A wild ride

Informatie
Geplaatst op 24 juli 2022
Hoofdcategorie Homo | Lesbisch | Bi | Anders
Aantal reacties: 1
5636 woorden | Leestijd 29 minuten

1. Routine

Ach ja, hij is in een stoere bui. Het is weer eens wat anders. Braaf ga ik op mijn knieën, buig voorover en grijp tussen mijn benen. Hij is gelukkig nog hard genoeg, geen drama’s ditmaal en ik leid hem naar binnen. Zijn handen rustig op mijn heupen begint hij te stoten. Hij doet het echt niet verkeerd hoor maar spannend is anders. Gelukkig is mijn lichaam niet zo kieskeurig en voor ik er erg in heb begint mijn keel geluiden te produceren die in een gemiddelde porno zo hergebruikt kunnen worden. Ik laat me gaan, weet dat het hem ook opwindt en keurig volgens het boekje komen we tegelijkertijd.

Mijn lief is lief genoeg en reikt mij een paar tissues aan die ik tussen mijn benen druk voor ik mij omrol. Ik ben moe en blijf liggen terwijl hij alweer overeind is en richting badkamer verdwijnt. Moet ik nu klagen? Hij houdt van mij, hij doet zijn best en ik geef het zeker geen onvoldoende maar ergens verlang ik naar meer, een verrassing, de ontdekking van iets nieuws. Kijkend naar het plafond zie ik een spinrag aan de lamp. Die had ik laatst toch nog afgestoft? Pas dan realiseer ik mij dat het de voorjaarsschoonmaak was en het is alweer augustus.

Ik word geroepen. Mijn beurt onder de douche en ik sta op. De tissues kleven zichzelf aan mijn lijf maar verdwijnen in de afvalbak voor ik onder de douche stap. Dankzij de open deur is de spiegel niet beslagen en ik zie mezelf: veertig plus meer dan mij lief is, sportief, gezond, best een goed figuur maar die blik in mijn ogen. Ik ontwijk de zijne, wil hem niet kwetsen als hij zelf zo vrolijk is.

Een zaterdag als zovele. Hij doet zijn ding, ik de mijne en na ons ontbijt samen kus ik hem de deur uit. Die zie ik vanavond weer. Thuisblijven? Er is niet veel te doen, zo poetserig ben ik niet aangelegd en ook tuinieren is niet aan mij besteed. Buienradar geeft een droge dag met in de namiddag kans op een buitje. De keuze is simpel en ik pak een camera, gooi die in een fototas en vul die verder af met de gebruikelijke dingen waar wij vrouwen nooit buiten kunnen. Motorpak aan en gaan. Oost, west, noord, zuid? Ik laat het lot beslissen en rij het dorp uit. Bij de snelweg een drukte in beide richtingen en dus ga ik noord verder, prik Zuidkamp in mijn GPS en laat de boxer rustig rollen. Vroeger was ik bijna hyper van enthousiasme op een dag als deze maar ik kan alleen maar bidden dat het vandaag ooit komt.

2. Kans

Bij Hattum een eerste stop, gewoon een cappuccino bij het eerste plekje waar ik mijn motor kwijt kan en ik buiten kan zitten. Ik ken het oude stadje, heb er wel gewinkeld en met hem rondgewandeld. Een stel van in de zestig komt arm in arm langsgewandeld. Ze zijn niet bijzonder behalve dan dat ze het schijnbaar fijn hebben samen. De cynische heks in mij meldt dat het vast haar vent niet is maar gelukkig ben ikzelf sterker, meestal.

‘Beamer-girl! Jij hier?’
Het is wat al te flauw om nu nee te zeggen en als ik opkijk zie ik Harley-man staan. ‘Ze hebben jou ook weer eens een dagje vrijaf gegeven?’
‘Mijn eerste dit jaar.’
‘Arme jij.’
‘Valt mee hoor. Hele huis van binnen geschilderd.’
‘Mooi geworden?’
Ongevraagd gaat hij zitten en besteld twee cappuccino. Ik mag dat wel als iemand besluiten durft te nemen. Dan draait hij zich naar mij en zet zijn zonnebril af wat op een of andere manier zijn kale kop nog kaler maakt. ‘Ja hoor, we zijn er samen blij mee maar wat is er met jou aan de hand?’
Ow! Is het zo zichtbaar? ‘Wat bedoel je?’
‘Je bent niet happy. De mooiste dag van het jaar om motor te rijden, je hebt de mooiste motor die jij je voor kan stellen en je kijkt of je bijna dood bent.’
‘Misschien is dat ook wel zo.’
Hij buigt zich naar mij toe en kijkt opnieuw diep in mijn ogen. ‘Jij bent niet ziek, je zit ergens mee.’
‘Ja, dat is ook wel zo maar ik weet niet goed wat.’
De twee cappuccino’s worden voor ons neergezet waarop Harley-man uitvoerig bedankt en gelijk afrekent. Ik laat hem. Als hij stoer wil doen, dan mag dat van mij. ‘Ik zal er niet naar vragen, kan je alleen maar een leuke dag bezorgen als je daar zin in hebt.’
‘Jij wil gewoon een herhaling.’
‘Ga ik niet ontkennen maar ik zie zo dat de kans op een fijne wip er vandaag niet inzit. Zal daar ook geen moeite toe doen.’
‘Wat is jouw doel dan?’ Die cynische heks in mij is niet zomaar stil.
‘Long term investment.’
‘Blij dat je eerlijk bent.’
‘Jammer dat je zo cynisch bent.’

Harley-man zwijgt en ik denk na terwijl we onze cappuccino’s drinken. Hij heeft op alle fronten gelijk ik ken mezelf: eenmaal in deze neerslachtige modus moet er iets onverwachts gebeuren om mij eruit te halen. Zou het werken als ik gewoon hem volgde?’ Hij is volgens mij fatsoenlijk genoeg om niet vervelend te worden. Ik had wel het plan om richting Noord-Groningen te gaan maar een ander doel is mij ook goed, desnoods van de motor af. Het kopje is snel leeg, ik kijk hem aan en neem een besluit. ‘Misschien is dat ook wel wat ik nodig heb, Harley-man. Ik volg jou vandaag, wat we ook gaan doen en ieder betaald gewoon zijn deel.’
‘Prima.’ Ik zie zijn ogen twinkelen. Denkt hij nu dast hij mij gewonnen heeft? Dat zal toch wel loslopen? Ik zie hem als wijzer dan dat. Hij staat op en kijkt me aan. ‘Rij maar achter mij aan. Het is nog pakweg anderhalf uur binnendoor.’
‘Helder. Wat gaan we doen?’
‘Verrassing.’
Zijn motor blijkt een om de hoek te staan en terwijl ik mij aankleed hoor ik de zware plof kalm tussen de huizen door. Hij doet werkelijk alle moeite om zo kalm mogelijk te rijden en ik volg hem probleemloos. Eenmaal op de open wegen gaat het tempo wat omhoog maar hij koerst eerst Zwolle door, daar valt nu eenmaal niet aan te ontkomen. We gaan richting Friesland en ditmaal is ons tempo kalm, gewoon met het verkeer mee waarbij we naast elkaar kunnen rijden. Hij links, ik rechts, de volgende plek en ach, dit is ook weer eens wat anders. De rust die zijn defensieve rijstijl meebrengt geeft me vertrouwen maar zo naast elkaar blijven rijden is niet simpel, je moet de aandacht erbij houden en zo heb ik geen tijd meer om te piekeren maar geniet als we perfecte inhaalacties uitvoeren of perfect naast elkaar en gelijktijdig tot stilstand komen. Uiteindelijk rijdt hij richting een weiland met een paar honderd geparkeerde auto’s en wij zetten onze motoren ertussen.
‘We blijven hier dus berg je overtollige spullen maar in je koffers.’
‘En waar is hier?’
‘Dat zie je zo.’

Ik doe braaf wat er gezegd wordt, berg jas, handschoenen en helm op en pak mijn fototas mee. Er blijkt een toegangspoort te zijn alwaar ik twintig euro mag aftikken en krijg een geelgroen polsbandje om zonder verdere benaming. Geen idee nog waarvoor maar er komen geen donderende bassen mij tegemoet en het publiek is ook gemiddeld genomen ruimschoots ouder dan ik. Ik verwacht iets kunstzinnigs en wederom stijgt Harley-man in mijn achting. Het terrein is een soort aangelegd park en met open plekken waar tenten staan en de bordjes geven enige klaarheid. We lopen over het centrale plein waar een ring van rijdende snackkarren, pardon food-trucks, allerlei waren aanprijzen die danwel vegetarisch, danwel biologisch of soms zelfs vegan zijn. Het is hier best druk en ik ben bang hem kwijt te raken en dus pak ik zijn hand vast. ‘Denk er niets achter. Ik heb alleen geen zin je te moeten gaan zoeken.’
Harley-man grijnst slechts van oor tot oor. ‘Eerst maar eens lunchen. Heb jij voorkeuren?’
Ik ben een alleseter’, zeg ik naar waarheid.
‘Broodje pulled-pork?’
‘Klinkt goed.’
We sluiten aan in de rij die best vlot gaat doordat de food-truck geen keuze heeft. Ik reken twee broodjes en twee water af waarna we een omgevallen boom als zitplaats gebruiken.
‘En wat gaan we hier beluisteren?’, vraag ik tussen twee happen middelmatig lekker vlees in.
‘Dat weet je hier nooit. Je kiest een plek en er komt iemand optreden maar wat, dat blijft geheim.’
‘Echt? Grappig!’

