Sex is no big deal

Informatie
Geschreven door Miel
Geplaatst op 25 maart 2019
Hoofdcategorie Humor | Satire | Absurd
Aantal reacties: 2
2961 woorden | Leestijd 15 minuten

“Sex is no big deal.”
De woorden klonken zo nuchter dat ik mijn oren haast niet kon geloven. “No big deal?”
Seks was zo ongeveer het enige en belangrijkste dat ik me kon voorstellen. En nu merkte ze achteloos even op dat het niets om het lijf had. Ik liet mijn lul even wippen en keek naar haar gezicht.
“Dus dit vind je niks?”
“Doe het nog eens.”
Wip wip, ik keek op haar neer. Ze lag er ontspannen bij, haar borsten leken uitgezakt en zagen er slaperig uit. Ik voerde nog een paar perfecte stoten uit en keek naar haar reactie. De tepel van de borst waar ik onderzoekend mijn hand op legde leek ook in slaap gevallen. 
“Wil je niet meer?”
“Ja hoor, ga je gang maar.”
Na een keertje diep adem halen begon ik maar weer van voren af aan. Insteken, wiebelen, lange diepe stoten, korte snelle tikjes. Ik begon het er warm van te krijgen en al die tijd lag ze me met een verveeld gezicht aan te kijken.

“Vind je het niet fijn meer, wil je praten?”
Paniek stak de kop op. Dat had ze wel vaker, dan wilde ze praten en dan kwam er van neuken natuurlijk geen moer terecht. Ik wilde helemaal niet praten. Ik wilde maar één ding, maar ik ontdekte tot mijn zorg dat het al te laat was; mijn grandioze meiboom liet bedroefd het kopje hangen. 
“Shit, nou dat nog…”
“Wat is er schat?”
Alsof zij dat niet wist. Ze voelde toch dat ik gewoon slap en onaanzienlijk uit haar ongeïnteresseerde onderlijf gleed.
“Dat doe je nou altijd,” beschuldigde ik haar onverdiend.
“Wat bedoel je schat?”
“Ja, als je niet meewerkt hoe kan ik dan neuken?”
“Kan je niet meer? Dat is toch niet zo erg, morgen kan toch ook. En Piet van Marie is ook impotent.”

Vrouwenlogica! Morgen is morgen en Piet interesseert me al helemaal niet. Maar als ik vandaag niet neuk heb ik een dag verloren, die haal ik nooit meer in. Heb ik voor de kat zijn k.. bloemen mee gebracht en een schone onderbroek aan gedaan.
“Shit,” vloekte ik hartgrondig. 
Ik voelde me miserabel en ik wilde haar maar al te graag de schuld geven terwijl ik best wel wist dat het aan mij lag. Ik rolde van haar af en bleef op mijn rug liggen. Mijn dijen waren koud en mijn lul durfde ik niet eens aan te raken uit angst dat ik zou merken hoe slap het rotding was. Iedereen laat me in de steek dacht ik, zelfs mijn bloedeigen pik is niet geïnteresseerd.
“Zullen we maar gaan slapen?” Ze was al half onderweg toen ze dat zei.
“Ja ga maar slapen, laat mij maar zitten, wie ben ik nou helemaal, niks toch?”
Het huilen stond me nader dan het lachen. 
“Welterusten dan maar.”
En met die woorden was ze vertrokken.

Daar lag ik eenzaam, koud, en het ergste was nog dat ik niet eens meer geil was, ik kon wel janken. Er is toch niets ergers dan geen zin te hebben om te neuken. Ik kon me werkelijk niets voor stellen dat deprimerender was dan dat. En madam naast me was gewoon gaan slapen.
Stiekem voelde ik toch aan mijn lul. Zo klein... Ik raakte in paniek, dit was niet normaal meer. Zo een kleintje, dat kon toch niet? Wanhopig probeerde ik om het ding wakker te maken maar het lukte niet, het bleef piepklein en zo slap als... Ja, als wat? Nou erg slap.

Dit was niet eerlijk, dergelijke ontrouw verdiende ik toch niet? Tenslotte werkte ik toch ook voor de kost, tenslotte sneed ik op zondag toch altijd het vlees! Inwendig moest ik lachen om de vergelijking. Jammer dat ze niet wakker was, dan hadden we samen kunnen lachen. In het halfdonker van de nacht lag ik eenzaam, koud en helemaal impotent te wachten tot ik dood zou gaan. Mijn gedachten dreven stuurloos door mijn hoofd en lieten me weten dat ik over slechts tien uren weer aan het werk moest.
“Nou dat is leuk opwekkend hoor,” beet ik mijzelf toe.
Maar wacht eens even... Werken, kantoor, dat nieuwe vrouwtje, hoe heet ze ook al weer? Wat doet dat er toe, heb je die borstjes gezien? Stelt niet veel voor, maar hárd jongen!
Ze is ook niet erg oud, net twintig geloof ik. Kleine harde borstjes, ik keek opzij in het donker. Daar bevonden zich ook borsten, niet hard en ook niet klein en er zat ook een lijf aan vast. Een lijf dat nu sliep en ook niet meer wakker zou worden voor de wekker af ging.

Karine heet ze, geloof ik. Mijn hand gleed naar beneden en verwarmde mijn slapende slappeling. 
Hè, wàt, kleine borstjes, mag ik even weten waar het over gaat?
Hoera, we hebben een stijger; Karine met kleine harde borstjes. Ik hielp hem een beetje en in enkele seconden stond hij reikhalzend op de uitkijk.
Kleine harde borstjes, dat klinkt heerlijk, wat zit er onder? 
Weet ik niet, maar laten we een analyse maken dan komen we er wel uit. Ze is jong, heeft krullend blond haar; echt of niet echt, dat weet ik niet maar ik denk dat het echt is. Een smal middeltje, dus nog geen kinderen. Die borstjes kunnen nog wel goed komen en dat smalle middel blijft niet voor eeuwig smal. Wat droeg ze ook weer? Ja een “pantalon”, juist, een lange broek.

Netjes uitgevuld zogezegd, dunne dijtjes. Je kan zo tussen haar dijen door kijken. Veel mannen zouden daar een moord voor doen maar ik heb liever iets substantieels, iets wat je op zij moet leggen om het binnenwerk bloot te leggen. Toch wel interessant zo een klein doosje. Lipjes van niks natuurlijk, en haargroei, ja dat kun je wel vergeten. Maar een klein doosje, zou dat werkelijk zo strak om je lul knellen? Toch wel interessant. Ik legde mijn duim en wijsvinger om mijn stijve om de omvang te meten. Toen ik mijn hand boven dek haalde en die tegen het zwakke licht van de straatlantaarn hield kon ik de omvang in ogenschouw nemen.

Allemachtig, had ik wel goed gemeten? Nog eens dan maar. Ja, hoor ik had me niet vergist. Hoe zou het zijn als ik deze jongen in dat kleine doosje kon wringen? In gedachten hield ik haar vast. Met mijn handen om haar middel liet ik haar langzaam om mijn paal zakken. Ik zag het zo voor me, een klein doosje, schaamlipjes die nauwelijks die naam waardig waren en een klein plukje blonde krulletjes. Hoe zou ze het vinden, om zo een marteling te ondergaan?
In gedachten hoorde ik dat kleine stemmetje al: “Oh jeetje, mijnheer Veltman, hij is zo groot, hij kan er niet in.”
“Stil maar, je moet even de tanden op elkaar zetten, eerst het zuur daarna komt het zoet, zal ik maar zeggen”. 
Langzaam en uiterst pijnlijk voor mij zakt het minikutje over mijn monsterpaal tot ze zich zuchtend ontspant omdat het eindpunt is bereikt.
“En hoe vind je dat nou?”
Ze zit vastgeschroefd en kijkt me met grote onschuldige Bambi ogen aan. 
“Doe ik het goed?” vraagt ze en dan antwoord ik beminnelijk: “Oefening baart kunst meisje, maar als je je best doet, dan kunnen we veel door de vingers zien.”
Ik schoot in de lach om mijn eigen waandenkbeelden. In je hoofd is het altijd beter, dacht ik, en dat geldt voor veel dingen, maar zeker voor seks. De slaap wilde nog niet komen en ik speelde maar weer eens met mijn trouwe, nou nou, makker. 

Ik keek opzij, een vage vorm onder de dekens. Daar lag verdomme een kut, een paar borsten, alles voor niets en binnen handbereik. Billen lagen er ook en het hele zootje sliep. Als ik nou eens, heel voorzichtig, zonder dat ze wakker werd… Ik draaide me om als een beer in winterslaap, langzaam en bijna onmerkbaar. Voorzichtig schuifelend naderde ik de hitte die haar rozige lijf uitstraalde en met mijn reikhalzende sonde als vooruitgeschoven verkenningspost raakte ik huid. Welk deel wist ik nog niet, maar dat zou ik later wel ontdekken. Door mijn heupen te bewegen gleed de eikel over dat plekje huid. Het was zacht, en tamelijk bol, een… bil?  Dat zou kunnen, zijn er nog andere bolle dingen in die regionen? Nee, dus. Een bil, stelde ik vast. Waar een bil is zijn er meer, net als ratten of konijnen. Waarom dacht ik aan konijnen? Dat zal wel iets te maken hebben met hun reputatie.

De cirkels die mijn eikel in zijn onderzoek naar de locatie beschreef werden groter, net als een zoekactie naar vermiste piloten. En ja hoor, wonder boven wonder, ontdekte ik nog een bil. Nu ik eenmaal twee coördinaten had moest het mogelijk zijn om te bepalen wat zich waar bevond. Die tweede bil ligt gewoonlijk tegen de eerste aan, zij aan zij of eigenlijk wang tegen wang. Cheek to cheek. Zo kun je ook dansen, dacht ik. Het is zelfs de titel van een van die chansons van Ella, Charles Aznavour, Frank Sinatra en anderen. Maar met die titel bedoelden ze iets anders, dit zijn twee cheeks die als poortwachters een wakende functie uitoefenen. 
Deze cheeks moet je omkopen, ze gaan niet uit zichzelf opzij. Omkopen met zachte strelingen, plagerig gekietel of zacht krabbelen. Bijten mag ook, speciaal als het een schrikeffect teweeg brengt.

Als een jonge berkenboom in de voorjaarswind zwaaide mijn wakkere makker heen en weer en streelde zacht de twee maagdenburgers. Ik liet alle mogelijkheden de revue passeren en besloot tot het laatste, de tandjes. Ik moet erbij zeggen dat ik daar nog nooit gebeten had. Wel elders, zachte lipjes, tepeltjes, een oorlelletje, zelfs had ik eenmaal de brutaliteit gehad om aan de kleine equivalent van mijn eigen reuzenpaal te knabbelen. De eigenaresse was danig geschrokken maar, nadat ze haar stevige jonge poten met een klap om mijn hoofd had geslagen, had ik beide enkels vriendelijk doch gedecideerd in de hand genomen en de bijbehorende benen zo ver mogelijk gespreid. De geschrokken kut was wijd geopend en sloot zich daarna met kracht om mijn naar verlossing hunkerende paal.

Was het het schrikeffect of iets anders? Ik weet het niet meer, maar die avond was ze na de verschrikte schreeuw die ze uitte, en die onze logees in de aangrenzende kamer had doen ontwaken, voor het eerst op me geklommen en had me met op elkaar geklemde kaken en ontblote tandjes bereden als een Kozak te paard. Ze had geneukt als een jonge tijgerin, als de spreekwoordelijke supergeile meid die in alle tienerverhalen een centrale rol speelt, maar die niemand ooit gezien, gesproken of geneukt heeft. Maar deze was geen fabeltje, ze was zo echt als de zeurende pijn die ik na afloop van dat nummer in mijn ballen voelde. Klaar kwam ze zonder aanloop, plotseling en heftig, en die avond voelde ik voor het eerst de knellende spieren die mijn praatpaal bijna smoorden.

