Informatie
Geschreven door Fanny
Categorie Korte verhalen
Reacties: 1
710 woorden | Leestijd 4 minuten

Hier heb ik maanden naar verlangd. De zon schijnt en het is windstil. Geen wolkje aan de lucht. Ik zit op mijn balkon met een spannende thriller op mijn schoot, onderwijl trachtend een kleurtje te creëren op mijn winterblanke huid. Om zoveel mogelijk zonnestralen te vangen ben ik slechts gekleed in een kort rokje en een weinig verhullend topje. Met een ijskoude bitter lemon onder handbereik kan deze warme lentedag niet meer stuk. Ik weet niet wat het is, maar het prille voorjaar doet wat met me. Het hangt onmiskenbaar in de lucht. Liefde. Seks. De zon maakt me geil.

In de nog kale bomen achtervolgt een mannetjesduif een vrouwtje. Zij doet alsof ze hem afwijst maar dat is slechts een kwestie van tijd. Op een tak doet hij zijn paringsdans terwijl zij stoïcijns toekijkt. Even later vliegt ze weg, het spel van aantrekken en afstoten spelend als een echte femme fatale. Hij volgt. De aanhouder wint weet hij. Als hij maar lang genoeg volhoudt gaat ze voor de bijl.

Geamuseerd blijf ik de tortelduifjes volgen. Het ritueel herhaalt zich nog een paar keer, en dan... Ja, dan toont ze zich bereid en klimt hij eindelijk bovenop haar. Het duurt helaas maar kort. Een paar seconden slechts. Daarna vliegt zij naar de volgende boom. Hij blijft zitten. Zou hij zich bevredigd voelen? En zij? Was het voor haar ook lekker?

Wij mensen zijn bevoorrecht denk ik als ik mijn aandacht weer op mijn boek richt. Terwijl alles wat leeft erop is gericht zich voort te planten, bepalen wij dat lekker zelf. Grenzeloze seks zonder de gevolgen. Mmh, denk ik terwijl mijn hand onopvallend over mijn heuveltje wrijft. Ik heb veel zin in een stevig potje vrijen. Kennelijk ben ik minder bevoorrecht dan ik aanvankelijk aannam want het duivinnetje heeft tenminste een aanbidder. Ik ben helaas alleen.

Ergens klinkt het eentonige geronk van een grasmaaier. Nee hè? Moet dat uitgerekend vandaag?

Het antwoord luidt ja, dit moet blijkbaar. Sinds ik vanmorgen naar buiten keek zie ik mijn overburen in de weer met hoge drukreinigers, schoonmaakmiddelen en spullen van de bouwmarkt. Er wordt geschrobd, getuinierd en geklust. Het zonnetje geeft energie, al betekent het in mijn geval dat de energie zich opbouwt tussen mijn benen. Ga ik er nu aan toegeven of straks?

Ik kies voor uitstel en laat me verder opgeilen door de zonnestralen. Niet veel later stopt de maaimachine, maar een dominanter geluid dringt daarna tot me door. Enkele meters onder mijn balkon wordt nu de heg gesnoeid. Ik richt mijn blik over mijn boek in de richting van de boosdoener. Maar mijn opkomende irritatie smelt als de aanblik van de dader zich op mijn netvlies hecht. Zijn jeansbroek sluit nauw om zijn knappe billen. Een shirt ontbreekt waardoor zijn gespierde torso glimt in de zon. Slik!

De hovenier heeft mijn aanwezigheid opgemerkt. Ondanks de meters afstand boren zijn ogen zich in de mijne, blijven daar even hangen en glijden vervolgens traag over mijn schaars geklede lijf. Bloed vloeit naar mijn wangen en mijn kruis. Onbewust verkoeling zoekend laat ik mijn knieën een stukje uit elkaar vallen. Mijn actie ontgaat de adonis niet. Hij grijnst veelbetekenend maar richt zijn aandacht dan weer op zijn werk. Jammer.

Tevergeefs probeer ik de draad van mijn boek weer op te pakken. Door onrust en een droge keel gedwongen hervul ik mijn glas in de keuken en breng meteen een kort bezoekje aan het toilet. In een opwelling werk ik mijn slipje naar mijn enkels en stap eruit. Mijn staat van opwinding verdraagt geen ondergoed.

Sliploos installeer ik me weer op mijn plekje in de zon. Wanneer mijn voyeur zich in de juiste hoek bevindt gun ik hem opnieuw een blik onder mijn rokje. Hij grijnst nog breder maar laat zich ook nu niet storen. Teleurgesteld zak ik achterover in mijn stoel en sluit berustend mijn ogen.

Enige tijd later schrik ik wakker van de deurbel. Ik kijk naar beneden. Het geluid van tuingereedschap is gestopt en ook de tuinman is verdwenen. Met kloppend hart ontwaar ik het silhouet van een man achter het matglas van mijn voordeur. Wat zal ik doen? Het spel van aantrekken en afstoten voortzetten of geef ik me meteen gewonnen?

 

© Fanny

Naar alle verhalen van:  Fanny

Fijn verhaal 
0

Reacties  

Gezien de mood waarin je bent beland (heerlijk beschreven!), plus het feit dat de hovenier die mood heeft opgepikt, zou ik denken: ga ervoor meid, geef je maar gewonnen :-*