 We kiezen een klein podium waar warempel stoelen op het veld staan, vinden een plekje in de schaduw en wachten af. Het blijkt een akoestische band te zijn die opkomt en midden tussen de stoelen plaatsneemt. Gitaar, bas maar ook een paar cello’s en violen. De muziek klinkt klassiek maar is ook heel vrolijk en perfect passend bij het moment. Als ik opzij kijk zie ik Harley-man genieten en ik vraag me af hoe hij kon weten hoe juist dit mij uit mijn bui zou kunnen halen. De band werkt hun set af en bij het slotnummer gaan ze los hetgeen zo aanstekelijk werkt dat het publiek gaat staan en meeklappen. Dat is natuurlijk nogal standaard en normaal doe ik zelden aan dat kuddegedrag mee maar als de blik van een van een van de cellistes mijn aandacht trekt en toelacht kan ik niet anders dan meedoen. Het veld loopt leeg en we lopen met de flow mee terug naar het centrale veld. Het is er drukker en wederom pak ik zijn hand. Ik krijg de kans een paar obscure IPA’s te scoren die trouwens prima smaken en we wandelen een ander veld op. Het blijkt een soort Cirque du Soleil – light te zijn waarbij het kleinschalige wondergoed werkt met de intieme sfeer van de groep mensen. Het dansende stel drukt afstand tot elkaar als geliefdes uit en ik kan het niet laten aan thuis te denken. De band met mijn echtgenoot is sterk maar toch, vanmorgen, dat gevoel was niet fijn en komt nu in volle hevigheid terug.  Waarom werk ik niet aan mijn problemen en zit ik hier met een vent waar ik nota bene enige tijd terug seks heb gehad? Ben ik echt een stuurloos schip dat op de golven van de tijd voortgestuwd wordt?

Ook deze act loopt af en ik klap niet maar loop vlot richting middenveld waar ik een fles rosé koop met twee glazen. Harley-man kijkt me bedenkelijk aan maar ik ben even in een andere bui. De plastic glazen zijn best groot maar toch heb ik er twee geleegd voor we een ander plekje uitkiezen. Het blijkt een soort van zandbak te zijn waar het publiek in een grote cirkel zit en een achttal dames hun acrobatische kunsten vertonen. Hun outfit zou door de dames van een beachvolleyballteam nog als te minimalistisch omschreven worden maar dat deert mij niet, integendeel. De dansende, springende, stapelende en bijna vliegende dames hebben samen met het derde glas een nogal opwekkend effect op mij. Wat heet: ik word zo geil als boter. Bij gebrek aan vrouwen zoek ik mijn partner in crime op die echter wat stug reageert. Uit opstandigheid stap ik over het feit heen dat ik straks weer op de motor moet en schenk de fles leeg in mijn beker. Ik krijg echter alleen maar meer dorst en wordt geiler en geiler van de acrobates die de halve kama soetra af lijken te werken, kwa standjes dan. Ik sluit mijn ogen maar even om mijn gedachten bij mezelf te houden.

3. Gelegenheid

Stilte, ik lig op mijn zij en zie alleen bosjes. Een vieze smaak in mijn mond, droog, zurig. Mijn hoofd bonkt. Ik grijp naar mijn hoofd.
‘Zo, ben je er weer?’
Huh, wat? Ik draai me naar de mannenstem en zie de kale kop van Harley-man die met een fles in zijn hand naast mij zit en mij aankijkt.
‘Je moet niet zuipen als je niet tegen drank kunt.’
‘Je hebt gelijk’, antwoord ik gelaten. De fles water is welkom en helpt goed. ‘Hoe laat is het?’
‘Je bent een paar uur out-geweest nadat je zo vriendelijk was om voor de toiletten je maag om te keren.’
‘Het zal van die pulled-pork zijn gekomen’, zeg ik als verontschuldiging maar ik weet beter en hij ook.
‘Dat zal het zijn geweest.’ Hij klinkt als de vader die op het punt staat te demonstreren wat er gebeurt als het geduld van papa opraakt.
‘Het spijt me hoor. Het ligt niet aan jou en ik gedraag me als een dom wicht.’
‘Ah, kijk!’ Zijn toon is uitermate cynisch. ‘Ga je nu ook nog vertellen wat er aan de hand is want je lijkt in niets op je opgeruimde vrolijkheid van onze vorige ontmoeting.’

