Ik ben bi

Informatie
Geplaatst op 15 maart 2022
Hoofdcategorie Homo | Lesbisch | Bi | Anders
Aantal reacties: 1
2476 woorden | Leestijd 13 minuten

Prachtig staat ze erbij. De jurk van satijn, net niet spierwit en klassiek van vorm. Ze kan het hebben. Mijn God wat kan ze het hebben, dacht ik. Langer dan ik ben, zo’n een meter vijfenzeventig en ze zal de zeventig kilo niet halen. De perfecte huid, die blonde haren die voor deze gelegenheid gedeeltelijk gevlochten zijn en die ogen, heel lichtblauwe ogen die altijd door mij heen konden kijken, elk leugentje van mij onmiddellijk afstraffend met een blik die bijna kon doden. Ze moet nu 36 zijn, drie jaar jonger dan ik en ze ziet er gelukkig uit. Dat moet ook als je gaat trouwen.

Een huwelijk is een moment van reflectie en als getuige had ik wel een paar herinneringen aan haar. Waar zal ik beginnen? Onze eerste ontmoeting bijvoorbeeld. Nog geen uur nadat we elkaar hadden ontmoet lagen we elkaar te vingeren op mijn hotelkamer en voor de zon opkwam had ik leren beffen, de schaar en ontdekt wat je met een komkommer kan doen. (Voor de nieuwsgierigen: rechtstreeks uit de koelkast is voor de echte durfal.)

Twee aangeschoten en wat opstandige vrouwen in een geile bui, meer was het niet, toen, al weer dertien jaar terug. Bij die nacht zou het blijven in die vakantie, we verloren elkaar uit het oog en eens weer thuis wachtte werk en zo. Ik wist niet eens haar achternaam, Karin, dat was door de alcoholnevel wel blijven hangen maar verder, noppes. Ze was een aangename herinnering tussen een rij van meer of mindere teleurstellingen, meer of minder serieuze pogingen tot een bestendige relatie en ach, ik neukte in feite maar wat rond in die tijd.

De volgende ontmoeting was bijna twee jaar later. Deze prachtige bruid was al bijna accountant en kwam samen met twee collega’s bij ons op de zaak de boeken controleren. God nou zeg, ik weet nog, die vergadertafel, iedereen nog een beetje stijfjes en Karin en ik allebei met rode hoofden. Mijn baas en haar baas vielen allebei niets op maar die week hadden we heel wat afgepraat en dat ging niet alleen over bonnetjes, grootboeken of aftrekposten.

We gingen dat weekend naar Arnhem, kochten ons eerste speeltje en waren daar de hele avond zoet mee. Een mooie dubbele dildo, ik heb hem nog. Rood was hij en van een zacht rubber met genoeg stijfheid om alle sensaties te weeg te brengen die een vrouw maar kon wensen, dacht ik toen. Het was ons vaste speeltje om mee af te sluiten en mijn geheugen zit vol beelden van haar, tegen die rode kunstpik aanrijdend met de bedoeling die zo ver mogelijk in mijn kut te drijven. Haar schaamlippen strakgespannen en vochtig, het rubber glanzend en het gevoel iets verbodens te doen wat dubbel zo lekker was. En nu staat Karin daar met haar vriend van de laatste jaren aan haar zijde, zijn kinderen er omheen.

Haar Jan is een leukerdje. We hadden hem samen ontmoet en meegesleept naar ons huis. Hij had als vers gescheiden man wel trek in een trio en wij gaven hem de nacht van zijn leven. Elk standje hebben we gehad en hij was letterlijk uitgedroogd toen hij eindelijk mocht slapen van ons. Jan bleek de kinderen te hebben die Karin o zo graag wilde en zo ontstond een soort lattende driehoeksrelatie met haar in het midden en Jan en ik elk aan een zijde. Uiteindelijk bleek het voor de kinderen te lastig en trok Karin bij Jan in, werd moeder Karin en ik werd tante Peet.

De verwijdering kwam, dat gebeurt gewoon. Op gegeven moment ben je altijd de tweede die iets hoort. Binnenvallen worden afspraken en de seks plichtmatig. Er zijn nooit harde woorden gevallen maar op gegeven moment was het over. We werden vrienden, heel goede vrienden met mooie herinneringen. Ik zag de kinderen groter worden en Karin had het eerder door dan ik, ik was jaloers. Niet dat ik Jan en Karin uit elkaar probeerde te drijven, ik wilde gewoon een gezin, niet alleen wakker worden en leven in mijn veel te lege huis. Seks was het probleem niet, ik kwam wel aan mijn trekken maar op gegeven moment voldeed dat gewoon niet meer.

Hun jawoord klinkt gemeend en zowel Jan en Karin zijn het archetype van het stralende bruidspaar. Klassieke gouden ringen worden omgedaan en daarna mogen ze tekenen. Als ik aan de beurt ben als eerste getuige heb ik toch een traantje in mijn ooghoek. Geluk om wat ik ze gun en verdriet om wat was. Als ik weer ga zitten krijg ik een arm om mij heen van Pascal, die jongen is pas zestien en voelt mij al haarfijn aan. Zijn vader legt zijn hand op mijn been en kijkt me aan. Hij kent het verleden en mijn gevoel. Harm kwam ik twee jaar geleden tegen. Een weduwnaar via een datingsite. Hij voelde zich vooral alleen, seks was bijzaak. Mannen die dat durven te zeggen vallen op en ik stuurde hem een berichtje. Dat hebben we lang volgehouden maar uiteindelijk kwam het tot een date.

Karin had me geïnstrueerd. Leg gelijk alles open neer, had ze gezegd. Dan heb je dat maar gehad. Ook zij begreep dat ik een andere aanpak nodig had als ik het tot een echte relatie wilde brengen. Harm wist niet wat hem overkwam. Hij was een rustige, beetje verlegen man die ooit getrouwd was met zijn jeugdvriendinnetje. Zij kwam om in het verkeer, hij bleef achter met een zoon die net begon te puberen.

Dat was drie jaar terug. Ik zie hem nog zitten met die aangesneden pizza en de blik van een man die voor het eerst een seksfilm ziet. Ik vertelde hem alles, inclusief alle details. Wat ik lekker vind en wat me opwind. Wat ik mooi vind aan Karin en waarom ik toen daar met hem zat. Harm was een gewone man, werkverdeler bij een installatiebureau en sportief ingesteld. Atletiek was zijn ding en dat zag je als je goed keek. Hij was alleen akelig slecht gekleed maar zijn stevige kaaklijn en gebrek aan overvloedig vet gaven hem iets bijzonders. Harm bloosde leuk terwijl ik hem mijn verhaal vertelde maar viel stil toen ik hem de tijd liet zijn verhaal te vertellen. Stom natuurlijk, hij dacht aan zijn overleden vrouw en ik nam zijn hand in de mijne en vroeg naar zijn zoon.

Het werd laat toen in dat restaurant. We werden na middernacht beleefd gevraagd af te rekenen en te vertrekken en we namen buiten afscheid. Het was geen avond voor een wild einde geworden maar een voor een vervolg. Die kwamen er ook. Pas bij de derde ontmoeting hebben we gezoend en het zou nog tot de vijfde duren voor ik bleef slapen bij hem. Pascal was op voetbalkamp en we hadden het rijk alleen. Ik voor het eerst met een man alleen waar ik meer om gaf dan hem als een speeltje te zien en Harm die het beeld van zijn overleden vrouw moest verdringen.

Het flesje wijn bij het eten hielp, samen douchen, elkaar aanraken, mijn kus stopte Harm’s woorden en sloot zo letterlijk het tijdperk als weduwnaar af. Mijn handen kwamen overal, spons en zeep verkenden elk plekje en daarna wisselden we van rol. Hij was zacht en voorzichtig. Ik leidde zijn handen naar mijn mooiste plekjes, liet horen hoe ik genoot. Verder moest hij, zijn gekromde hand was zalig en de kusjes in mijn oor fijn. Was het alleen de wens om het goed te laten zijn die me liet komen of was hij een natuurtalent? Dat moment daar onder die douche zal ik nooit vergeten. Zeker zo fijn als met Karin en dan die belofte voor een vervolg die onmiskenbaar mijn rug aantikte. 

De zaal komt in beweging en ik schik op uit mijn dagdromen. Eerst nog de groepsfoto en daarna per auto in optocht naar de feestzaal. Harm laat zich het sukkeldrafje welgevallen en Pascal zit op de passagiersstoel met zijn telefoon te spelen. Wat is het met dit soort dagen dat ik altijd ga terugdenken en in melancholieke buien verval? Ik heb mijn keuzes gemaakt en heb alleen maar mooie herinneringen aan Karin terwijl ik gelukkig ben met mijn gezin, al zijn we niet getrouwd en is Pascal mijn zoon niet.

De feestzaal blijkt een buiten te zijn met de deel van een boerderij voor ons ingericht. De taart wordt aangesneden, de champagne vloeit, de gasten vormen een rij om te feliciteren en de tafel met cadeaus komt vol te staan ondanks het bekende envelopje afgebeeld als cadeautip. De zon schijnt en ik kom bekenden tegen van vroeger, vooral familie van Karin. Harm is de tuin ingelopen en Pascal zit met een biertje in een hoekje van het terras te facebooken, twitteren, instagrammen of wat de mode deze week dan ook is. Zo gaat de avond voort en na het eten komt een band en een nieuwe lading gasten. De eerste dans is voor het bruidspaar, de tweede voor de vader van Karin maar daarna laat ik me gelden.

Natuurlijk zijn er mensen die onze historie niet kennen en die kijken op als ze ons zien dansen maar voor ons is het weer even als vanouds. Terwijl de laatste zonnestralen de zaal in een gouden gloed zetten dans ik voor een laatste maal met de vrouw van mijn leven. In haar ogen zie ik hetzelfde en ik ben blij als het afgelopen is, bang dat ik haar onder het toeziend oog van een zaal vol gasten de meest onvergetelijke kus geef die ik kan bedenken. Ik laat los en slechts het oogcontact bevestigd wat ik voelde. Het gevoel is wederzijds. Harm pakt mijn hand en het volgende nummer dans ik met hem. Hij had ook door wat er speelde maar vraagt er niet naar. Harm is een betere danser dan ik en we blijven rondgaan terwijl de nummers sneller en opzwepender worden.

De champagne of wat erop lijkt blijft komen en dat maakt dat ik me prima vermaak terwijl ik zie dat ook Karin de kans niet krijgt op een pauze tot de band een break neemt en ik even na het toilet ga. Als ik terugloop word mijn hand vastgepakt. ‘Jou moet ik even hebben.’ Het is Karin die me meesleept een soort opslagkamer in en de deur achter zich op slot draait. ‘For old times sake.’ De woorden worden gevolgd door een kus die niet mis te verstaan is en een hand die mijn borsten streelt.

Ik heb niet meer nodig en vervloek de lange trouwjurk en de onderrokken maar uiteindelijk bereik ik waar ik wil zijn. Terwijl onze monden geen moment van elkaar scheiden verdwijnen vingers in slipjes. Ze is net zo nat als ik en het is weer even zoals die eerste keer. Kreuntjes worden nog onderdrukt maar als we vrijwel tegelijkertijd komen moet de kreet door de deur hoorbaar zijn geweest. De laatste kreet ging over in een lach als we onze situatie bezien en we breken de voorraad papieren servetjes aan om de uitgesmeerde lipstick te verwijderen. We denken stiekem de kamer weer te kunnen verlaten maar we lopen Harm tegen het lijf die niet achterlijk is. Karin loopt door maar wij slaan af naar buiten. ‘Hebben jullie nu echt?’

‘Afscheidsrondje’, antwoord ik. ‘Maak je geen zorgen. We weten beide dat het de laatste keer is.’

‘Waarom zijn jullie in hemelsnaam uit elkaar gegaan?’ Hij kent het verhaal wel maar ach, soms moet er gewoon naar de bekende weg gevraagd worden.

‘Kinderwens, verveling, zelfbehoud, gezond verstand, wie zal het zeggen Harm. ‘We waren stapel met elkaar maar voelden ook dat het niet kon duren. Jan en zijn kinderen, het werd te complex.’ Is dit het beste antwoord dat ik kan geven? Ik weet wel dat de champagne invloed heeft maar toch. ‘Misschien wilden we uiteindelijk wel allebei toch gewoon een vent.’

We zijn al wandelend in een verscholen hoekje van een klein parkje aangekomen en weer volg ik mijn instinct en grijp Harm in zijn kruis. ‘Een echte vent die durft, weet je nog?’ Harm bloost lief maar hij weet wat ik van hem verwacht. We vinden achter een hekje een klein terrasje met daarop een zonnebank. Ik druk hem op zijn rug en hij maakt zijn gulp open om zijn snelgroeiende lid te bevrijden. Tegen de tijd dat ik uit mijn slipje gestapt ben staat hij fier overeind en vergeten we verder voorspel. Ik klim op zijn harde erectie en bestijg hem. ‘Doe het!’, bijt ik Harm toe en zijn sterke armen pakken mijn billen vast en met een moordend tempo neukt hij me. Hij voelt me goed aan en de hele situatie maakt het er nog geiler op. Weer kom ik klaar Harm laat zich niet afleiden, neukt dwars door mijn orgasme heen waardoor deze aanhoudt tot ook hij komt.

‘Weet je het weer?’ Harms vraag zou velen niets zeggen maar mij wel. Hij weet hoe ik eeuwig zal twijfelen tussen mannen en vrouwen, hoe gelukkig ik was met Karin, hoe fijn ik me voel bij hem maar hij weet ook dat ik uiteindelijk voor hem gekozen heb. Gekozen met mijn hele hart om zijn rust en zijn betrouwbaarheid, zijn humor maar toch ook gewoon omdat hij zo overdonderend lekker is in bed, of desnoods op een zonnebank in een parkje.

Na ons weer gefatsoeneerd te hebben lopen we arm in arm terug het feestgedruis in. Ik kan niet voor anderen spreken, weet ook niet of ik wel in een hokje pas, het maakt mij in feite ook niet uit. Wel weet ik dat ik voor fijne seks niet per se een man of vrouw nodig heb. Ik ben wijs met Harm zoals ik wijs met Karin was. Ze zijn niet hetzelfde, de verhoudingen zijn anders maar dat geeft me niet. De rusteloosheid van vroeger die ontaarde in een voortdurende zoektocht naar de ultieme sekspartner heeft plaatsgemaakt voor een gezin die van mijn huis een thuis maakte, een partner die ik aanvoel zoals hij mij aanvoelt en genoeg vertrouwen om mijn diepste gedachten open te leggen. We kunnen als we in huis gezamenlijk tv kijken gezamenlijk opmerkingen maken over mooie vrouwen, zelfs Pascal is aan mij gewend.

Bij de mannen sta ik er echter alleen voor maar helaas voor al die hippe types, net zoals ik niet geef om siliconen borsten en andere vormen van grote verbouwing geef ik ook niets om overdreven gespierde kerels met een volgekliederde huid die denken er op die manier stoer uit te moeten zien. Het feest blijkt voorbij, het bruidspaar reeds uitgezwaaid en wij gaan naar huis. De passagiersstoel is voor mij en mijn hand ligt op Harms been. Niet om aan te geven dat ik direct iets van hem wil maar gewoon om te voelen en te weten dat hij bij mij hoort en ik gewoon bij hem. En dat het maar nooit over mag gaan.

Alle verhalen van: petra-1

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Echt mooi ! en wat een verborgen (nou ja, vanuit de titel gezien) diepgang.
KLASSE