Dierlijke instincten

Informatie
Geschreven door Edwin
Geplaatst op 21 december 2018
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: geen
655 woorden | Leestijd 4 minuten

Met een klap zet je het glas op tafel en staat op.

'Ik moet gaan,' zeg je en ik hoor de spijt in je stem.

Quasi ongeïnteresseerd kijk ik op en rek me loom uit. Beelden van wat we eerder die avond al gedaan hebben, spelen door mijn hoofd en ik kan een glimlach niet onderdrukken.

'Gaan? Dat denk ik niet. Ik ben nog niet klaar met je. En zo lang ik niet klaar met je ben ga je nergens naar toe.'

Mijn stem klinkt zacht en vriendelijk. Alleen een goed verstaander zou de ondertoon horen die er in mee speelt. Jij bent niet zo'n iemand want je begint gelijk te protesteren en uit te leggen waarom je toch absoluut weg moet. In me begint het te borrelen en ik zucht. Sommigen zijn zo hardleers...

'Je mag gaan als en wanneer ik voor even genoeg gehad heb. Tot die tijd ben je van mij! En nu: strip!'

Het laatste komt er uit als een grom, en ik zie je naar me kijken als een ree die in de koplampen van een aanstormende auto gevangen is. Dat maakt het voor mij alleen maar moeilijker me in te houden.

Dan gaat het snel. Het duurt me gewoon te lang. In een soepele beweging sta ik op, heb ik de afstand tussen ons overbrugd en sta je tegen de muur gepind met mijn hand om je keel. Voor je bijgekomen bent van die actie hangt je blouse al los en ligt je rok om je enkels. Ruw draai ik je om en even later sta je naakt tegen me aangedrukt met je handen achter je rug geklemd en je haar stevig in mijn greep. Toch lekker, dat je geen ondergoed mag dragen van me vandaag.

'Als ik zeg blijf, blijf je, en als ik zeg strip, strip je. De enige woorden die ik op dat moment van je wil horen zijn: ja mijnheer.'

Ik wacht niet op antwoord en druk je ruw met je buik op de tafel. Je voeten uit elkaar dwingen is het werk van een moment.

Ik geniet van de aanblik van die mooie billen die aan mijn genade zijn overgeleverd, van je zachte gejammer, omdat je nog overdonderd bent door mijn actie, en van de geur van je poesje. Ik kan gewoon ruiken dat je meer dan klaar voor me bent. Maar vóór het plezier, eerst de correctie. Harde slagen regenen onregelmatig neer op je billen tot ze vuurrood zijn en de afdrukken van mijn handen er duidelijk in staan. Ik hoor en zie je huilen en jammeren, maar je zult moeten leren dat ongehoorzaamheid niet getolereerd wordt.

Als ik eindelijk stop ben zelfs ik de tel kwijtgeraakt. Ook je poesje heeft menige tik gehad en jij ligt stil op tafel. Al hoor ik je nog wel snikken. Volgens mij ben je al ver op weg naar dat magische plekje in je hoofd waar zelfs ik maar beperkt toegang heb. Maar nu is het tijd voor mijn ontlading. Mijn broek openen en mezelf diep in je begraven is zo gebeurd, en ik neem je hard en diep. Bijna onmerkbaar til je je heupen iets op, zodat ik dieper kan komen. Met een moordend tempo beweeg ik in je tot ik onder luid gekreun van jou met een oerbrul diep in je klaar kom.

Even zak ik over je heen, omdat mijn benen mijn gewicht niet meer kunnen dragen. Je huid voelt zo goed tegen de mijne...

Als ik voldoende hersteld ben, draag ik je naar de bank en houd je in mijn armen totdat je weer bij de les en helder bent. Tijd speelt geen rol meer. Voor geen van ons twee. Als je je hoofd naar me optilt, druk ik een kus op je lippen.

"Nu mag je gaan."

Je kijkt me ondeugend aan en vraagt zachtjes: 'Mag ik niet blijven, vannacht?'

Alle verhalen van: Edwin

Fijn verhaal 
+4

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen