Het leven van een sub

Informatie
Geschreven door Edwin
Geplaatst op 04 mei 2016
Hoofdcategorie Fetisj | BDSM | Extreem
Aantal reacties: 6
3897 woorden | Leestijd 20 minuten

Noot vooraf

Is dit een seksverhaal pur sang? Nee. Als dat is wat je zoekt, kan ik je in dit geval niet helpen. Om eerlijk te zijn zou ik zelf niet goed weten hoe ik het moet classificeren.

Het is iets wat al heel lang door mijn hoofd speelt, maar wat ik niet onder woorden kon brengen op de manier die het in mijn ogen verdiende. Nu is dat voor mijn gevoel wel gelukt, al heeft het even geduurd, omdat voor het laatste stuk het juiste gevoel maar niet op dook, maar het ademt wel een beetje een vreemde sfeer. Dus: lezer, weest op uw hoede. ;-)


'Oké, jongedame, naar de kelder met jou.'

Camilla begon trillen. Haar Meesters stem had zeer streng geklonken, en ze wist gewoon dat ze in een wereld van problemen zat. Niet dat ze het niet had zien aan komen. De hele dag had ze hem geplaagd, was opstandig geweest, en had bewust vervelend gedaan. De bekende druppel was het geweest toen ze deed alsof ze een van de opdrachten van haar Meester niet gehoord had. Een doodzonde in zijn ogen, wist ze.

De twee hadden elkaar een paar maanden geleden online ontmoet, en al snel had zich een hechte vriendschap ontwikkeld, waarin letterlijk alles gedeeld kon worden. Dat veranderde allemaal op een avond, toen Camilla in een onbezonnen moment begon door te vragen over de kinky seksuele dingen die hij, zoals hij al meerdere keren had laten doorschemeren als ze elkaar weer eens aan het opwinden waren, erg lekker vond.

Toen hij plompverloren toegaf actief te zijn in SM als Dominant was het gesprek even stilgevallen. Zij had eerst een beetje gegiecheld, maar had toen toegegeven dat ze soms onderdanige gevoelens had en fantaseerde hoe het zou zijn om zich te moeten onderwerpen aan een man. Het was het begin geweest van een aantal zeer lange en interessante gesprekken die eindigden met het besluit te gaan kijken of zij daadwerkelijk onderdanig was.

In eerste instantie door middel van Skype, om een veilige afstand te bewaren, was ze verder en verder in zijn ban geraakt. Skype was intussen al lang niet meer genoeg, en ze hadden al meerdere keren echt met elkaar gespeeld. Toch had zij zich nog niet volledig aan hem overgegeven en had hij haar nog niet als de zijne geclaimd.

Ze had hem leren kennen als een vriendelijke, zorgzame persoon, altijd in voor een geintje en altijd was hij er om haar te helpen en ondersteunen. Hij spoorde haar aan als ze het nodig had, maar remde haar net zo makkelijk af als ze zichzelf voorbij dreigde te lopen. Ze voelde zich thuis, veilig en geborgen bij hem.

Ze had ook ontdekt dat hij ongehoorzaamheid of ongepast gedrag niet zou accepteren. Dan leek de gemoedelijke, lieve man te verdwijnen en werd hij de kille en strenge Meester. Camilla voelde nog een huivering over haar rug lopen als ze aan die gelegenheden terug dacht. Waarom ze hem dan toch steeds uitdaagde? De vrees voor wat hij met haar zou gaan doen wond haar enorm op, en ze zou alles doen voor de trotse blik in zijn ogen als ze zijn straf weer eens doorstaan had. Niet dat haar dat altijd lukte...

Een hand op haar elleboog trok haar terug naar het heden.

'Nog steeds niet aan het opletten, merk ik? Je moet er écht dringend aan herinnerd worden waar je plaats is, nietwaar?'

Opnieuw voelde Camilla een rilling over haar rug lopen door de kilte die in zijn stem doorklonk.

'Ja, meneer,' wist ze zachtjes te uiten.

'Ga dan naar de kelder!'

