Informatie
Geschreven door 4U
Categorie Korte verhalen
Reacties: 2
1449 woorden | Leestijd 8 minuten

Voorzichtig haalde Safan een vinger tussen het stugge leer en de zachte huid van Johanne's keel om te voelen of de band niet knelde. Zijn vingers deden de strak voor zich uit lijkende aspirant meerdere keren achter elkaar slikken toen die langs haar adamsappel bewogen. De aderen in haar nek zwollen op.

 "Niet te strak, toch? Als dat het wel is, moet je het zeggen."

"Het zit goed."

Om te peilen of ze voldeed aan de eisen die hij gewoon was te stellen, keek hij haar indringend aan. Ze hield vol onder de knepen in haar vlees, de knepen die hij verder in kracht liet toenemen. Geen moment gebruikte ze het stopwoord dat hij haar gegeven had. Hoewel ze ouder was dan degenen die gewoonlijk aanklopten, leek ze hem veerkrachtig genoeg om niet te breken onder zijn beproevingen.

Door Safan voortgetrokken, schuifelde Johanne met op haar rug gebonden handen de raamloze ruimte in. De schakels van de ketting onder haar jurk en van de ketting waarmee ze voort getrokken werd, rinkelden alsof er een processie naar een heiligdom onderweg was. Het eerste wat de aspirant aan de sombere ruimte opviel toen haar ogen aan het flauwe licht gewend waren, waren de paarstinten van de muren. In lichte tinten waren spreuken over geloof, hoop en liefde op de muren geschilderd. Wat haar het meeste aansprak waren de woorden over reizen waarvoor geen paspoort nodig was. Getekende engelen in aura's, verlicht door spotjes, sierden de wijsheden op. In de buurt van de engelen waren, in een veel donkerder tint, duivels en gevallen engelen getekend die een bedreiging vormden voor de goede engelen en de spreuken. Sommigen duivels waren in gevecht, een aantal met elkaar. Ondanks de modern aandoende typografie van de tekeningen en de teksten, oogde de ruimte middeleeuws. Ze was verbaasd over wat ze zag staan en over hoe goed dat onderhouden was. De geur van de was op de glimmend gladde houten vloer kriebelde in Johanne's neus. Onverwacht nieste ze, en kon niet voorkomen dat slierten snot in het rond vlogen. Zorgvuldig veegde Safan met zijn zakdoek de slijmerige smurrie van haar bovenlip.

"Mooi, niet? Het is mijn lust en leven, schat," zei Safan tegen de haar ogen uitkijkende aspirant. "Van de buitenwereld afgesloten. Licht en geluid komen er niet in of uit."

Rillingen liepen over haar rug bij de gedachte dat niemand haar hier kon zien of horen. Aan de andere kant wond het haar op om van de buitenwereld afgesloten te zijn. De ketting naar haar hals stond strak omdat Safan zijn armen spreidde om de omvang van het assortiment te tonen. Eén tafel was leeg.

"Daar komen de werktuigen te staan die je overwonnen hebt. Als herinnering bij je volgende bezoek en om te weten welke je nog te gaan hebt," zei hij tegen de naar de tafel starende vrouw.

De geur van machineolie drong door in de reukpupillen van Johanne. Een nieuwe niesbui dreigde maar trok weer over. Ze kuchte van de damp die op haar keel sloeg. Haar oog viel op de pook die bij de open haard stond. Haar ogen gleden van de as van het niet brandende vuur naar de gedoofde kaarsen die bij de haard stonden.

De bidstoel aan een zijkant van de ruimte trok Johanne's aandacht. Safan volgde haar in haar korte wandeling er heen. Devoot nam ze met de handen op de rug op haar knieën op het koude leer plaats. Ze keek uit op een altaar met een beeldje dat haar deed denken aan de duivel waarmee ze in haar jeugd bang gemaakt was als ze iets niet volgens de regels had gedaan.

"Wat is dat, daar naast het beeld?" doorbrak ze de stilte waarin alleen het gerinkel van de kettingen te horen was.

"Zijn staart," was het korte antwoord.

De rillingen liepen wederom over haar rug. De gedachte aan de puntige staart van het hellebeest, die haar deed terugdenken aan de hel en de verdoemenis die haar lang geleden voorgehouden werden, was haar teveel geworden. Een traan welde op. "Die ga je pas leren kennen als je aan de andere werktuigen gewend ben," probeerde hij haar gerust te stellen. Hij zag aan haar ogen dat het haar onrust juist vergrootte. Geïntimideerd door de dingen om haar heen, kon ze niets anders snotteren dan: "Welke is favoriet?"

"Waarom vraag je dat" zei hij met een vertrouwenwekkende klank in zijn stem.

"Ach, je hebt er recht op om het te weten: je geest, schat. Je geest."