Dat is historie, dacht ik, terwijl mijn eikel zachtjes heen en weer zwaaide en enkele onbegrijpelijke karaktertekens van glinsterend slijm op de huid van haar prachtige billen tekende. Zou het niet mooi zijn als ze ervan droomde terwijl ik haar nam, overwoog ik terwijl het in toom houden van P. Paal steeds moeilijker werd.
Fluister zachte woordjes in haar oor en bereid haar op die manier voor. 
Ik boog me naar haar toe en begon: “Lida, mooi vrouwtje, je hebt fantastische oortjes.”
Ze is gevoelig voor complimentjes dus dikte ik het een beetje aan. 
“Lidaatje, wat heb je mooie borstjes, zal ik aan je tepeltjes zuigen? Daatje, weet je nog toen ik in je clitje beet?”
En zo ging ik nog een poosje door, bijna onhoorbare woordjes die bedoeld waren om haar zachtjes in een droom binnen te leiden waarin ik de hoofdrol zou spelen.

Toen ik uit gecomplimenteerd was bracht ik een hand om haar middel en langzaam omhoog en tikte heel zachtjes met de top van mijn middelvinger de, naar ik verwachtte, slaperige tepel aan. De zucht die ze slaakte was er een van verlangen, dat hoorde ik zo. Een zucht van erotisch verlangen, opgewekt door mijn ongeëvenaarde superoverredende, onweerstaanbaar verleidelijke, zoetgevooisde woorden. Nogmaals tikte ik zachtjes tegen het erocentrum van haar linker borst. Bingo, de tepel ontwaakte, groeide sneller dan van een slapend lijf verwacht mocht worden. Het bracht me kort uit mijn concentratie, was ze al ontwaakt? De onzekerheid knaagde, moest ik mijn strategie herzien?

Als ze ontwaakt was dan lag ze nu te wachten en als ze mijn bedekte avances niet op prijs stelde, dan had ze dat al laten weten. Maar als ze nog sliep en een heerlijke droom had, zoals ik hoopte, dan moest ik nog even door gaan met mijn Don Juan aanpak. Peinzend lag ik achter haar en liet mijn pik wippen omdat het ding toch niets te doen had. Als ik haar nu eens gewoon neem? Gewoon handen om haar heupen, goed vasthouden en in één keer doorstoten. Doorstoten tot mijn ballen geplet werden. Wat kon me gebeuren? Hoogstens een dreun van haar elleboog als ze het met de aanpak niet eens was. En daar kon ik me er op voorbereiden zodat een eventuele stoot me niet al te hard zou raken.

Maar er was nog een andere mogelijkheid en wel die van de: 'ik wil niet weten wat je doet maar doe het alsjeblieft want ik wil het wel eens meemaken'. De schijnheilige reactie dus. Maar voor mij net zo bruikbaar en nog opwindend ook, want het zou me de indruk geven dat ik werkelijke iets veroverd had, een soort jachttrofee. Alles bij elkaar opgeteld leek de laatst genoemde optie het meeste voordeel op te leveren. Ik kon doen wat ik al van plan was en zij kon met haar neusje in de lucht doen of er geen vuiltje aan de lucht was, want die geilpieper had haar in al haar onschuld genomen zonder te vragen of ze het er mee eens was. De onverlaat!

Daatje lag te snurken, heel licht hoor, niet iets waar ik moeite mee had. Of het echt was of gespeeld kon ik niet zeggen. Ik raakte de tepel aan, een duidelijke zucht moest uitleg geven aan het heerlijke gevoel dat ze onderging. Ik zette mijn stijve aan, op het punt waar haar smakelijke billen samen komen. Het was een strategische zet want ik kon vandaar twee kanten op. De ene, waar ze niet van wilde weten, maar heimelijk naar verlangde, en de ander die me de garantie bood van een vrije doorgang naar de zachte heerlijkheid die ik al jaren uitstofte en doorsmeerde.