Elk woord raakte haar als een zweepslag, en ze haastte zich de trap af die naar de ruimte leidde die ze had leren vrezen. Hij volgde. Ontspannen, maar onverbiddelijk.

De kelder leek in niets op een vochtige oude ruimte, bedekt met spinnenwebben, met die onaangename geuren die je zo vaak verwacht. In plaats daarvan was het een goed verlichte kamer, warm en helder. Dat was niet het probleem.

Het probleem was dat de meester hier zijn straffen uitdeelde. In een hoek stond wat alleen kan worden omschreven als een rek, lijkend op een ouderwets spiraalbed, waar iemand op vastgezet kon worden. Een generator was een stille getuige dat ook elektriciteit van een laag voltage kon worden gebruikt als dat nodig werd geacht. Camilla had dat al een aantal keren ervaren. De ultieme powerplay noemde haar Meester dat. Meestal met een brede grijns.

De muren boden plaats aan allerlei zwepen, Spaanse rietjes, boeien, klemmen, touwen en dingen die er allemaal uitzagen alsof ze pijn zouden doen. Camilla kon uit eerste hand getuigen dat ze dat ook inderdaad deden.

Een tafel met boeien aan de uiteinden en iets wat niet anders omschreven kon worden dan als een schandpaal vormden de rest van de inrichting. Of toch niet. Midden in de kamer stond, heel huiselijk, een comfortabele bank die geheel uit de toon viel bij de rest.

Camilla stopte in het midden van de kamer, draaide zich om en keek hoe haar meester op zijn gemak de kelder binnenkwam en de deur zorgvuldig sloot. Ze wist dat de kelder geluiddicht was gemaakt, zodat ze kon schreeuwen wat ze wilde. En ze wist dat hij zijn uiterste best zou doen om haar zover te krijgen. Zijn motto was dat een straf zwaar moest zijn om te voorkomen dat hij hem te vaak moest uitdelen. Dan kon hij zich meer richten op de plezierige kanten van de relatie.

Ze zag hem naar haar kijken met iets dat bijna leek op pijn en spijt in zijn ogen, voordat ze haar ogen neersloeg om de grond te bestuderen. Hij vond het niet leuk als ze direct naar hem keek, en ze had sterk de indruk dat ze al genoeg in de problemen zat, en dat het niet verstandig zou zijn hem nog meer te provoceren.

O, kon ze vandaag maar overdoen. Het had zo'n goed idee geleken. Probeer hem uit, plaag hem, alles om zijn aandacht te krijgen.. Maar nu ze die had, betreurde ze dat idee met elke vezel van haar lichaam. Ze voelde zijn ogen branden, terwijl hij naar haar keek.

'Strippen en knielen,' beval hij.

Gehoorzaam begon Camilla haar kleren uit te trekken, vouwde ze netjes op en legde ze opzij zoals ze had geleerd te doen. Ze voelde zich nooit naakt voor hem. Het was logisch dat ze dat was. Ze wist dat hij haar mooi vond en kon kippenvel krijgen als zijn ogen goedkeurend over haar lichaam gleden en haar rondingen bewonderden. Haar borsten waren goed ontwikkeld, een kleine C cup , en hadden parmantige tepels die bijna altijd rechtop stonden. Haar heupen waren breed, en haar glad geschoren poesje glinsterde vaak al met haar vocht. Helemaal als ze naakt voor haar meester stond. Het vervulde haar met trots en warmte zo voor hem te staan en ze voelde zich gewild, sexy en gewaardeerd als vrouw door hem.

Langzaam zakte ze op de grond, op haar knieën. Ze spreidde haar benen en zette haar handen op de top van haar dijen, handpalmen naar boven. Ze rechtte haar rug, en hield haar ogen neergeslagen. Gevoelens van geluk vloeiden door haar heen, ondanks haar situatie. Ze was thuis, een sub bij haar Meester, trots en veilig bij hem, en de zijne om te nemen wat hij wilde. En vanavond zou dat veel zijn.

Langzaam hoorde ze zijn voetstappen dichterbij komen tot ze vlak bij haar stopten.

'Vertel me maar eens hoe je je vandaag misdragen hebt, en welke straf je denkt daar voor te verdienen,' hoorde ze zeggen.

