Texel

Informatie
Geschreven door petra-1
Geplaatst op 27 juni 2021
Hoofdcategorie Homo | Lesbisch | Bi | Anders
Aantal reacties: 4
7160 woorden | Leestijd 36 minuten


2025, vijfentwintig jaar terug, dag 1

Grijnzend keek ze toe hoe een rij auto’s moeizaam richting de ferry rolde. Op de motor mag je altijd als eerste en vooraan parkeren. Het was een mooie najaarsdag en in de zon was het zelfs heet maar hier aan zee was het perfect. Haar leren motorpak was zalig met dat weer en de voorspelling ook goed. De rij auto’s gaven haar geen aanknopingspunt. Ze wist eigenlijk niet eens of haar vriendin dezelfde pont nam. Silvia en Brigitte hadden bij het huisje afgesproken maar dat was pas ‘s avonds. Diner om zeven en Silvia kookte, nou ja, zorgde voor het eten. Ze verlangde al maanden naar dit weekendje. Ze had de aard van hun relatie nooit goed begrepen maar dat maakte de band niet minder hecht. Allebei gelukkig getrouwd maar toch die binding onderling. Ze zagen elkaar maar heel zelden en toch was het hecht. Wekenlang alleen maar berichtjes en dan een gesprekje en eens per jaar, die geheime, goed geplande ontmoetingen. Ze verbaasde zich over haar eigen bespiegelingen. In het dagelijks leven en tegenover haar man was ze altijd opgeruimd en rechtstreeks maar dit was een kant van haar die ze alleen soms aan haar vriendin toonde, als was ze nog steeds bang uitgelachen te worden door haar directe omgeving.

Terwijl Silvia over de reling staarde kreeg ze zin om te roken, net als vroeger tijdens de trips naar Engeland waar ze soms met weemoed aan terugdacht. Helaas voor haar op dit moment had ze het roken al lang geleden opgegeven. Iets fanatieker dan normaal kauwde ze daarom maar op haar kauwgum terwijl ze de grijze vlecht uit haar jas trok en het elastiekje opnieuw aanbracht. Die rode Mini, zat ze daar niet in? Ze had toch geen rode Mini? Silvia bleef kijken maar vond haar vriendin niet en toen de laatste auto het schip binnenrolde verlegde ze haar aandacht naar de zee.

‘Is die GS van jou?’ vroeg een vriendelijke mannenstem achter haar. Silvia nam de moeite niet zich om te keren.
‘Die is van mij ja.’
‘Hele fiets voor zo’n klein wijffie.’
Haar hersenen zuchtten diep. Ze had hier helemaal geen zin in. ‘Wanneer leren mannen nou eens dat het niet om het formaat maar om de techniek gaat’, antwoordde ze uiteindelijk zonder zich om te keren.
‘Daar heb je helemaal gelijk in.’
Verrast door het antwoord draaide Silvia zich om en achter haar stond een soort tuinkabouter in motorpak. Langer dan anderhalve meter was hij niet en zijn grijze baard en grote snor namen een aanzienlijk stuk van zijn aangezicht in maar konden evengoed zijn grijns niet verhullen. Naast hem op de bank zat een vrouw, ook in motorpak. Zij was nog een stukje groter dan Silvia’s één meter zeventig en die twee samen was op zijn zachtst gezegd een nogal opmerkelijke combi. Ook zij keek haar lachend aan. ‘Kom jij ook naar het treffen?’

Motortreffens waren niet Silvia’s favoriete vermaak. ‘Nee’, antwoordde Silvia. ‘Ik weet niet eens dat er een is. Ik ga fotograferen met een vriendin van me.’
‘Ook leuk. Maar als je nog trek krijgt in een gezellige barbecue kan je zaterdag altijd terecht achterin de camping Dikke Hans bij Den Burg.’
‘Klinkt best wel gezellig’, loog ze en vroeg belangstellend naar de aard van het treffen. Het bleek een weekendje voor vrouwelijke motorrijdsters te zijn. ‘En ik weet weer eens van niets, meldde Silvia naar waarheid. Ze babbelde nog even door maar al rap bereikten we de overkant en ze namen afscheid. Beneden zag ze het stel naar hun motor lopen. Zonder problemen stapte ze op een oude Pan Europe en hij klom achterop.

Oordopjes in en helm op. Jas dicht en handschoenen aan. De deuren zwaaiden open en Silvia en het duo reden zij aan zij het terrein af en de weg op richting de enige plaats op dit eiland. De vrouw op de Honda schroomde niet het gas open te draaien en Silvia liet het niet op zich zitten zodat ze uiteindelijk met 150 over het eiland denderen. Silvia mocht dat mens wel en toen ze even later moest afslaan gaf Silvia het duo een laatste groet. Ze groetten terug en draaiden vervolgens een zijweg in. Met een beschaafder tempo legde ze de rest naar het bungalowparkje af en stapvoets rolde ze naar het huisje. Brigitte’s verhuiswagen stond er al en Silvia zette onmiddellijk haar motor uit. Geen teken van leven. Uit de ene zijkoffer pakte ze een tas waarin drie flessen Chardonnay in handdoeken waren gerold en haalde er een uit. Hij was nog best koel en met die fles in de hand liep ze om het huisje heen. Brigitte lag op een bank in de zon, de bandjes van haar topje opzij en haar ogen dicht. Voorzichtig sloop Silvia naderbij om haar te verrassen, de fles in de aanslag en de schroefdop er al af. Toen ze eenmaal naast haar vriendin stond bewoog Brigitte haar rechterhand omhoog waarmee ze twee glazen ophield.

