2633 woorden | Leestijd 14 minuten

Nadat de stalen deur achter hem in het slot was gevallen, trok gevangene DP666 de blinddoek van zijn hoofd, wachtte een paar seconden en deed een onzekere pas naar voren. Daarna nog een, nu met zijn linkerbeen, zodat zijn beide voeten weer naast elkaar stonden. Hij zette ze een paar decimeter uit elkaar, zodat hij het gevoel kreeg wat steviger te staan, stak vervolgens zijn armen naar voren en tastte voorzichtig rond. Hij vond niets binnen handbereik dat houvast bood.

Het was aardedonker in de ruimte waarin hij zojuist was opgesloten en bovendien was het er kleverig warm. Alsof hij na een lange vlucht in een koel vliegtuig naar buiten was gestapt in de klamme hitte van een tropisch land. Er hing een zurige lucht die hij als onaangenaam ervoer en door de warmte en de spanning brak het zweet hem aan alle kanten uit. Hij trok zijn T-shirt over zijn hoofd, veegde zijn voorhoofd ermee af en hield het een tijdje in zijn linkerhand terwijl hij wachtte op licht dat hopelijk ontstoken zou worden of tot het moment waarop zijn ogen zodanig gewend zouden zijn aan de duisternis dat hij tenminste iets zag en niet meer het gevoel had dat hij op een richel stond en iedere stap voor- of achteruit hem ten val zou kunnen brengen. Hij voelde de zweetdruppels als torretjes over zijn gezicht en zijn bovenlichaam kruipen.

Terwijl hij zo stond, bijna ademloos, meende hij op een zeker moment, ergens vanuit dit bijna niets, de ademhaling te horen van een ander levend wezen. Waakzaam als een straathond bleef hij doodstil staan en luisterde, maar hoorde niets meer.

Hoe lang deze situatie precies duurde was moeilijk in te schatten. Misschien enkele minuten, maar naar zijn gevoel waren het er minstens vijftien of twintig. Toen begon er uiterst langzaam een flauw, groenachtig schijnsel in de ruimte door te dringen als gevolg waarvan hij na een tijdje enkele contouren ontwaarde. De komst van het licht ging gepaard met een nauwelijks hoorbaar, maar enigszins verontrustend geknetter, alsof er ergens kortsluiting ontstond.

Een meter links van hem bevond zich een object dat hem een stoel toescheen. Hij schuifelde ernaartoe, betastte de zitting en de rugleuning, die beide van hout waren, en hing zijn T-shirt er overheen. Daarna ging hij zitten en trok zijn schoenen en sokken uit, want de hitte was nauwelijks nog te verdragen.

Na nog een paar minuten, waarin de minieme hoeveelheid licht nauwelijks toenam, kreeg hij een indruk van de omvang van de ruimte, die langwerpig bleek te zijn. Hij schatte het zo'n tien meter in de lengte met een breedte van hooguit drieëneenhalve meter. Een van de beide achterste hoeken was afgeschermd met een licht gordijn, dat van het plafond naar beneden hing en hem deed denken aan zo'n gordijn dat rond een ziekenhuisbed wordt getrokken als de zieke een onderzoek moet ondergaan of behoefte heeft aan privacy.

Er zaten geen ramen in de ruimte. Toen hij was opgestaan en de muur achter de stoel betastte, voelde hij dat die was bepleisterd en hij was, zo leek hem, voorzien van graffiti, hoewel hij niet kon onderscheiden wat er precies werd afgebeeld. In het plafond zat op een viertal plekken de verlichting ingebouwd die het groenachtige schijnsel veroorzaakte dat, hoewel het nog altijd uiterst zwak was, hem in staat stelde tenminste iets te zien.

Toen zijn ogen nog wat meer gewend waren aan het weinige licht, stond hij op en wilde naar de afgeschermde hoek lopen, maar hij bedacht zich en ging weer zitten. Na een minuut of tien won zijn nieuwsgierigheid het van zijn instinct, dat hem doorlopend signalen van onveiligheid zond, en liep hij alsnog naar het achterste deel van de ruimte, voorzichtig, omdat de vloer van kaal beton was en ruw aanvoelde onder zijn blote voeten en hij de grond nauwelijks kon zien. Hij hoopte dat er achter het gordijn een bed zou staan waarop hij een tijdje zou kunnen rusten.

Vlak voor het gordijn bleef hij staan en realiseerde zich dat hij het eerder goed had gehoord. Als hij zijn adem inhield, was van achter het gordijn de ademhaling te horen van een ander mens en hoewel hij zich er min of meer op had voorbereid dat er een tweede persoon aanwezig zou kunnen zijn, kwam het geluid toch als een schok. In feite had hij natuurlijk helemaal niet geweten waarop hij moest rekenen toen ze hem deze kerker in gooiden, maar wat hij nu hoorde, een snel ademhalen afgewisseld met iets luidere zuchten en soms een geluid dat nog het meest deed denken aan een combinatie van gepiep en een zacht gekerm, joeg de rillingen over zijn rug.

Terwijl hij het gordijn voorzichtig opzij schoof, werd hij zich opnieuw bewust van de klamme, vochtige warmte die er in de ruimte heerste en die zo in tegenspraak leek met de kil aandoende bepleisterde muren zonder ramen en de onbedekte betonnen vloer. Hij deed een pas naar voren. Vlak voor hem bevond zich een rechthoekige tafel die aan een lange en een korte zijde aan de muur was bevestigd en werd ondersteund door één poot, die zich bevond op de enige hoek die niet tegen een van de muren rustte.

Op de tafel lag een vrouw. Ze lag op haar rug en was geblinddoekt. Om haar polsen had ze handboeien, die achter haar hoofd met een ketting aan de muur waren bevestigd. Ze had ook boeien om haar enkels, maar deze boeien zaten vast aan kettingen die van het plafond naar beneden hingen. De benen van de vrouw waren gespreid en werden door de boeien aan de kettingen in een hoek van iets minder dan 90 graden omhoog gehouden. Ter hoogte van haar middel was ze met een touw van een type dat, zo stelde hij zich voor, werd gebruikt om kleine boten mee af te meren, aan de tafel gebonden. Aan het touw rond haar middel was aan beide zijden dunner touw vastgeknoopt, dat als het elastiek van een broekje aan weerszijden van haar vagina om haar dijen liep. Het waarom hiervan was hem een raadsel, maar de aanblik van het touw dat vlak langs de vagina van de vrouw liep, wond hem op. Ze was zodanig op de tafel gepositioneerd dat haar billen nog maar juist op de rand lagen. Als hij tussen haar benen ging staan kon hij haar zo penetreren, schoot het door hem heen.

De vrouw leek gespannen nu ze zich realiseerde dat er iemand achter het gordijn was gekomen en vlakbij haar stond, terwijl ze niet kon zien wie en niet wist wat die persoon met haar van plan was. Haar ademhaling ging sneller dan daarnet, maar ze bewoog zich, ondanks haar oncomfortabele situatie, nauwelijks.

Hij ging aan de lange zijde van de tafel staan om haar beter te kunnen bekijken. Ze was jong, hij schatte haar op zijn hoogst dertig, hetgeen hij voornamelijk baseerde op haar ongerepte huid en de stevigheid van haar borsten. Ze was vrij lang, zeker een meter tachtig, en leek een mooi gezicht te hebben, hoewel dat in feite lastig te beoordelen was als gevolg van de blinddoek, die een deel van haar voorhoofd, haar ogen en de bovenste helft van haar neus bedekte. Haar halflange blonde haar lag doods achter haar hoofd op de tafel als gevolg van de horizontale positie waarin haar bovenlichaam zich bevond.

Hij boog zich voorover naar haar gezicht. Dat was rond van vorm, met een brede mond, volle lippen en gladde wangen. Ze was zeker niet dik te noemen, maar had een aantrekkelijk, krachtig lichaam met niet te grote borsten. Hij zag dat haar tepels hard waren en onwillekeurig raakte hij er even een aan met de top van zijn rechter wijsvinger. De vrouw sidderde en bracht een schrikachtig kreuntje voort. Hij schrok en trok direct zijn hand weer terug. Het feit dat ze hier op deze manier lag, naakt, geketend en geblinddoekt, in de ruimte waarin hij was opgesloten, kon alleen maar betekenen dat het haar straf was. En tegelijkertijd zijn ultieme beproeving.

Zijn ogen waren nu redelijk gewend aan het schaarse licht en hij liet zijn ogen als schijnwerpers over haar lichaam glijden. Ze ademde snel en hij zag dat ze af en toe haar mond een beetje opendeed. Hij legde zijn hand even op haar halsslagader en voelde haar razende hartslag. Hij bedacht dat hij haar zonder moeite zou kunnen wurgen en stelde zich voor hoe haar lichaam zou wringen en spartelen en uiteindelijk slap zou worden onder zijn handen, zoals hij zo vaak het leven uit vrouwenlichamen had voelen wegsluipen. Hij schrok van zijn eigen fantasie, niet eens zozeer van het feit dat hij die had, maar vooral om de mate waarin die hem opwond. Hij schuifelde haastig terug naar de stoel, gooide zijn T-shirt er vanaf en ging zitten.

Zo bleef hij een tijd wachten, hij had geen idee hoeveel tijd er verstreek, het was misschien een uur, wellicht meerdere uren; maar het hielp niet. Er was niets in deze ruimte, alleen hijzelf, zijn fantasieën en een lichaam dat die fantasieën nog eenmaal werkelijkheid kon doen worden. Want als hij zich aan deze vrouw zou vergrijpen werd hij onvermijdelijk direct gedood. Niet dat hij bang was voor de dood. Misschien was het wel een beter alternatief dan het leven dat hij buiten de gevangenis zou kunnen leiden als hij deze beproeving zou doorstaan. Een leven vol gruwelijke verleidingen waaraan hij nooit meer zou kunnen toegeven, wilde hij niet alsnog opgepakt en geëxecuteerd worden. Een leven waarin hij door iedereen, inclusief zijn familie, zou worden verstoten en gemeden als de pest.

Toen hij zich dat eenmaal realiseerde stond hij weer op en liep terug naar de vrouw. Hij zag haar buik bewegen op het ritme van haar adem. Ze had een mooie buik, strak, en met een netjes naar binnen gewerkte navel. Een goed afgewerkt product, kon hij niet nalaten te denken. Hij deed een stap naar rechts om haar onderlichaam beter te bekijken en om te kunnen zien hoe de touwen precies bevestigd waren rond haar middel en haar bovenbenen. Het dikke touw bevond zich halverwege haar navel en haar kruis en verdween in gaten die aan beide kanten van haar lichaam in de tafel waren geboord. Ergens onder tafel moest het zijn vastgeknoopt. De beide dunnere touwen, die om haar dijen heen liepen, waren aan het dikkere bevestigd.

Haar vagina was vakkundig onthaard. Hij vroeg zich af of ze dat zelf had gedaan of dat de bewaarders haar hadden geschoren. Ook toen hij er zijn gezicht vlakbij bracht, kon hij geen haartje of stoppel ontdekken, al realiseerde hij zich dat het licht in de ruimte nog altijd zeer zwak was. Hij streelde met zijn rechter wijsvinger heel licht het gebied juist boven haar vagina, maar voelde niets ruws, niets wat erop wees dat er ooit haar had gezeten. Terwijl hij dat deed rilde de vrouw, haar benen schokten een beetje en deden de kettingen rammelen. Hij deed een stap achteruit. Zo bleef hij een tijdje staan terwijl hij zich afvroeg wie deze vrouw was, welke nationaliteit ze had en wat ze had misdaan dat ze hier in deze positie voor hem was neergelegd.

Hij schuifelde terug naar de stoel. Het was nog steeds zo donker in de ruimte dat hij vanaf de plek waar de vrouw lag de stoel niet kon zien. Andersom was dat wel mogelijk vanwege de reflectie van het schaarse groene licht op het lichte gordijn. Het was onverminderd warm en het leek zelfs almaar warmer te worden. Het zweet liep nu in stralen van zijn gezicht en over zijn bovenlichaam. Hij ging weer op de stoel zitten en dacht na. Over wat hij precies met haar wilde. Over wat hij met zijn leven wilde. Godverdomme. Maar hoe langer hij nadacht, hoe meer wildvreemde fantasieën er in zijn hoofd opdoken en ook al wilde hij niet dat ze er waren, ze bleven zich opdringen als hoeren, spanden zijn zenuwstelsel, spanden zijn lichaam tot hij het bloed door zijn aderen voelde pompen en zijn penis begon te zwellen. Hij probeerde aan iets anders te denken, maar hij kon niets verzinnen waaraan hij liever dacht dan hetgeen waaraan hij gedwongen werd te denken.

Hij maakte de knopen van zijn spijkerbroek los, trok die uit en gooide hem op het bundeltje kleren naast zijn stoel. Hij trok zijn onderbroek uit en voelde een paar seconden lang opluchting toen zijn erecte penis uit de knellende kleding werd bevrijd. Hij rekte zich uit. Iedere spier in zijn lichaam trilde van opwinding. Hij trok de voorhuid van zijn penis over zijn eikel en door de lichte pijn die dat veroorzaakte werd zijn geslacht nog stijver.
Op dat moment voelde hij alleen nog zijn penis en het bonken in zijn hoofd. Ze dwongen hem terug naar de vrouw. Aan de tafel bleef hij even staan, naast haar, zwaar ademend. Het was of haar ademhaling reageerde op de zijne en uit angst ook sneller ging; het leek alsof ze haar mond vaker opende en soms meende hij een heel lichte trilling te horen in haar ademen.

Zoals hij nu stond, vlak tegen de tafel aan, raakte zijn penis bijna haar rechterborst. Hij deed een stap achteruit, strekte zijn rechterarm en betastte haar borsten een voor een. Hij kneep met zijn duim en wijsvinger een paar keer stevig in haar tepels en als hij dat deed perste de vrouw haar lippen op elkaar, wat hem ertoe verleidde om hetzelfde nog een paar keer te doen, steeds iets venijniger. Maar al snel verveelde hem dat en liet hij zijn hand tussen haar borsten door over haar huid naar beneden glijden, tot die bij haar navel arriveerde. Daar stak hij een paar keer voorzichtig zijn wijsvinger in en draaide erin rond, alvorens een stap naar rechts te doen en zijn vinger verder te laten afdalen. Over haar buik kroop de vinger, en toen over het touw en nog lager, over haar onderbuik, waarbij de vrouw haar hoofd achterover drukte zodat haar kin omhoog kwam, en voelbaar haar buikspieren aanspande.

Hij liep met een paar passen naar de korte zijde van de tafel zodat hij tussen haar gespreide, omhoog getakelde benen kwam te staan, en keek naar haar vagina. Zijn penis was nu zo stijf dat hij bij iedere stap die hij deed, bij iedere beweging die hij maakte, het gevoel kreeg dat hij al in haar aan het stoten was. Hij streelde met beide handen tegelijk haar bovenbenen. Hij liet zijn handen van haar knieholten naar haar dijen glijden tot bijna in haar kruis en soms omklemde hij een van haar dijen even met allebei zijn handen en streelde de dij, waarbij hij er zorgvuldig op lette dat de handen niet voorbij het touw kwamen en haar vagina aanraakten. Maar dat was wel waar hij zijn blik onafgebroken op liet rusten, haar vagina, waarlangs aan weerszijden touw liep, en hij zag dat de grote schaamlippen zich, nadat hij haar dijen enige tijd aan het strelen was, heel langzaam een beetje openden.

Het was alsof ieder moment dat hij wachtte werd bestraft met een bijna ondraaglijk gebonk binnenin zijn hoofd. Het bonken van zijn bloed, het trillen van zijn vlees, zijn vlees en zijn bloed dat in de vrouw moest, dat geen andere weg meer zag. Zelf leek hij al dood, er was alleen nog zijn geslacht dat leefde, een stuiptrekking waarover hij geen enkele controle meer kon uitoefenen.

Toen hij de top van zijn eikel voorzichtig tussen de schaamlippen van de vrouw haar vagina in manoeuvreerde, meende hij heel even dat ze iets zei, dat er een woordje over haar lippen kwam. Maar het kon evengoed het geluid zijn geweest dat hij haar eerder had horen maken, die combinatie van gekreun en een zacht gepiep.

Alle werken van: HugoM

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Een uniek verhaal dat je naar de strot grijpt; donker en mysterieus. Niet geschikt voor tere zieltjes, maar wel voor liefhebbers van zinderende spanning. Complimenten Hugo!
Thanks Fanny!