Camilla slikte. Dit deed hij iedere keer. De lijst met misdragingen moest ze noemen om aan te tonen dat ze begreep waarvoor ze gestraft werd, maar het bedenken van een straf was een wrede grap. Haar Meester had al lang een straf in zijn hoofd, maar als zij een straf zou bedenken die zwaarder was dan hij in zijn hoofd had, zou ze die krijgen. Bedacht ze een te lichte straf, dan vond hij dat ze hem niet serieus nam en verdubbelde zijn eigen straf.

Zachtjes somde ze ze haar misdragingen van die dag op.

'Juist... en welke straf vind jij bij dat onbehoorlijke gedrag van je passen?'

'Ik leg me neer bij elke straf die u voor mij gepast acht, Meester', probeerde Camilla slim te zijn.

'Dat weet ik, bijdehandje van me,' antwoordde hij met leedvermaak in zijn stem. 'Maar dat was de vraag niet, of wel?'

'Nee, meneer,' antwoordde ze timide. 'Ik denk twintig slagen met de riem, Meester, en de tepelklemmen.'

'Twintig? Je erkent in ieder geval dat je je zwaar misdragen hebt; ik zou met 10 volstaan hebben. Je weet tenslotte hoe hard ik sla,' antwoordde hij sadistisch.

Camilla kon alleen zichzelf maar vervloeken. Ze wist inderdaad hoe hard hij sloeg, en dat deze straf haar tolerantie voor pijn zou uittesten. Toch voelde ze zichzelf ook meer en meer opgewonden raken. Ze zou het doorstaan, want hij wenste het, en daarna zou ze beloond worden voor het feit dat ze het doorstaan had. Maar ondertussen had ze wel zelf zijn straf verdubbeld.

Hij was naar het rek langs de muur gelopen en nam met de blik van een kenner een paar tepelklemmen en een vrij smalle leren riem.

'Opstaan, presenteer jezelf', beval hij.

Camilla stond op, spreidde haar benen een meter, rechtte weer haar rug en plaatste haar handen achter haar hoofd.

“Waarom luister je toch niet altijd zo goed?” bromde hij, terwijl hij langzaam om haar heen liep.

Achter haar bleef hij staan. Ze kon een zachte kreun niet onderdrukken toen ze zijn handen liefkozend over haar lichaam voelde bewegen en haar lichaam smolt tegen het zijne.

Dit was voor haar het tegenstrijdige. Hij was zo teder en liefdevol, en toch zou hij zo zijn uiterste best doen met de riem om haar te straffen. Nu gleden zijn handen tussen haar benen en hij gleed even met 2 vingers naar binnen in haar poesje om ze vervolgens glinsterend van het vocht weer naar buiten te trekken. Zonder omhaal stopte hij zijn vingers in Camilla's mond die ze gulzig schoon likte.

'Kijk nou toch eens hoe onfatsoenlijk nat je bent, sletje van me' fluisterde hij in haar oor.

Zijn warme adem bezorgde haar kippenvel. Nu verplaatste hij zijn aandacht naar haar borsten. Liefkozend verkende hij elke centimeter om te eindigen bij haar tepels die inmiddels keihard waren. Venijnig kneep hij er even in, wat haar een kreun ontlokte. Bijna teder plaatste hij nu de eerste klem op haar linkertepel en liet hem los. Ze hield haar adem in door de scherpe beet en pijn die dat veroorzaakte. Hetzelfde effect had het plaatsen van de 2e klem.

Nu deed hij een stap achteruit.

'Buig je voorover over de tafel. Armen gestrekt, benen gespreid.'

Camilla haastte zich hem te gehoorzamen. Het harde eikenhout voelde koud aan op haar buik en borsten.

Geroutineerd boeide hij haar, zodat ze geen kant meer op kon en schoof een kussen onder haar buik zodat haar billen mooi omhoog kwamen.

Zo zag hij haar het liefst. Open: kwetsbaar, en zo ongelooflijk mooi en vrouwelijk. Helemaal overgeleverd aan zijn genade. Haar gewilligheid vervulde hem iedere keer weer met warmte en trots, al zou hij dat op momenten als dit niet expliciet laten merken.

