2255 woorden | Leestijd 12 minuten

Nadat ze de zoveelste grieppatiënt van die ochtend de deur had uitgewerkt, nam Stella even de tijd om Instagram te checken op haar iPhone. Het was pas halftwaalf en ze was alweer helemaal klaar met deze dag. Het spreekuur zat weer boordevol aanstellers en zeurpieten die bij de eerste de beste graad verhoging en een niesbuitje aan de telefoon hingen voor een afspraak. Tot overmaat van ramp had Esther, haar assistente, op vrijdag haar vrije dag, dus iets te lachen viel er ook al niet. Ze was hard aan het weekend toe. Voor het zover was, moest ze na de lunch eerst nog twee huisbezoeken afleggen en er wachtte nu nog een patiënt. Maar ze hoopte toch om een uur of twee, halfdrie thuis te kunnen zijn.
Ze zuchtte. Geen nieuwe likes of reacties, en - belangrijker - geen persoonlijke berichtjes op Insta. Het zag ernaar uit dat zich die avond niemand zou melden in haar andere praktijk; die, waarvan niemand in haar omgeving iets wist.

Ze bekeek de afsprakenlijst op het scherm van haar pc en zag dat de laatste patiënt van de ochtend ene Kevin van de Bos was. Een jongen van twintig wiens naam haar niet bekend voorkwam. Lage rugpijn, had Esther genoteerd.
Die is er vroeg bij, dacht ze.
Stella stond op en liep naar het wastafeltje met de spiegel achterin de spreekkamer. Ze nam een paar slokken water, waste haar handen, wreef haar vochtige handen over haar wangen en keek in de spiegel. Het viel niet tegen. Ze zag er beter uit dan ze zich voelde, vond ze, met haar opgestoken roodblonde haar, helderblauwe ogen en met Metal Wine van Lipstick Queen donkerrood gestifte lippen.
Ze liep naar de wachtkamer. Hij zat iets te tikken op zijn telefoontje en merkte haar niet direct op. Een breedgeschouderde, lange jongen met blond, opgeschoren haar zoals die voetballers tegenwoordig allemaal hebben. Hij droeg een rood T-shirt en een spijkerbroek met gaten in de knieën en leek een beetje op een bekende turner - die loser die aan de coke had gezeten, ze kon even niet op zijn naam komen. Ze vroeg zich af hoe iemand van zijn leeftijd en met zijn bouw aan rugklachten kwam. Ruggemergtering van het rukken misschien, dacht ze cynisch.
'Kevin van de Bos?'
De jongen stopte zijn telefoontje in zijn zak, stond op en liep naar haar toe. Ze gaf hem een hand.
'Hallo, ik ben Stella Pastoor. Kom verder.'

Ze liet de jongeman voorgaan, wees hem waar hij kon gaan zitten en sloot de deur van de spreekkamer achter zich. Daarna nam ze plaats achter haar bureau. Ze pakte de ballpoint die ze altijd, zonder enige reden, in haar linkerhand hield als er een patiënt aan haar bureau zat en tikte er gedachteloos mee op het bureaublad terwijl ze op haar beeldscherm keek.
'Zo, Kevin. Rugklachten, zie ik. Wat scheelt er precies aan?'
'Ja,' antwoordde de jongen aarzelend, 'ik heb de laatste tijd nogal pijn in mijn onderrug als ik heb gefietst. Echt irritant veel.'
'Gefietst? Bedoel je gewoon fietsen, wielrennen of mountainbiken?'
'Wielrennen.'
Een wielrenner, ook dat nog, verzuchtte Stella inwendig.
'Het is lage rugpijn, begreep ik. Klopt dat?'
Ze keek hem strak aan, recht in de zwarte gaten van zijn blauwgrijze ogen.
Kevin knikte en sloeg zijn ogen neer.
'En het is alleen als je gefietst hebt?'
'Eerst wel. Maar ik heb het nu ook, sinds gisteravond al, en ik heb eergisteren voor het laatst gefietst. Het lijkt wel of het steeds erger wordt.'
'Heb je een vriendin? Of preciezer: heb je gisteravond misschien seks gehad?'
De jongen keek haar verwonderd aan, alsof hij wilde zeggen: wat heeft dat er nou mee te maken?
Het had er ook niets mee te maken.

'Nee, ik heb geen vriendin,' zei hij na enige aarzeling.
'Oké, kleed je maar uit. Ik zal de boel eens bekijken.'
'Uitkleden?'
Stella keek op en knikte.
'Helemaal?'
'Yep, helemaal. Ook je onderbroek uit. Rugpijn komt bijna altijd voort uit andere zaken in je lijf die niet helemaal lekker zitten. Ik wil je lichaam helemaal kunnen beoordelen. Je bouw, je houding, alles. De holistische aanpak noemen ze dat met een duur woord. Het is mijn specialiteit. Daar achter dat scherm kun je je uitkleden.'
Het was bullshit, maar de jongen was te dom om dat te doorzien. Ze genoot ervan om dit soort jongens te vernederen. Dat hadden ze immers ooit ook met haar gedaan. Ze vond de goedgelovigheid en de gehoorzaamheid van de meeste patiënten trouwens sowieso verbijsterend. Je kon ze bijna alles opdragen en ze deden het zonder aarzelen. De dokter zegt het, dus het zal wel nodig zijn.

De jongen kwam naakt, met zijn handen onhandig voor zijn geslacht, achter het scherm vandaan en bleef onzeker staan. Stella bekeek hem zwijgend van top tot teen, veel langer dan nodig was. Hij had een tatoeage van het clubembleem van Feyenoord op zijn gespierde rechterbovenarm.
Zonde, dacht ze, verder is het best een lekker jong.
'Haal je handen daar maar weg hoor. Ik ben arts, ik heb honderden van die dingen gezien,' zei Stella terwijl ze naar de jongen toe liep.
Die keek haar even radeloos aan, maar haalde toen zijn handen voor zijn geslacht weg. Er kwam een zeer fors uitgevallen, in beginnende staat van erectie verkerende pik tevoorschijn.
Stella richtte haar blik op Kevins geslachtsdelen en hield die daar met opzet secondenlang.
'Zo,' zei ze uiteindelijk, 'dat is niet mis. Maar eh, niet om het een of ander, denk je dat je hem nu weer even in ontspannen toestand terug kunt krijgen?'
Kevin bloosde en hakkelde: 'Sorry hoor, ik schaam me dood. Maar ik dacht... ik ben... ik dacht dat u een man was en nu sta ik hier ineens naakt voor een best wel mooie vrouw en eh...'

Terwijl hij praatte klom zijn geslacht langzaam verder omhoog en bleef in een horizontale houding staan. Het ding wees naar Stella als een enorme, beschuldigende vinger.
'Dank je voor het compliment,' zei Stella. 'Ik ben dus een vrouw. Dat heb je goed gezien. Een vrouw van achtendertig om precies te zijn. Ik hoor wel vaker dat ik mooi ben, maar meestal van oudere mannen en het gebeurt me niet iedere dag dat het me op deze wijze wordt duidelijk gemaakt.'
De penis van de jongen had nu een vrijwel erecte staat bereikt en zijn gezicht werd steeds roder.
'Goeie genade, daar heb je wel een stuk gereedschap, Kevin,' zei Stella langzaam, 'ik krijg het er warm van.'
Ze schatte zijn pik op zo'n vijfentwintig centimeter. Zo'n joekel zag ze bijna nooit, niet in haar hoedanigheid als huisarts en ook niet tijdens haar bijbaan als sm-meesteres.

'Sorry hoor,' stamelde de jongen.
'Hoe lang is hij in deze toestand? Ik kan me voorstellen dat hij nogal in de weg zit bij het fietsen. Zeker als er een best wel mooie vrouw voor je fietst.'
'Ik eh, ik weet het niet.'
'Je bedoelt dat je hem nog nooit hebt opgemeten? Dat doen toch alle jongens?'
'Nee, eh, ik niet nee, nooit gedaan.'
'Dan gaan we nu aan alle onzekerheid een eind maken.'
Stella liep naar haar bureau en haalde een rolmaat uit de bovenste la.
'Dit klusje moet je zelf maar even klaren,' zei ze, en gaf het ding aan de jongen.
Meewarig keek ze toe hoe Kevin schijnbaar zonder enige achterdocht de rolmaat langs zijn erecte geslacht legde.
'Drieëntwintig centimeter.'
'Oké, dat weten we dan. Ga nu in godsnaam op de behandeltafel liggen voordat ik wild word. Op je buik graag.' zei Stella droog.
De jongen zei niets meer en ging liggen.

Ze plaatste haar handen op Kevins onderrug.
'Waar zit de pijn? Hier?'
'Lager nog.'
Ze gleed met haar handen naar beneden tot net boven zijn billen.
'Hier dan?'
'Ja, daar ongeveer.'
Stella volgde met haar handen zijn ruggengraat, eerst helemaal naar boven, toen weer naar beneden.
'Ik zoek naar de spieren die de pijn veroorzaken,' zei ze, terwijl ze haar handen via zijn billen naar zijn dijen verplaatste, 'als ik iets aanraak wat pijn doet of vreemd aanvoelt, moet je het zeggen.'
Net onder zijn billen kneep ze in de achterkant van zijn dijen, stak haar rechterhand tussen zijn benen en raakte daarbij opzettelijk even zijn zak.
'Oeps, sorry,' zei ze. 'Draai je maar om.'
De jongen draaide zich op zijn rug. Zijn penis stond nog steeds overeind.
'Kun je daar nu echt niets aan doen? Vort Brutus, terug in je hok!' zei Stella gespeeld geërgerd, en gaf een tikje met de nagel van haar wijsvinger tegen het obstinate lid, hetgeen alleen maar een tegenovergesteld effect sorteerde, want even later loerde Kevins eikel naar haar van onder zijn voorhuid.

'Sorry, het lukt niet,' fluisterde de jongen, die zijn ogen in wanhoop op het plafond had gericht en een verontrustende graad van roodheid had ontwikkeld.
'Goed, dan zit er niets anders op.'
Ze sloot haar rechterhand om zijn pik.
'Is dit wat je wilt?' zei ze terwijl ze zijn voorhuid over zijn eikel trok, 'dat de best wel mooie huisarts je aftrekt? Of doe je het liever zelf?'
'Eh... eh... ik wil... eh,' hakkelde hij.
'Nou?'
De jongen draaide zijn hoofd weg en kon geen woord meer uitbrengen.
'Oké, daar kan ik niet op wachten. Ik begin alvast en dan hoor ik het straks wel van je. Of niet. Maar dit gevaarte moet even uit de weg. Zo kan ik niet werken.'
Ze begon hem snel en hard af te trekken. De jongen wist niet wat hij moest doen of zeggen. Hij kwam half overeind, keek radeloos rond, ging dan weer liggen en leek zich uiteindelijk over te geven aan hetgeen hem overkwam.

Wielrenners. Stella haatte en verachtte ze. Op haar zestiende was ze, toen ze op weg was naar een vriendin, op het fietspad door de duinen klemgereden door vier jongens van een jaar of twintig op racefietsen. Het ergste was: de jongen op wie ze destijds smoorverliefd was, was een van hen. Ze hadden haar vastgegrepen en uitgerekend hij had haar shirtje omhoog getrokken, haar borsten betast en zijn hand onder haar rokje, tussen haar benen gewrongen. Ze had geprobeerd zich te verzetten, maar had geen schijn van kans gehad tegen de vier oudere jongens. Tot overmaat van ramp was ze, zonder dat ze het kon helpen, vochtig geworden. Toen hadden ze een voor een hun vingers in haar gestoken en op en neer bewogen. Daardoor was ze nog natter geworden. Ze hadden haar erom uitgelachen en haar uitgescholden voor hoer.

Lange tijd had ze gedacht dat ze inderdaad een hoer was, tot ze jaren later had gelezen dat het wel vaker voorkomt dat vrouwen tijdens een aanranding of verkrachting vochtig worden. Dat het een genitale reactie is die bij vrouwen niet per se samenvalt met een subjectieve reactie en dus in principe niets te maken heeft met willen of niet willen. Intussen had het voorval wel haar verdere seksleven bepaald. Ze kon daarna alleen nog opgewonden worden door een jongen te vernederen. Ze trok ze aan en stootte ze af, bevredigde ze en stuurde ze weg. En nu had ze een sm-kamer in haar huis, waar ze via haar Instagram-account vooral jongere mannen dan zijzelf naartoe lokte om ze daar te ketenen, op te geilen en te pijnigen. Ze liet zich nooit door een man bevredigen. Dat deed ze zelf. De mannen mochten, geboeid en met rode striemen op hun lichaam van de zweep, hooguit toekijken.

Ze betrapte zich erop dat ze nu, terwijl ze de jongen aftrok en aan haar sm-kamer dacht en wat ze daar met deze jongen zou kunnen doen, ook vochtig werd. Kevin had zijn ogen gesloten en kreunde bij iedere ruk.
Ineens fluisterde hij paniekerig: 'Ik ga zo komen hoor!'
'Dat werd verdorie tijd,' zei Stella en ze versnelde het tempo tot de jongen zijn sperma losliet en met zulke krachtige erupties klaarkwam dat het spul bijna tegen zijn kin spoot. Hij kreunde hard en bleef toen besluiteloos liggen.

'Daar liggen tissues en kun je je wassen', zei Stella ongeduldig, en wees naar het wastafeltje achterin de spreekkamer. 'En kleed je meteen maar weer aan. Een beetje opschieten graag, ik moet straks nog op huisbezoek bij een stervende.'
De jongen stond onhandig op. Hij vermeed haar blik en haastte zich naar de wastafel, waar hij met behulp van een heel pak tissues het overvloedige zaad van zijn bovenlichaam wreef.
'Pas een beetje op, je druipt nog.'
Verschrikt wreef de jongen zijn pik schoon, waste onhandig zijn bovenlichaam en kleedde zich aan.
'Heb je op dit moment nog rugpijn?'
Kevin schudde zijn hoofd.
'Mooi. Dan raad ik je aan onder het fietsen niet teveel naar best wel mooie vrouwen te kijken en wat vaker met dat prachtige apparaat van je te spelen. Mocht dat niet helpen, dan maak je maar een nieuwe afspraak.'
De jongen knikte en haastte zich de spreekkamer uit.
Die zien we nooit meer terug, dacht Stella.

Toen ze de buitendeur van de praktijk in het slot hoorde vallen, wreef ze de behandeltafel schoon met een vochtig schoonmaakdoekje, ging vervolgens zelf op de tafel liggen, trok haar rok omhoog en schoof haar rechterhand onder haar slipje.

 

Alle werken van: HugoM

Fijn verhaal 
+6

Reacties  

Ik hoop dat mijn huisarts iets meer begaan is met grieppatiënten en geen nevenbaan heeft als... (waar ik overigens wel heel benieuwd naar ben, Hugo ;-) ) Tussen de regels door proef ik enig cynisme of sarcasme. Ik kan de vinger er niet precies op krijgen, maar dat maakt het juist tot een veelbelovend debuut. Welkom bij Lecterotica!
Fanny zei:
Ik hoop dat mijn huisarts iets meer begaan is met grieppatiënten en geen nevenbaan heeft als... (waar ik overigens wel heel benieuwd naar ben, Hugo ;-) ) Tussen de regels door proef ik enig cynisme of sarcasme. Ik kan de vinger er niet precies op krijgen, maar dat maakt het juist tot een veelbelovend debuut. Welkom bij Lecterotica!


Bedankt, Fanny. Ik vind het altijd leuk om te schrijven over mensen met geheimen. Misschien komt Stella's bijbaantje nog eens aan de orde in een ander verhaal ;-)