Duinen

Informatie
Geschreven door Zilvervos
Geplaatst op 10 februari 2021
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 2
737 woorden | Leestijd 4 minuten

Het is vooral het geluid dat er voor zorgt dat ik even aan vroeger moet denken. Het geluid van onze schoenen op het schelpenpad. Het doet me denken aan de duinen van Rockanje, het strand van Oostvoorne. Een onschuldiger tijd misschien, lang geleden, plekken waar ik nooit meer terug geweest ben. 

Dit is een andere plek en het is een andere tijd. We gaan, de onschuld voorbij, over het schelpenpad naar het huis dat ik alleen nog op een foto gezien heb, verzonken tussen hoge duinen vlakbij het strand. Het is voorjaar, de zon schijnt, we komen niemand tegen. Geen mensen met honden of verrekijkers. En het is bijna stil. Bijna, alles wat je hoort is het ruisen van de wind in kleine blaadjes en als je heel goed luistert de zee.

Dan stop je. Je wijst opzij, van het pad af, naar een opening tussen doornstruiken, vlierbosjes en halfhoge bomen. Je begint te lopen, ik loop mee, je leidt me naar een open plek, beschut en uit het zicht. Je kent het hier, je bent hier eerder geweest, je hebt het verkend. Ik voel het. Er is geen aarzeling in wat je doet. Je kijkt om je heen, tevreden over de plek, en tevreden dat je hem zo gemakkelijk weer gevonden hebt.

Achterin staat een wat hogere boom. Oud, krom en met gebarsten schors. Je legt je hand op mijn linker bovenarm en brengt me er met zachte dwang heen. Je zorgt dat ik er met mijn rug bijna tegen aan sta. Het pad, dertig meter terug, is vanaf hier niet zichtbaar.

Je haalt een opgerold stuk koord uit je tas. Zacht wit koord. Je vraagt me mijn handen naar voren te doen, polsen tegen elkaar. Het klinkt als een heel gewone vraag. Ik hoor geen trilling in je stem. In je ogen zie ik even een flonkering, maar je gezicht verraadt verder geen emotie.

Ik kijk opzij als je mijn polsen bijeen bindt. Een lang stuk koord blijft ongebruikt tussen mijn polsen omlaag hangen. Het zit niet strak, ik voel er weinig van. Met een halve meter tussen ons wachten we. Ik volg je blik omhoog. Boven mijn hoofd hangt een dikke, sterke tak. Ik heb het direct geraden.

Je vraagt me mijn armen omhoog te doen. Als ik mijn armen gestrekt heb wikkel je het lange uiteinde van het koord een paar maal om de tak en knoopt het vast. Je doet een stap achteruit en bekijkt me. Ik vraag me af hoe ik me voel, een vraag waarop pas heel veel later een antwoord zal komen.
‘Tijd voor een sigaret,’ zeg je. En je doet een stap achteruit.

Je hebt je sigaret aangestoken en staat kalm rokend anderhalve meter bij me vandaan, met een peinzende gelaatsuitdrukking. Het lijkt alsof je nog eenmaal, voordat we naar het huis zullen gaan, overweegt of dit is wat je wilt, of ik ben wat je nodig hebt. Het is onmogelijk, maar ik denk dat ik een klok de seconden weg hoor tikken.

Met de sigaret in je linkerhand stap je naar voren en staat dan vlak voor me. Ik ontwijk je ogen, kijk weg. Ik zie de lipstick op de filter van je sigaret. Je legt je rechter wijsvinger tegen mijn mond, beweegt de vingertop heel licht heen en weer over mijn lippen. De aanraking voelt niet teder. Zacht, maar niet teder. Je wacht tot ik je weer aankijk. Zodra dat gebeurt haal je je vinger weer van mijn mond, laat hand en arm zakken. De sigaret valt in het zand. Je maakt hem niet uit, laat hem in het zand vanzelf doven.

De hand die de sigaret vasthield leg je op mijn heup. Je andere hand schuif je van onder af onder mijn shirt. Hij blijft rusten op mijn buik, de huid naakt onder het shirt. Eerst voel ik je vingers, daarna je hele hand, vlak tegen mijn buik. En weer wacht je op me. Tot ik eindelijk uitadem, niet ontspannen, niet vloeiend.

Terug aan de rand van het pad wacht je, en wacht ik dus ook. Je kijkt even naar me. Dan loop je het pad naar rechts op, in de richting van waar we gekomen zijn, weg van waar we heen gingen, weg van het huis. Ik loop mee, verbaasd, probeer het te begrijpen.
‘We gaan eerst ergens wat drinken,’ zeg je na een paar passen, ‘ik weet nog niet goed wat ik wil.’

 

Alle verhalen van: Zilvervos

Fijn verhaal 
+1

Reacties  

Schrijven in de 2e persoon levert niet altijd een goed verhaal op, maar Zilvervos weet de valkuilen feilloos te ontwijken. Het is de hand van een ervaren schrijver die me meeneemt in een omgeving en een sfeer die hij vanaf de eerste zin schildert alsof ik erbij ben. En dan... is het opeens voorbij, mij achterlatend met de vraag wat er verder zou gebeuren. Kort maar indrukwekkend :roll:
Dank je wel voor je fijne en vriendelijke reactie, Fanny!