Zachtjes kneedde hij haar billen, zoekend naar die gebieden waar hij haar het beste kon raken zonder echt schade aan te richten. Dat was het laatste wat hij zou willen. Hij hoorde Camilla zacht kreunend reageren op zijn aanraking. Ook daarom was hij dol op haar. Ze was zo gevoelig richting hem. Het leek wel alsof ze een radar had die speciaal op hem afgestemd was.

Nadat hij gevonden had wat hij zocht, liep hij naar het hoofdeinde.

'Goed jongedame, je straf. Je telt mee. Mocht je een slag missen, te traag reageren of niet verstaanbaar zijn, doen we die slag opnieuw. Waarom alleen die slag? Je zit met deze straf tegen je grens aan, dus daar houd ik rekening mee. Wordt het teveel, dan gebruik je het stopwoord. Geen stoer gedrag omdat je denkt mij daar een plezier mee te doen, want dat doe je niet. Duidelijk?'

'Ja, Meester,' antwoordde Camilla.

De komende paar minuten zouden erg pijnlijk worden. Ze hoorde hem weglopen en wachtte. Even voelde ze het koude leer van de riem rusten op haar billen, terwijl hij positie koos. Toen dat gevoel verdween zette ze zich schrap.

'Één', schreeuwde ze, toen de eerste slag doel trof.

De bijtende, vlammende pijn was bijna verlammend. Tranen sprongen in haar ogen. Stoer gedrag? Vergeet het maar. Dit ging ze geen twintig slagen volhouden. Vier slagen lang telde ze dapper mee, tranen verbijtend, terwijl haar billen aanvoelden alsof ze met een brandijzer bewerkt werden. Vanaf de vijfde slag werd het meer jammeren, en bij de tiende brak ze en gilde het stopwoord. Ze hoorde nog de plof waarmee de riem op de grond viel, maar gleed daarna weg in haar eigen wereldje tussen waken en dromen in.

Toen ze haar ogen weer opsloeg en verward om zich heen keek, lag ze gewikkeld in een deken veilig in de armen van haar Meester op de bank. Hij streelde zachtjes door haar haar en praatte geruststellend tegen haar.

'Welkom terug,' zei hij met een glimlach.

De warmte was terug in zijn stem en zijn ogen.

'Dank u,' mompelde ze zachtjes. 'Wat is er gebeurt?'

'Het lijkt er op dat je je eerste subspace ervaring gehad hebt. Simpel gezegd is een ervaring soms zo intens dat een sub even van de wereld raakt, en dat is wat jou is overkomen.'

'Oh... was ik lang weg? Ik weet nog dat ik het stopwoord gebruikt heb...'

Plotseling in paniek probeerde ze overeind te komen. Ze had gefaald! Ze had de straf niet tot het einde toe ondergaan. Ze had haar Meester teleurgesteld.

Verrast hield hij haar met zachte dwang tegen.

'Rustig wilde kat, wat is er aan de hand?'

'Ik heb de straf niet doorstaan, Meester. Ik heb gefaald. Oh... alstublieft... moet dit opnieuw? Alstublieft niet, Meester. Ik zal braaf zijn, ik beloof het u!'

'Je bedoelt dat je de twintig slagen niet allemaal gehad hebt? Heb ik daadwerkelijk gezegd dat je die zou krijgen, dan?'

Nu ze erover na dacht had hij inderdaad niet bevestigd dat hij voor 20 slagen zou gaan.

'Maar, maar... Normaal gaat u voor de straf die ik bedenk als hij zwaarder is dat die van u?'

'Inderdaad; normaal wel, behalve als jouw veiligheid in het gedrang komt. En twintig slagen is ver boven wat je kunt hebben, zoals je vanavond ook bewezen hebt. Dat jij het idee in je hoofd vastgezet hebt, was de bedoeling. Dat was een onderdeel van de straf, maar ik zou je nooit in gevaar brengen, zoals jij heel goed weet.'

