Informatie
Geschreven door Carli
Categorie Korte verhalen
Reacties: 4
586 woorden | Leestijd 3 minuten

Anais Nin: “I want to do things, so wild with you that I don't know how to say them.”

Wat vind ik mannen toch ontzettend leuke wezens. Soms lijken ze op het eerste oog zo benaderbaar, streelbaar, kusbaar zelfs, om vervolgens stoïcijns hun blik af te wenden wanneer je werkelijk dichterbij komt. Dat gedrag typeert doorgaans de lonkers en de praatjesmakers die met al hun geroutineerde herrie en drukte willen doen voorkomen dat ze de hele dag met seks en verleiding bezig zijn. Wat natuurlijk niet waar is. Maar wel kunstenaars in het spel; samen met jou als twee zinderend zoemende insecten in een weckfles.

En er zijn de stillen. De vaak noeste zwoegers die met een verlaten blik urenlang hun ding kunnen doen. Tot je ze opmerkt, een moment recht in de ogen kijkt en daar een onverwacht oplaaiend vuur ontdekt. Maar goed dat je niet in hun hoofden kan kijken want je vermoedt ter plekke vunzige beelden vol van gierende wellust en gloedvolle passie. Met zo’n man zou je zomaar je geheimen en verlangens willen delen, zonder al teveel woorden. Hij kent geen boodschap aan wat hij dan noemt dat eeuwige gepraat maar wil alleen het fysiek contact dat een eigen communicatiewaarde bezit. Handen die binnen een woordeloze stilte naar je lichaam kunnen luisteren, inplaats van gesuikerde beloftes die nooit uitgesproken hadden moeten worden. Zijn doodsimpele behoefte aan een warme huid om aan te raken. Als twee slakken die traag tegen elkaar aan glijden.

Zo’n man kwam ik tegen op een grauwe januarimiddag en ik zei hem gedag. Ik zag zijn gloed en mijn lust ontvlamde. Ik kreeg spontane beelden van nu met jou, maar dat zei ik er niet achteraan. Want hij was al lang vergeven deze man.

De aandacht was gevangen, de flirt in gang gezet. Alleen mannen zouden dat doen? Niet alleen mannen, welnee. Flirten ervaar ik als een vorm van contact waarmee mijn lijf nu eenmaal eerder reageert dan het verstand. Ik doe het voor het korte geluksmoment dat ik zie verschijnen op een vaak tot dan toe onbekend gebleven gezicht. Voor de in verbaasde dankbaarheid ontstane, ontwapenende glimlach die ik terug krijg. Twee paar ogen die net wat langer aan elkaar blijven haken dan gebruikelijk tussen twee wildvreemde mensen. Elkaar strelend en aftastend met hun blikken komt het tot een woordeloze ontmoeting.

Zijn non-verbale reactie: ik zie jou, ik geniet van wat je me laat zien. Toen draaide hij zich om en liep weg.

Door de impact van zijn aandacht werd ik de hele verdere dag op wolken gedragen. Daar had het bij kunnen blijven. Een volgende keer zou er tussen ons ongetwijfeld een blik van herkenning zijn, misschien gevolgd door een nieuw soort spanning die de eerste keer ontbrak. Niet terug kijken dan, doorlopen in dat geval. Je weet maar nooit wat er anders nog van komt.

Bij de herkenning, een paar weken later, trok er meteen een felle golfbeweging door mijn lichaam. Een warme band wrong mijn maagspieren bijeen en bij mijn wangen die plotselinge hitte. Toen hij me aankeek moet hem de schittering in mijn ogen zijn opgevallen. Van doorlopen was geen sprake meer. Ik werd licht nerveus met bijbehorende wiebelknieën, trilvingers en een onvaste stem. In zo’n opsomming lijken het bijna onaangename gewaarwordingen. Niet voor mij want ik durfde me er aan over te geven. De beurt was aan hem, nu liet ik met me flirten en genoot er met volle teugen van.

©Carli2018

Naar alle verhalen van:  Carli

Fijn verhaal 
0

Reacties  

Dankjewel voor jullie mooie woorden. Ik schrijf weer lekker verder aan mijn korte stukjes (columns desgewenst) en langere verhalen.
Dit is zo helemaal Carli, column of verhaal, het maakt niet echt uit. Waar het om gaat is de verwoording van gedachten, ik kan me zo voor stellen hoe, al peinzend over de nauwelijjks merkbare gevoelssignalen, de fantasie greep krijgt op het verlangende lijf. De gedachten die ik er in lees beschrijven op een herkenbare manier dat proces. De spannende interactie tussen twee mensen gevoelslijnen die voor ieder op zijn of haar eigen manier de ander raken. Ja voor mij een waardevol stukje, een inkijk in het werkelijke proces dat attractie heet. Goed gedaan Carli, vijf sterren(of doen we dat niet meer?)
Miel de S.
Het is ook een column, filosofisch getint zou ik zeggen, en daar is nooit iets concreets aan.
Dit lijkt meer op een column dan een verhaal. Diepzinnig en mooi verwoord, maar het had wat mij betreft wat concreter gemogen.