‘Schenk maar in Silvia.’ Hoewel verbaasd bleef deze koel en schonk de twee glazen in terwijl Brigitte nog steeds geen oog open had gedaan. Daarna pakte Silvia een glas uit Brigitte’s hand en toastte. ‘Op ons weekend!’ De kreet kwam er bijna eenstemmig uit. Hoe vaak hadden ze dit al niet gedaan? Tien maal, vijftien maal? Wat maakte het uit? Na een paar ferme slokken zetten ze de glazen weg en klom Silvia op schoot bij haar vriendin. Warm motorpak of niet, sommige rituelen hadden voorrang. Brigitte’s lippen smaakten nog net zoals de vorige keer en hun gretigheid was er niet minder om geworden. Brigitte beantwoordde met dezelfde hartstocht en ze waren weer helemaal samen.

Silvia werd snel wat al te warm in de zon, klom overeind en begin een kleine striptease, althans ze begon een schaamteloze poging daartoe. De motorjas was nog bevallig uit te trekken maar motorlaarzen zijn hopeloos en op het moment dat Silvia op een been rond hinkelde konden beide hun lach niet houden. Silvia liet zich op de lege ligbank vallen en trok haar laarzen en broek uit. Ze voelde hun dankbaar haar benen waren voor wat frisse lucht en het voelde als en verademing. In topje en hipster bleef ze liggen op de bank en nam haar glas weer aan.

‘En hoe is het met jou, lieffie?’
Vrolijk begon Brigitte te vertellen over haar drie mannen: de twee zoons en haar echtgenoot. Silvia luisterde en moest lachen om alle kleine anekdotes waar een gezin met twee bijna volwassen zoons nu eenmaal vol mee is. Ze benijdde Brigitte om haar gezin maar evengoed wilde ze alles weten. Tegen de tijd dat ze klaar was schonk Silvia de lege glazen opnieuw vol en nu was het haar beurt te vertellen over man en werk. De zakentrips, de vakanties, de spannende ontwikkelingen. Ook Brigitte luisterde aandachtig en soms dacht Silvia dat het wel een goed idee zou zijn een paar weken elkaars leven over te nemen. Gewoon om elkaar beter te begrijpen. De zon en de wijn maakten Silvia rozig en eigenlijk gewoon geil, moest ze voor zichzelf toegeven. Na al die jaren was er nog helemaal niets veranderd. Bij Brigitte merkte zij hetzelfde effect en nadat de glazen weer leeg waren klom ze terug bij haar vriendin op schoot maar ditmaal liet ze haar handen uitdrukking geven aan haar gedachten en streelde ze elk plekje huid dat ze vinden kon. Ze genoot van de geur en de reacties op de liefkozingen. Handen vonden hun weg in broekjes en zonder omwegen joegen ze elkaar naar de top. Schaamteloos kusten en vingerden ze elkaar, de rest van de wereld volkomen vergetend. Zuchtjes werden kreetjes, zoekend strelende vingertoppen veranderden in keihard pompende harde vingers en de blikken werden feller. Uiteindelijk kwamen ze samen en geluidloos, verstokt en verstijft als een standbeeld van pure lust. Pas daarna keken ze elkaar met rode konen aan en realiseerden ze zich dat ze weliswaar enigszins verscholen maar toch buiten zaten en hun uiterst voldane en tevreden lach ging over in een fout gegrinnik waarna ze alles maar oppakten en naar binnen droegen.

Silvia’s overige spullen lagen nog op de motor en ze had even geen zin zich weer compleet aan te kleden voor die paar meter. Dus met een gezicht of het de normaalste zaak van de wereld is liep ze naar de BMW en haalde daar haar tassen van af. De moeder van een passerend gezinnetje keek haar bestraffend aan maar Silvia bleef lachen. De wereld was voor haar op dat ogenblik veel te mooi om haar humeur te verpesten. Binnen gooide zij alles op het bed van een overtollig kamertje en ze keken elkaar aan.
‘Gaan we koken?’ Brigitte vroeg naar de bekende weg.
‘We gaan lekker op het dorp een hapje eten. Ik trakteer’, antwoordde Silvia.
Brigitte was stil. Silvia wist dat ze het niet breed had en dat maakte haar niets uit.
‘Helmpje meegenomen?’, vroeg ze.
‘Zeker, ligt in de auto. Gaan we eerst nog een stukje toeren?’
‘Tuurlijk lief.’ Silvia trok een spijkerbroek aan en haar leren motorjas. Verder geloofde ze het wel en stapte in een paar lage sportschoentjes. De koffers koppelde ze los van de motor en even later ploften ze rustig het park uit en Silvia koos op goed geluk een weg.

Brigitte vond het zalig om zo achterop bij haar vriendin te zitten, de armen schaamteloos strak om haar heen en lekker tegen haar aan te leunen, de wind om je heen te voelen en alles schijnbaar veel intenser te beleven. Waar het kon gas Silvia flink gas en ze genoten samen van de woeste acceleratie en het machtige gevoel dat een motor kan geven. Zo groot is het eiland niet en de motor roffelde er rustig op los. Silvia genoot van de armen om haar heen en ze reden op goed geluk noordwaarts. Ze zagen een groepje motoren voor hun de weg opdraaien en terwijl ze aansloten herkende Silvia het duo van de boot. Stukje bij beetje haalden ze de hele groep in en telden dertig motoren en ook dertig berijdsters. Achterop maar een paar mannen en heel wat meer vrouwen. Toen ze de voorste ingehaald hadden gaf Silvia gas en zwaaide als groet. Ze reden hun rondje over het eiland maar in een goede drie kwartier waren ze wel rondgereden en kwamen weer in het dorp aan. Op geluk kozen ze een mooi restaurant en besloten buiten te eten waarop ze een beschut tafeltje kozen. De zon stond al laag en ze genoten een vissoepje, de lamsboutjes van het eiland en een mooi kopje koffie toe. Alle verhalen kwamen voorbij en omdat ze elkaar al een ruim half jaar niet gezien hadden kletsten ze honderduit. Brigitte’s ingeslikte klinkers maken Silvia altijd vrolijk en ze liet haar praten terwijl ze soms even met hun voeten de ander opzochten. Silvia was weer verliefd, net als al die vorige malen dat ze samenkwamen en weer voelde ze de vlinders prachtig fladderen in haar buik.

