Vrouwentongen

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 27 augustus 2020
Hoofdcategorie Homo | Lesbisch | Bi
Aantal reacties: 6
3833 woorden | Leestijd 20 minuten

Zelden zag ik de hemel zo blauw als die keer. Onrustig schoten mijn ogen langs het uitspansel, van links naar rechts en terug, van boven naar beneden en terug. Om blauw te zien, blauw, blauw, blauw. Hemelsblauw. Je verwacht er de ogen van God. Waar anders dan aan de hemel zou je de ogen van God kunnen verwachten? Er was geen wolkje waarachter hij zich zou kunnen verschuilen. Er was, letterlijk, geen vuiltje aan de lucht. Terwijl er, figuurlijk, moreel gesproken, volgens de normen van diezelfde God, bizar veel vuils aan de lucht was. Misschien was goors een beter woord, of pervers. Het was beter mijn ogen te sluiten en alles op zijn beloop te laten en Deborah haar goddelijke gang te laten gaan, alles los te laten, zoals zij had aangeraden, gewoon te genieten van het moment, het gevoel te laten komen.

Het gevoel kwam, zonder twijfel, onherroepelijk, zoals bij vloed de golfjes van de zee langzaam maar zeker het strand op rollen, hoger en hoger. Ik herkende de verslavende sensatie van de stiekeme aanrakingen onder het dekbed die ik drie jaar daarvoor besmuikt had ontdekt. Dat dat deel van je lijf niet bedoeld was voor intensieve aanraking had ik tussen de regels door wel begrepen. Maar het verbodene bleek niet opgewassen tegen het fijne gevoel dat ik mezelf kon bezorgen. Was God een man? Wat kon hij dan weten van de ultieme prikkeling van een vrouw? En mijn moeder, zij moest hier toch ook kennis mee hebben gemaakt? Het was zo zalig. Waarom werd daar zo geheimzinnig over gedaan?

Ik lag al, ik kon niet meer omvallen. Gras kriebelde mijn naakte lijf. Achter mijn gesloten oogleden vloeiden de kleuren van de regenboog in elkaar over. Het tempo van mijn ademhaling raakte op hol. Normaal gesproken hijgde ik als ik me fysiek inspande, nooit zomaar liggend in het gras. Rondom ruisten de tientallen meters hoge populieren, vol in het blad, luidruchtig in de zuidwestenwind, die dan weer opstak en dan weer wegviel. Vrouwentong, zo noemen ze de populier ook wel. Toepasselijker zou het niet worden. Ik kneep mijn ogen dicht, de finish was niet ver meer.

Nog eenmaal sloeg ik mijn ogen op en staarde wezenloos in het oneindige blauw. Als God daar niet was, dan misschien de duivel. Het schijnt dat de satan perversiteiten toejuicht. Maar het kon me geen ene fuck schelen. Moeizaam duwde ik me omhoog op mijn ellebogen en keek met verwondering omlaag naar Deborahs warrige haardos die ritmisch tussen mijn dijen bewoog. Een koetje leek het, een koe die het weiland centimeter voor centimeter afgraasde, de tong om elk polletje legde en beet. In de eindspurt die ik beleefde, dook vanuit het niets een dilemma op: moest ik Deborahs hoofd strakker tussen mijn benen knellen of juist mijn benen in een spagaat leggen, zodat alles, maar dan ook alles werd vrijgegeven aan die mond en die tong?

Een paar zondagen daarvoor had ik het uitgemaakt met Dennis-Jan. We waren tegen de instructies van mijn ouders in op mijn slaapkamer beland. Zij deden een ommetje en zouden zeker een uur wegblijven. Gelegenheid genoeg om te ontdekken hoever ik met Dennis-Jan kon gaan. Hij zat aan mijn bureautje, ik lag op bed. Mijn rok halverwege mijn dijen. Ongekend hoog voor de christelijk gereformeerde grenzen waarbinnen ik werd opgevoed. Voor een vijftienjarig meisje lag de rokkengrens toch zeker een á twee centimeter onder de knie. Dennis-Jan deed alsof hij mijn dijen negeerde. Raar, iedere jongen van zijn leeftijd zou niet negeren, maar begeren. Maar ach, ook hij moest dealen met religieuze normen. Begeren leidt bij heren tot masturberen. Dat was wat Deborah zei. En zij was wereldwijs.