‘Het was daarnet…’, begin ik. ‘Alsof alle sterren en alle planeten samenvallen.’ Mijn hersens zoeken naar de juiste woorden, de juiste verklaring. ‘Ons gezamenlijke verleden bracht de associatie met seks, Die dansende vrouwen wonden mij op.’
‘Nou, jou niet alleen hoor’, merkt Harley-man droog op.
‘En tel daarbij mijn grondgevoel van vanmorgen op.’
‘Je had de danseressen willen bespringen?’
‘Om voor eens en altijd te weten...’
‘Als dat alles is…’ Rustig pakt hij zijn mobiel uit zijn binnenzak en belt iemand. ‘Hé Colette, jij loopt toch ook hier op het festival? … Nog steeds single?’ Ditmaal duurt het antwoord langer. ‘Wat als ik nu eens een date voor je heb? … Nee, ze is echt leuk, echt… Geen idee eigenlijk… We zitten aan de westrand, paadje achter de toiletten volgen… OK, tot zo.’
Ik weet niet goed wat te zeggen en Harley-man doet het er het zwijgen toe. Het duurt een paar minuten en er komen verschillende mensen voorbij gewandeld maar uiteindelijk stopt er een vrouw die breed grijnst richting Harley-man, deze staat op, begroet de vrouw met twee kussen en wijst vervolgens op mij. ‘Colette, meet Beamer-girl, Beamer-girl, meet Colette. En nu moet ik echt weg. Ik had al thuis moeten zijn.’ Ik krijg nog een kus op mijn wang en dan loopt hij weg. De kater belet mij ad-rem te reageren en hij is in feite al uit zicht als ik iets in de trant van doorgeefmuts bedacht heb. Colette gaat voor mij staan, haar benen iets uit elkaar en kruist haar armen over elkaar. Haar blik is streng. Door het tegenlicht kan ik haar nauwelijks onderscheiden en wacht daarom maar af.

‘Je bent getrouwd.’ Haar toon is streng.
‘Ik beken’, antwoord ik droog. ‘Met een heel lieve man.’
‘Maar…’
‘Wist ik het maar’, antwoord ik naar waarheid.
‘Hij noemde je een geil ding.’
Ik kan me niet herinneren dat hij die woorden gebruikte maar ik besluit dat detail te negeren. Ze wil schijnbaar snel ter zake komen. ‘Ik heb zo mijn momenten’, antwoord ik ten slotte.
‘Ik duik niet zomaar met iedere vrouw het bed in, mocht je dat denken.’
‘Ik ben zeker niet iedere vrouw.’ Ik laat er een grijns op volgen die mijn leuke eigenschappen normaal gesproken prima benadrukt. Het werkt schijnbaar want ze komt naast mij zitten. ‘Petra is de naam’, zeg ik en wil een hand geven maar ze negeert die en kust mij gelijk op de mond. Het klinkt of ze mij overvalt maar dat is zeker niet het geval. De kus is teder en licht, schijnbaar meer bedoelt om mijn reactie te peilen. Puur op gevoel beantwoord ik de kus en geniet van haar reactie, voel hoe onze lippen vochtig worden en zelfs als ik haar tong opmerk schiet ik niet weg maar doe mee. De kus lijkt eindeloos maar uiteindelijk voel ik een hand over mijn linkerborst gaan. Zal dat de ultieme test zijn. Ik breek de kus af en kijk haar aan. Pretoogjes weet ik te produceren en die werken altijd. Als ik daarna mijn ene hand op de hare leg en mijn andere hand op haar borst is het schijnbaar overtuigend genoeg voor haar. De mensen die langslopen doen heel fanatiek of ze ons niet zien en dat is mij best.
‘Ik heb mijn camper hier staan. Ga je mee?’
Colette staat snel weer op haar voeten en trekt mij overeind. Ik denk er nog net aan mijn tas mij te nemen en geef haar een hand. Beweging doet me goed en ik krijg de kans haar eens goed te bekijken. Ze is langer dan ik, en niet zo’n beetje ook. Superslank trouwens ook niet en dat is mij prima. Kort, donker haar in een leuke, coupe en parelstekers als oorbellen. Haar zomerjurk is lang en luchtig terwijl haar wandeltempo en sportschoenen een praktische instelling verraden. We lopen het terrein af en ik passeer mijn motor die er eenzaam bij staat. Harley-man is naar huis. De lieverd was echt voor mij gebleven.

