Van een surprise gesproken

Informatie
Geschreven door Giel
Geplaatst op 21 augustus 2020
Hoofdcategorie Humor | Satire | Absurd
Aantal reacties: 2
2551 woorden | Leestijd 13 minuten

Als er al een gebrek zou zijn in onze vriendenkring, dan zeker niet aan stelletjes die pochen over hun liefdesleven. Soms lijken de gesprekken wel een nabeschouwing van de Olympische Spelen waarin de meest onwaarschijnlijke bedrecords van de afgelopen week nog eens belicht worden. Mannen – uiteraard – voeren hierbij het hoogste woord, al laten sommige eega’s zich ook niet onbetuigd. Schrikken er zelfs niet van om soms wel eens een tandje bij te steken…
Doen we het dan zo weinig, vraag ik achteraf wel eens aan mijn vriend.
‘Blablabla is nog geen boemboemboem’, zegt hij dan. ‘Erover praten is nog niet hetzelfde als het doen’, sust hij me. En dat opscheppen energie vergt die je achteraf in de bedsponde te kort komt….

Stoefen is inderdaad één ding, ik vraag me af hoeveel koppels er echt inhoudelijk over kunnen én, vooral, durven praten. Hun intiemste voorkeuren, hun geheimste fantasmen en/of verlangens aan elkaar openbaren. Hoogst intieme materie die je uiteraard niet in de groep gooit, maar die, en daar wed ik mijn hoofd op, ook nauwelijks of niet aan bod komt in de persoonlijke gesprekken die de overgrote meerderheid der liefdeskoppels voeren.
Bij ons is dat lichtjes anders, én we scheppen er niet over op. Onlangs kwamen we zo tot de – aangename – vaststelling dat het verschijnsel, bekend staand onder de benaming ‘trio’, hoog scoort op onze respectievelijke verlanglijstjes. In het geval van Dirk in de eerste plaats met een man erbij maar louter en alleen vrouwgericht, ik van mijn kant verkies een vrouw, al is het maar om dat bi-kantje dat in mij verscholen zit eindelijk eens wat lucht te gunnen.

We hebben afgesproken om vanaf nu elkaar op onze verjaardagen te verrassen met een surprise, komende uit de geheime fantasietrommel van het feestvarken in kwestie. En gezien ik op zaterdag 29 september twintig kaarsjes mag uitblazen, is het aan mij om de spits af te bijten en alvast te beginnen met het plezierig gevoel dat watertanden heet. Dirk van zijn kant, ocharme, moet voor zijn attentie nog wachten tot mei, de maand waarin hij de kaap van de 30 haalt.

De hele opzet heeft een enorme boost gegeven aan onze relatie. Een aanrader voor iedereen die over enige openheid van geest beschikt en een portie ongekende spanning en passie in zijn of haar relatie wil injecteren.
Eind september is niet meer zo ver af, dus hebben we meteen de koe bij de horens gevat en op een datesite een annonce gepost. Het zoekertje was nog meer net geplaatst of de reacties stroomden al binnen. Het bracht ons in een licht euforische spanning, maar snel bleek dat kwantiteit niet altijd een synoniem is voor kwaliteit.

Zo was er een rits mailtjes van oudere vrouwen, eentje zelfs van – hou je hart vast! – 48 lentes… Bloedlelijk bovendien, en ze was zo diplomatisch in haar berichtje aan te geven dat ze drie kinderen had, waarvan de oudste even oud als Dirk. Van een teleurstelling gesproken. Afvoeren, die handel!
Hetzelfde lot onderging de reactie van een achttienjarig meisje, knap en aantrekkelijk en sexy en al wat je maar wilt, maar het zonder enige twijfel mooie Friesland leek ons toch wel iets te ver.

Het mailtje van een even oud meisje uit Brussel, Hanne, sprak ons echter direct aan: ze kwam, en euh, hoe moet ik het omschrijven, ontzettend sletterig over. Had naar eigen zeggen al heel wat trio-ervaring en ze beloofde, stond er zelfs garant voor (zo schreef ze letterlijk) ons alle hoeken van de slaapkamer te laten zien. Nou nou, op zijn minst veelbelovend. Dat ze vijftig euro voor de ‘te maken onkosten’ vroeg (grinnik), vonden we op zich niet echt een struikelblok. In tegenstelling tot de foto’s, die we een dag later bij haar tweede mail verstuurd kregen. Was me dat even een afknapper zeg! Een olijk dikkerdje, naakt poserend in de meest pornografische houdingen, wat van haar een nog meer potsierlijk ‘geval’ maakte. Op haar venusheuvel prijkte een regenwoud waarbij de uitdrukking ‘doorheen het bos de bomen niet meer zien’ helemaal verbleekte. En onze libido’s als sneeuw voor de zon smolten…

Uiteindelijk is onze keuze gevallen op Amber, een zeventienjarige deerne uit onze regio, Vlaams-Brabant. Ze heeft, schrijft ze, al wat ervaring met meisjes (interessant…), ook enkele ‘intimiteiten’ met jongens maar is nog maagd. En ze wil, als het klikt én de trio-ervaring meevalt, ontmaagd worden… Toen ik haar berichtje voorlas, stond er hier naast me de pc eentje een compleet geschift vreugdedansje op te voeren. Ik hoef zeker niet te vertellen over wie het ging…

Haar mailtjes zijn foutloos (ook eerder uitzonderlijk, als je de rest van de reacties er op navlooit) en vrij vlot opgesteld, to the point zeg maar. Op dit moment hebben we twee foto’s van haar: eentje van haar overigens totaal onbehaard onderlichaam, met opengesperde dijen en alles wat er tussen ligt zonder enige vorm van gegeneerdheid open en bloot prijsgevend. Op de andere prijkt ze rechtstaand in bikini. Hierbij valt meteen haar ‘grote frustratie’ op (zoals zij het zelf aangeeft), in het bijzonder het in vrij belangrijke mate afwezig zijn van enige boezem met omvang. Ik geef toe dat ik er eerst toch wel wat moeite mee had, ik had op zijn minst een B-cup in mijn smachtende gedachten. Maar het feit dat het prille zusterpaar onder dat bikinitopje van haar stevig rechtop staat, zoals ze zelf aangeeft, en dat haar tepels ‘ver-schrik-kelijk gevoelig zijn’ (haar woorden), vormen argumenten waarmee ik wel kan leven. Idem voor wat haar wat malle opmerking dat ze zich ‘in alle bochten zal wringen om dit falen der natuur te compenseren.’ Dat ze met een complex zit, is zo klaar als wat. Moeten Dirk en ik toch nog de nodige psychologische aanpak voor bedenken…
Haar strakke buik, het mooie lieve naveltje en dat bikinislipje geven aan dat ze genoeg in petto heeft om ons zeker niet te ontgoochelen. Dat bewees de andere foto al, die ons een bijzonder nadere blik gaf op de inhoud van dat broekje.

Op de ‘bikinifoto’ zie je haar van teen tot… het begin van de halsstreek. Het gezicht van Amber is ons met andere woorden tot heden onbekend. Heeft te maken met haar ‘frustratie’, gaf ze aan, en met haar twijfel of we haar ondanks ‘alle tekortkomingen’ wel aantrekkelijk genoeg zouden vinden. Daarenboven verkiest ze ook de voorzichtige aanpak, want je weet nooit wie achter een dergelijke advertentie schuilgaat. Het kan nep zijn, of erger zelfs… We hebben daar alle begrip voor, zijn zelf erg op onze hoede voor dergelijke… misbruiken.

’s Avonds lagen we in bed de gang van zaken even te overlopen.
‘Ik wil dat opengesperd roosje van haar wel eens knippen. Als eerste bezoeker in dat roze museumpje van haar geboekstaafd staan!’ zei dat door hormonen helemaal overhoop gehaalde lief van me.
‘Mannen toch – allemaal dezelfden!’ zuchtte ik.
‘Wat dan?’ haalde Dirk  – gemaakt – verontwaardigd uit.
‘Jullie zijn bouwvakkers die de vruchtbare gronden steeds maar met hun heipalen willen doen daveren. Ik kies voor de tedere aanpak: strelingske hier, zoentje daar, een likje en een kusje: samen lekker ontdooien.’
‘Jullie vrouwen zien het altijd veel te soft’, wierp hij me voor de voeten.
‘Maar zonder deze aanpak ben ik bevreesd dat je wel eens een kruis kunt maken over je ambitie om met een lintjeknip dat museum van haar officieel voor open te verklaren.’
Hij gromde iets onverstaanbaar. Nukkig omdat hij wist dat ik het gelijk aan mijn kant had.
‘We zijn een fantastisch team’, omhelsde hij me dan. ‘Jij neemt de uiterst belangrijk voorbereidende werkzaamheden voor je rekening, maakt het terrein klaar voor de eerste spadesteek. En voor dat laatste noeste werk zal ik me dan maar opofferen, zeker, een bouwvakkerhelm op mijn kop zetten en even in mijn handen spuwen, zoals dat hoort.’
‘Deal’, zei ik, en ik gaf hem de high five.
‘We moeten een firma oprichten’, lachte hij. ‘Jij de architect en werkvoorbereider, ik de aannemer die het vuile werk opknapt.’
‘Wat jij vuil noemt, ellendige snoodaard’, en ik klopte hem enkele keren met het kopkussen tegen het hoofd.
‘Zie eens’, zei hij even later, terwijl hij de uitgeprinte foto’s van Amber in zijn handen nam, ‘zij wordt het!’
‘Misschien’, bracht ik hem uit zijn dromen, ‘wie weet heeft ze wel een apenkop’.
We gierden het uit.

‘Wie weet wordt ze wel een vriendin voor het leven’, liet Dirk zijn fantasie dan weer de vrije loop.
‘Jamaar, dan wel volgens de spelregels!’
‘Eh’, zei hij verrast, ‘je bedoelt?’
‘Geen geklooi achter mijn rug: eens trio, altijd trio.’
‘Vanzelfsprekend, schatje. Jij bent en blijft mijn numero één. Dat weet je toch!’
‘Is dat nou geen lekker muisje?’ wees hij dan naar de ene foto waar ze onder de navel alle registers opentrok. ‘Zou jij haar nu niet meteen willen likken?’
‘Je bent een stoute jongen – je maakt me geil’, en ik snoerde hem de mond door mijn lippen op de zijne te drukken. We sloegen volop aan het flikflooien.
Terwijl Dirk zich tussen mijn dijen plaatste die ik vervolgens als een vleesgeworden schaar rond zijn bekken knelde om hem zo helemaal in me op te zuigen, liet hij zijn natte tong rondzwerven in mijn oorschelp en vroeg me dan, hees fluisterend, of ik Amber, als ze nu bij ons was, niet zou willen beffen.
‘Meteen!’ riep ik, hem gelijk duidelijk makend dat hij nu maar eens flink jetje moest gaan geven met dat lekker kontje van hem.
‘Wil je haar?’ vroeg hij even later, in volle inspanning.
‘Jaaah’, kreunde ik.
‘Zeg eens waarom?’ drong hij aan, me verder palend.
‘Ze heeft zo’n lekker geil kaal spleetje waar ik helemaal heet van word en de idee alleen al dat ik met mijn hoofd tussen die ranke dijen van haar lig bedwelmd me om nog maar niet te spreken van die zoete geur van haar snoepje’, en ik snakte even naar adem, ‘ja ik kijk er vreselijk naar uit om met haar te vrijen want ze is zo mooi hoe haar gezicht er dan ook wel mag uitzien want ik zal me wentelen in de sensualiteit van dat lekkere lijf van haar en mijn vingers en lippen zijn intussen volop gaan hunkeren naar die broze borstjes van haar liever klein en fijn dan groot en ongevoelig’, en ik hapte weer gulzig naar adem terwijl ik hem van het puurste genot hoorde kreunen.  Nooit voordien neukten we zó intens.

We stuurden op onze beurt even onherkenbare foto’s, met de vriendelijke vraag of we er nu eentje van haar konden krijgen waar ze met gezicht opstond.
Dat wou ze wel, mailde ze terug, op voorwaarde dat ze er zeker van was dat we geen fakers waren. Ze wou ons horen, ze wou bellen.
Oké, antwoordden we, geef je nummer maar. Geef dat van jullie, mailde ze terug.
Laten we eerst even rustig een chatbox opzoeken, probeerde we dan voorzichtig. Het duurde even vooraleer haar antwoord in onze mailbox viel.
‘Nee!’ schreef ze. ‘Ik ben er nu wel zeker van dat jullie, of JIJ, fake bent. Geef het maar toe! Aan zo iemand mijn nummer toevertrouwen: ik ben niet gek. Tot nooit meer.’
Het sloeg ons bikkelhard, als een nat zeemvel in het gezicht. Wat nu? Zou ‘zij’ zelf niet zijn dat waarvan ze ons beschuldigde? Dirk en ik kwamen er uiteindelijk uit, we besloten het nummer van de gsm van zijn werk door te geven.
Even later ging zijn mobieltje. Dirk begon te praten. ‘Hey Amber, fijn om je te horen’, zei hij. Ik hoorde hem zeggen dat hij even met haar wou praten en dan het toestel aan mij zou doorgeven. Hij had het over de foto’s van haar. Dat ze er verschrikkelijk ‘lekker’ uitzag, dat ze beslist wel een ‘hete’ meid was maar dat het jammer was dat we haar aangezicht nog niet gezien hadden gekregen.
Dirk fluisterde me dan snel toe, intussen met zijn hand het microfoontje van zijn gsm afdekkend, dat ze direct een nieuwe opname van haar zou doormailen, eentje waar ze met het hoofd opstond.

‘Is heel aardig van je’, sprak hij haar dan weer toe, ‘we gaan hetzelfde doen, afgesproken!’
Op het ogenblik dat ik op de pc in de fotomapjes kiekjes begon te selecteren die in aanmerking kwamen om te verzenden, kwam op het scherm de melding dat ik mail had. Van Amber! Brandend van nieuwsgierigheid klikte ik de bijlage open. Op hetzelfde moment reikte hij me de gsm aan. ‘Jouw beurt nu om even kennis te maken. Het is een toffe meid.’ Ik begon driftig met mijn wuivende wijsvinger te gebaren dat ik niet wou.
‘Een secondje,’ sprak hij in het mobieltje, een gezicht naar me trekkend dat een mengelmoes van verbazing en boosheid verried, ‘mijn vriendin kan nu even niet.’ Intussen had ik een blanco A4-vel uit de printer geritst en kribbelde er zo snel als kon grote, lelijke letters op.
‘Een momentje nog, alsjeblieft,’ en hij hield het microfoongedeelte weer afgedekt, en las met stille stem ‘IS EEN NICHTJE VAN MIJ’. De verbijstering spetterde zo van zijn ogen.

‘Weet je, Amber’, zei hij dan, zich volkomen beheersend, ‘het was eigenlijk een bevlieging van ons om een advertentie te plaatsen. En mijn vriendin is eigenlijk op dit moment, nu alles zo concreet wordt, helemaal niet zo zeker meer of ze er wel echt klaar voor is. We moeten dat even uitklaren, versta je? Je hebt mijn nummer, dus kan je er zeker van zijn dat we niet fake zijn. Enne, voor alle duidelijkheid: het heeft helemaal niets met jou zelf te maken, want ze vond en vindt je nog altijd ontzettend aantrekkelijk. Ze heeft alleen effen tijd nodig om het even voor zichzelf uit te zoeken, begrijp je dat?’

‘Een nichtje van je?’ stamelde Dirk toen de verbinding afgebroken was. ‘Ik heb nog nooit van een Amber gehoord in je familie.’
‘Maar nee’, verduidelijkte ik, ‘dit is Annick’, wijzend naar haar foto op het computerscherm, ‘Amber is blijkbaar een soort nicknaam van haar.’
Goed dat ik haar niet aan de telefoon gesproken heb. Annick – wie had dat ooit kunnen denken? Ja, ze heeft wel kleine borstjes en woont in onze regio – maar wat dan nog?…. Met een wrange smaak in de mond deed het me denken aan het voorlichtingsfilmpje waarin de Nederlandse overheid waarschuwt voor de gevaren van het internet. Een jongen en een meisje zijn, elk op hun kamer, op een zeg maar vrij onbehoorlijke manier met elkaar aan het chatten, én cammen, tot het moment dat ze aan tafel geroepen worden. En daar herkent de jongen, tot zijn grote ontsteltenis, in het kleurrijke truitje dat zijn zusje draagt het kledingsstuk van de griet die hem zonet boven op zijn pc-scherm nog zo hevig zat, ahum ja, op te geilen.
Meer heb je écht niet nodig om kotsmisselijk te worden.

In een soort van geïmproviseerde crisisvergadering besloten we dat ik begin oktober alleen naar het dan geplande familiefeest zou trekken. Dirk zou dan ziek zijn, of moeten overwerken – we bedenken nog wel iets. De kans dat Annick, die Dirk overigens nog nooit ontmoette, zijn stem zou herkennen, is vast te groot.
En oh ja, de activiteit op mijn verjaardagsdag ligt intussen ook al vast: we gaan kajakken op de Lesse. Gezellig met ons tweetjes.

Fan van Giel? Lees dan ook zijn verhalen, haiku's, romans en meer... Luk Gybels

Alle verhalen van: Giel

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Topstory. Lezen, mensen!
Leuke plot en goed geschreven met een verrassende ontknoping.