Na afgerekend te hebben reden ze naar het strand en even later zaten ze hand in hand naar het laatste restje oranje lucht aan de horizon te kijken. Het strand was stil en Silvia mocht zich in Brigitte’s armen nestelen, haar favoriete plekje. Kon dit maar duren, dacht ze. Als ze in vroeger tijden zo zaten zwijmelden ze al snel over opbreken, scheiden, samenwonen en andere onzalige ideeën, nu wisten ze beter. Ouder en wijzer zou je kunnen zeggen. Silvia genoot van de kusjes en strelingen en voel zich helemaal thuis bij haar vriendin maar uiteindelijk pasten ze niet bij elkaar, waren ze te verschillend en zouden ze binnen een jaar slaande ruzie hebben als ze samen zouden wonen maar zo, als deeltijdminnaressen van elkaar voldeed hun relatie prachtig. Brigitte genoot van haar vriendin en het moment. Even weer onbevangen je gevoel volgen, werk en alle perikelen vergetend. Geen schaamtegevoel en onbekommerd met haar liefje op het strand lopend.

Ze was afgelopen voorjaar zevenenvijftig geworden en het was te zien in de grijze haren die ze bewust niet mee verfde tussen de donker en lichtblonde krullen door. Net als Silvia had ze besloten haar leeftijd met trots te laten zien. Samen hadden ze ook hun eetgewoonten aangepast en waren ondanks hun leeftijd nog steeds gewoon aantrekkelijke vrouwen. Silvia had haar haar weer in een vlecht maar ze had niet meer alle haren naar achter gekamd en dit stond haar veel mooier. Het maakte haar zachter. Dat kon ze ook wel gebruiken volgens Brigitte. Silvia was toch tot in haar tenen een zakelijke leidinggevende die snel en directe aanwijzingen gaf die haar personeel maar beter direct kon opvolgen en ook Brigitte wel eens in het verkeerde keelgat schoot. Brigitte gaf altijd weerwoord of liet anderszins blijken dat ze geraakt was en uiteindelijk merkte ze dat Silvia dan schok en inbond. Dat was jaren terug, bedacht Brigitte. Nu wisten ze wat ze aan elkaar hadden en voor elkaar betekenden.

Het werd kouder en in het donker liepen ze terug naar het parkeerplaatsje en reden daarna terug, voldaan en blij van de dag maar ook nog vol verwachting van wat er komen ging. Beide verlangden naar de nacht samen en ze wisten wat er komen ging. De hele avond was alleen maar een opmaat die op het punt stond over te gaan in het mooiste wat ze samen hadden volgens Silvia. Maar voor nu was het alleen maar koud zo op de motor en ze was blij dat het maar een vijftal minuten rijden was.

Terug in de bungalow kwamen ze bijna bibberend binnen en terwijl Brigitte de gordijnen sloot maakte Silvia de haard aan. Rode wijn bracht weer kleur en de haard deed ze allebei kledingstukken afwerpen als een fotomodel die de catwalk afkomt. Naakt wilden ze zijn en het duurde niet lang of ze lagen verstrengeld van elkaar te genieten, niet gehinderd door ook maar het kleinste stukje textiel. Het voorspel van die middag had hun lust niet getemperd, integendeel, ze kusten en streelden waar ze maar konden. Brigitte’s blonde krullen gaven houvast aan Silvia toen ze tussen haar benen kroop en met haar spelende tong Silvia’s lust nog verder deed ontsporen. In 69 gingen ze verder waarbij Brigitte’s netjes getrimde heuveltje voor haar vriendin telkens weer een genoegen was om te mogen strelen en kussen en dan, beter dan wie dan ook, likten ze elkaar naar een absoluut gelijktijdig hoogtepunt. Met de energie van een paar jonge meiden gingen ze te keer. Omrollend, verkrampt en helemaal leeg kwamen ze tenslotte pal voor het haardvuur tot stilstand.

Geen woord hoefden ze hier aan vuil te maken. Eenmaal opgewarmd stopten ze ook niet meer zo maar. Silvia kwam weer om en drukte een been tussen Brigitte’s benen om vervolgens door te schuiven tot haar poes tegen de hare aan schoof. Silvia maakte oogcontact terwijl ze voelde hoe Brigitte de beweging aftastte waardoor uiteindelijk hun knopjes elkaar wel moesten raken. Terwijl hun ogen in elkaars geilheid verdronken voerden ze langzaam het ritme op en worden het schuiven, drukken, het drukken vegen en het vegen tot het geilste gevoel dat ze kenden. Het orgasme kwam en was heftig, fel en langdurig voor hun allebei met een vochtig glanzend kruis en van inspanning trillend lichaam weg draaide Silvia uiteindelijk weg en liet zich op haar rug vallen. Morgen zouden ze vast spierpijn hebben maar voor nu dachten ze er niet aan om te stoppen. Brigitte had hier ook maandenlang naar toegeleefd en virtuele sessies hadden wel tijdelijk het verlangen getemperd maar nooit echt weggenomen.

Een vers blok op het vuur bracht even een intermezzo en ze dronken opnieuw. Naakt zaten ze allebei op het kleed, elk tegen een bank leunend en ze keken elkaar aan. Silvia vroeg zich voor de zoveelste keer af: Waarom doe ik dit? Waarom ben ik zo gek met haar? Ze is de jongste niet en ook de mooiste niet. Val ik op haar grote borsten? Terwijl ze nipte bedacht ze zich dat ze eigenlijk helemaal niet naar Brigitte’s lichaam keek. De fonkelende ogen wonden haar meer op dan de aanblik van haar bijna volledig kaalgeschoren heuveltje. Borsten zijn een middel om bij haar lust en plezier op te wekken en Silvia werd al weer vochtig toen ze aan Brigitte’s tong dacht die haar net zo liefdevol likte. Door de jaren heen was dit hun jaarlijkse uitje geworden die zij thuis omschreven als foto- en meditatieweekend. De foto’s, die maakten ze de volgende dag wel even en mediteren, ach dat deden ze straks op bed wel. Verder vroeg niemand er naar en ach, waarom zouden zij vertellen wat je niet uit kan leggen?

Brigitte keek ondertussen naar haar slechts één jaar jongere vriendin. De vrouw waar ze gek op was en met wie ze ieder gevoel kon delen, beter nog dan met haar eigen man. Ze was tegenwoordig gewoon slank te noemen en maakte een fysiek sterke indruk, alsof ze nooit wat mankeerde, al gaven alle littekens wel anders aan. Ze liep niet helemaal tof meer en droeg aangepaste zooltjes maar wat gaf het? Het enthousiasme voor elkaar was er nooit minder door geworden. De rimpeltjes, de dunnere lippen, de kraaienpootjes in de ooghoeken, het hoorde er allemaal bij.
Silvia had haar glas leeg en kroop weer naast Brigitte. Nog steeds niet verzadigd kusten ze opnieuw en vond haar hand zijn weg tussen haar benen.
‘Ik zou wel iets groters willen dan jouw vingers’, zei Brigitte lacherig. Silvia spreidde haar benen en keek omlaag.
‘Daar kan ik je niet mee helpen lief.’
‘Jawel hoor.’ Brigitte trok een tas naar zich toe en haalde er een lange doos uit die feestelijk verpakt was.
‘Voor jou, voor ons.’ Sprak ze raadselachtig en nieuwsgierig geworden maakte ze de doos open. Haar ogen verraadden haar maar Silvia hield zich in en keek pas verrast toen ze met een lange dubbele dildo in haar hand zat en zag dat er nog meer in de doos was ingepakt. Silvia had er wel eens een gezien in de etalage van een seksshop maar had nooit de moed gehad om maar binnen te gaan en ze bewonderde Brigitte om het gemak waarmee die wel dergelijke dingen deed.

‘Deze eerst’, zei Silvia terwijl ze de gummi eikel van een zijde likte.
Brigitte giechelde alleen maar en ging midden op het kleed liggen. Rustig drukte Silvia de vochtig glanzende kunstlul tegen haar nog vochtige lipjes en drukte en draaide met het gevaarte tot hij in enen zijn weg vond en naar binnen gleed. Rustig in en uit bewegend kwam de dildo steeds dieper en Brigitte keek haar verheerlijkt aan. Toen Silvia het mooi vond ging ze tegenover haar liggen en schuif met haar benen wijd naar Brigitte toe. Het rubber liet zich buigen en ze liet het aan Brigitte om de andere helft bij zichzelf naar binnen te werken. Brigitte had geen kinderachtige maat gekocht en nadat de eikel eenmaal tussen haar lipjes verdwenen was voelde ze hem zalig inwendig masseren. Stukje bij beetje kwamen ze verder ze zich beiden zalig gevuld wisten en samen zachtjes de pik heen en weer trokken. Feller en feller bewogen ze en de sensatie was volkomen. Ze neukten elkaar tegelijkertijd en met alle passie waarmee het gebeurde duurde het niet lang of hun bewegingen werden ongecontroleerder en heftiger. De dikke, rubberen pik deed hun beiden huiveren van plezier en stuwden de twee vrouwen steeds verder op. De woorden werden harder en intenser. Silvia was het type vrouw dat nooit grove zou gebruiken maar als ze op dit soort momenten grof toegesproken werd wond het haar alleen maar meer op. Brigitte was er ook pas na jaren achter gekomen en meldde met rode konen dat ze die harde pik nog wel even wat harder in die natte kut van haar sletje ging duwen. Het glimmende rubber dat met steeds meer vaart heen en weer geramd werd en de woorden maakten Silvia knetter en het moment dat de blikken van die twee elkaar raakten explodeerde Silvia, luid vloekend. Ook Brigitte kwam luid kreunend aan haar hoogtepunt en voor even zweefden ze samen weg, vervult van het hemelse gevoel. Feller dan daarvoor voelden ze zich compleet verbonden.

Silvia’s analyserende geest kwam het eerst bij. Draaide het dan alleen maar om de seks? Waren ze gewoon een paar lesbo’s die nooit uit de kast durfden te komen? Voor zichzelf wist ze heel zeker van niet. Al vijftien jaar stuurden ze elkaar elke morgen berichtjes, wensten elkaar een fijne dag of een gaven een mooie haiku tussendoor. Die gingen zelden over seks maar vaker over warmte en verbondenheid, het plezier van het leven. Daar was hun relatie wat haar betreft vooral op gebouwd en ze voelde dat Brigitte er net zo over dacht. Maar wat was het fijn om samen te genieten, te ontdekken en gewoon lol te beleven aan seks. Dat was wat Silvia het meest miste thuis in het echtelijk bed. Haar man was altijd zo serieus en streng voor zichzelf en goed beschouwd, ook voor haar.
Zachtjes liet Silvia de pik uit zich glijden en legde hem weg. Ze stond op en trok Brigitte mee omhoog. Samen onder de douche. Rustig elkaar inzepend en strelend. Hun lichamen moe maar niet uitgeput. Ontspannend spoelden ze zich af en met schone handdoeken droogden ze zich af terwijl ze richting de slaapkamer liepen. Silvia deed de lichtjes in de woonkamer uit en trok de laatste stukken hout in de haard uit elkaar. In bed lagen ze zwijgend hand in hand op hun rug, moe en gelukkig. Alles wat ze zeggen wilden was verteld, als wat ze horen wilden hadden ze gehoord. Volmaakt happy vielen ze in slaap.


2025, vijfentwintig jaar terug, dag 2

Veel te vroeg waren ze opgestaan en naar de duinen gelopen om te fotograferen. Daar waren ze tenslotte voor gekomen. Brigitte met een rugzakje met eten en drinken en Silvia met een fototas en statief. Zo buiten het seizoen was het zalig rustig en ze vonden een mooie duin kom die helemaal hun plekje leek. De zon wist de ochtendkou goed te verdrijven en ze genoten van een ontbijtje met koffie. Samen fotografeerden ze de duinlandschappen, mooie bloemetjes en alles wat ze tegenkwamen. Ze ruilden regelmatig van camera en lieten elkaar de leukste beelden zien. Brigitte had voor haar vijftigste een mooie camera van Silvia gekregen en sindsdien spoorden ze elkaar aan om steeds mooiere foto’s te maken. Dit ging door tot Brigitte de camera op Silvia richtte en haar aanmoedigde. ‘Give it tot me girl! I want it all!’ Ze lag al bijna op de grond terwijl Silvia voor haar stond en meeging in haar spel. Soepel bewegend op een denkbeeldig ritme knoopte ze haar blouse los en Brigitte drukte af, aanmoedigend meer te laten zien. Silvia liet zich niet kennen en haar blouse belande in het zand. Daarna ging haar broek uit die ze ditmaal wel soepel van haar billen kreeg. Geen van beiden wilden ze het spel stoppen en Brigitte bleef fotograferen terwijl Silvia doorging en haar hemdje uittrok. Even kwam het gevoel van schroom over haar maar de blik van haar vriendin haalde haar snel over.

Vervolgens was haar slipje aan de beurt en als laatste ging haar beha. Ze leunde semi-stoer tegen een boompje en Brigitte fotografeerde haar van opzij. Het briesje en het spel hadden haar opgewonden en de harde tepels waren met de lucht op de achtergrond goed te zien. Silvia was trots op haar borsten en de kleine, harde tepels. Schaamteloos bleef ze Brigitte aankijken en Brigitte bleef afdrukken. Nadat Silvia alle poses die ze bedenken kon gehad had liep ze op Brigitte af en nam het toestel uit haar handen, monteerde het op het statief, stelde hem in op time-lapse, twee seconden en focuste op Brigitte. Die begreep niet goed wat Silvia’s plan was en zodoende bij de eerste klik nog verbaasd. Daarna liep Silvia eenvoudig op Brigitte af en begon haar kleding los te knopen. ‘Elke twee seconden een foto. Beweeg mee en let op je houding. Blijf in het ritme. De camera klikte rustig verder terwijl de naakte Silvia Brigitte helemaal uitkleedde ondertussen kusjes en likjes uitdelend.

Brigitte kreeg het ritme ook door en uiteindelijk namen ze samen elke twee seconden een nieuwe pose aan waarbij ze steeds verder ontkleed werd tot ook zij helemaal naakt was en ze uiteindelijk tegenover elkaar knielden. Silvia keek Brigitte nog eens goed aan. Ze vond haar zo uniek mooi met al haar kleine dingetjes, zo echt, en die ogen. Ze vergat de camera en omhelsde haar. De kus was zalig lang en ze genoten beiden intens van het moment. Handen begonnen te strelen en spoedig waren ze elke camera en alles vergeten. Enkel elkaars plezier gold nog en kusjes werden likjes, likjes werden strelingen, strelingen werden masserende vingers en spoedig bereikten ze beiden hun volgende orgasme. In elkaars armen knielend vielen ze stil. Silvia verwonderde zich weer over hun gedrag. Na al die jaren konden ze nog zo te keer gaan, hun ongebluste libido uitlevend bij elke gelegenheid. Ook Brigitte vroeg zich af wat Silvia had waardoor ze zich zo liet gaan. Verder dan ze ooit gedaan zou hebben met haar eigen partner. Dat ze genoten stond wel vast en beiden aanvaarden het gegeven zonder het te begrijpen, ze voelden gewoon dat het goed was.

Nadat ze bijgekomen waren stond Silvia op en haalde het geheugenkaartje uit de camera.
‘Je weet wat daar op staat he?’ vroeg ze vervolgens.
‘Pure liefde, schoonheid, het plezier van seks.’
‘Dat ook ja. Maar ook gevaar, misinterpretatie.’
Brigitte keek haar aan. De lach was van haar gezicht. ‘Inderdaad lief, dat ook. Misschien de kaart maar beter wissen?’
‘Dat zou kunnen maar we gaan wat anders doen.’ Silvia druk het kleine kaartje in het plastic doosje en vervolgens deed ze dat doosje in een plastic zakje dat ze dichtknoopte. Dat zakje deed ze met een volgende zakje en als laatste in een derde zakje.
‘En nu?’ Silvia keek rond en groef vervolgens onder de boom een kuiltje uit waarin ze het pakketje stopte. Met zand vulde ze het gat op en als laatste pakte ze een zakmesje en kerfde een klassiek hartje in de bast met aan de ene kant de P en aan de andere kant de L. Brigitte keek toe en zei niets.

‘Als een van ons ooit niet meer snapt wat wij samen hadden is hier, onder deze boom de uitleg te vinden.’
‘En dat we hem maar nooit nodig mogen hebben’, vulde Brigitte aan.
Silvia drukte een nieuw kaartje in de camera en ze fotografeerden verder na zich weer aangekleed te hebben.
Zo kwamen ze de dag door en als ze weer terug in de bungalow zijn geloofden ze het verder wel. Na een glaasje wijn vielen ze allebei op de slaapbanken in slaap. De zon als deken. Het was al tegen zeven voordat ze weer wakker werden en elkaar aankeken. ‘We moeten toch eten’, zei Silvia.
Brigitte keek haar aan. ‘Ik heb wel zin in een feestje.’
‘Mooi, dat komt goed uit want we zijn uitgenodigd. We gaan weer op de motor. Barbecue buiten dus kleed je maar warm aan.’

Een half uurtje later reden ze het park uit en zetten koers naar de aangewezen camping waar ze rustig het veld op tuften op zoek naar het afgelegen veldje. De camping was stil en vrijwel leeg tot ze achterin kwamen waar een hele groep tenten in een dubbele cirkel stond opgesteld en een rij motoren Silvia vertelden dat ze goed zaten. De GS zette ze naast de andere motoren en voor de motor uit was drong de geur van bradend vlees al in haar neus.
‘Jij! Toch maar gekomen?’
De tuinkabouter stond voor hun neus en kijkt hun lachend aan, twee flesjes bier in de hand. Ze namen hem dankbaar aan.
‘Bye the way, ik ben Frits en mijn vrouw heet Sanne.’ Met die woorden draaide hij zich om en riep boven het geroezemoes uit: ‘We hebben gasten. Dit zijn…’ Hij viel stil en draaide zich weer naar Silvia en Brigitte. ‘Hoe heten jullie eigenlijk?’
‘Brigitte en Silvia’, antwoordde de eerste naar waarheid terwijl ze samen naar de groep zwaaiden. Handen gevuld met flesjes bier of wijnglazen gingen de lucht in en Silvia had zich wel eens minder welkom gevoeld.

Brigitte voelde het allemaal wat bedenkelijker aan en bleef wat onwennig strak naast Silvia lopen. Ze vonden een plek aan een lange houten tafel met banken aan beide zeiden maar voor Silvia ging zitten vroeg ze wie de penningmeester was. Verschillende handen wezen naar de hoek van een andere tafel en ze keek nogmaals terwijl ze de aangewezen kant op liep. Lang donker haar in een staart gebonden hing over een schouder. Ze is een jaar of veertig en haar slanke gezicht leek te misstaan.
Silvia kende die vrouw en als ze oogcontact maakten zag ze in haar blik dat het wederzijds was en haar lach was nog iets breder dan die van Silvia. ‘Sandra was het toch?’ vroeg ze.
Ze keek verheugd terug. In haar motorpak en trui leek ze niet meer op de professionele inkoopster in het stijve mantelpakje waar Silvia haar toentertijd mee zag. ‘Je weet het nog? Is toch alweer een paar maanden terug.’
‘Jij doet de inkoop bij PTL… Die meeting over het subframe van de nieuwe packager?’
Sandra keek me wat wazig aan. ‘Jij zegt het.’ Silvia keek naar de rij lege flesjes op tafel en snapte het.
‘Boeit niet. We komen nu voor een feestje. Ik ben hier met mijn vriendin. Wat is de schade?’
‘Doe maar drie tientjes.’ Silvia gaf haar een briefje van vijftig en als Sandra op zoek gaat naar wisselgeld vertelde Silvia haar dat ze ook een aandeel in het bier wilden betalen.

Instemmend gelach klonk van verschillende kanten. Op sommige gebieden veranderde er nooit wat in de wereld. Na een paar opmerkingen over gratis bier draaide Silvia zich om teneinde te kijken hoe het Brigitte verging en gelukkig zag ze haar tussen een paar andere vrouwen zitten en gezellig babbelen. Onverstaanbaar Twents klonk in haar oren maar die drie vermaakten zich en Silvia besloot zich te melden bij de barbecue. Ze kreeg plastic bordjes met saté in haar handen gedrukt en verderop vond ze pindasaus en brood waarmee ze terug wandelde naar Brigitte en aanschoof. Uit beleefdheid begonnen ze Nederlands te spreken en het ging warempel over motoren. De dames reden allebei op een Suzuki Intruder en het drietal kon niet stoppen de eigenschappen van die chopper te roemen. Silvia kon niet nalaten een beetje te sarren en de minimale actieradius of de rugbrekende zithouding naar voren te brengen maar tegen drie fans kon ze niet op en ze verloor de discussie waarop ze bier ging halen. Ondertussen werd ergens een grote radio aangezet en klonk muziek tussen de stemmen door. Een of ander Spaans ritme deed Silvia’s benen bewegen en ze zag om haar heen dat er meer reageerden. Bij de radio stonden Frits met Sanne te dansen en Silvia besloot Brigitte mee te slepen. Wat onwennig maar daarom niet minder gewenst dansten ze hun eigen stijl en Silvia was blij dat Brigitte stevige schoenen aanhad.

Het was ondertussen aardedonker geworden en alleen het licht van wat olielampjes en het houtvuur dat op de kooltjes van de barbecue was gebouwd verlichtte de groep. Het maakte niet uit. Silvia mocht dansen met Brigitte en niemand die er van opkeek. De muziek werd zwoeler en rustig dansten ze in elkaars armen. Ze hadden geen idee wie er leidde, volgens Silvia deden ze maar wat en wilden ze vooral doorgaan. Ze waren even lang en gevoelsmatig hingen ze in elkaars armen. Silvia voelde zich fijn en toch ging er weer een stemmetje in haar hoofd zoals altijd zeuren. Waarom heb ik nu weer twijfels? Mijn gereformeerde inslag? God zal mijn gevoel vast niet zo bedoeld hebben toen hij man en vrouw schiep maar goed, dan is hij ook verantwoordelijk voor het feit dat ik gek ben met mijn meisje. Brigitte zag de afwezige blik van haar vriendin die ze zo goed kende van eerdere ontmoetingen en greep in. Silvia voelde een been tussen haar dijen glijden en keek op. De glimlach van Brigitte bracht haar terug bij de les. De stemming om hun heen werd steeds vrolijker en ze zagen steeds meer romantisch dansende stelletjes ontstaan. Alles goed en wel, dacht Silvia maar ik moet noch rijden en nuchter blijven is niet mijn ding op zo’n feest.

‘Zullen we gaan?’, vroeg Silvia en Brigitte knikte instemmend. Ze namen afscheid en even later tuften ze de camping af en langs de gesloten slagboom. ‘Gaan we nog even naar het strand?’, hoorde Silvia Brigitte over het windgeraas heen roepen. Haar stemming leek op die van haar en ze koos een route naar het strand. Het was leeg en donker toen ze langs de vloedlijn liepen en Brigitte Silvia’s hand had gepakt.
‘Weet je, ik heb genoten van gisteren en vandaag maar ik denk nu weer aan huis.’ Brigitte keek me aan of het een grote openbaring van haar kant was maar dat was het niet. Zo gaat het elke keer en bovendien, Silvia voelde hetzelfde.
‘Mee eens lief’, meer hoef ik eigenlijk niet te zeggen. Ze wandelen rustig verder, ongehaast, elkaar niet zat maar ergens wilden ze toch ergens anders zijn.
‘En toch is seks met jou zalig en kijk ik er telkens naar uit.’ Silvia’s enthousiasme stak Brigitte toch ook aan als ze tenminste op haar blik mocht afgaan.
‘Ik ook hoor.’ Ze hield haar pas in waardoor Silvia ook moest stoppen en trok Silvia’s hand naar zich toe. ‘Tijd voor een kusje.’ Die kans liet Silvia zich niet ontgaan. Weer leken ze zich te verliezen maar het strand was te fris.

Bijna in draf liepen ze terug naar de motor en vlotjes stuurden ze terug naar het huisje. Eenmaal binnen vielen helmen, tassen, jassen, broeken, truien en ondergoed in een spoor richting het bed op de grond en voor een laatste maal konden ze zich laten gaan. Handen namen bij elkaar de eerste opwinding weg maar daarna gingen ze douchen. Ze beseften beiden dat morgen de pret weer uit was en vol overgave vielen ze op elkaar aan. Zeepjes gleden over alle plekjes, handen verkenden en monden kusten elk plekje waarvan ze wisten dat de ander er plezier aan had. Silvia ging op haar knieën voor Brigitte en gebruik haar tong om de ander te laten komen waarna Brigitte haar weer deed stomen door met tong en vingers zich te laten bespelen. Uiteindelijk landden ze weer op bed en kwamen de speeltjes weer tevoorschijn. Ze neukten elkaar en likten en speelden tot ze uiteindelijk niet meer konden en met zwetende lichamen naast elkaar lagen, hand in hand, verbonden, een.
‘Wow’ Silvia kan niet anders dan lachen om Brigittes bondige omschrijving maar ze had gelijk.
‘Dit vergeet je niet snel’, antwoordde ze.
‘We kunnen er weer even tegenaan.’
‘Hahaha, net of de seks thuis zo miserabel is.’ Silvia bracht het niet eens als een vraag want ze wist dat het niet zo was bij haar en bij haar vriendin ook niet. ‘En toch is het anders he?’
‘Creatiever.’
‘Dat ook ja.’
‘Langduriger’
‘Dat zeker.’ Silvia had op zich geen problemen thuis maar zo intens was het nooit in het echtelijk bed. Haar man liet haar zalig twee of drie keer klaarkomen maar in een kwartiertje was het wel over en bovendien, het was allemaal wat veel routine. ‘Ik ben kapot’, waren haar laatste woorden en ze liet haar ogen dichtvallen. Ergens ver weg voelde ze nog een kusje op mijn wang gedrukt worden maar ze had de puf niet meer te reageren. Hand in hand vielen ze weer in slaap, gelukkig en verbonden in hun lust.


2050, bijna heden, een week terug

‘Een raar moment nietwaar?’
‘Zijn wij ook normaal geweest?’
‘Normaal gesproken niet.’
‘Het zou inderdaad niet normaal zijn.’
‘Heb je veel pijn?’
‘Nee, de pomp staat goed.’
‘Je mannen zijn er?’
‘En de dames, de kleinkinderen, zelf een achterkleinkind. Lief hummeltje.’
‘Dan geef ik je een laatste knuffel meis.’
‘Voor voorlopig dan.’
‘We komen elkaar weer boven tegen.’
‘Zeker weten.’
‘Spreken we af?’
‘Doen we.’
‘Tot dan lief.’
‘Tot dan.’

Er vloeiden geen tranen. Hoogstens zou je kunnen zeggen dat haar ogen vochtig waren. Inwendig was ze er erger aan toe geweest. De storm van kwaadheid was gaan liggen en berusting had plaatsgemaakt. De oude vrouw had haar besluit genomen en trof haar voorbereidingen. De glimlach kwam weer terug op haar gezicht en ze speelde weer met haar vlecht terwijl bezig was. Er was geen reden voor angst. Het waren de voorbereidingen op een weerzien. Ze zou er iets moois van maken.


2050, heden

De elektrische rolstoel had dank zij de grote banden geen enkele moeite door het mulle zand te komen. De oude vrouw met de lange grijze vlecht zat enigszins krom voorover in de stoel maar stuurde vastbesloten de duinen in. ‘Waar gaat u heen tante?’, sprak de man die lopend maar moeilijk het karretje kon volgen. De vrouw had haar telefoon in de hand en tuurde naar het scherm terwijl ze behendig de rolstoel tussen struiken en langs bomen stuurde. Uiteindelijk stopte ze bij een oude berk en streelde met haar vingers het litteken dat ooit in de bast gekerfd was. ‘Pak je schep en ga graven jongen.’ De man was al in de vijftig en niet de slankste maar zonder weerwoord viel hij aan op het mulle zand. Tante was altijd al een aparte en sinds haar man was overleden leek ze helemaal van het padje af en ging haar eigen gang. Maar nu had ze warempel haar familie nodig al had hij geen idee wat hij aan het doen was.
‘Ik heb hier ooit iets begraven in een plastic zakje dat me zeer dierbaar is geworden.’

De man groef verder en verdeelde het zand om zich heen. Het was lastig tussen de wortels door te graven maar gelukkig viel het droge zand eenvoudig uit elkaar.
‘Daar!’ Haar trillende hand wees naar een stukje doorschijnend plastic dat boven het zand uitstak achter een wortel van de boom. De man pakte het zakje en gaf het aan de vrouw. Ze scheurde het zakje open en haalde er een zakje uit. Ook dat ging kapot tot de man uiteindelijk een geheugenkaartje tevoorschijn zag komen die de oude vrouw vervolgens in haar telefoon drukte. Haar ogen staarden naar het grote scherm van haar rolstoel dat aangaf dat er inhoud op het kaartje stond. Zonder verder te kijken draaide ze de stoel om en reed terug naar het strand. De man rende er puffend achteraan, de schep in de hand. Tegen de ondergaande zon in zag hij alleen de contour van het zijn tante zich van hem verwijderen. Ze was altijd onnavolgbaar geweest, dacht hij met een glimlach en hield in om zijn adem weer te normaliseren.

Op het strand aangekomen hield de vrouw in en parkeerde uiteindelijk op een kleine verhoging in het zand waardoor ze een prachtig uitzicht had. Ze pakte een doosje uit haar tas en haalde daar een pil in die ze snel doorslikte. Vervolgens haalde ze een brief tevoorschijn die ze vasthield en met haar andere hand drukte ze op het scherm een knop in. Beelden begonnen af te spelen en de vrouw lachte, terugdenkend aan die mooie tijden, zo lang geleden. Ze zag zichzelf terug, niet meer de jongste maar in de kracht van haar leven met de liefde van haar leven. Ze voelde zich loom worden en wegzakken terwijl ze zag hoe ze eens liefhad. Het was voorbij aan alles komt een eind en ze genoot van het moment terwijl haar gedachten samen met haar hartslag tot stilstand kwamen. De lach bleef op haar lippen maar de ogen waren leeg op het moment dat de man haar weer ingehaald had.

‘Tante?’
Hij zag de blik in haar ogen en herkende die. Zijn vader was ook zo overleden, zoals velen tegenwoordig hun eigen einde kozen voordat het lichaam alleen nog maar ongemak gaf. Kalm nam hij de brief uit de krachteloze hand en stopte die in zijn binnenzak. Een afscheidsbrief van een eenzame, oude vrouw. Vervolgens zette hij de leuning van de stoel wat naar achteren en nam de telefoon uit de vrouw haar hand. Toen pas vielen zijn ogen op het scherm en de foto’s die in een eindeloze loop herhaald werden. Hij herkende zijn tante maar niet de vrouw en bleef van verbazing kijken terwijl inwendig een strijd ging tussen nieuwsgierigheid en schaamtegevoel. Hij herinnerde zich zijn oom en tante als een gelukkig stel dat samen oud werd tot een paar jaar terug zijn oom overleed. Ze waren kinderloos gebleven en hadden misschien daarom wel een goed contact met de rest van de familie. Hij dacht dat hij alles wist van zijn tante en nu deze beelden. Hij sloot de voorstelling af en verwijderde het kaartje zonder dat hij een goede reden had. Eigenlijk wist hij zich helemaal geen raad met de situatie en ging uiteindelijk maar in het zand zitten naast de rolstoel en pakte de envelop, haalde daar het briefje uit en las het.

Lieve familie,
Zoals ik mijn leven naar mijn ideeën geleefd heb, heb ik ook mijn dood gekozen. Treur niet, het was prachtig. Voor wie het nog niet wist: Ik heb 40 jaar lang een vriendin gehad die mijn leven zo veel kleur gaf dat mijn leven zonder haar voor mij de moeite niet meer is. Ik zal niemand tot last zijn en als je onderstaand nummer belt zal alles verder geregeld worden. Ik wil jullie alleen een les meegeven: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, dus probeer het maar niet en geniet van het cadeau, het leven dat je gegeven is.
Jullie tante Silvia.

De man grinnikte, tikte het telefoonnummer van het briefje in zijn mobiel, nam het geheugenkaartje uit de telefoon en vouwde die in de brief. De brief ging in het plastic zakje die hij zorgvuldig dichtknoopte. Deze ging in het volgende zakje en de daaropvolgende tot hij een degelijk pakketje had. Tante ging nergens heen. Hij liep terug naar de boom en legde het pakketje terug waarna hij het gat dichtmaakte. ‘Voor de volgende’, waren zijn enige woorden voor hij het gat dichtmaakte. Rustig liep hij terug naar het strand, pakte zijn mobiel en draaide het nummer. Zo’n tante toch.

Later, ergens heel hoog
‘Daar ben je!’
‘Hey lief, ik heb op je gewacht.’
‘Was even zoeken meis. Al die wolkjes lijken zo op elkaar.’
‘Je ziet er goed uit lief.’
‘Jij ook trouwens.’
‘Kan je wel stellen. Geen verkeerd plekje.’
‘Beetje zicht op beneden?’
‘Die redden het wel.’
‘Kom in mijn armen lief.’
‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen.’
‘Wat doet die hand daar?’
‘Weet je dat nu al niet meer?’
‘mmmm’
‘Zachtjes beginnen he?’
‘Helemaal goed lief’

 

Alle verhalen van: petra-1

Fijn verhaal 
+7

Reacties  

Mooi en warm verteld verhaal over een liefde die eigenlijk niet kan of mag, maar er wel degelijk is.

Herman Finkers verwoorde het al mooi in een lied;
op'n lop veur de liefde, op,n leup veur't geluk
A'j van't meuiste wat gebeurn kan te vol kriejt,wat dan?

(sorry voor de missende puntjes op de o)
Mooi eigenzinnig.
De veelzijdigheid van de menselijke seksualiteit, met een ontroerend slot. Een prachtig verhaal Petra, dank voor dit juweeltje.
Jammer dat je de echte liefde van je leven niet openlijk kunt delen