In de hoek van het terrein staat een grote camper. Niet al te nieuw maar netjes en neutraal. Geen regenboogstickers of wat dan ook. Ze ontsluit de deur en gaat voorop naar binnen. ‘Petra, welkom in mijn tweede huis.’ Ze draait zich om en spreid haar armen. Haar gezicht verraadt een trots die volgens mij terecht is. Ik kijk rond en alles ziet er prachtig uit. Niets alternatiefs of bij elkaar geflanste ellende.
‘Wow, dat is een perfect plekje Colette.’
Ze neemt mijn hand en trekt mij naar achteren, een smal deurtje door. ‘Nee hoor, hier is het perfecte plekje.’ Een tweepersoonsbed neemt de hele breedte in. Helderwitte lakens stralen bijna op het bed en een frisse geur komt mij tegemoet. Ze schopt haar schoenen uit en springt op bed. De ramen aan drie zijden zijn voorzien van een soort rolluiken die schijnbaar genoeg privacy brengen want ze trekt vervolgens zonder schroom haar jurk over haar hoofd uit. Ik heb meer werk. Motorlaarzen en broek hebben ruimte nodig en die heb ik niet maar ik slaag erin om in hemdje en slip te staan voor zij haar beha los heeft. Colette kijkt me grijnzend aan waarop we als via een soort onuitgesproken commando tegelijk ons van onze laatste kledingstukken ontdoen. Ik weet heel goed wat gaat volgen. Het duiveltje op mijn schouder is vervangen door Darth Vader en ik hoor hem. ‘Welcome to the dark side.’ Ik sta naakt voor een vrouw die ik nauwelijks ken maar moet onbedaarlijk lachen, het is niet anders.

Colette is mooi. Te slank om haar een Rubens-vrouw te noemen maar volop rondingen en volgens mij ook spieren. Op handen en knieën kruip ik het bed op, ben toch even verbaasd de buitenwereld vrij goed te kunnen onderscheiden maar vergeet het want stevige handen grijpen mij vast. Ik word letterlijk naar haar toe getrokken. Armen gaan om lijven en benen verstrengelen maar dat is niets vergeleken bij haar kus. Gulzige, vochtige happen als was ik haar bron des levens die van mijn mond naar mijn hals en daarna door naar mijn borsten gaan. Ik kan weinig anders doen dan haar koppie strelen en uiteindelijk mijn benen uit elkaar te leggen. Niets geen terughoudendheid terwijl ik toch echt niet meer okselfris ben. Ze zuigt zich op mijn kut vast waarop haar tong een soort stormaanval begint. Ik laat haar gaan, sluit mijn ogen en binnen twintig tellen kom ik klaar. Mijn hand in mijn mond voorkomt een kreet die tot acute ontruiming van de parkeerplaats zou hebben geleid en als ik opkijk, kijkt ze mij aan met natte wangen en een brede grijns.

‘Nu ik!’ Meer hoef ik niet te zeggen want ik rol opzij en geef haar de plek in het midden. Ze gaat liggen en spreid haar benen waarna ik er geen gras over laat groeien. Vol hap ik op haar kut en mijn tong ploegt tussen een klein woud aan haartjes door. Mijn duimen helpen haar fijnste plekje te vinden waarna ik ook zonder voorzichtige start vol aan de bak ga. Ze smaakt anders dan ikzelf, voor zo ver ik mij mezelf tenminste kan herinneren maar ik doe iets goed want haar gekreun moet met een beetje moeite buiten de camper te horen zijn. Het boeit me niet en ga door. Druk haar benen stevig uiteen en krijg nu goed toegang tot haar geopende kut. Ik hap haar op en zuig op haar knopje. Als reactie gaat er letterlijk een schokgolf door haar lijf die haar prachtige grote borsten doet deinen en natrillen. Haar putdiepe zucht interpreteer ik als een vraag om herhaling en welgemoed lik, zuig en streel ik door. Ze geeft zo veel feedback dat ik het gevoel heb direct met haar zenuwen verbonden te zijn en dat maakt het zo veel leuker dan een gewone pijpbeurt. Mijn ademnood is bijzaak. De vage hoofdpijn vergeten en alles wat telt is haar plezier, haar genot en uiteindelijk haar orgasme. Haar buikspieren spannen waarna haar dijen proberen mijn lieve koppie van zijn onafscheidelijke romp te trekken terwijl ze een kreet slaakt waarbij vergeleken een bronstige leeuw maar een schorre kikker is. Ik voel spasmen door haar lijf trekken terwijl ik met alle kracht haar dijen in bedwang houdt en mijn longen gulzig lucht binnenzuigen.

