1504 woorden | Leestijd 8 minuten

“Hoe neemt u hem het liefst, mevrouw Bloemendael?”

“Met twee vingers schuim en zonder suiker graag” antwoordde ik gevat.

Veel te clean ingericht, dacht ik, rondkijkend in de Fortis Bank kantoorruimte waar ik zat, terwijl Nick de Corte, de kantoordirecteur, om mijn cappuccino liep in de gang. Het was een gloednieuw kantoor aan de Bruul, de Mechelse winkelstraat. Het kantoor was onlangs geopend ter vervanging van drie kleinere kantoren. Nick de Corte had me in zijn advieskantoor binnengeloodst, discreet afgezonderd met een muur van gefumeerd glas van de openbare loketruimte, aan het einde van de gang.

Ik had hem eergisteren telefonisch om een persoonlijk gesprek gevraagd zonder verdere details te geven. Hij was daar snel op ingegaan. En hier zaten we dan, deze druilerige donderdagvoormiddag 6 december. Geen slecht begin, mijmerde ik. De man stelde me niet alleen een koffie voor, hij vroeg zelfs welke koffie en hoe ik hem wilde. Zoveel lekkers kreeg ik bij zijn concurrenten niet aangeboden.

Ben, mijn man, en ik waren klant bij ING en we waren nu al twee maanden de markt aan het afschuimen op zoek naar de voordeligste hypotheeklening voor de aankoop van ons droomhuisje aan de Nekker, in een rustige straat net buiten het centrum van Mechelen. Ben had het na zestig dagen rondlopen bij een tiental banken wel gehad. Na veel onderhandelen hadden we uiteindelijk bij ING, onze huisbankier, het beste tarief bedongen maar ik was allesbehalve tevreden. Achthonderdtwintig euro per maand afbetalen, twintig jaar lang, vond ik nog altijd te riskant voor ons budget.

Dus had ik deze morgen mijn stoute laarsjes aangetrokken, die korte zwartleren met twee dunne riempjes net onder de bovenrand. Zwarte netkousen met een discreet visgraatmotiefje, een zwarte plooirok met een gekartelde zoom tot net boven mijn knie, daarboven mijn bordeauxrood topje, zedig bedekt met een okerkleurig mohair truitje met V hals. Die combinatie gaf een mooie inkijk. Het kanten bovenrandje van mijn beha was voor een geoefend oog net zichtbaar. Als final touch had ik een dun zwart Zara sjaaltje quasi nonchalant rondom mijn hals gedrapeerd. Lichtrode glanzende gloss op de lippen, een wimperversteviger om mijn diepblauwe kijkers nog wat beter te accentueren, het geheel besprenkeld met een vleugje Ange ou Démon... Kortom, de geknipte outfit voor een persoonlijk onderhoud met een bankdirecteur.

“Alstublieft mevrouw Bloemendael, uw cappuccino. Vertelt u eens waarmee ik u kan helpen?”

“Ik ben op zoek, meneer de Corte” zei ik, terwijl ik even mijn sjaaltje aanraakte net onder mijn linkeroor, wat verstrooid mijn zilveren oorbelletje strelend, mijn hoofd een tikje achterover in mijn nek, behaaglijk achterover leunend in die leuke ergonomische Millerstoel. Ik had even mijn hals blootgegeven maar nu was die alweer zedig bedekt door mijn sjaaltje.

Ik merkte dat meneer de Corte even zijn vingers langs zijn gladgeschoren kin liet glijden. De man schoor zich zorgvuldig, er viel geen stoppeltje te bespeuren. Hij zat er als een echte bankier bij, in zijn standaard werkuniform: grijs kostuum met hagelwit hemd en een klassieke rode das met drie strepen rechts omhooglopend, volmaakt in tegenstelling met de grafieklijn van de Fortis beurskoers van de laatste maanden.

“Op zoek… naar wat, mevrouw Bloemendael?” zei hij met een aanzet van een lichte glimlach. “U bent geen klant bij ons en u vroeg om een persoonlijk gesprek. Op zo een vraag ga ik zelden meteen in, maar iets in uw stem verried me dat hier iets meer inzat” zei hij met een iets nadrukkelijker glimlach.

“U heeft een fijne neus voor zaken, meneer de Corte. Hier zit inderdaad iets meer in: Een goede zaak zou ik zeggen, een zaak waar we beiden beter kunnen van worden. Ik zoek bij u een betere hypotheekrente dan uw concurrenten me kunnen bieden. Iets zei me dat u persoonlijk de macht heeft om daar iets aan te doen” zei ik rustig, terwijl ik onafgebroken zijn blik vasthield.

“Waarom denkt u dat ik die macht voor u zou gebruiken, mevrouw Bloemendael?” vroeg hij, nog steeds met dezelfde glimlach.

“U maakt reclame met uw persoonlijke benadering, meneer de Corte. Ik wou eens nagaan hoe persoonlijk die benadering wel kan worden. Kan u ook hard maken wat u beweert? Of bent u van het veel beloven en weinig geven type, meneer de Corte?”

“Kijk, dit is het resultaat van mijn jacht van de voorbije maanden,“ zei ik en legde het voorstel met de ING hoofding voor zijn neus. Met zijn kennersblik scande hij de cijfers, tikte mijn persoonlijke gegevens in op een modelofferte en in de simulatie aflossingstabel op zijn laptop. Hij maakte een berekening, mompelde iets binnensmonds en gaf me toen mijn ING offerte terug.