Camilla begon te blozen. Dat wist ze inderdaad. Haar veiligheid was bijna een obsessie voor hem.

'Hij schudde misprijzend zijn hoofd.

'Ik zal je nooit zwaarder kunnen straffen dan jij dat zelf doet. Ik durf te wedden dat je ook denkt dat je achterwerk bont en blauw is, omdat het zo'n pijn deed, niet?', zei hij op berispende toon.

Camilla sloeg haar ogen neer. Ze was inderdaad erg benieuwd hoe haar billen er uit zouden zien.

'Naar de slaapkamer, kijk maar in de spiegel. Je stelt me nu meer teleur dan met je gedrag van vandaag. Ik dacht echt dat je me beter kende dan wat je nu laat zien.'

Tranen sprongen in Camilla's ogen. Ze wilde zo graag dat hij trots op haar was, en nu had ze hem met haar onzekerheid gekwetst. Ja, hij pijnigde haar, zocht haar grenzen op dat gebied op, maar hij had haar nooit gekwetst. Dat wist ze ook wel.

Ze wilde iets zeggen, maar hij gedroeg zich alsof ze al niet meer in de kamer was. Met gebogen hoofd sloop ze naar de slaapkamer. Zoals ze zich nu voelde zou ze nog vele malen liever opnieuw de riem voelen...

Voor de spiegel die in de mooie ruime slaapkamer aan de kast hing bleef ze staan en liet de deken vallen. Ze draaide zich om en keek over haar schouder naar haar billen. Ze waren diep rood gekleurd, maar er was zelfs geen striem te zien.

'En? Hoeveel liter ben je verloren?'

Hij stond in de deuropening en keek haar doordringend aan. Hij moest voor zichzelf bekennen dat ze hem echt gekwetst had met haar gebrek aan vertrouwen. Dat was dé basis voor een relatie tussen een Dominant en zijn submissive, en die basis bleek in dit geval erg wankel te zijn. En juist deze dame was hem onder zijn huid gekropen. Maar zonder vertrouwen zou hun relatie gedoemd zijn te mislukken.

Camilla boog haar hoofd. De emotie in zijn ogen was bijna meer dan ze hebben kon. Waarom was ze toch zo onzeker? Ze voelde zich veilig en geborgen bij hem. Vroeg hij te veel van haar? Nee, dat kon ze ook niet zeggen. Hij vroeg niets wat ze hem niet wilde geven, en zijn invloed op haar had haar alleen maar voordeel opgeleverd, maar toch... Het onbegrip en de weerzin van haar intiemste vrienden die ze verteld had over haar intiemere activiteiten hadden ook hun invloed op haar. En daar knelde waarschijnlijk de schoen.

Een definitieve keuze voor hem zou waarschijnlijk betekenen dat ze sommige vriendinnen zou kwijt raken. Maar waren vriendinnen die haar niet steunden in haar keuzes wel haar vriendinnen? Was het een misdaad haar leven te leiden op de manier die zij wilde en die haar gelukkig maakte? Nee! Zoals haar Meester haar geleerd had besliste zij wat ze wel of niet wilde, en dus ook hoe ze haar leven wilde leiden en op welke wijze. En zij koos voor haar Meester. Camilla zonk op haar knieën....

'Het spijt me, Meester, dat ik steeds weer aan u twijfel. Er speelt zo veel door mijn hoofd dat ik in verwarring raak, en ik luister te veel naar meningen van anderen, in plaats van te vertrouwen op mijn eigen oordeel, zoals u me geleerd heeft. Ik wil rust in mijn hoofd, Meester, en genieten van onze reis samen. Kunt u me dat geven?'

Even was het stil. Toen hoorde ze zijn voetstappen naar haar toe komen en dwong hij haar hem aan te kijken.

'Weet je het zeker, kleintje? Weet je wat je vraagt, en wat je me aanbiedt?'

Deze keer kon en wilde hij de emotie in zijn stem niet verbergen. Zou ze eindelijk zo ver zijn?

'Ja, Meester, dat weet ik,' antwoordde ze. 'Ik wil van u zijn. Alleen uw wil mag mij begrenzen, omdat dat is wat ik wil. Ik ben van u, en wat anderen daar van vinden is hun probleem, maar niet langer het mijne.'

Het volgende moment lag ze in zijn armen, terwijl zijn tong haar mond claimde. Toen hij de zoen beëindigde tolde haar hoofd. Wow, zo had hij haar nog nooit gezoend. Dat mocht hij van haar zonder meer veel vaker doen.

'Voor we verder gaan, is er 1 ding dat we moeten doen, kleintje. Ik heb je nog geen formeel antwoord gegeven, en dat moet natuurlijk wel. Knielen en je ogen dicht.'

Terwijl Camilla gehoorzaam knielde en haar ogen sloot liep hij weg om even later terug te komen met in zijn handen een simpele smalle leren halsband. In het midden ervan prijkte 1 enkele felblauwe steen. De blik op zijn gezicht vertelde dat deze halsband voor hem een heel bijzondere betekenis had. Teder bracht hij hem aan om Camilla's hals.

'Wat je nu draagt is voor mij, jezelf en ingewijden het teken dat je van mij bent. Draag hem ook alleen bij die mensen, anderen zouden misschien vreemd naar je kijken. En wees er heel, heel zuinig op. Je bent de tweede die deze halsband draagt. De eerste was een vrouw die voor mij mijn wereld was, tot ver na het moment van haar dood. Feitelijk tot ik jou tegen kwam. En dus is het passend dat jij hem nu draagt. Draag hem met trots, en weet dat ik trots op je ben.'

Met een brok in haar keel had Camilla naar hem geluisterd. Oef, dat kwam binnen. Ze had nooit beseft dat ze zo veel voor hem betekende. Hij stak zijn hand uit.

'Kom kleintje, na alles wat we vanavond hebben meegemaakt, wil ik nog maar 1 ding: mezelf in je verliezen en jou met me mee nemen. En voor deze keer geen boeien, geen hulpmiddelen. Alleen jij, ik en de halsband die symboliseert wat we samen delen.'

Vol vertrouwen en voor haar gevoel 10 kilo lichter pakte Camilla zijn hand, liet zich naar het bed leiden en daar op neer leggen. Opgewonden keek ze toe hoe nu hij zich uitkleedde. Hij zag er volgens haar echt heerlijk uit. Niet bovenmatig gespierd, maar wel goed geproportioneerd, meer als een atleet dan als een bodybuilder.

Het bed zakte iets in toen hij naast haar kwam liggen. Even keek hij haar in de ogen om daarna weer haar mond te claimen met zo'n verzengende zoen die haar ademloos achter liet. Ze kon alleen maar kreunen.

Onbewust spreidde ze haar benen als om hem uit te nodigen haar te nemen, maar dat moment zou nog een poosje op zich laten wachten. Zijn lippen en vingers bespeelden haar lichaam zoals een artiest zijn instrument zou bespelen. Net zo lang tot ze alleen nog maar kon voelen. Voor het eerst gaven zowel haar lichaam als haar geest zich volledig aan hem over, en het leek alsof ook hij zijn remmingen had los gelaten.

Haar ademhaling was gejaagd, haar tepels stonden bijna pijnlijk hard omhoog, en haar poesje was natter dan ooit. En nog joeg hij haar hoger en hoger, totdat ze alleen maar tegen hem kon jammeren, kreunen, en smeken om haar te nemen. Haar lichaam kronkelde over het bed, haar ogen waren gesloten, terwijl ze alles deed om hem maar tegen zich aan te voelen.

Eindelijk nam hij haar in een soepele beweging en begroef zichzelf tot zijn ballen in haar. En terwijl ze klaar kwam gilde ze haar gevoel uit. Hij wachtte even tot ze weer enigszins zichzelf was om daarna de eeuwenoude beweging in te zetten, en haar opnieuw naar eenzame hoogtes te jagen. Alleen besefte ze in een vreemd moment van inzicht: ze was niet meer alleen. Dat zou ze nooit meer zijn. Weer werd ze over het randje van een orgasme geduwd, en weer wachtte hij tot ze weer wat tot rust kwam voor hij weer begon te bewegen.

Nu timede hij zijn stoten diep in haar zodanig dat hun opwinding gelijke tred hield, en Camilla sloeg haar benen om zijn billen om hem nog dieper in zich te trekken. Terwijl haar armen zich om zijn nek klemden, zoende hij haar opnieuw op die speciale manier. Dat was de druppel. Terwijl Camilla de wereld zag verdwijnen in een flits van verblindend licht, kwamen ze beide tegelijkertijd klaar.

Toen Camilla haar ogen na een poosje weer opende, lag ze in zijn armen, terwijl hij haar haar streelde. Met een glimlach zei hij, terwijl de warmte in zijn ogen haar verwarmde: 'Welkom terug, kleintje; nu ben je van mij.'

Alle verhalen van: Edwin

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Mooie titel, daarmee was mijn nieuwsgierigheid gewekt, naast het feit dat ik zelf een liefhebber ben van het genre. Ik sluit me aan bij wat Fanny hier zegt, BDSM behoort liefdevol te zijn, althans wel in mijn beleving. In de relatie die je hier beschrijft zie ik de liefde soms niet, en krijgt het straffen in mijn beleving iets onaangenaams en onheilspellends. Heeft ze zich nu werkelijk zó ontzettend erg misdragen dat ze de toorn en wraak van haar meester verdiend heeft? Ik denk dat het toedienen van pijn ook op een prettige en geile manier kan zonder dat daar noodzakelijkerwijs angst en onzekerheid bij gevoeld hoeft te worden, en dat er dan nog steeds sprake is van een solide Dominant en submissive verhouding, en dat emoties als toorn en wraak feitelijk niet veel te maken hebben met fijn, kinky en geil. Op andere momenten laat je het liefdevolle aspect wél naar voren komen en persoonlijk vind ik dat meer overeenkomen met hoe BDSM zou moeten zijn: Safe, Sane and Consensual, en liefdevol misschien nog wel het meest.
Ik ben het op zich met je eens. Maar een straf in kan in het hoofd van een sub vele malen groter/zwaarder zijn, dan die in werkelijkheid is. Ik schrijf tenslotte ook dat er geen striem op haar lichaam te bekennen is. Het draait, naast safe, sane en consensual ook om vertrouwen, en dat moet groeien bij een onervaren sub. Gebrek aan vertrouwen leidt tot angst en onzekerheid, ook als dat niet nodig is en dat heb ik willen overbrengen. Dus: wraak en toorn, nee; dat zijn emoties die je bij mij ook niet zult aantreffen. Een stukje welverdiende discipline bijbrengen daarentegen wel. :-)
mooi en respectvol geschreven, ik kan er persoonlijk niet warm van worden, maar voor wie bdsm fijn vind?
Rasputin zei:
mooi en respectvol geschreven, ik kan er persoonlijk niet warm van worden, maar voor wie bdsm fijn vind?


Als je er niet warm voor loopt, ga ik niet proberen je te overtuigen. Ieder zijn/haar ding, tenslotte. ;-) Maar ik ben wel blij dat je van het verhaal genoten hebt.
Dank je wel, Fanny ;-) Tja... aangezien ik al 25 jaar in dat specifieke wereldje mee loop, weet ik drommels goed dat er veel meer is dan het uiterlijk vertoon waar zo velen zich helaas op blind staren. Zonder emotie geen BDSM ;-) Daar kan ik hele verhalen over schrijven.

Excuses voor het lange wachten. Ik schrijf vanuit het gevoel, en als dat er even niet is, lukt het niet.
Je hebt ons geduld op de proef gesteld, Edwin, maar het resultaat mag er dan ook wezen. Ik heb erg van dit verhaal genoten. Weinig ero-auteurs snappen dat BDSM ook liefdevol kan/behoort te zijn. Jij wel. Chapeau!
Vreemde sfeer? Moeilijk te classificeren? Geen seksverhaal pur sang...? Niets van gemerkt. Schrijf je verhalen zoals jij ze wil schrijven, niet zoals je vermoedt dat anderen ze graag lezen.