Informatie
Geschreven door Wolf
Categorie Korte verhalen
Reacties: 1
1102 woorden | Leestijd 6 minuten

Omdat ik er de vorige keer zo goed geholpen was, besloot ik de Society Shop binnen te gaan. Ik was op zoek naar een nieuw pak, maar dat was niet de enige reden. Bij mijn vorige bezoek had ik genoten van de persoonlijke en vakkundige bediening. In deze winkel geen jonge verkoopstertjes, maar een ervaren vrouw met verstand van zaken. Ik was die eerste keer dan ook zeer tevreden de deur weer uitgegaan, twee gloednieuwe pakken, diverse overhemden en enkele stropdassen rijker.

Bij het binnenlopen zag ik haar meteen. Barbara – haar naam kende ik van een kort telefoontje over een bestelling – stond achter een tafel temidden van een groot aantal kledingstukken dat de één of andere behandeling nodig had. De service van de winkel omvat innemen, uitnemen, het maken van maatpakken – en nog veel meer waar ik me nauwelijks een voorstelling van kan maken. Barbara had om haar heen een soort georganiseerde wanorde gecreëerd, waaruit duidelijk bleek dat er gewerkt werd. Een lok van haar blonde haar hing los over haar voorhoofd. Ze had het druk, al was de winkel leeg.

Bij het binnenlopen werd ik opgevangen door één van de bediendes, een slanke, zwarte jongen. Ik negeerde hem echter en liep door naar Barbara, zijn baas. Die reageerde blij verrast op mijn verschijning.

“Hallo Wolf, dat is lang geleden! Waarmee kan ik je van dienst zijn?”

“Hallo Barbara, hoe is het met je? Vind jij twee maanden al lang? En… je kent mijn naam nog!”

“Ik vergeet klanten niet snel, Wolf, en ik zie ze liefst zo vaak mogelijk in de winkel komen…”

“Ja, dat begrijp ik, dat zeggen alle verkoopsters denk ik zo… Maar ik heb jou ook gemist hoor! Wil je mij ook deze keer weer helpen?”

“Natuurlijk Wolf, volg mij maar.”

Ik volgde Barbara naar de eerste verdieping, waar de pakken zijn uitgestald. Ik voelde me bij deze vrouw direct op mijn gemak. Met voldoening nam ik haar elegante verschijning in me op; niet dat ik nog precies weet wat ze aanhad, iets roods geloof ik, maar de hele uitstraling was goed. Ik zag dat ze bruine ogen had. En bovendien was ze lang, daar val ik op. Voordat ze me naar de rekken leidde, wilde ze mijn maat weten.

“Een lengtemaat zeker, Wolf. Is het 52?”

Ik ben helaas één van die mannen die bij deze vraag telkens weer een onzekere blik in zijn ogen krijgt. Zelfs een vakkenpakket met een flinke dosis wiskunde en natuurkunde heeft me niet kunnen voorbereiden op het doorgronden van de kledingmaten.

“Laat maar, Wolf, ik zal je wel even meten, dan weten we het zeker.”

Barbara ging voor me staan en nam mijn boordmaat op. Ik voelde haar adem en de nabijheid van haar lichaam. Ze stelde zich achter mij en mat mijn schouders. Mijn heupmaat nam ze weer van voren –zo kon ik ook háár lengte precies vaststellen: ik keek net over haar hoofd heen. Daarna moest ik mijn armen strekken en mat de ze de mouwlengte: “een zeven, dat dacht ik al”.

Hierop zochten we enkele kostuums uit en liepen naar de kleedkamers. Eerst paste ik de jasjes. Ik genoot van de modieus of klassiek gesneden pakken, afhankelijk van het model met één, twee of drie knopen. Op sommige jasjes waren de zakken schuin weggezet. Een antracietgrijze met een krijtstreep was mijn favoriet.

“Bij sommige mannen kan dit nogal ordinair overkomen, maar jij kunt het wel hebben”, zo vleide ze mijn ego.

Het voelde alsof ze het meende. Ondertussen voelde ik haar handen schikken en frunniken aan mijn jasje en overhemd, om het geheel recht te zetten. Ze raakte mij aan op een vanzelfsprekende en zelfbewuste manier, die de gedachte opriep dat het mannelijk lichaam voor haar weinig geheimen moest kennen.

Toen volgden de pantalons. Barbara vond het niet nodig dat ik het gordijn van de paskamer dichttrok, en zo had ze direct uitzicht op mijn vorderingen. Dit bezorgde mij een merkwaardige opwinding. Ik treuzelde opzettelijk om haar een goede blik te gunnen op mijn benen, billen en kruis. Mijn pik was verborgen in mijn short, maar ik had hem graag aan haar getoond. Ik droeg één van mijn favoriete shorts – een strakke, zwarte – en ik was trots op mijn getrainde lichaam. Ik merkte dat ik enigszins wulpse, draaiende bewegingen begon te maken die voor het omkleden niet direct nodig waren.

Bij het showen voor de spiegel liet ze me zien hoe ik de broeken op de juiste hoogte moest dragen –de meeste mannen droegen hun broeken veel te laag vond ze. Van achter trok ze de broekband strak om te zien hoeveel er moest worden ingenomen. Haar lange vingers gleden over mijn heupen en billen om overtollige plooien in de kleding glad te strijken. Ook aan de voorkant raakte ze me aan, schijnbaar nonchalant, maar zelf voelde ik de rillingen door mijn lijf gaan. Ik zette onwillekeurig mijn borst op en hield mijn adem in. Barbara maande me om ontspannen te staan.

En toen voelde ik ineens haar greep. Feilloos had haar hand mijn geslachtsdeel gevonden, dat opgewonden in mijn broek lag. Ik ben linksdragend. Barbara begon nauwgezet mijn pik af te tasten, van onder tot boven, en weer terug tot aan mijn ballen. Ik was volkomen overrompeld, en kon mij alleen nog overgeven aan haar hand. Ze ritste mijn broek open en ging met haar hand in mijn short. Ze ving mijn steigerende hengst en bevrijdde hem. Ze gaf er een tik tegen zodat hij wild heen en weer zwaaide. Ik kreeg nog een tik, en nog één: ze ging maar door. Ondanks deze behandeling begon ik me blij te voelen, euforisch bijna. Ik zwol van trots, en mijn geslachtsdeel ook. Ik probeerde rustig te blijven ademen. Barbara’s bruine ogen waren vast gericht op mijn verende pik.

Ik zocht oogcontact, en toen ze opkeek zag ik in een ondeelbaar ogenblik de emotie die het gebeuren ook bij haar opriep. Eindeloze verten. Ik wou haar omhelzen, zoenen, maar ze hernam zich en stapte achteruit.

“Stilstaan Wolf.”

Barbara haalde haar meetlint tevoorschijn en nam mijn maat. Ze mat mijn penis nauwkeurig, aan de bovenkant, van de top naar zijn aanhechting, en van buiten, van het puntje tot aan mijn balzak. Daarop mat ze de omtrek. Ze leek in alles weer de professionele winkeljuf. Toen ze klaar was kreeg ik opnieuw een tikje, goedkeurend: “Ga je maar even aankleden, Wolfje, ik heb je maten nu wel compleet.”

Bij het afrekenen spraken we af dat ik vaker zou komen. De eerstvolgende keer al over een week, als ik mijn nieuwe broek kan afhalen.

© 2006

 

Naar alle verhalen van:  Wolf

Fijn verhaal 
0

Reacties  

Kort, krachtig en eenvoudig geschreven, maar tevens heel doeltreffend. Mooi!