‘DJ,’ vroeg ik langs mijn neus weg, ‘masturbeer jij weleens?’
De arme knul verraadde zich door een ongemakkelijk stilzwijgen, en met een kop als een biet.
‘Ja, dus,’ stelde ik hardop vast. ‘Vaak?’
Zijn hoofd werd zo mogelijk nog roder. Hij opende zijn mond, maar bracht slechts een nauwelijks hoorbaar kreuntje voort.
‘Ik masturbeer wel, hoor.’ Ik schortte mijn rok nog wat hoger op. ‘Een paar keer per week wel.’ Ik liet mijn vingers over mijn naakte dijbeen lopen. Mijn broekje moest te zien zijn. ‘Met mijn vinger. Vingers eigenlijk. Of hand. Ja.’
Dennis-Jan keek me glazig aan. Hij keek zonder iets te zien leek het wel. Hij haalde nadrukkelijk adem. Als hij niets zei, moest ik wel iets zeggen.

‘Weet je wat beffen is?’
Ik had dat woord wel eens voor me uit gefluisterd. Nu ik het hardop uitsprak, klonk het wel apart. Beffen. Bef, klef. Lik, pik. Nat, gat. Geil, kwijl.
‘Nou?’
DJ stond op van mijn bureaustoel. Besluiteloos bleef hij staan, zijn knalrode kop kon elk moment ontploffen.
‘Pijpen dan?’
DJ schudde zijn hoofd. Voor hij zijn zin uitsprak, liet hij een dierlijk gegrom horen vanachter uit zijn keel.
‘Weet je wat jij bent, jij bent hartstikke gek!’ Hij schreeuwde het en dat was onwennig. Ik had DJ nog nooit horen schreeuwen. Hij was een zachte jongen, een zacht ei eigenlijk. Ik moest met hem kappen, ik had interessantere vrienden gekregen. Eén vriendin eigenlijk, Deborah, die je bij kon praten over alles, maar dan ook alles wat er te weten viel over seks. Dennis-Jan verliet stampvoetend mijn huis. Ik sprak hem nooit weer.

Deborah gebruikte gewoon woorden als lul, pik, kut, neuken, beffen en pijpen. Het was een feest met haar na schooltijd naar huis te fietsen. We zaten in de vierde, in een klas vol meiden met het cultuur- en maatschappijprofiel, de softe vakken en de makkelijkste wiskundevariant.
‘Aan wiskunde heb je geen kloot,’ zei Deborah, ‘je kunt je beter in seks verdiepen. Veel leuker en nuttiger.’ En dan liet ze die schaterlach horen die je trommelvliezen liet scheuren.
‘Aan biologie heb je dus wel wat,’ opperde ik.
‘O ja, aan menskunde, tot op zekere hoogte. Maar om een knul een stijve te bezorgen heb je geen theorie nodig.’ Zei de dochter van de christelijk gereformeerde dominee van ons dorp. Ze zeggen wel dat kinderen van dominees de ergste heidenen zijn. Voor Deborah ging dat zeker op, zij was een duivelin. En als ze dat niet was, dan had ze haar ziel aan de duivel verkocht. Of verkocht, gewoon gegeven eigenlijk, want zakelijk kon je haar niet noemen.

