395 woorden | Leestijd 2 minuten

De dichte mist maakt de nacht doodstil. Geen geluid komt door het wijd open raam mijn slaapkamer in waardoor zelfs mijn adem hard lijkt. Laat staan die van mijn partner die naast mij vredig ligt te ronken. Te vroeg naar bed gegaan ben ik nu klaarwakker. Weer lopen mijn gedachten het gebaande pad. Wat wil ik? Waarom doe ik wat ik doe? Ben ik echt gelukkig? Waarom blijf ik denken aan de vrouw die ik nooit sprak als mijn ultieme doel? Ik houd mijzelf al jaren voor dat zij slechts aantrekkelijk is omdat ze onbereikbaar is terwijl de man naast mij beschikbaar, lief, zorgzaam leuk en aantrekkelijk is. Dat is door de jaren heen alleen maar beter geworden maar toch …

Ik vrij met hem met plezier maar blijf ondertussen aan haar denken. Zou dat de seks zo veel beter hebben gemaakt? We doen het dan misschien niet vaker maar zeker intenser naar mijn gevoel. Zou het door de gedachte aan haar komen? Is het werkelijk dat mijn gedachte aan haar alles mooier maakt? Ik draai me op mijn rug en laat mijn hand op mijn kruis rusten. Heel zacht schuiven twee vingers over mijn knopje en terwijl ik het vertrouwde plezier vanuit mijn onderbuik voel opkomen blijf ik op mijn ademhaling concentreren.

In mijn hoofd geen heftige seks met mijn krachtdadige partner die mij vele keren achtereen laat komen. We zitten naast elkaar op de bank en haar handen zijn net zo onzeker als de mijne. Giechelen en ontdekken elkaars mooie plekjes. Mijn handen die over grote borsten mogen gaan, dolfijntjes op een schouder ontdekken. Mijn klunzigheid die liefdevol weggelachen wordt en een mond die mij meer opwinding bezorgt bij een eerste likje dan ik ooit voor mogelijk hield. Zelfs in mijn gedachten windt ze me sneller op dan ik voor mogelijk houd, mijn vingers maken slechts op het laatste moment het karwei af. Slechts mijn ademhaling stokt even als het orgasme meedogenloos door mijn hoofd raast.

Mijn trustekusje voor haar is echt en ik laat de slaap weer tot mij komen. Ze maakt mijn leven mooier dan ze ooit zal geloven. Ik kruip weer tegen hem aan en voel zijn warmte als een behaaglijk nestje. Zelfs onze ademhaling loopt synchroon als de mijn laatste gedachtes in een mist nog dikker dan buiten vervagen. Ik ben gelukkig met mijn twee liefdes.

Meer verhalen van: petra-1

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Als we eens wisten hoeveel er in het holst van de (slapeloze) nacht wordt gewikt en gewogen. Very nice, Petra