Vertrouw je me?

Informatie
Geschreven door Gina
Geplaatst op 20 juli 2021
Hoofdcategorie Korte verhalen
Aantal reacties: 6
699 woorden | Leestijd 4 minuten

Met de picknickkoffer in zijn hand liep hij voor haar uit over het bospaadje. De banden van de rugtas die zij droeg sneden in haar schouders en ze liep gespannen achter hem aan. Ze wist dat hij iets voor haar in petto had wat tegen of zelfs óver haar grenzen ging. Daar had hij de laatste dagen regelmatig over gehint, maar wat precies? Ze had geen idee.

Op een afgelegen open plek in het bos pakte zij de picknickkoffer uit en boog hij zich ondertussen over de rugtas. Een blinddoek en een stuk touw kwamen tevoorschijn maar ook handschoenen en een fles azijn. Ze wist wel beter dan te vragen waar die voor waren.

Tijdens de maaltijd plaagde hij haar. Een plastic vorkje dat over haar dijbeen kraste, een kneepje in haar gevoelige tepels, een beet in haar nek. Hij wist heel goed dat dit geplaag haar opwond.

Na het eten gaf hij haar de handschoenen.
"Passen ze, denk je? Probeer maar even. Je zult ze nodig hebben" zei hij met een duivelse grijns.
Aarzelend trok ze de handschoenen aan. Ze waren veel te groot maar dat gaf niet, vond hij.
"Perfect!"
"Zie je die mooie groene plantjes daar? Ga daar maar eens een bos van plukken en leg ze netjes hier naast mij op het kleed".

Ze keek in de richting die hij aanwees en voelde haar knieën knikken. Een bos brandnetels tierde welig langs de rand van hun open plek. Alle kleur trok uit haar gezicht en ongeloof en paniek streden om voorrang in haar hoofd. Dit kon hij toch niet menen! Hij wist van haar overgevoeligheid voor deze gemene plantjes. Hij wist dat haar huid hier dagenlang pijnlijk van zou zijn. Maar zij wist ook dat dit iets was wat hij graag eens bij haar wilde doen.

"Begin maar met plukken. Maak je geen zorgen, ik zal goed voor je zorgen. Vertrouw me" hoorde ze hem zeggen terwijl hij de fles azijn op het kleed zette naast een doosje watten.

Natuurlijk vertrouwde ze hem maar haar paniek vertroebelde dat vertrouwen. Toen hij haar aankeek met die blik die geen tegenspraak duldde, liep ze schoorvoetend richting de brandnetels. Terwijl ze haar tranen wanhopig probeerde weg te slikken, begon ze te plukken. Toen hij vond dat het genoeg was pakte hij de handschoenen van haar aan en trok ze zelf aan. Ze pasten precies.

Hij duwde de schouderbandjes van haar zomerjurkje weg en het dwarrelde op de grond. Op alleen haar sneakers leidde hij haar naar een grote eik. Hij zette haar met haar buik tegen de boom en bond haar polsen losjes bij elkaar zodat ze de boom omarmde. Hij deed de blinddoek bij haar om en streelde haar lijf met de ruwe handschoenen terwijl hij haar toefluisterde hoe trots hij op haar was. Normaal kalmeerde haar dat maar nu nam de paniek meer en meer de overhand. Toen ze hem weg hoorde lopen en ze de blaadjes achter zich hoorde ritselen, brak ze. Huilend smeekte ze hem om haar los te maken. Vloekend en tierend gooide ze elk scheldwoord dat ze maar kon verzinnen naar zijn hoofd om uiteindelijk zacht snikkend tegen de boom aan te leunen.

Weer voelde ze zijn handen op haar lijf en zijn stem die fluisterde "Vertrouw je me?"
Ze wilde dit zo graag voor hem ondergaan, maar wist niet of ze het kon. Uitgeput gaf ze uiteindelijk op.
"Ja" kwam er nauwelijks hoorbaar over haar lippen.
Meteen voelde ze de eerste klappen van de bladeren op haar schouders, rug en billen. Ze verstijfde eerst maar naarmate de slagen harder werden, verdween ze langzaam maar zeker in haar eigen wereldje. Vaag registreerde ze dat het verwachtte brandende gevoel van de netels uitbleef.

Haar polsen werden losgemaakt, haar blinddoek ging af en hij tilde haar in zijn sterke armen naar het kleed. De bos brandnetels lag nog onaangeroerd op het kleed. Naast de boom lag de bos bloemen die hij had laten vallen toen hij haar losmaakte. Meteen herkende ze de lange groene stelen met bovenaan de kleine vuurrode bloemen. Lychnis Chalcedonica, 'Brandende Liefde'. De bloem die symbool stond voor haar gevoelens voor de man die haar nu zachtjes wiegde en kuste.

 

Alle verhalen van: Gina

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Je verhalen doen me denken aan de verhalen die ik een aantal jaren terug op bdsmzaken heb gelezen, de site waar ik destijds zelf ben begonnen met het schrijven van BDSM verhalen en die  belangrijk is geweest voor mijn vorming als schrijfster van erotische BDSM verhalen. Hoewel vernedering/intimidatie niet mijn persoonlijke BDSM stijl/beleving is vind ik je degelijk geschreven verhalen wel een toevoeging voor het genre hier op Lecterotica.
 
Dag Redropes. Dank je wel voor je reactie.
Bdsmzaken is inderdaad de site waar ook ik ben begonnen met schrijven. Deze 2 verhalen zijn daar gepubliceerd 'voor een 700-woorden verhalenwedstrijd.
Haar spanning is goed voelbaar, haar opluchting ook. Knap!
Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest ... Goed verwoord.
Haar spanning en angst zijn voelbaar, en dat in relatief weinig woorden. Knap geschreven, Gina!
Mind play: love it!