Zo ik al hoopte op een pauze zit ik er toch flink naast. Ze gooit me zo ongeveer naast haar op bed waarop ze op mijn ene been gaat zitten en het andere optrekt. Hierdoor draait mijn bekken en kan zij haar kut tegen de mijne aandrukken. Niets geen romantisch gedoe, dit is meer vrij worstelen maar ook vreselijk opwindend. Onze schaamhaartjes verbroederen en schuren, schuiven en prikkelen. Het maakt het alleen maar intenser. Nu beukt ze tegen mij aan en voel ik elke stoot. Het is spannend, geil, intens en ik realiseer mij dat je geen piemel nodig hebt om te neuken. Het is wel anders maar haar tomeloze energie maakt me wild, maakt dat ik terugstoot en niets geef om die beuk die mijn linker schaamlip tussen twee harde delen lijkt te verbrijzelen. Ik grom slechts maar doe mee, stoot terug en kijk haar aan. Haar lijf glanzend van het zweet, warm van inspanning, soepel, levend en ongelooflijk mooi.  Ik moet mijn borsten vasthouden om ze een beetje in toom te houden maar het duurt niet lang. Voor mijn gevoel tegelijkertijd komen we klaar en het geweld is zo groot dat iets onder ons met een luide klap breekt. Het bed zakt aan de voorzijde in waardoor we samen richting de nauwe doorgang glijden. Ik kan niets doen en eenmaal onderaan zitten we klem.

Ik kijk Colette aan die mij met een rood, bezweet koppie terug aankijkt. ‘Dit moet de ruigste wip geweest zijn die ik ooit meemaakte’, begint ze.
‘Je hebt je bed in twee geneukt, knap’, meld ik eenvoudig.
‘Ik moet terug omhoog’, meldt Colette en probeert zich op te trekken maar mijn opstaande been zit in de weg en ik ben niet zo lenig dat ik dat been tegen mijn hoofd kan leggen.
‘We moeten dit samen aanpakken Colette, en rap ook want dit begint knap pijnlijk te worden.’
‘Kan je wel stellen ja. Je onderste been werkt als een wig op mijn heupen die klem zitten in de doorgang.’
‘Trek je op aan mijn voet en dan zal ik me terug omhoogtrekken aan het laken.’
Het is eenvoudiger gezegd dan gedaan maar millimeter voor millimeter kom ik weer omhoog op bed terwijl Colette zich moeizaam omhoogwerkt. Uiteindelijk komen we vrij en ploft Colette naast mij op het matras. Voor een moment liggen we stil maar dan komt er een licht gegrinnik over haar lippen waar ik de mijne aan toevoeg. Haar hand vindt de mijne en haar grip drukt alles uit wat ik zocht. Heftig, vrolijk, direct en gemeend en onze lach gaat van gegrinnik over in een bevrijdend gebulder waarbij het zweet van de inspanning aangevuld wordt door de tranen die over mijn wangen rollen.

Aan alle mooie dingen komt een einde en uiteindelijk sta ik op vis mijn kleding bij elkaar en kleed me aan. Ik zie haar bewonderende blikken en kan het niet laten haar mijn emailadres te geven. Drie kussen volgen en uiteindelijk loop ik de camper uit en zie in de avondzon mijn motor staan. Helm op, jas aan en de ongebruikte fotospullen in de koffer. Met een kleine druk op de startknop komt de boxer tot leven en kalm rijd ik het veld af. Truus geeft aan dat de snelle route mij in vijf kwartier naar huis brengt maar ik heb geen haast en kies voor de mooie route binnendoor. De zon zet de wereld in een warme gloed en overal zijn mensen buiten die groeten, wandelen, fietsen, samen in de tuin zitten met kratten bier of rokende barbecues. Ik groet, zwaai en ben vrolijk van alleen maar de aanblik van zo veel mensen die gewoon plezier hebben.