Ik was een braaf en vroom meisje. Tot ik Deb ontmoette. Toen was ik nog steeds braaf, maar Deborah woelde dingen los in mijn binnenste. Haar losse manier van doen liet me anders naar de wereld kijken. Hoe tuttig en truttig de wereld was. De christelijk gereformeerde wereld in elk geval. De lijzige rokken, dat vrome en brave, dat schuldige, die toewijding aan een God die je nooit zag, waar je nooit iets van merkte, de benauwdheid, de schijnheiligheid, dat bidden, psalmen zingen en bijbel lezen. Ik was vijftien, naderde de zestien, en opeens voelde die religieuze cocon waarin ik zat als een dwangbuis. Ik stikte. Deborah gaf me lucht.

‘Heb je verkering?’ vroeg Deborah toen ik haar net kende. Vierde klas, september.
‘Ja, met Dennis-Jan.’ Dat was toen nog aan.
‘Heb je het met hem gedaan?’ Deborah keek me aan met haar grote blauwe ogen. Ze had talloze sproetjes op haar neus en wangen.
‘Gedaan? Je bedoelt...’ De vraag overviel me.
‘Geneukt, ja.’
‘Pfff, ehm...,’ pruttelde ik.
‘Nee, dus. Waarom niet? Vind je het niet lekker?’
‘Hoe weet ik dat nou als ik er geen ervaring mee heb. Ik ben pas vijftien, hoor. Bovendien, seks is iets voor als je getrouwd bent.’ Ik probeerde serieus te kijken, maar Deborahs verblufte gezicht was zo komisch dat we het samen uitschaterden.
‘Ja, haha,’ gierde ze, ‘en je moet vooral niet vergeten voor het zingen de kerk uit te gaan, hahaha.’
‘Alleen als jouw vader preekt!’

Deborah was een ventiel waarmee je lucht kon laten ontsnappen. Ik was nog nooit iemand tegengekomen die zo vrij was in haar praten, doen en laten. Wat me het meest verwarde was dat ze vanwege haar vader zo dicht in het centrum van het strenge geloof zat, maar er tegelijkertijd haar neus voor ophaalde.
‘Hoe doe je dat thuis dan?’ wilde ik weten. ‘Weten ze daar wel hoe je buiten de muren van je huis bent?’
‘Wat denk jij nou, natuurlijk niet. Thuis ben ik het vroomste meisje dat er bestaat. Ik bid, zing psalmen bij het orgel, doe netjes wat me gevraagd wordt, lees de bijbel en plak ducttape over m’n kut.’
In feite leefde Deborah een schizofreen leven: aan de ene kant het nette meisje, de dochter van de dominee, aan de andere kant, als ze met mij was, ordinair en vulgair. En dat was bijzonder opwindend. Het was voor mij een eyeopener, zo had ik het nooit gezien, het leiden van een dubbelleven.

Natuurlijk had ik last van mijn geweten. Mijn ouders mochten dan strenggelovig zijn, ze waren wel lief en zorgzaam. Ze hadden echt het beste met mij voor. Wanneer ik het dan niet kon laten mezelf te bevredigen vanwege de opstuwende hormonen, compenseerde ik dat in huiselijke kring door extra lief en voorkomend te zijn. Dan hielp ik moeder met het huishouden, bakte koekjes en kookte maaltijden. Op zondagen in de kerk veinsde ik met grote aandacht naar de dominee te luisteren en zong ik mee uit volle borst. Maar ondertussen keek ik naar Deborah een paar banken verderop en dacht aan de intieme dingen die ze me had toevertrouwd op onze fietstochten van school naar huis.

‘Heb jij dan wel eens seks gehad,’ wilde ik van Deborah weten.
‘Ja, hoor,’ zei ze stellig. ‘Verschillende keren.’
‘Met wie dan?’
‘Ken je Jochem? Die bij de Spar werkt?’
Wij deden altijd boodschappen bij de Coöp. De filiaalhouder was van onze kerk. Dus nee, Jochem van de Spar kende ik niet.
‘Jawel, hij zit in de zesde. Die lange blonde jongen. Beetje krullerig haar.’ Deborah klonk uitgelaten toen ze hem beschreef. Ik kende hem inderdaad, vaagweg.
‘Hebben jullie dan verkering?’
‘Welnee, we doen het alleen. Het is echt super met hem. Hij jat condooms bij de Spar.’
‘Tjonge,’ was het enige wat ik kon uitbrengen.

De rest van de leerlingen van onze reformatorische school reden via de dijkweg terug naar ons dorp. Tientallen scholieren in een sliert. Ik had het in klas 1, 2 en 3 ook gedaan. Het was gezellig, je hoorde bij de groep. Maar nu met Deborah reed ik een andere route. Een slingerend pad door de uiterwaarden, een omweg, maar lekker rustig. Alle gelegenheid om alles aangaande onze ontspruitende vrouwenlijven en toebehoren door te nemen.
‘Hoe ziet zaad eruit,’ vroeg ik op een keer.
‘Sperma, bedoel je? Wittig. Niet spierwit, beetje melkkleurig, klodderig.’
‘Klodderig?’
‘Ja, een soort witte klodders slijm.’
‘Jakkie.’
‘Ach, best geil. Ik bedoel, je bent al geil als het komt, dus dat glibberige spul maakt dan ook niet meer uit. Maar het smaakt niet bijzonder.’
‘Wat!? Bedoel je...!?’ Ik kneep onwillekeurig mijn handremmen in.
‘Ja, jeetje, Jochem beft en ik pijp. Dan proef je wel eens wat. It’s all part of the game.’

In september van dat jaar bleef het lang nazomeren. Een paar keer per week onderbraken Deb en ik onze fietstocht bij een idyllisch plekje langs een kronkelend watertje. Het lag afgescheiden van de rest door een bosje van populieren en wilgen en ondoordringbaar struikgewas. We ontdekten een nauwe doorgang die ons naar een open stukje leidde met hoog gras en wilde bloemen.
‘Jee, het lijkt het paradijs wel,’ riep Deborah toen we er voor het eerst kwamen.
We doopten het tot ‘ons plekje’ en koesterden ons in de heerlijk warme zon. Op de geluiden van de natuur na was het er stil. Het ruisen van de bomen maakte ons slaperig. De vrouwentongen.

Op een van die keren op ons plekje, we lagen naast elkaar uit te rusten van een saaie schooldag, boog Deborah zich over me heen en kuste mijn mond. Hoewel we normaal gesproken bijna onafgebroken kwebbelden, vielen we nu compleet stil. Ik opende mijn mond, kuste terug, en voordat ik het wist, was ik in de allereerste tongzoen beland van mijn leven. Dat het met een meisje was, had ik niet kunnen bevroeden.

Die kus was de katalysator voor wat al dagenlang onder de oppervlakte lag. Eigenlijk al vanaf het moment dat ik Deborah beter had leren kennen. Haar aantrekkelijke verschijning beroerde me, haar rebelse praten en houding pakten me in, onze verhouding had vanaf het begin iets intiems gehad door de gesprekken die we voerden. Ik dacht vaak aan haar, voor mijn gevoel constant. Ik durfde het niet te onderkennen, het was eng en onbekend, maar wat er in feite aan de hand was, was dat ik hopeloos verliefd was op Deborah. De kus op ons plekje confronteerde me ermee als een bijna tastbaar feit. Verliefd op een vrouw. En de volgende gedachte was: ben ik dan lesbisch?

De zoen ging gepaard met Deborahs hand onder mijn rok. Van schrik knelde ik mijn dijen stevig tegen elkaar. Haar hand vertrok, schoof omhoog om mijn borst te betasten en ondertussen tongden we door. Weer schoof haar hand onder mijn rok. Dit keer liet ik mijn bovenbenen waar ze waren. Er drukten vingers tegen mijn kruis, over de volle breedte van lies tot lies en in het bijzonder in het midden waar het leek te zoemen en bubbelen. Even kwamen onze tongen en monden los, we haalden hijgend adem en keken diep in elkaars blauwe ogen. Toen sloot ik de mijne, proefde de natte mond van mijn vriendin opnieuw en voelde hoe haar vingers mijn schaamlippen kneedden door de dunne stof van mijn onderbroek heen.

Toen we verder fietsten, zeker een uur later, zwegen we. Wat moest er nog gezegd worden na wat was voorgevallen? Dit was wel wat anders dan een beetje giechelen over seks. Ik was in de war. We waren grenzen gepasseerd en in een soort niemandsland beland waar god noch gebod scheen te gelden. Als dit mogelijk was, dit meisjesgevoos, wat zou dan het volgende zijn? Had ik me niet vies moeten voelen, of in elk geval schuldig en zondig? Niets van dat al. Ik voelde me trots en blij aan de zijde van mijn vriendin. Het liefst was ik met haar meegegaan om ons ingeslagen pad verder te verkennen. En aan de andere kant wilde ik zo snel mogelijk naar huis om tegen mijn ouders te roepen dat hun dochter een lesbienne was. Maar met Deborah meegaan om ons verder te bekwamen in de meidenliefde was geen optie, en mijn ouders simpelweg vertellen dat ik lesbisch was, leek me ook geen goed plan. Dat niemandsland had iets weg van een verlaten woestijn.

We namen afscheid met een kusje op de wang en stralende glimlachen. Al hadden we niemand anders, we hadden elkaar.
Onderweg naar mijn huis passeerde ik de Spar waar Deborahs seksvriendje Jochem werkte. Bij het zien van het logo van die supermarkt sloeg mijn stemming van euforie om in mineur. Ik was die knul gewoonweg vergeten. Deborah deed aan heteroseks. Ik mocht dan klaarblijkelijk een lesbienne zijn, maar hoe zat dat met Deborah? At zij van twee walletjes? Ik werd overvallen door onvervalste jaloezie en trapte driftig door. Als ik thuiskwam zou ik bidden. Bidden dat Deborah helemaal voor mij zou gaan. Het was misschien het beste als God Jochem iets liet overkomen waarbij zijn hoofd van zijn romp werd gescheiden. Of iets waarbij zijn pik gewoon van zijn vieze mannenlijf af zou vallen. Afgeknapt als een dor takje. Verpulverd in een snijbonenmolen. Geamputeerd door de ambachtelijke keurslager. Tsjak.

‘Zie je Dennis-Jan nog wel eens?’ Mijn moeder schilde aardappelen in de keuken.
‘Dennis-Jan?’ Ik klonk alsof ze het over een onbekende had.
‘Is het uit? Ik hoorde van zijn moeder dat hij boos op je was.’
‘Weet ik het, die slome past gewoon niet bij me.’ Het was onnodig zo korzelig te doen, maar ik deed het.
‘Dat is niet aardig om te zeggen. Jullie kennen elkaar al jaren.’ Moeder vulde de pan met schoon water en zette de pan op het gas.
‘Daarom juist, dan weet je precies waarom je niet bij elkaar past. En nou ga ik huiswerk maken.’
‘Jammer, hoor,’ hoorde ik moeder achter me pruttelen.
Ja, jammerdebammer. Dennis-Jan kon de boom in. Ik viel op vrouwen.

Ik deed de slaapkamerdeur achter me op slot en opende de deur van mijn kledingkast. Aan de binnenkant hing een grote spiegel. Ik naderde mezelf tot op het glas en drukte mijn lippen op die van mijn evenbeeld, likte aan het glas en bewasemde het met mijn zuchtende ademhaling. Deborah, dacht ik, lieve, geile Deb, ze had dikke tieten en billen en flinke schaamlippen. Ze was zo vrouwelijk, en ik nog zo meisjesachtig. Mijn handen gleden over mijn lijf, mijn borsten, mijn heupen, mijn billen. Kijk haar staan, dacht ik, mijn wulpse spiegelbeeld. Een dolgedraaid seksmachientje dat nodig haar schuldgevoelens van zich af moest gooien. Als God omlaag keek, mij zag, dan zou het hem bekoren. Ik trok mijn jurk uit, mijn sokken, mijn beha, mijn onderbroek. Kijk hoe lekker, voel dan hoe geil. Hap maar in mijn tieten, lik mijn reet, bef mijn spleet. Ik duwde mijn bekken tegen de spiegel, mijn donker begroeide venusheuvel als bumper. Vingers gleden soepel naar binnen. In strakke vaardige bewegingen bevredigde ik mezelf nog voor moeder me riep om tafel te dekken.

Op 4 oktober gebeurde het. Dierendag, en zo’n beetje de laatste mooie dag van het jaar. Zonnig en warm. Deborah en ik kwamen zeker twee keer per week op ons plekje. Soms om wat te kletsen, te zoenen en te vrijen. Niks heftigs, het gebruikelijke vingerwerk, geen orgasmes of zo.
‘Vandaag gaan we helemaal naakt,’ opperde Deborah, ‘er komt hier nooit iemand.’ Ze voegde meteen de daad bij het woord en begon zich uit te kleden. Ze verzamelde haar kleren op een hoopje en legde haar hoofd erop te rusten. Zo bloot van top tot teen, zo liggend op haar rug, was ze aantrekkelijker dan ooit. Alsof me een appelpunt gepresenteerd werd met dikke vette slagroom. Die je doet kwijlen nog voordat je een hap hebt gegeten. Haar blik was verwachtingsvol op mij gericht. Ik nam wat meer tijd om me ontdoen van mijn kleren. Door mijn lijf stukje bij beetje vrij te geven kon ik Deborah verleiden. Ze keek verlekkerd, hunkerend, gretig. Ik was natuurlijk haar appelpunt.
Toen ik uiteindelijk net zo naakt naast haar lag, onze handen vast, kwam ze half overeind, bracht haar mond bij mijn oor en fluisterde: ‘Vandaag bef ik je klaar.’ Het was natuurlijk codetaal voor ‘ik eet je op’, want dat was wat ze vervolgens deed. Liggend tussen mijn benen beroerde ze mijn kut. En ik zag de blauwe hemel steeds blauwer worden.

Die avond sloeg het weer om. Het ging stormen en regenen. Gods reactie op de zonde van de wereld. ‘Je lichaam is een tempel van God,’ zei mijn moeder altijd om me te overtuigen van de kuisheid die ik moest betrachten. Mijn tempel, althans de voordeur, was gelikt. Ik had seks met een vriendin gehad. Dit kwam nooit meer goed. De volgende morgen blies God me van mijn fiets en zelfs een regenpak hielp niet om droog te blijven. Een goor tempeltje, dat was wat ik was. Maar zo’n lekker goor geil tempeltje dat ik de deur ervan nog graag eens open zou zetten voor Deborahs mond.

Pas in november kregen we de kans ons opnieuw aan de intieme liefde te wijden. Mijn ouders hadden een bruiloft ver weg en zouden een nachtje wegblijven. Moeder gaf toestemming om Deborah een nachtje te logeren te vragen. De dochter van de dominee was altijd welkom.
Mijn ouders waren de straat nog niet uitgereden of we lagen al in mijn bed. Het scheelde niet veel of we hadden de kleren van elkaars lijf gerukt. Sinds Deborah mij op dierendag een beurt had gegeven droeg ik de gedachte met me mee dat zij de eerstvolgende keer aan een orgasme geholpen moest worden. Daar lagen we dan, vriendinnen voor het leven, naakt als pasgeboren baby’s. We kusten en streelden, zogen elkaars tepels, likten elkaars huid. Haar weelderige kapsel rook naar shampoo met kokos, haar huid naar een zoet eau de toilette. Mijn vingertoppen die zachtjes haar spleetje beroerden voelden het gladde warme geil. Behoedzaam duwde ik mijn tong tussen haar zilte schaamlippen. Het was een sensatie die niet alleen mijn eigen kut vochtig maakte, maar die me liet vervloeien met de schemerachtige slaapkamer.
‘Dit was nou standje 69,’ zou Deborah na afloop zeggen. Deborah de sekskundige. We waren allebei net zestien.

Die avond en nacht zinderden van seksualiteit. En toen we na middernacht uitgeput in slaap vielen droomde ik er ook nog eens van. Pas tegen elf uur de volgende ochtend werden we wakker. Ik rook ranzig en datzelfde gold voor Deborah. Maar dat weerhield ons er niet van nog een keer volop te keer te gaan. Deborah hurkte boven mijn gezicht en ik drukte mijn mond nogmaals in het geil van haar kut. Tegelijkertijd nam ik mezelf te grazen met tien natte vingers. Alsof we wisten dat het voorlopig de laatste keer zou zijn. Omdat zich niet steeds zulke buitenkansjes aandienden voor ongebreidelde seks.

Voorlopig de laatste keer. Was het maar waar. Het liep anders. Het was al na Nieuwjaar dat ik daarmee geconfronteerd werd. Deborah was niet op school na de kerstvakantie. Een week lang niet. Meer dan een week. Ik voelde me eenzaam. Mobiele telefoons waren er nog niet en haar thuis bellen durfde ik niet.
Op de dinsdag van de tweede schoolweek ving mijn moeder mij op in de keuken.
‘Heb je het gehoord?’ Ze keek ernstig.
‘Wat gehoord?’ Ik was op mijn hoede. Iets vertelde me dat het met Deborah te maken had.
‘Je vriendin Deborah is zwanger.’ Moeder verblikte noch verbloosde toen ze het zei.
Ik moest de keukentafel vastpakken en gaan zitten.
‘Ze is naar een instituut gestuurd voor meisjes die zwanger zijn. Je zult haar niet meer op school zien.’ Moeder legde een hand op mijn schouder en kneep zachtjes.
‘Maar...’ begon ik, ‘hoe...?’
‘Van een jongen, hier op het dorp. Hij werkt bij de Spar. Wat een stelletje domoren.’
Er stroomde tranen over mijn wangen. Ik voelde me misselijk. Zo ging dat dus, zo genadeloos strafte God. Deborah was al aan de beurt geweest, ik zou spoedig volgen.

Ik sprong op en rende naar buiten. Moeder riep me na, maar ik luisterde niet. Gebogen over mijn stuur fietste ik zo hard ik kon door de straten van het dorp. De wind veranderde mijn haar in een woest kapsel. Een auto moest flink in de remmen, fietsers die ik inhaalde leken stil te staan.
Zonder mijn fiets op slot te zetten rende ik de Spar binnen. Ik passeerde het klaphekje en sprintte door de gangpaden. Daar stond hij, bij de zuivel.
De klap die ik Jochem in zijn gezicht gaf, konden ze horen bij de kassa. De pakken yoghurt in zijn handen vielen met een doffe plof op de grond. Eentje barstte er open. De witte vloeistof sijpelde als sperma over de tegels.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+9

Reacties  

Sluit me wat graag aan bij Hiperion, Sofie en Frank. Dit is ongelooflijk boeiend en mooi. Je schreef al heel veel prachtige verhalen, Vanille, maar dit is werkelijk een schitterende parel aan jouw kroon!!!
Fijn om te horen, Stanzie!
Ik zou willen toevoegen GRANDIOOS!!
Vanille, hiervoor is er maar één woord : "PRACHTIG"
Super verhaal, erg goed geschreven, boeiend en opwindend. Nog van dat!
Thnx!🌹