392 woorden | Leestijd 2 minuten

Het druilerige novemberweer doet haar broek oplichten. Opvallend van kleur is-ie niet eens, ook niet echt duur, zo te zien. Het is de pasvorm die het doet, en de combinatie met een kort jack erboven is volmaakt. Ze loopt alsof ze dat heel goed weet, met platte schoenen die aantonen dat je ook zonder hoge hakken kunt vervoeren. Haar kont wiegt in perfectie omkleed op de nonchalante tred waarmee ze sierlijk loopt te zijn. Het nauwelijks bewegende jack aan haar bovenlijf laat het subtiele op en neer gaan van haar billen sensueel worden. Een kam vanachter in slordig opgestoken haar voegt nog iets toe aan het beeld, iets achteloos wat niettemin in elk detail klopt.

Als ze een claxonnerende bestelauto nakijkt, kijk ik weg. Ik wil haar gezicht niet zien. Het zou de volmaaktheid van dit moment verstoren. Ik hoef namelijk geen beeld van wie zij is. Mijn fascinatie betreft enkel de esthetiek van dit voortbewegen, niet door wie die wordt geschapen. Ze mag twintig zijn of zestig, verleidelijk of niet. Ik sta me alleen geen verlegen iemand toe. Dat gevoel voor detail straalt een zekere berekening uit, en daar past geen terneergeslagen blik bij.

Ik volg haar van een afstandje terwijl ik eigenlijk een andere kant uit moet. Mijn gewoonte bij elke zakenafspraak ruim op tijd te willen zijn, betaalt een vleugje gluurderig terug. Ik maak haar erotiserende elegantie tot bewust gecreëerd, een krom excuus maar mijn genieten is niemand tot last, en als ik niet op dat moment besluit om dit te verwoorden, zou het ongeuit en door niemand ooit gekend de vergetelheid ingaan.

Haar prachtige billen treffen me ongenaakbaar. Haar lopen verleidt me voor het eerst ooit tot een heimelijk genoten stalken, al wil ik dit per se niet ranzig doen zijn. Dat ze een string draagt die haar billendeinen naadloos baan geeft, maak ik zonder seksuele associatie tot de vervolmaking van haar bewegingsschoonheid. Dat is vast ook wegdrukken van mijn vrees een vieze man te zijn, het voelt als dit beeld zijn onverstoorde pracht gunnen.

Je was adembenemend dus, het hele stuk Oude Gracht dat ik je heimelijk volgde. En zonder het te kunnen bevroeden gaf je me de flair om veel meer uit die afspraak te slepen dan ik tevoren had ingeschat.
Al zou het zomaar kunnen dat geen mens dat snapt.

 

Alle werken van: PaulX

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Ik snap dat helemaal, Paul. Goed stuk trouwens, niks ranzigs aan, gewoon je ogen de kost geven. Zoveel zakelijkheid in het leven geeft behoefte aan de mooie dingen des levens. Billen op de Oude Gracht bijv. Ter compensatie. Je hebt een mooie schrijfstijl!