Wat een verschil met vanmorgen, bedenk ik mij terwijl ik mij afvraag wat mij triggerde. Was het Harley-man, waren het die bijna-naakte danseressen? Of toch de drank? Van vorige gevallen van bovenmatig alcoholgebruik weet ik nog dat ze mij altijd wel iets gebracht hebben, naast een milde tot heftige kater die prima voorkwam dat ik al te snel in herhaling viel. De grijns op mijn gezicht wordt breder als ik terugdenk aan die mooie avonden op vakantie in Frankrijk die na een fles rosé steevast eindigden in een fijne vrijpartij in de ultieme poging om zwanger te worden via de machinegeweer-methode. Het hielp niet en we geven elkaar nog als smoes dat de zaadjes te dronken waren om de weg te vinden, ook nu nog terwijl we ondertussen met de droeve waarheid hebben leren leven.

Ik houd mezelf natuurlijk voor de gek, het is Colette die me de weg gewezen heeft en dat eenmaal beseffend gebruik ik de volgende vijftig kilometer om te bedenken wát het nu precies was. Ja, ze is de eerste vrouw waar ik mij gevreeën heb maar eerlijk gezegd, de spelletjes lijken best wel op elkaar en klaarkomen is klaarkomen waarbij de verschillen niet groter zijn als dat ik met mijn man vrij. Soms heftig, soms soft, soms langdurig, alles komt voor. Waarin ze echter vooral verschilde was haar bijna agressieve aanval en de fysieke, heftige manier van vrijen. Mijn grijns wordt breder als ik terugdenk aan het bed en weer moet ik lachen om de situatie. Ook de vlieg die zijn weg onder het vizier en tussen mijn tanden door weet te vinden verandert daar niets aan. Ik hoest het beest eenvoudig uit en rij onverstoorbaar door terwijl de zon ondergaat. Eenmaal tussen de bomen is het schemerduister en oppassen geblazen. Het valt mee, slechts een paar zwijnen steken ver voor mij over en zo bereik ik ons huis waar mijn man al is gearriveerd.

4. Thuis

Wat geeft het als ik hem eerst laat vertellen? Hele verhalen over wat hij vandaag gedaan heeft terwijl ik de koelkast plunder. Ik geniet van zijn enthousiasme en met een biertje erbij wordt het nog gezelliger. Dan is het mijn beurt en ik vertel dat ik op een festival verzeild raakte en mij daar prima vermaakt heb met absurd en spannend theater. De fles rosé en de stoeipartij met Colette laat ik buiten beschouwing. Er is geen reden om het leven ingewikkelder te maken dan het al is.
Twee grijsblauwe ogen kleden mij uit en ik voel mij vereerd. Het is zeker niet zo dat wij elke dag seks hebben, er zijn weken dat we niet verder komen dan een lekkere wip op zaterdag- of zondagmorgen en ja, vanmorgen hadden we ook al gevreeën maar op een of andere manier voelt hij wat ik voel, lust of er iemand een grote spuitbus feromonen in de kamer heeft leeggespoten. Zijn blik vangt mijn blik, zijn grijns is zeker zo groot als mijn grijns en twee tellen later staan we als een stel pubers met hormonale oprispingen elkaar af te bekken met een bijna gewelddadig enthousiasme. Zijn grote handen omsluiten mijn borsten en zoeken naar de knopen in mijn broek terwijl ik mijn arm bijna uit de kom draai om toch maar die harde bobbel te masseren en meer geweld aan te zetten. De gordijnen zijn nog open maar zijn normale schuchterheid is verdwenen en ook het feit dat ik moet ruiken als een viskar op de Albert Cuyp aan het eind van een warme dag remt hem niet af. Truitje, hemdje, beha, ze landen ergens op de grond en als zijn ongeschoren gezicht over mijn borsten gaat voel ik alleen opwinding, meer opwinding. Dan word ik omgekeerd en maken zijn vaardige handen mijn broek los die vervolgens van mijn kont getrokken wordt. Ik kan er nog net uitstappen want meneer drukt mij eenvoudig voorover op tafel.

Zou hij echt durven, denk ik en krijg gelijk een antwoord als ik zijn eikel tussen mijn benen voel schuiven. Geen hulp of geleiding nodig en in één moeite door penetreert hij mij. Ga zo door, denk ik. Controleer me, laat zien dat je de baas kunt zijn. Naai me, geef deze slet wat haar toekomt. Ik bloos van mijn eigen gedachten maar die ziet hij niet. Zijn handen op mijn heupen geven hem alle houvast en de power die hij in zijn stoten zet doen de tafel in beweging komen. Hij staat gelukkig tegen de muur want anders zou ik nog het sneuvelen van een tweede meubelstuk mee kunnen maken. IK houd me niet stil en op een of andere wijze is er bij hem nu ook een knop om. Die fijne, wat dunne, maar lange pik stoot als een wilde en zweept me op, maakt me gek en doet me komen op een manier waar Colette nog een spreekwoordelijke punt aan kan zuigen.

