Sie kommen

Informatie
Geschreven door rudi
Geplaatst op 08 maart 2019
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 4
1173 woorden | Leestijd 6 minuten

Ik bevroor in mijn voetstappen toen de zaak voor islamitische vrouwenkledij in mijn blikveld verscheen. Een ogenblik lang had ik de indruk dat de vrouwen van 'Sie Kommen!' van Helmut Newton rechtstreeks uit de etalage op me af kwamen gestapt. Toen de illusie verdween zag ik dat het een rij mannequinpoppen waren die zij aan zij in het uitstalraam stonden en me leken aan te staren. Ze waren spiernaakt, op eentje na in het midden, die daardoor nog meer opviel. Alsof dat de bedoeling was gekleed, of beter gezegd verhuld, in een vuurrode kaftan met gekalligrafeerde Arabische zinnen geborduurd op de richel van de schouders en over de boezem, en met een hoofddoek die het gezicht perfect omlijstte. De absurditeit van het hele plaatje deed me hardop grinniken.

Ik diepte mijn mobieltje op en schoot een paar foto’s van de etalage. Het duurde niet lang of nieuwsgierig kwam de eigenares kijken. Zij was een verbluffend mooie Arabische van een jaar of vijftig met heerszuchtige neus en olijfkleurige huid, gehuld in dezelfde kaftan en hoofddoek als de pop in het uitstalraam. Was ze minder mooi geweest dan was ik nooit naar binnen gestapt, zoals ik nu wel deed.
‘Ik dacht net naar buiten te stappen om je te vragen wat je zo fascinerend vindt aan mijn etalage en waarom die zo een enorme grijns op je gezicht tovert.’
‘Dat vertel ik je graag. Enerzijds ben jij blijkbaar van mening dat vrouwen zich van kop tot teen moeten bedekken, want dat is toch het soort kledij dat jij verkoopt. Maar anderzijds staat je etalage vol met blote mannequins, op die ene na dan. Dat vind ik hilarisch.’

Ze lachte.
‘Ik had het te druk om daarbij stil te staan weet je. Het is het einde van de koopjesperiode en ik heb haast alle stukken uit de etalage verkocht. Bovendien heb ik gisteren de nieuwe collectie binnen gekregen. Die wil ik zo snel mogelijk in het uitstalraam zetten. Dat kan moeilijk anders dan door de poppen eerst uit te kleden.’
‘Dan heb ik de juiste dag uitgekozen’, grapte ik.
‘Dat heb je juist. Morgen zou je waarschijnlijk niet bij me naar binnen zijn gestapt want zouden alle poppen opnieuw zijn aangekleed.’
‘Des te blijer ben ik dat ik hier vandaag voorbij kwam.’ Ik keek haar diep in de ogen.
‘Probeer je met me te flirten?’
‘Jazeker. Doen moslima’s dat niet?’
‘Vanzelfsprekend. Jij zit blijkbaar vol vooroordelen over ons.’
‘Mag ik je uitnodigen voor een glaasje muntthee om me daarvan te bevrijden?’
‘Nog zo een vooroordeel. Neem jij die thee maar, ik geef de voorkeur aan een goed glas wijn.’
‘Jij klink onbehoorlijk vooruitstrevend voor iemand die streng islamitische kledij verkoopt, die vrouwen van top tot teen bedekken.
‘Ik ben een pretmoslima’, zei ze met een plagerige twinkeling in de ogen. ‘Maar tegelijkertijd ben ik ook een zakenvrouw. Ik zag een gat in de markt. Dat ik een bestaande vraag beantwoord zegt echter niets over mij als persoon.’
‘Als jij zo graag zaken doet, dan wil je die kaftan uit de etalage best aan me verkopen.’

‘‘Oh? Je wil met mij flirten, maar je hebt al een vriendin?’
‘Wie zegt dat?’
‘Aan wie wil je hem dan geschenk doen? Aan mij? Zoals je ziet, heb ik hem al.’
‘Misschien wil ik hem helemaal niet cadeau doen.’
‘Je gaat me toch niet vertellen dat je hem zelf wil dragen? Dat zag ik niet in je’, zei ze lacherig.
‘Ook dat niet.’
‘Niet? Hij is er nochtans om gedragen te worden. Maar goed, ik vraag niet meer door aangezien jij graag mysterieus doet. Hou je geheim maar voor je.’
‘Je komt het zo te weten.’
‘Nu maak je me nieuwsgierig. Ik heb nog een exemplaar in de winkel hangen. Ik haal hem wel voor je.’
‘Die wil ik niet. Misschien wil ik die die jij aanhebt.’
‘Je wil zeker dat ik hem gelijk voor je uittrek?’
‘Ik zal niet ontkennen dat ik dat erg leuk zou vinden.’
‘Wie weet. Maar dan je me toch eerst moeten verleiden.’
‘Dolgraag. Maar wat ik wou zeggen, dat ik eigenlijk enkel geïnteresseerd ben in de kaftan die de mannequin aanheeft.’
‘‘Waarom die in het bijzonder?’
‘Omdat ik alle poppen naakt wil zien. Nu weet je het.’

Lachend ging ze naar het uitstalraam om de kaftan van de pop te halen. Met deskundige handen pakte ze hem voor me in.
‘Nou zijn alle poppen uitgekleed. Wanneer ga je ze terug aankleden?’
‘Vannacht heel laat. Waarom?’
‘Omdat ik je wil voorstellen een handje toe te steken.’
Opnieuw lachte ze. Dat deed ze blijkbaar graag.
‘Jij bent de eerste man die vrouwen liever uitkleedt dan aankleedt’
‘Maar dit zijn geen vrouwen. Dit zijn poppen’
Nogmaals die lach. Het was een lach die geen rechtgeaarde man ongevoelig kon laten, een lach vol verleiding, een lach van waar te maken belofte, een lach die verliefd kon maken.

‘Ik neem je aanbod aan.’
‘Hoe laat is vannacht heel laat?’
‘Vier uur. Na afloop krijg jij uitgebreid ontbijt van mij. Daarna doe ik gelijk de winkel open.’
‘Dat is dan afgesproken.’
Ik stapte naar buiten, mijn mobieltje reeds in de aanslag, de camera reeds geopend. Terwijl ik de rij naakte etalagepoppen kiekte, kwam zij tussen de mannequins instaan en liet zich gewillig mee fotograferen.

Om vier uur ‘s ochtends was de straat verlaten. Haar uitstalraam was de enige die verlicht was. Het was alsof de andere winkels dat zo afgesproken hadden om haar etalage nog meer in het oog te doen springen. Het eerste wat mij opviel was dat de mannequinpop in het midden terug gekleed was in de kaftan van vanochtend. Was het haar exemplaar of dat uit de winkel? Ik vroeg me af wat daarvan de bedoeling was.

Doordat mijn aandacht gevestigd werd op die geklede pop merkte ik pas na enkele seconden dat zij de plaats ingenomen had van één van de andere mannequins en spiernaakt in de etalage stond. Ik kon mijn ogen niet geloven, maar ik moest wel. In eerste instantie was ik te verbijsterd om lust te voelen. Die kwam pas later opzetten, maar in duizendvoudig vermenigvuldigde heftigheid.

Haar lijf was sensationeel, met de schoonheid van een rijpe vrouw. Haar borsten waren erg zwaar met tepelhoven die groter leken te worden met elke seconde dat ik me eraan vergaapte. Haar geslacht was glad geschoren met een gulle inkeping, alsof God of Allah er uit tevredenheid zijn vinger had gedrukt in de klei van zijn meest volmaakte schepping, voor hij die tot vlees en leven wekte.

Ik ging naar de deur en duwde die open. Reeds stond ze me op te wachten. De nabijheid van haar naakte lichaam was duizelingwekkend. Zonder een woord te zeggen gleed ze mijn jas van mijn schouder en begon ze ongeduldig mijn hemdknopen los te maken.

‘Poppen kleed ik aan’, fluisterde ze terwijl ze haar blote lichaam tegen mijn bovenlichaam drukte, haar dij glad tegen mijn inmiddels opgekomen erectie, die achter mijn gulp schreeuwde om bevrijding. ‘Maar jij bent geen pop’.

 

© rudi

Alle verhalen van: rudi

Fijn verhaal 
+7

Reacties  

Onwaarschijnlijk verhaal, maar goed geschreven dus maakt niet uit!
MMMMM...dat is de naakte waarheid: de vorige reacties ! :P
Weer-ga-loos
En toen moest het echte feestje nog beginnen..! Prachtig opgebouwd