Voorwaarts buigend, legde hij de ketting waaraan hij haar voortrok in haar mond en nam hij haar gezicht in zijn linker hand. Zijn duim streelde zacht haar wang. "Vanaf nu ben ik niet meer Safan maar Meester S. Je spreekt me altijd met twee woorden. Je zegt pas iets als je mij moet antwoorden. Begrepen? En ik ben ‘u'."

"Ja uhh, Meester," murmelde ze tussen haar tanden door. Ze vond het gek iemand die maar een paar jaar ouder was met ‘meester' aan te spreken hoewel ze dat ook op school gedaan had tegen leraren die jonger waren dan haar oudste broer. Net zo als ze het raar vond schat genoemd te worden door iemand die ze nog maar kort kende.

"En jij hebt een nieuwe naam: Hier heet je Neofiet, totdat ik je een nieuwe naam gegeven heb."

"Ja, meneer."

Onzekerheid flikkerde op in haar ogen en ze nam een licht vooroverbuigende houding aan.

"Maak je geen zorgen, Neofiet. Je maakt kennis met alle werktuigen. Een aantal zal je gaan haten maar van de meeste zal je gaan houden en een paar zullen zelfs je favoriet worden."

"Ja, meneer," herhaalde ze.

We zullen het zien, sprak ze tot zich zelf.

"Na je kennismakingperiode beslis ik of ik met je doorga of niet, begrepen schat?"

Nadat ze iets gezegd had dat op ‘ja, meneer' leek, nam S de ketting uit haar mond en sloot haar in zijn armen om haar teder op de lippen van haar mond te kussen. De aspirant ontspande eindelijk.

"De volgende keer neem je hierop op handen en voeten plaats," zei hij onder het tonen van het king size ledikant.

Niet-brandende kaarsen omringden het bed dat met een gordijn van de buitenwereld afgesloten kon worden.

"Vanavond laat je je alleen zien," zei hij zacht om er op een manier die geen tegenspraak duldde er aan toe te voegen: "Haal ze uit je jurk!"

Om zijn woorden, alsof dat nog nodig was, kracht bij te zetten, sloeg hij met een zweep, die hij ongemerkt van een tafel gehaald had, op de grond. Waarom ze het deed, wist ze niet. Was het de natuurlijke dwang die van zijn stem uit ging? De schrik na de zweepslag? Of de behoefte om zich bloot te geven; de behoefte om zich te onderwerpen, aan iemand die ze niet eerder gezien had? Naar het duivelsbeeldje starend alsof dat goed zou keuren wat ze deed, haalde ze haar borsten met de ketting die er aan hing tevoorschijn. Ze voelde zijn handen ze wegen en er in knijpen om te keuren of ze zo stevig waren dat ze hem zouden bevallen.

"Mooi," zei hij, "mooi, kleed je uit. Ik wil zien wat ik in de kuip heb. Wacht, ik zal je helpen."

Met een grote schaar knipte hij de jurk van de aspirant open. Met onhandige bewegingen omdat haar handen nog geboeid waren en de band met de ketting nog aan om haar nek zat, schudde ze de flarden van de jurk van haar schouders. Een kort moment keek hij bezorgd.

"Draai om" zei S.

Zelf liep hij om Johanne heen die met gesloten ogen, langzaam om haar as draaiend, zijn oordeel afwachtte.

"Buk."

Om niet te vallen boog ze licht door de knieën zodat de spieren in haar benen zich aanspanden. Haar buik, borsten en de kettingen gaven zich aan de zwaartekracht gewonnen.

"Mooi," herhaalde hij weer terwijl hij de schaar langzaam met de scherpe kanten over een bil liet glijden.

De lichte rilling die door de ontklede vrouw ging, deed de schakels van haar ketting zacht rinkelen. Hij maakte de ketting van haar halsband los.

"Je bent goedgekeurd. Wil je mij gehoorzamen? Je kan nu nog ‘nee' zeggen; daarna kun je niet meer terug."

Ze knikte.

Hij plaatste een hand aan zijn oor. "Ik hoor niets."

"Ja, meneer."

"Mooi, tot volgende week."

Langzaam overeind komend drong het tot haar wat dat betekende.

"Maar Meester S, mijn jurk is kapot! Er zit een ketting aan mijn tieten en ik heb een halsband om!" riep Neofiet uit. ‘'En ik heb geen ondergoed aan zoals u bevolen had!"

"Dat weet ik; tot ziens. Ik zal je uit laten."

Naar alle verhalen van:  4U

Fijn verhaal 
+1

Reacties  

Zorgvuldig geschreven verhaal met veel oog voor detail. Zoals meestal het geval is vraagt een kennismaking om een vervolg.
Mooi verhaal. Je ziet het voor je. Hoewel ik niet bekend ben hiermee.