Als een Jehova's getuige komt...

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 18 oktober 2019
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 1
1395 woorden | Leestijd 7 minuten

Opeens circuleren ze als een troepje zwerfkatten door de wijk, de Jehova’s getuigen. Op een middenweekse dag, alsof er niet gewerkt hoeft te worden, pogen ze lispelend hun goddelijke boodschap te verspreiden, van huis tot huis. Waar overdag zelden wordt opengedaan, want dit is een Vinex-wijk. De bewoners keren pas tegen de avond moe terug en komen de volgende morgen pas weer naar buiten als de arbeid roept.

Ik ben thuis, vanuit mijn slaapkamerraam zie ik ze gaan. Met hun tassen, in tweetallen, in de kou en regen. Het wachten is op mijn deurbel. Misschien hebben ze mij al gespot, ook al sta ik achter de vitrage. Misschien hebben ze een lijntje met God die waarschuwt dat op nummer 15 een prooi wacht. De bel snerpt door het huis.

Ze zien er sneu uit, de oude en de jonge vrouw. Verzopen katten. De kou maakt dat hun stemmen rillerig klinken. De boodschap is bekend, ik heb er niets mee, maar ik kan deze vrouwen toch niet laten verkleumen op de stoep? Als ik iets van godsdienst heb begrepen is het wel dat je om moet zien naar je naaste. Deze vrouwen zijn mijn naasten, hoe verknipt hun denkbeelden ook mogen zijn.

Ik nodig ze binnen uit. Ze kijken elkaar veelbetekenend aan. Ze denken zeker dat ze beet hebben, dat ze een nieuwe bekeerling in the pocket hebben. Maar ik schenk alleen koffie met een koekje. Zonder jassen zijn ze nog ieler dan ze al leken. De oudere vrouw draagt een vaalgroen mantelpakje, de jongere een lange antracietkleurige jurk die haar lijzig maakt. Ze lijkt geen borsten te hebben, en geen heupen. Ze heeft een fijn gezicht met een spitse neus. De blos op haar wangen geeft haar een lieve kinderlijke uitstraling.

‘Gelooft u in God?’ vraagt de oudste, die zich voorgesteld heeft als Corrie.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, ik ben best spiritueel ingesteld, maar geloof niet in God.’

‘Dan mist u veel, wist u dat?’ De jongste vrouw, Deborah, glimlacht. Ze heeft een Wachttoren in haar hand. Die zal ze me zo gaan overhandigen. Ze heeft prachtige slanke vingers, keurig geknipte nagels. Haar blonde haar is donker van de regen. Ik ga naast haar zitten op de bank.

‘Iedereen mist wel iets in zijn of haar leven, Deborah. Een mensenleven is nooit compleet.’ Ik kan heel wijs klinken soms. Deborah zoekt naar woorden voor een tegenwerping. Ik ben haar voor.

‘Heb jij een vriend of een man?’ zeg ik. ‘Of misschien een vriendin of vrouw.’

Deborah schudt haar hoofd.

‘De Bijbel zegt dat liefdesrelaties met mensen van hetzelfde geslacht zondig zijn,’ bemoeit Corrie zich ermee.

‘Dat is nou precies wat ik bedoel,’ zeg ik, ‘je weet niet wat je mist als je als vrouw nog nooit met een seksegenoot hebt gevreeën.’ Ik klink ongelooflijk bijdehand voor mijn doen. Maar ik voel dat ik hier op de bank zit met een missie die misschien nog wel krachtiger is dan wat Corrie en Deborah willen uitdragen.

Deborah schudt vertwijfeld haar hoofd. ‘Gaat u op die manier met vrouwen om, bedrijft u tegennatuurlijke liefde?’ De rode kleur op haar wangen is dieper geworden. Ze is prachtig, sereen, lekker. Ik zou die jurk van haar lijf willen rukken. Haar hier op de bank achterover willen duwen, haar slip van haar kont willen sjorren, haar...’

Corrie schraapt haar keel. ‘Wij kunnen u behoeden voor een zondig leven, mevrouw Vanille.’ Ze heeft een milde glimlach. ‘En als u tot inkeer komt, zal God u alles vergeven.’

‘Alles?’ roep ik door mijn woonkamer. ‘Ook dat ik regelmatig triootjes heb met de buurman en de buurvrouw?’

Ik zie Deborah en Corrie verbluft terugdeinzen. Deborah verslikt zich in een slok koffie. Corrie kauwt het koekje met een zuinig gezicht. Ze heeft een flinke voorgevel die haar jasje doet spannen. Onder haar rok tot over de knie zie ik stevige onderbenen gehuld in donkere panty’s. Die zou ik aan flarden willen trekken tot op haar kruis en dan...

‘Tja,’ vat Corrie de stilte samen. ‘Het is nooit te laat om met God in het reine te komen.’

