 minuten

Vanuit mijn raam op de zesde verdieping zag ik dat Jane haar glanzende, metallic zwarte BMW 525, nauwkeurig parkeerde op de bezoekersparking, mooi tussen de lijntjes van plaats 3 en 4. Jane was senior account executive voor Dolwomen, value added reseller voor SAP complete bedrijfsoplossingen in de energiesector. Jane had het hele voorbije jaar met zwier en veel commerciële flair de verkooponderhandelingen geleid met mijn bedrijf Limelight, een belangrijke speler in de geliberaliseerde energiemarkt.

De voorbije zes maanden was het door Dolwomen gecustomizede SAP systeem geïmplementeerd in alle afdelingen van Limelight en alles werkte vlot, behalve bij de personeelsafdeling. De integratie met het salarisverwerkingpakket was van cruciaal belang, uiteindelijk hing de volledige loonverwerking voor onze elfhonderd personeelsleden hiervan af. Ondanks veel beloften van Dolwomen lukte die integratie nog altijd niet en vergde onverantwoord veel manueel aanpaswerk van onze eigen IT afdeling.

Het was tijd om Jane op het matje te roepen en daarvoor kwam ze deze dinsdagnamiddag langs. Smetteloos gekleed, as always, in een nauwsluitend Dior mantelpakje met bijpassende handtas, gevlochten sandalen en perfect gelakte teennagels, wandelde ze met katachtige, vrouwelijke elegantie mijn kantoor binnen.

“Ga maar zitten,” wenkte ik haar en wees haar de plaats aan rechtover mij, aan mijn glanzend kersenhoutenbureau.

Ze keek tersluiks naar de ovale vergadertafel met zwartleren zetels waar we vele uren hadden doorgebracht tijdens de aanslepende verkooponderhandelingen.

Voor dit gesprek wilde ik recht tegenover haar zitten en ik keek haar streng aan, diep in haar zwartgrijze ogen. Gedurende een half uur deed ik haar in detail het verhaal over de falende integratie van de SAP personeelsmodule. Ze probeerde zich te verontschuldigen, maar besefte dat ze bij het maatwerk toch ergens in gebreke gebleven waren. Ondanks alle beloften over een perfecte aftersales maatwerkservice was Dolwomen serieus uit de bocht gegaan, preekte ik.

“De vertragingen en het manuele werk meegerekend zitten we aan een extra kostenpost van ruim zes ton,“ cijferde ik haar voor. “Je herinnert je perfect, Jane, dat je me persoonlijk verzekerd hebt dat die integratie probleemloos zou verlopen. Je wist dat dat voor ons van cruciaal belang was. Je hebt me tweemaal mondeling en eenmaal schriftelijk bevestigd dat jullie ervaring ter zake hadden met zulk maatwerk. Kijk nu naar de miserie waar we in zitten met Limelight, zonder uitzicht op verbetering. Mijn eigen IT ploeg is elke maand bij de afsluiting twee dagen bezig om manueel bij te stellen waar jullie pakket faalt. Ik ben van plan hier een formele klacht van te maken naar de directie van Dolwomen toe en ik zal daar uitdrukkelijk de rol in benadrukken die jij gespeeld hebt, verwijzend naar je mondelinge en schriftelijke beloftes. Glad verkopen kan je goed maar opvolgen is een ander paar mouwen”.

Ik zag Jane in de loop van het gesprek onrustiger worden. Ze kon maar weinig inbrengen en ze vermeed duidelijk oogcontact met mij, in schril contrast met de verleidelijke lichaamstaal die ze professioneel gebruikte tijdens de onderhandelingen vorig jaar. Onbewust streek ze nu om de haverklap met haar rechterhand over haar linkerknie en er verscheen zowaar twee zweetdruppeltjes in haar nek die ze snel weghaalde met haar wijsvinger en wat afwezig weg wreef aan de zitting van de leren stoel. Toen ik over haar persoonlijke rol bij de zaak begon kreeg ze het echt benauwd.

“Ik weet, Jane, dat jijzelf dank zij dit contract met Limelight promotie hebt gekregen bij Dolwomen. Ik denk dat deze schadeclaim jouw carrière bij Dolwomen geen deugd zal doen, om het zacht uit te drukken.”

Jane vertrok van kleur en ik zag haar mascara vochtiger glanzen dan goed was.

“Er is natuurlijk altijd een tussenoplossing mogelijk,” zei ik zacht glimlachend.

“Wat... wat bedoel je met een... een... tussenoplossing?“ hakkelde Jane.

“Wel," zei ik rustig.“ Een kleine lijfstraf zou wonderen kunnen doen om de klacht te verzachten, of toch althans jouw persoonlijke rol in deze hele affaire”.

Terwijl ik dat zei haalde ik uit de bovenlade van mijn bureau een fijn bruinleren zweepje met een sierlijke handgreep tevoorschijn. Ik legde het voorzichtig neer voor de ogen van een totaal verbouwereerde Jane en leunde dan behaaglijk achterover in mijn zetel.

“Wat… wat….ben jij nu van plan?“ stotterde Jane.

“Ik ben niets van plan Jane,” zei ik in alle rust, “maar zoals ik je zei, een kleine lijfstraf zou in dit geval kunnen helpen. Gestraft zal je worden, hoe dan ook.”

“Vergeet het, jij smeerlap” zei ze binnensmonds.

Ze veerde recht, keerde me haar rug toe en stevende af op de deur. Ik voelde dat het moment gekomen was om een troefkaart naar boven te halen.

“Dus als ik je goed begrijp Jane, wil je liever je job verliezen dan een kleine straf van mij krijgen?“

Jane bleef stokstijf staan, nog steeds met haar rug naar me toe. Ik zag hoe ze haar schouders naar achter strekte. Haar schouderbladen plooiden naar achter. Haar arm trilde en haar rechterhand werd bleker naarmate ze haar handtas steviger vastklemde. Ze zei niets maar ik kon me levendig voorstellen wat als een film door haar hoofd raasde: haar job verliezen bij Dolwomen zou haar wereld in elkaar doen storten. Terug op een moeilijke arbeidsmarkt terechtkomen met een slechte referentie. Weg royaal salaris, weg bedrijfswagen met tankkaart, weg betaalde GSM rekeningen. Ik zag haar twijfelen.

Jane keerde zich voorzichtig om. Ze trok een pijnlijke grimas en sneerde me toe: “Doe het dan, smeerlap.”

Niet goed wetend welke houding ze moest aannemen ging ze schuin langszij mijn bureau staan en plaatste aarzelend haar rechterhand op het glanzend bureaublad, lichtjes voorover leunend.

“Je schijnt me niet goed te begrijpen, Jane”, zei ik met een kleine glimlach. “Een lijfstraf krijg je op een bloot lijf.”

Als door een wesp gestoken veerde ze recht. Ze kleurde lichtrood en snauwde me toe: “Vergeet het maar, als jij denkt me hier naakt te zien in je bureau, ver.. vergeet het.”

Maar Jane bleef wel staan en de aarzeling in haar stem sprak boekdelen. Ik besloot mijn volgende troefkaart boven te halen.

“Je bent een vrije vrouw, Jane. Van mij mag je gaan. Kies zelf: je job verliezen of…”

Uiteraard wist ik dat ze helemaal niet moest vrezen voor haar job, maar zij was daar blijkbaar veel minder zeker van. Haar handen beefden en ik zag haar blik dwalen naar de zweep, dan naar mij, terug naar de zweep, dan weer naar mij. Een blik vol ongeloof… In welk verhaal ben ik nu terechtgekomen?
Uiteindelijk sloeg ze haar ogen neer en ook haar kin zakte een paar centimeters lager.

“Ik merk dat je de juiste keuze gemaakt hebt, Jane,” zei ik, nog altijd even rustig. “Maak je maar klaar”.

Als in een droom knoopte ze haar onberispelijk mantelpakje open, ze haalde het jasje over haar armen en legde het voorzichtig op mijn bureau, op een veilige afstand van de zweep. Dan maakte ze haar rok los, stapte er voorzichtig uit, drapeerde hem sierlijk op mijn bureau. Haar benen waren stevig en toch slank, een sportieve vrouw die haar lichaam goed verzorgde. Ze zuchtte even heel diep. Ik gaf haar met een lichte handbeweging te kennen dat ze voort mocht doen. Met beide armen gekruist, op die onnavolgbaar vrouwelijke manier, trok ze haar crèmekleurige blouse uit. Onmiddellijk daarna maakte ze haar sandalen los. Enkel nog een lichtblauwe BH, met een sierlijke kanten bovenrand, en een met dezelfde fijne kant omzoomd blauw slipje, verborgen haar intimiteit nog voor mijn waarderende blik.

Een dun streepje zwart schaamhaar was duidelijk zichtbaar doorheen het delicate, lichtblauwe slipje. Haar donkerbruine tepelhoven tekenden zich duidelijk af doorheen de dunne stof van haar bh.

“Time to move on”, zei ik haar, op zacht dwingende toon.

Aarzelend knoopte ze haar beha los en gaf zo haar rijpe borsten vrij. De tepels staken aarzelend vooruit als steeltjes van twee plukklare peren. Zag ik daar een vermoeden van een lichte zwelling? Ze merkte het ook en schaamde er zich nog meer over.Ze kleurde rood en keek naar haar eigen lichaam.

“Nog één stukje textiel”, moedigde ik haar aan.

Als in een droom haakte ze haar duimen in haar slipje. Ze trok het traag, licht aarzelend, neer over haar dijen, dan over haar knieën om er uiteindelijk uit te stappen als een bedeesde Venus van Botticelli, maar dan een Venus met te kort hoofdhaar om haar naaktheid te verbergen. Haar mooi getrimd, zwart streepje schaamhaar leidde mijn nieuwsgierige blik naar haar verborgen grotje. Ze plooide haar armen voor haar naaktheid, maar ik gaf haar een teken om haar armen achter de rug te houden.

Ik kwam vanachter mijn bureau vandaan en nam in het voorbijgaan het bruinleren zweepje mee. Jane stond op een meter van me vandaan en wist niet meer waar ze moest kijken. Ik liet het uiteinde van het zweepje cirkelen rond haar linkertepel, die prompt reageerde op de stimulans. Nog even draaide ik het zweepje rond haar borstpuntje en de tepel priemde veel harder naar voren dan ze zelf wou. Jane snikte zachtjes. Maar onbewust stak ze haar rechterborst lichtjes vooruit, als vroeg die om een gelijkwaardige behandeling. Een uitnodiging die ik prompt beantwoordde met een zweeplikje rondom die rechter tepel. Ik keerde het zweepje om en stak de handgreep beurtelings onder haar volle borsten, ze even oplichtend om van hun rijpheid te genieten. Met dezelfde handgreep daalde ik nu langzaam neer over haar maag, pulkte er even mee in haar navel en daalde dan tergend traag af naar haar schaamstreepje.

“Benen licht open,” beval ik haar.

Jane gehoorzaamde zwijgend. Het leren heft haalde ik heen en weer doorheen haar schaamstreek, net niet de ronding volledig makend tot aan haar sterretje, om dan weer langzaam, zonder enige druk, tot boven haar schaamhaar terug te keren. Ik herhaalde die beweging viermaal en bij de vierde keer voelde ik hoe Jane haar lichaam lichtjes trillend een paar centimeter vooruitstak, als wou ze de aanraking ietwat verstevigen.

“Kom naar voor, buig je voorover en leg je armen op mijn bureau,” droeg ik haar op.

Ze gehoorzaamde zwijgend.

Ik liet het zweepje vanonder haar nekhaar plagend traag neerzakken, liet het alle ruggenwervels rondlikken, glijdend tot over haar staartbeentje om te stoppen bij de licht glooiende ronding van haar kontje… Tsjak! Een eerste slag op haar linkerbil, meteen gevolgd door een tweede rechts. Jane trilde, haar borsten golfden mee. Ik gaf haar een kort salvo van drie slagen aan beide zijden, de striemen kleurden haar witte kont.

Ik nam de tijd nu om me zelf uit te kleden, legde mijn kleren mooi naast haar pakje en ging naakt voor haar staan. Als veertigplusser stond mijn lul niet meer met dezelfde fiere hoek naar boven maar van zijn jeugdige stijfheid had hij niets verloren. Supergroot was hij niet maar de lichtpaarse eikel was ongewoon breed.

“Op je knietjes, Jane, we gaan verder.”

Ik streek mijn eikel over haar gesloten mond, van de linker mondhoek over het sierlijk boogje van haar bovenlip naar haar rechtermondhoek en terug. Een druppeltje voorvocht gaf haar lichtgekleurde lippen wat extra glans.

Dan gebeurde iets merkwaardigs. Jane omsloot in een plotse beweging mijn stam met haar linkerhand en begon met haar tong onderaan mijn ballen te likken. Plagend nam ze mijn rechter zaadbal in haar mond, raakte hem even aan met haar tanden, beet erin. Nu was het mijn beurt om zacht te kreunen. I've got you by your balls, William…

Daarop nam ze mijn rechter bal in haar mond, liet haar tanden erover gaan en kroop dan langzaam met haar tong rondom mijn stam. Met korte likjes klom ze op tot aan het fijne toompje. Ze maakte wat speeksel aan en streek het met haar tongtip licht likkend over het toompje. Heen en weer, dan over de top langs mijn pisgaatje en dan de ronding makend helemaal omheen de wat hardere rand met mijn stam.

Mijn zo al brede eikel begon door haar professionele behandeling ongewone afmetingen aan te nemen. Hij verdween als een rijpe vrucht in haar warme mond. Ondertussen dwaalde haar rechterhand naar mijn kont toe. Jane begon met haar middenvinger in licht cirkelende bewegingen naar mijn gaatje toe te werken, wriemelde naar binnen en gleed dan weer naar buiten, me traag en zorgvuldig kontneukend. Tezelfdertijd begon ze me met lange halen te pijpen. Ik was duidelijk de controle aan het verliezen. Met een lichte flop trok ik mijn lul uit haar mondje terug.

Jane keek lichtjes teleurgesteld… What´s next William?

Uit mijn bureaukast haalde ik een zorgvuldig opgerold leren vel, twee meter lang en anderhalve meter breed. Een vel gelooid kalfsleer, met de lichtbeige kleur en onregelmatige schakeringen als een verse cappuccino. Ik bracht het vel eerst naar mijn eigen neus, dan tot bij de neus van Jane. We genoten beiden van de intense geur van het dierlijke leer. Het vel was een kopie van de zetelbekleding van mijn Bentley. Ik had het als een extraatje besteld vorig jaar, half bewust in het vooruitzicht van momenten zoals deze.

Ik rolde het vel traag uit op het tapijt voor mijn bureau en gaf Jane een teken om zich op handen en voeten te zetten op het leren vel. Met haar gestriemd kontje lichtjes opgeheven naar me toe was ze om op te eten. Ik likte even aan het handvat van mijn zweepje en haalde het dan traag tussen haar benen naar haar kutje toe. Ik drukte zachtjes tot ik het aarzelende begin van een opening kreeg tussen haar nog altijd mooi gesloten schaamlippen. Van tussen de lippen streelde ik langzaam naar haar sterretje. Dan weer traag terug, naar haar zachtroze lippen. Heel langzaam, keer op keer. Haar lippen gaven uiteindelijk mee, als rozenblaadjes die zich voorzichtig openden. Naarmate ik meer met de handgreep over en weer streek, plooiden haar lippenblaadjes zich steeds meer naar buiten. Mijn speeksel op de zweepgreep kreeg het gezelschap van enkele druppeltjes geil.

Ik verving de zweep door mijn rechterwijsvinger en kreeg meer en meer toegang tot haar bloempje. Geleidelijk bracht ik mijn rechter middelvinger erbij en vingerde ik Jane traag en steeds dieper; langsheen haar binnenste bloemblaadjes, ietwat naar boven, heel geleidelijk tot aan haar klitje. Ik plaatste mijn lul aan haar kutje, gleed heen en weer tot aan haar klitje, nam van onderaan in haar spleetje voldoende geil mee om dan heel diep bij haar binnen te dringen.

Ondertussen vingerde ik haar klitje verder. We genoten beiden. De geur van het kalfsleer maakte ons beiden nog geiler dan we al waren. Ik ging heel diep in haar, keer op keer, mijn gezwollen lul vulde haar kutje volledig. Jane kreunde steeds luider, haar hoogtepunt kwam eraan en vanuit mijn diepste spoot ik nu al mijn zaad in haar kut. We verdwenen beiden enkele seconden van deze wereld.

Wat later zaten we keurig terug aangekleed aan mijn bureau en haalden beiden onze elektronische agenda naar boven.

“Ik stel voor Jane, dat we elke dinsdagmiddag een uur vrijmaken voor een opvolging van dit gesprek. Ik ben ervan overtuigd dat we op die manier snel de perfecte oplossing zullen vinden voor onze softwareproblemen.”

© Taurus 2006

Meer verhalen van: Taurus

Fijn verhaal 
+4

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen