Parfum

Informatie
Geschreven door Darcy Trout
Geplaatst op 26 oktober 2020
Hoofdcategorie Fetisj | BDSM | Extreem
Aantal reacties: 2
1902 woorden | Leestijd 10 minuten

De brief leunt tegen mijn Nespresso, nonchalant, zoals Meester soms leunend tegen de deur naar me kijkt. 21:12 staat erop geschreven. ’Stipt’ hoeft er niet bij te staan, afwijken van een instructie wordt niet geduld. Wat duidelijk is, hoeft niet onderlijnd.

De opwinding die meteen bezit van me neemt, duurt de hele dag, in mindere mate als ik moet focussen op mijn werk, in meerdere mate als ik mijn aandacht nergens anders op moet richten. Ik weet wat ik moet doen, toch lees ik de brief opnieuw en opnieuw, elke keer als ik me even kan afzonderen. Het is niet dat ik bang ben iets te vergeten, eerder dat ik nu al wil genieten van de spanning die me geil maakt. Ik kan het niet laten mijn borsten te strelen, erin te knijpen, en mijn hand - even maar - op mijn kruis te drukken.

'Ga naar je kamer, neem je satijnen nachtjurkje van de hanger, spreid het open op je bed, netjes. Haal de blinddoek en leg die boven het jurkje. Zie hoe ze niets omhullen. Straks omhullen ze jou.'

Het is maar satijn, licht materiaal, het jurkje en het zwarte sjaaltje. En het duurt nog uren voor ik ze aan doe, toch voelen ze nu al als zware ketens. Mijn ademhaling past zich aan, aan nu nog fictief gewicht, de druk op mijn huid die ik me inbeeld.
BDSM

Aangekomen op mijn werk, zie ik andere instructies. Een stapeltje dossiers, allemaal offertes die vandaag nog de deur uit moeten. Enkele collega’s zitten al gebogen over hun stapels, anderen komen na mij binnen. Iedereen wisselt gemoedelijk goeiemorgens uit, sommigen willen weten hoe het weekend was. Ik doe mee, veins interesse, lach als iemand vertelt over een mislukte barbecue. Ik haal een koffie, het is hetzelfde apparaat als ik thuis heb staan. Die dingen maken te veel lawaai, vind ik, ze daveren tot de laatste druppel. Maar de koffie is perfect. Zal ik mislukken vanavond, of doe ik alles perfect, spookt het door mijn hoofd als ik terug naar mijn bureau wandel.

'Ga nu naar de badkamer, was je.' 

Er staat niet 'reinig je.' Reinigen is bevrijd worden, wassen is je klaar maken voor de overgave. Ik mag me niet vergissen in het onderscheid.

Tijdens de lunch is het als vanouds gezellig, maar vandaag kost het me moeite om niet uit de toon te vallen. Ze kennen me als een joviale, goedlachse collega. Als ik te lang zou zwijgen, krijg ik vast de vraag of er iets mis met me is. Wat er mis is, zijn de haartjes op mijn armen die omhoog gaan staan als ik aan de brief denk. Dus vertel ik geamuseerd over de komedie die ik op tv zag. De haartjes gaan liggen tot de lunch over is.

'Droog je haren, gebruik je krultang. Je weet hoe ik je kapsel graag heb.' 

Dat gaat me tijd kosten, mijn haar is een ramp. Lang en dik en veel en krullend. En het moet opgestoken worden, mijn nek mag niet bedekt zijn.  

De afhandeling van mijn dossiers neemt meer tijd in beslag dan ik me kan permitteren. 21:12 uur, geen seconde later. Te laat wordt niet getolereerd. Ik zal me moeten haasten.

'Geen make-up, alleen een vleugje parfum, je weet dewelke.'

Daar moet ik dus geen tijd aan verliezen.

Er is nauwelijks verkeer op de baan als ik van kantoor naar huis rijd, maar het wordt krap, het is 19:40 uur. Tijd voor een cracker en een kop thee heb ik nog, dan spurt ik naar de badkamer. Het wordt douchen en niet een heerlijk ligbad waarin ik met mijn vingers in mijn kutje kan wegdromen over wat komen gaat vanavond.  Wat gaat er met me gebeuren? Ik weet het nooit van te voren, ik word elke keer in het ongewisse gelaten. Pijn en genot. Van het eerste ben ik altijd zeker, het tweede krijg ik soms niet, dan ben ik slordig geweest met de instructies.  

Dat verdomde haar van me wil maar niet drogen, hoe hard en vaak ik ook blijf wrijven. Ik steek het nu op, anders haal ik het niet. Hier en daar slingeren slierten vanuit de dot naar beneden, maar ze raken mijn nek niet.  Al bij al ziet het er sexy uit in de spiegel, ik ben tevreden.  

Buiten adem stap ik de slaapkamer binnen. Buiten adem en bloedgeil. Nog enkele minuten, nog een paar instructies te volgen en dan kan ik alle controle uit handen geven.

'Zet de radio aan, je weet welk kanaal.'

Het is geen kanaal dat ik selecteer, maar een frequentie zomaar ergens, er klinkt enkel ruis. Met de volume-knop op vier wordt alle geluid op de achtergrond weggefilterd. Ik zal geen voetstappen horen, de deur niet horen opengaan. Het maakt me tegelijkertijd nerveus en kalm, het brengt me in een soort van trance, een soort van leegte.

'Doe je jurkje aan, blinddoek jezelf. Sta rechtop voor het bed, spreid je benen lichtjes. Je mond is open. Leg je handen op je hoofd, net achter je opgestoken haar. Sta stil, wacht.'

Met de blinddoek om en het geruis van de radio in mijn oren, ben ik losgekoppeld van de werkelijkheid, mijn twee belangrijkste zintuigen om me te oriënteren zijn uitgeschakeld. De hele ruimte is voor mij gevuld met diepe duisternis, mijn bewustzijn registreert het radiogeruis nog nauwelijks, het wordt een mantra dat me brengt in die zone waar ik het liefst vertoef als Meester bij me is. Mijn hijgen, slikken en ademen is alles wat ik nog hoor. Ik voel het satijn op mijn huid rusten, bij de minste beweging word ik erdoor gestreeld, over mijn dijen en mijn billen, de bovenkant van mijn rug. De aanraking is het felst aan mijn tepels, die stijf rechtop staan. Door lichtjes met mijn heupen te wiegen, schommelen mijn grote borsten en wordt de wrijving groter, krijg ik kippenvel over heel mijn lichaam. Ik hoor niets, ik zie niets, maar ik voel des te beter.

Ik weet niet hoelang ik zo sta en wachten, vervuld van verlangen, maar als plots minuscuul kleine druppeltjes onder aan mijn hals mijn huid raken, ontplof ik. Ze voelen ijskoud aan, maar hun geur is huiveringwekkend. Ik ben in mijn haast het parfum vergeten! De grote golf van genot die door mijn lijf joeg toen de druppeltjes me raakten, ebt meteen weg. Ik heb mijn Meester ontstemd en zal gestraft worden. Ik wil nog sorry zeggen, maar voel de grote ring al tegen mijn lippen en enkele seconden later snijdt het leren riempje in mijn nek. De ringgag spert mijn mond wijd open.

De radio gaat uit en nu gaat alles snel, Meester is bedreven met touwen. “Polsen achter!”, zegt hij luid.

Ik gehoorzaam meteen, besef dat de touwen straks aan de spijlen van het hemelbed verankerd zullen zitten. Ik voel aan de bewegingen van zijn handen dat het touw lang is en als ik hoor hoe hij het door een ooghaak in het houten kader haalt, weet ik het. Strappado! Pijnlijk ongemakkelijk, met maar één doel: al mijn openingen voor hem beschikbaar maken, mijn mond, mijn kut, mijn kont. Hij trekt het touw hoog op, zover heb ik me nog nooit moeten bukken, mijn armen hangen bijna verticaal vastgebonden.

Met de zelfde snelle en kordate beweging bindt hij mijn enkels aan de spijlen, mijn lange benen worden zo strak gespreid dat ik al mijn spieren moet spannen om het voor mezelf draaglijk te houden. Doordat ze zo gespreid zijn, zakt mijn torso en worden mijn armen nog verder de hoogte in getrokken. Mijn nachtjurk is tot over mijn billen geschoven, mijn kontgaatje, mijn vulva ordinair open voor gebruik gespreid. Ik schaam me, tegelijkertijd ben ik zeiknat van opwinding. Meester gaat me hard nemen.

Als laatste legt Meester een lus rond de dot haar, het touw wordt aan het touw rond mijn polsen vastgesjord. Mijn hoofd wordt achteruit getrokken, mijn mond gaapt uitnodigend.

Dan klinken de eerste meppen op mijn billen, hard, onverwacht. Meer dan kreunende klanken komen er niet uit mijn keel. Roepen, gillen kan niet door de gag. Ik hoor hoe hij zijn broeksriem los trekt. Achter mijn blinddoek sper ik mijn ogen wijd open, maar ik zie niets. Met alle kracht die ik in me heb, span ik mijn spieren op in een poging de slagen op te vangen. Maar het is nutteloos, enkele seconden na de eerste striemende slag staat mijn kont in brand.
“Tien,” roept Meester, de andere moet ik meetellen.
Terwijl het kwijl uit mijn mond loopt, probeer ik hardop mee te tellen, maar meer dan vormeloze klanken krijg ik niet over mijn lippen. Bloed golft ondertussen naar mijn billen, op een vreemde manier voelen de volgende slagen minder vlammend. Als ik er tien geteld heb, ontspant mijn lichaam zich in zoverre als mogelijk is, de touwen laten niet veel ruimte, minder dan ik zou willen.

Nu mijn kont zo heet, zo gevoelig is, wil ik niets liever dan dat Meester me daar neukt, hard, met lange diepe stoten. Alsof Hij mijn gedachten kan lezen, duwt hij zijn eikel tegen mijn gaatje, wrijft ertegen. Ik steek mijn billen nog wat naar achter, als om hem uit te nodigen. Maar het gebeurt niet. Met enkele passen zit hij geknield op het bed, neemt mijn paardenstaart vast en stoot zonder aarzeling zijn stijve lid door de ringgag tot aan zijn ballen in mijn mond. Ik voel dat ik moet kokhalzen, net op tijd trekt hij zich terug. Maar de volgende stoot komt er al aan, hij gunt me geen rust. Vijftien, twintig keer schuift hij in en uit; ruw, hard aan mijn haren trekkend zodat ik hem  onmogelijk kan ontwijken. Ik voel hoe zijn pik begint te trillen in de laatste drie stoten, harder, heviger, en dan komt hij, zijn zaad een warme straal die tot achter in mijn keel spuit. Als zijn lul uit mijn mond glijdt, hap ik naar lucht, mijn borstkas vult zich en zet uit, mijn zware borsten wiegen mee. Ondanks de pijn en de stress in mijn spieren, blijf ik bloedgeil als ik bedenk hoe hij me gebruikte en ik brand van verlangen naar mijn eigen orgasme, veel zal er niet voor nodig zijn.

Maar als hij van het bed stapt en eerst mijn enkels en daarna mijn armen en haren losknoopt, weet ik dat ik het niet zal krijgen. Hij trekt de lakens opzij en laat me languit gaan liggen. Uit de schuif van het nachtkastje haalt hij een stel lederen polsboeien, maakt me daarmee vast aan het hoofdeinde. Dat doet hij altijd als hij me mijn orgasme weigert, zo kan ik ‘s nachts niet stiekem gaan liggen vingeren. Als laatste haalt hij de ring uit mijn mond, kust me snel op de lippen en verdwijnt uit de kamer. Pas na middernacht voel ik vanuit mijn halfslaap hoe hij in bed kruipt.

De volgende ochtend liggen de handboeien terug in de schuif. Van Meester geen spoor, ik moet vast geslapen hebben. Ik blijf met mijn handen uit de buurt van mijn klitje, hoewel dat bij de herinnering aan gisteravond gewoon om aandacht vraagt. Ik kruip ook uit bed, na het toilet loop ik traag naar beneden, naar de keuken. Mijn hele ik schreeuwt naar koffie.

Meteen zie ik de brief staan tegen de Nespresso.  21:12, dezelfde brief. Ik spurt naar boven en zet het flesje parfum ergens waar ik er straks niet naast kan kijken.

 

Alle verhalen van: Darcy Trout

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

Leuk verhaal, collega! Leest een beetje als een spannende thriller. De BDSM is creatief, opwindend en origineel. Goed geschreven ook. Fijn om er een BDSM auteur bij te hebben die naar ik vermoed ook zelf ervaring en passie heeft met het onderwerp. Ik zal je publicaties zeker met belangstelling volgen. En wat een fantastische profielfoto!
Daar drink ik graag op, collega, op je complimenten.