15 jaar huwelijk

Informatie
Geschreven door Francois
Geplaatst op 27 mei 2020
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 3
449 woorden | Leestijd 3 minuten

We neuken om te neuken, niets meer dan dat. Zij wil het, ik wil het en zo doen we het. Het is het enige wat ons nog overeind houdt, en de kinderen natuurlijk. We moeten er niet aan denken om uit elkaar te gaan, juist vanwege de kids. We kunnen ze niet delen, we willen ze niet delen. En ze weten gelukkig van niks.

Zij heeft een vriend en ik een vriendin, al jaren. Dezelfde. Die zijn geen gevaar, want zelf getrouwd. Een keer per week een nacht van huis zonder dat de kinderen het merkten. Dáár neukten we, maar thuis niet meer. Tot voor kort.

Op een avond, na de verplichte film op de buis, nu een jaar geleden, zei ze: "waarom doen we het eigenlijk niet meer? Stink ik? Stoot ik je af?"

Geen van beide was het geval, het kwam er gewoon niet meer van. Vijftien jaar getrouwd en iedere week een nacht vol passie. Waarom zou je nog?

Ze trok uit haar broek en begon zich te vingeren, zomaar op de bank. Het was niet eens dat soort film geweest. Jaren geleden dat ik haar kut had gezien. Ze ging altijd eerder naar bed dan ik. We sliepen in pyjama. Nog nooit had ze zich gemasturbeerd waar ik bij was. Dat ze zich schoor was me niet bekend, maar ze was helemaal kaal. Net als Pauline.

De laatste keer dat ik mijn vrouw had genaaid, had ze een fris bosje gehad. Maar iedereen wil tegenwoordig zeker kaal? Van mij hoeft het niet, maar ja, Pauline’s man staat erop. Hygiëne, zegt hij, in verband met het beffen. En daar zit wel wat in. Ik had mijn vrouw nooit gebeft, maar Pauline wil altijd eerst ‘beven’ voor ze zich wil ‘geven’. Zodoende.

Zo veel verschil was er niet tussen beider sneeën, zag ik nu. Eigenlijk, moest ik erkennen, zag mijn vrouw er veel appetijtelijker uit. Niet van die dikke dijen, een platter buikje, mooiere tieten.

Het klinkt cynisch en dat ben ik ook, er is te veel gebeurd, maar het was heerlijk om haar weer eens te neuken. Weer eens te horen hoe zij kwam. De kreetjes, de stuipjes, de kirretjes. Even leek het zelfs echt, maar wie houdt wie voor de gek?

Nu doen we het bijna elke dag weer, behalve op onze vrije avonden, die heilig zijn. Zij vindt het ook wel leuk, geloof ik. Niet dat we elkaar weer zullen vinden, maar het komt wel de kinderen ten goede. Daar doen we het voor. We zijn minder kribbig tegenover elkaar. We kunnen zo weer een beetje leven. Maar normaal wordt het nooit meer.

Ook dat is het leven, geloof me.

 

Alle verhalen van: Francois

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

Een heel andere insteek dan het gros van de verhalen hier. Geen romantiek, maar ontnuchterend realistisch en origineel. En juist daarom zeer de moeite van het lezen waard.
Geweldig verhaal. Kort, maar alles wordt gezegd.
Klinkt heel erg cynisch, maar ja, ik geloof je. Ook dat is het leven...