Zuigen! Ik zal hem verdomme eens! Tegen zijn ritme in stoot ik naar achteren waardoor hij met kracht teruggeduwd wordt en een stap naar achteren moet zetten om niet zijn evenwicht te verliezen. Snel draai ik mij om, kniel en pak de glanzende erectie met twee handen vast. Zijn ogen worden groot als ik zonder aarzelen zijn eikel ophap en hard zuig. Let’s go all the way, dendert het door mijn hoofd en fel pijp ik. Dit gaat hij geen tien seconden volhouden, zo weet ik uit ervaring en ook nu voel ik hem verkrampen waarop hij zijn zaad in mijn mond spuit. Het maakt me niet uit en ik zuig en slik tot de laatste druppel. Als ik hem aankijk zijn zijn ogen groot en glanst zijn huid misschien nog wel harder dan de mijne. Dat is opmerkelijk want hij is de afgetrainde hardloper en ik die muts op de motor. ‘En nu de afmaker’, zeg ik en kijk hem aan als ik mijn kont op tafel zet en achteroverleun. ‘Vreet me op lief. Vreet me op zoals je nog nooit gedaan hebt!’

Hij kijkt me aan en ik zie een aarzeling. Ik weet dat hij het niet echt prettig vindt en ik vraag me voor een seconde af of ik het momentum verkeerd ingeschat hebt. Dan knielt hij en pakken twee grote handen mijn enkels vast. Baardstoppels schuren langs de binnenkant van mijn dijen maar dan voel ik zijn tong. Beweeglijk, sterk, snel en glibberig als een aal gaat hij aan de slag. Hij weet prima hoe het moet en met grote halen weet hij elke keer tussen mijn lipjes door mijn knopje te bereiken. Wat ik nog mis is de felheid die hij net nog had en dus moedig ik hem aan. De gedachten aan Colette komen boven en ik verdrijf ze hardhandig of liever gezegd met grove taal. Mijn natte kut moet uitgewoond worden door die dikke, natte tong en deze slet wil harder komen dan ooit. Ik ga zo nog wel even door en het heeft effect. Ons spel wordt fysieker dan ooit en zijn baardharen zetten mijn huid misschien nog wel meer in vuur en vlam dan zijn tong maar ik kom hard, heftiger en misschien wel luider dan ooit in mijn leven. Mijn hart voelt aan of mijn laatste minuut is aangebroken en dan is het op en kan mijn lijf niet meer.

Mijn hoofd ligt op tafel en ik kijk opzij, mijn lijf niet tot bewegen in staat. Het is maar een paar meter tot het grote raam en daar komt de buurvrouw over de losse tegels in de tuin voorbij met een paar Libelles in de hand. Gewoontegetrouw kijkt ze een seconde naar binnen en zoals altijd groet ik plichtmatig om mij dan pas te bedenken dat ik naakt op tafel lig met een rood aangelopen hoofd tussen mijn benen. Haar ogen worden groot maar ze is snel van geest en groet terug. Een paar tellen later hoor ik de brievenbus de tijdschriften doorlaten waarna ik haar weer over de stenen terug zie benen. Zonder te kijken ditmaal, dat dan weer wel.

5. Slaap

Zijn gezaag is vertrouwd en zijn hand in mijn hals maakt mij rustig. Morgen zal er gepraat worden, waarschijnlijk terwijl we ergens door het bos wandelen. Praten over ons en vooral de veranderde spelregels op gebied van seks. Niet met heel veel woorden. We voelen zelden de behoefte om ons gedrag te verklaren maar meer om elkaar te snappen. Hij moet weten dat ik een doorsnee wip lekker vind maar soms, soms wil ik door het lint, weten dat ik leef en dood kan. Zoals ik heel soms ook niet kan nalaten om op de motor het gas wijd open te zetten en op lokale wegen de tweehonderd te overscheiden. Niet omdat ik dood wil, integendeel, ik wil leven. Leven tot in elke porie, elke ader en elke hersencel die ik onder controle heb maar vandaag niet meer. Voor nu is het op en de slaap komt met een moker. Mijn laatste gedachte is bij mijn buurvrouw. Als die nu weer het paadje zou pakken zou ze een fraai tweestemmig gezaag horen, een mooi teken dat alles goed is.

Alle verhalen van: petra-1

Fijn verhaal 
+6

Reacties  

Altijd een feest om verhalen van Petra te lezen. En zo ook deze .
Ik sta verbaasd dat iemand zo mooi kan vertellen......