“Daar kan ik niet onder, mevrouw Bloemendael, ik kom aan achthonderd dertig euro per maand als mijn absoluut laagst mogelijke aanbod per maand”.

“Meneer de Corte, natuurlijk kan u lager gaan. Breng mij onder de achthonderd euro per maand en wij plaatsen onze twee zichtrekeningen en beleggingen bij u plus de schuldsaldo- en de brandverzekering. Ik bind me aan u voor de komende twintig jaar”.

Ik maakte indruk op hem maar onvoldoende.

“Dat ING tarief zit al onder de marktprijs” zei hij vastbesloten en hij maakte aanstalten om op te staan.

“Komaan meneer de Corte,“ zei ik, terwijl ik mijn stoel dichter bij zijn bureau bracht en lichtjes voorover leunde over zijn melkglazen bureaublad.

Het vleugje Ange ou Démon nestelde zich in zijn neusvleugels, die welhaast onmerkbaar iets omhoog krulden. Ik hoorde ook dat hij een ietsje sneller begon te ademen. Met mijn rechter laars beroerde ik even de zoom van zijn grijze broek. Ik schrok even terug maar legde dan mijn laars weer op dezelfde zoom en gleed heel traagjes omhoog langs zijn scheenbeen. Hij glimlachte en trok zich niet terug.

“Laten we open kaart spelen, meneer de Corte. Ik weet dat u nog speelruimte heeft. U kunt altijd nog uw persoonlijke marge van tien procent laten vallen, gezien de uitzonderlijke omstandigheden.“ Ik zag zijn twijfel groeien naarmate mijn laars hem steeds duidelijker begon te strelen. “We weten allebei dat u lager kan gaan, meneer de Corte. Zou het de zaak vooruit helpen als ik iets hoger ga?“ voegde ik er fluisterend aan toe.

Een zweetdruppel op zijn voorhoofd was voldoende antwoord. Met de tip van mijn rechter laarsje kwam ik nu boven zijn knie. Zachtjes gleed ik langs de binnenkant van zijn linkerdij, langzaam maar zeker naar boven. Ik zag een volgende zweetdruppel zich vormen tussen zijn bovenlip en zijn neus en zijn hand trilde bijna onmerkbaar. Ik rondde nu de onderkant van zijn ballen doorheen zijn onberispelijk gestreken broek, trok me dan terug en kijk... Hij gleed enkele centimeters onderuit en zocht me. Ik kwam terug en heel lichtjes onderuit schuivend op mijn stoel begon ik zijn balzak te masseren met mijn laarstipje. De lieverd werd stilaan gek van verlangen.

“Twintig procentpunten lager volstaat, meneer de Corte. Dan komen we op 798 euro afbetaling per maand, mooi toch…? Past u dat cijfer even aan op die simulatie op uw laptop, print het voorstel uit en we kunnen nog iets verdergaan, wat denkt u?”

Om mijn woorden wat kracht bij te zetten masseerde ik zijn ballen nu iets steviger en hij trok met zijn rechterhand zijn rits open.

“Niet te voorbarig, meneer de Corte. Past u eerst even de cijfertjes aan in uw laptop, maak een printje en dan kunnen we verder werken,“ zei de demoon in mij, terwijl ik nu doorheen zijn slip zijn lul bewerkte. Ik had hem op een gevoelige plek geraakt in zijn fantasie, zoveel was duidelijk. Een al jaren gekoesterde wensdroom was hier werkelijkheid aan het worden.

Meneer de Corte paste lichtjes trillend het lastenpercentage aan, maakte een print-out, haalde het papier uit zijn Canon laserprinter en ondertekende het voorstel op datum van 6 december. Ik veerde nu zelfbewust recht. Naast hem staande trok ik mijn kanten slipje vanonder mijn rok. Hij stak zijn hand uit maar ik hield zijn kadootje achter mijn rug.

“Eerst uw broek naar beneden, meneer de Corte,” beval ik hem.

Hij twijfelde niet langer, trok haastig zijn schoenen uit, maakte zijn riem los en liet zijn mooie grijze pantalon samen met zijn slip op de grond vallen. Zijn mannelijke trots klopte vol verwachting. Mmm, ik moest opeens aan de roe van Sinterklaas denken. Traag trok ik zijn voorhuid naar beneden en keurde zijn glimmende eikel. Ik maakte mijn rechterwijsvinger en middenvinger nat met wat speeksel en wreef van aan zijn balzak mijn twee vingers naar omhoog, een stukje hoger, dan weer lager, geleidelijk omhoog wrijvend tot aan zijn toompje.

“Hoe neemt u mij het liefst, meneer de Corte?” fluisterde ik terwijl ik mijn slipje onder zijn neus bracht.

Hij trok het uit mijn handen, snoof eraan en sloot zijn ogen om mijn geur intens in zich op te nemen.

Ik griste de ondertekende offerte van zijn bureau, verdween gezwind uit zijn kantoor, knikte even naar de bediende aan het loket en liep de straat op, vrolijk de eindnoten van het liedje meefluitend dat uit de luidsprekers van de winkelstraat galmde: dank u Sinterklaasje.

Alle werken van: Taurus

Fijn verhaal 
+3

Reageren

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen