Informatie
Geschreven door Carli
Categorie Korte verhalen
Reacties: 5
389 woorden | Leestijd 2 minuten

De verscheidenheid aan buitenlandse nummerborden op de parkeerplaats maakte me alert. Ik weet dat je uit Polen komt en hier werkt in de haven. Tijdelijk vermoed ik. Eenmaal door het draaihek merk ik je meteen op, zie je wijdbeens in een bonkende gang op het zuivelvak af lopen. In je rechterhand schommelt het blauwe boodschappenmandje dat opeens zo belachelijk klein lijkt naast jouw grote, brede lichaam. Achteloos vul je het met twee pakken halfvolle melk. Ik volg je op een afstandje, bestudeer de vorm van je sexy glad geschoren schedel en grinnik inwendig om zoveel ten toon gespreide fysieke onwil bij het boodschappen doen. We naderen de conserven. Ter hoogte van de doperwten sla ik linksaf en jij sjokt rechtdoor naar de dranken.

Omdat het koud is buiten, draag ik zwart leren handschoenen. Hier binnen kunnen ze uit en ik houd ze bijeen in mijn linkerhand. Eindelijk loop je mijn gangpad in, we wisselen van veraf een blik en dat doet me naar adem happen. Zou je me ooit eerder hebben opgemerkt? Terwijl ik het bier-assortiment bestudeer, ontglipt me één handschoen. Ik houd mijn adem in als ik zie dat je me dichter nadert, het verhit me. Je buigt naar me toe. De zijkanten van onze bovenarmen raken elkaar kort. Precies op dat moment kijk ik je recht in de ogen, een intense blik van wederzijdse herkenning. Dus toch, nooit eerder van zo dichtbij. Nu pas zie ik je kleine, fijn gevormde mond in een opmerkelijk glad, gaaf gezicht. Deze opvallende tegenstelling met je verdere voorkomen maakt je wild aantrekkelijk voel ik aan de niet mis te verstane scheut van opwinding die zich een weg zoekt tussen mijn benen.

Je bukt. Van bovenaf op je neerkijkend krijg ik een visioen van je naaktheid en ik duw bijna als vanzelf mijn bekken wat naar voren. Stel je zou nu mijn bovenbenen omklemmen en je gezicht in mijn naakte kruis duwen om mij daar te ruiken en te proeven?

Je komt omhoog en vraagt: “Yours?” Glimlachend knik ik. “You’re welcome,” zeg je, terwijl je mij de handschoen aanreikt. Je blauwe kijkers lijken licht omfloerst, alsof we één gedachte delen, de gedachte die begeerte heet. Je loopt weer verder, je tred is anders nu. Alsof nieuwe levenslust langzaam bezit neemt van je machtige lijf.

©Carli2017

Naar alle verhalen van:  Carli

Fijn verhaal 
+2

Reacties  

Het kortste verhaal in de club maar toch staat alles er in wat er toedoet. De kunst van het weglaten in optima forma. Mooi!
Alsof ik thuis kom.
Heerlijk verhaal, smaakt naar meer.
Een miniatuurverhaal dat meer vragen oproept dan ze beantwoordt, maar juist dat mysterieuze heeft wel wat.
Zeldzaam mooie korte impressie. Kort en bondig zijn in deze vorm van kunst is iets wat Carli beheerst. Dit soort flitsen zijn een genot om te lezen. Dank je Carli.
Miel