Mijn gefluisterde conversatie bood haar nogmaals de mogelijkheid om te doen of ze sliep en gelijktijdig toe te laten dat ik haar nam. Ik koos voor de laatste benadering, stevige houdgreep en gedecideerde doorstoot. Ik bracht mijn bovenlijf in veiligheid, buiten het bereik van haar elleboog en wriemelde een hand onder de heup waarop ze sliep. De ander legde ik over haar linker heup die onder het dunne laagje spek van haar middel net voelbaar was. Mijn gretig snuivende eikel wroette doelgericht tussen haar billen en liet me weten dat ons point zero gevonden was.

Daatje lag heel stil, het snurken was opgehouden, een geladen stilte omhulde ons. Ik voelde hoe ze de stargate samentrok. Was het een signaal, of was het onwillekeurig? Mijn eikel was glad en nat en werkelijk steenhard. De pulserende schokken in mijn erectie hadden ruime hoeveelheden van het noodzakelijke smeermiddel aangebracht. Het was nu of nooit, uitstel was niet aan de orde. Daatje was er klaar voor en deed of ze sliep en ik had het besluit genomen. Toestoten en wel onmiddellijk. Ik klemde mijn handen om haar heupen en spande alle spieren in mijn onderlichaam. Even wiebelend met mijn heupen voelde ik hoe mijn eikel zich net op de drempel bevond.

Een krachtige stoot bracht de koppeling tot stand. Daatje uitte een rauwe kreet als een getergd roofdier en stootte hard met een elleboog naar achteren. Gelukkig had ik die reactie voorzien en op tijd mijn bovenlichaam in veiligheid gebracht. De stoot gleed af en mijn pik zat tot mijn ballen in haar nauwste opening. Ik verwachtte haar vinnige woorden: ga er uit of iets dat het zelfde betekende, maar dat gebeurde niet. Ze bleef stil liggen en zei niets. Ik hield me ook stil alsof die harde pik in haar achterste niet van mij was.
Na een poosje zei een benepen stemmetje: “Zit hij er helemaal in?”
“Hij zit er helemaal in.”
Daatje bewoog haar kont, een hemelse ervaring. Ze draaide een beetje, wurmde wat en tastte met een handje tussen haar dijen door naar mijn zak.

“Ik had nog zo gezegd dat het niet mocht.”
In haar stem hoorde ik een zwak verwijt, zwakker dan gebruikelijk bij verboden handelingen.
“Was ik even vergeten.”
“Nou toe dan maar, “
Een ongearticuleerd gezucht en gesteun begeleidde Daatje ’s pogingen om een stuk van mijn stijve af te knabbelen. Echt heerlijk vond ik het niet maar ik kon moeilijk klagen na de stiekeme doorbraak van daarnet.
Daatje: “Vind je dat nou echt lekker?”
“Jij?”
“Nee, het doet pijn, ga er maar uit. Als je je wast wil ik met je neuken.”
Alsof ik een boorpijp van drieduizend meter diepte naar boven moest trekken, het leek uren te duren voordat mijn gemartelde eikel opgelucht adem kon halen.

Met de staart tussen de benen kroop ik uit bed en ging mijn werkzame delen wassen. Gelukkig was er niets stuk, maar gevoelig was het wel. Toen ik terug kwam was Daatje in diepe rust en snurkte als een houthakker. Er restte me niets anders dan stilletjes achter haar lieve, dikke, warme rug te kruipen en mijn wonden te likken. Figuurlijk gesproken natuurlijk.

© Miel 2007

 

Alle verhalen van: Miellenium

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Nou nou, als ik dit "pareltje" lees, dan lijkt het me anders toch nogal wat hoor. Leuk Miel ! :lol: :P
Gewoon lekker geschreven.