De hand die Deborah op mijn bovenarm legt, zou ik als betuttelend kunnen ervaren. Ik de zielige zondaar, zij de door God gezonden gezant. Maar het voelt anders, zeker als ze mijn arm zachtjes streelt.

‘We kunnen met u bidden, mevrouw Vanille'. Ze zit rechtop nu, haar gezicht vlak naast dat van mijn. Onze knieën stoten tegen elkaar. In haar ogen zie ik oprecht medeleven. Er plakt een kruimeltje aan haar bovenlip.

Tot mijn eigen stomme verbazing kan ik geen woord uitbrengen. Ik knik alleen. Mijn vrije-seks-missie is na een minuut alweer gesmoord. Maar als de dames hun handen vouwen en wachten tot ik hetzelfde zal doen lukt het me weer tot mezelf te komen. Ik schud mijn hoofd.

‘Niet hier,’ fluister ik. ‘Boven.’

‘Nou...’ begint Corrie.

‘Dat is goed,’ knikt Deborah. ‘Gaat u maar voor.’

Het is een rare optocht zo midden op de dag. In de hal lopen we langs een kratje met glas dat ik naar de glasbak zou gaan brengen en op de overloop moeten we over het snoer van de stofzuiger stappen die daar staat te wachten op actie.

De slaapkamer is lekker fris. Ik heb daarnet de lakens verschoond. Corrie en Deborah kijken nieuwsgierig rond. Hun blikken blijven hangen op het schilderij boven mijn bed van een vrijend stel in extase.

‘Zullen we dan maar op de rand van het bed gaan zitten?’ vraagt Corrie onzeker.

‘Zitten? Liggen natuurlijk.’ Ik sla het dekbed open. Ik kan niet wachten tot ik mijn hoofd op het kussen kan leggen. Ik begin met het losknopen van mijn bloesje. Deborah, het lieve kind, heeft nu een hoofd als een boei. Haar donkere jurk komt tot voorbij haar kuiten. Daaronder prijken witte sokjes die in de meest onmodieuze grijze schoenen steken die ik ooit heb gezien.

‘Ach, hoe onachtzaam,’ roep ik, en stop met mijn eigen knoopjes en begin aan die van Deborah. Achter me hoor ik Corrie mompelen.

‘Dit, ehm, nee, mevrouw Vanille, dit is niet waarvoor...’

Maar ik ben niet meer te stuiten. Ter plekke verbeter ik het record knoopjes losmaken. Deborahs jurk valt steeds verder open en onthuld een onderjurk die een bejaarde niet zou misstaan. Ze is net iets langer dan ik. Ze heeft haar ogen dicht, maar bidt niet. Ze ademt, ja, steeds sneller en opgewondener, met bewegende neusvleugels. Haar jurk valt op het tapijt. Ze steekt automatisch haar armen in de lucht als ik haar onderjurk omhoog trek. Haar oksels ruiken licht naar zweet, ze proeven zout en voelen rasperig van de talloze stoppeltjes.

Op de achtergrond pruttelt Corrie. Het kan een gebed zijn, maar ook het gebrabbel van een vrouw die in de war is. Ik kijk achterom. Ze staat bij het raam en kijkt naar buiten. Ongetwijfeld ziet ze andere Jehova’s getuigen in de straat.

‘Corrie,’ zeg ik streng en wenk met mijn hoofd. ‘Doe mijn broek.’ En terwijl ik me aan de sluiting van Deborahs witte bh wijd, voel ik hoe Corrie mijn riem, knoop en rits losmaakt en mijn jeans met onderbroek en al omlaag trekt. Tijdens het slaken van een onchristelijke kreet zet ze haar mond op mijn blote billen. De resultaten van haar zuigzoenen zal ik nog dagen met me meedragen.

‘En dan nu bidden!’ roep ik enthousiast uit en sleep Deborah en Corrie tussen de fris gewassen lakens. Ook Corrie heeft dankzij mijn en Deborahs vaardige vingers in no time geen vezel textiel meer aan het lijf. Zo slank en weinig geprononceerd als Deborah is, zo rond en vlezig is Corrie. We hebben van alles wat daar onder het dekbed. Van alles dat ons naar een hoger plan zal brengen. Tot op goddelijke hoogtes. Ergens halverwege ons gebef, gelik, gevinger, gevrij kom ik oog in oog te liggen met Corrie, er ligt een verzaligde glimlach om haar mond.

‘Ach,’ zucht ze, ‘dit is natuurlijk ook een soort bidden.’ En meteen duwt ze me een tiet in het gezicht waar ik iets mee moet.

De tijd verstrijkt, we peuren eindeloos genot uit eigen en elkaars lijven. Al diverse keren schampten we onze orgasmes, maar het ultieme moment hadden we keer op keer uitgesteld. Nu dient het zich aan als triple A. En geloof me, ik kan er wat van, maar als een Jehova’s getuige komt...

 

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Ongelofelijk, maar fantastisch (letterlijk) en met humor, bedankt Vanille :P :roll: