10099 woorden | Leestijd 51 minuten

1

“Volgens mij zijn het hele ordinaire mensen,” zei Irma terloops. Het was warm in het kleine campingwinkeltje en haar nek en rug glommen van het zweet. Stijn antwoordde niet, maar keek toe hoe ze appels in een zakje deed en ze woog.

Ze kan het niet laten om hier over door te gaan.

“Zag je bijvoorbeeld dat ze allebei tatoeages hebben?” ging Irma door. “En die twee kinderen zagen er ook niet echt uit alsof ze naar een goede school gaan.”

“Het was me niet opgevallen,” zei Stijn. “Ze leken me wel aardig.”

Zojuist was een Nederlandse familie aangekomen op de campingplaats naast die van hun. Een grote caravan achter een oude BMW. Pascal en Wendy heetten ze en ze kwamen uit Almere. Irma en hij hadden een praatje met ze gemaakt, maar Irma had al snel voorgesteld om naar het winkeltje te gaan voor boodschappen.

Het is wel duidelijk dat ze die twee niet mag.

“Ik weet het niet, hoor.” Irma legde de zak met appels in het mandje aan zijn arm. “Dat jochie, hoe heette hij ook al weer?”

“Jayden.”

“Oh ja. Vreselijke naam. Hij keek ons aan alsof hij ons vannacht wou komen beroven.”

“Dat jochie is twaalf of zo, maak je niet zo’n zorgen.”

“En zijn zus was al niet veel beter. Het zou me niks verbazen als die over twee jaar haar eerste kind krijgt.”

Stijn zei niks, maar hij moest toegeven dat het meisje, Caro, een zekere air om zich heen had die je eerder zou verwachten bij een vrouw die tien jaar ouder was.

Ze houdt van aandacht. Ze houdt ervan als mannen naar haar kijken en daarom daagt ze ze uit.

Ze rekenden af en liepen door de hete, Franse middagzon en het geraas van de krekels terug naar hun tent. Hun nieuwe buren waren bezig met het opzetten van de voortent, maar Jayden was aan het hooghouden met een voetbal en Caro zat op een campingstoel verveeld met haar telefoon te spelen. Even keek ze op toen hij en Irma langsliepen, maar richtte haar ogen toen weer op het schermpje. Terwijl Irma de boodschappen opborg, schonk Stijn wat te drinken in voor hun beide. Even keek hij over zijn schouder naar Caro en zag dat zij hem aankeek, maar haar ogen snel weer afwendde.

Pas op, Stijn.

Ze proostten en gingen zitten. Ze stonden aan de rand van de camping, met slechts één plek naast hun en voor hun lag alleen een ondiep beekje met daarachter een uitgestrekte weide. Stijn nam een slokje uit zijn beker en tuurde in de verte, maar hield vanuit zijn ooghoeken de dochter van de buren in de gaten.

Waarschijnlijk waren ze al even op vakantie, want Caro was al behoorlijk bruin, net als haar broertje. Haar steile, donkerblonde haar viel tot over haar schouders en ze droeg twee grote ringen in haar oren. Ze had een jeugdig, rond gezicht met een kleine wipneus en kleine, bruine kraalogen met veel mascara. Met een diepe zucht stond ze op en liep naar de auto, waar ze wat rommelde in de achterbak tot ze een fles water had gevonden, die ze aan haar lippen zette. Ze was niet erg lang en duidelijk in de groei. Omdat ze een hemdje droeg, kon je goed zien hoe haar smalle schouders overgingen in haar korte, bruine armen die er rond en stevig uitzagen. Ook de rest van haar lichaam gaf diezelfde indruk, kort en stevig, van het ronde buikje en de taille die net iets boven haar rokje uit staken, tot haar volle bovenbenen en kuiten, waarvan het moeilijk te zeggen was of ze wel of niet uit spieren bestonden. Pas toen hij opnieuw naar haar strakke hemdje keek en naar de manier waarop de vormen van haar bh er doorheen schenen, viel het hem op dat Caro al drinkend opnieuw zijn kant op keek. Snel wendde hij zijn blik af.

Pas nou op, Stijn.

Starend naar het weiland dat danste in de hete zomerlucht, haalde hij het beeld opnieuw voor ogen. Net als haar armen, middel en benen oogden haar borsten rond en stevig.

Hoe zouden ze eruit zien? Als harde, bijna rijpe appeltjes? Of toch als zachte, langwerpige peertjes?

Hij schrok van zijn gedachten en dwong zich ergens anders aan te denken. Naast hem zat Irma te lezen in een boek dat ze geleend had bij de bibliotheek. Iets over een meisje in de oorlog en een boekenkast. Geconcentreerd bewogen haar ogen van links naar rechts als een ouderwetse typemachine. Toen hij besefte dat ze fysiek praktisch het tegenovergestelde was van Caro – lang, slank, lichte huid, donkere krullen, grijze ogen, geen make-up – moest hij zichzelf opnieuw dwingen om niet opzij te gluren.

Je hebt voor Irma gekozen. En ondanks alles wat je haar hebt aangedaan, heeft ze ook voor jou gekozen. In godsnaam, beheers jezelf en stel haar niet weer teleur.

“Ik ga even naar het toilet, schat,” zei hij tenslotte en stond op.

“Hm-mm.”

“Ben zo terug.”

Zonder om te kijken naar Caro liep Stijn langs de tent over het grindpad naar het toilethuisje. Om hem heen renden kinderen, speelden mensen badminton en werden hier en daar de eerste barbecues aangestoken. In het kleurrijke, betonnen huisje deed hij zijn behoefte en waste zijn handen. Toen hij naar buiten liep, bleef hij plotseling staan en voelde zijn lichaam verstijven van spanning.

“Hoi Stijn,” zei Caro, leunend tegen een muurtje.

Ze keek nog altijd vrij verveeld uit haar kleine, bruine ogen en bovendien kauwde ze op oranje kauwgom. Met haar armen over elkaar en haar schouder tegen het muurtje, keek ze hem aan, wachtend op een antwoord. Haar strakke hemdje was iets opgekropen en toonde een centimeter van haar taille, die net zo bruin was als haar armen en iets opzij bolde.

“Hoi,” zei hij toen. “Caro, toch?”

Ze bekeek hem intussen van top tot teen als een voetbaltrainer die twijfelt of zijn speler nog wel in vorm is. Met haar blote onderbeen wreef ze langs het andere alsof ze jeuk had.

“Jij en Irma zijn een stel, hè?”

“Ja, dat klopt.”

“Ok, leuk voor jullie.”

“Dank je.”

Caro nam de kauwgom uit haar mond en gooide hem in de prullenbak naast haar.

“Ze ziet er leuk uit,” loog ze.

“Daarom ben ik ook zo verliefd op haar,” loog hij terug.

Hou hiermee op, Stijn. Ze probeert je uit de tent te lokken en je weet wat daar van komt.

“Hoezo hebben jullie geen kinderen?”

“Nou, daar zijn we nog niet aan toe.”

En Irma vertrouwt me niet. En ik ben een onbetrouwbare klootzak. En we neuken bijna nooit meer.

“Oh.” Ze rolde met haar ogen en draaide met haar vinger in haar haren. “Nou, ik ga naar de wc.”

Ze liep langs hem en schuurde even met haar ellenboog langs de zijne. Hij keek haar na terwijl ze het huisje in liep. De rand van haar rokje zwiepte heen en weer bij iedere heupwiegende stap die ze zette. Haastig en fronsend liep Stijn terug naar de tent.

2

Die nacht staarde hij naar het tentzeil boven zijn hoofd. Bij de buren scheen nog licht en daarom zag hij het silhouet van een langpootmug die roerloos stil zat.

Net als ik.

Irma lag te slapen naast hem. Een jaar geleden zou hij nu tegen haar aan gekropen zijn om haar te knuffelen, te kussen en misschien haar ondergoed uit te doen. Dan zou hij haar kusjes geven in haar nek, op haar rug, op haar billen. Als hij geluk had, dan mocht hij haar soms ook op die manier nemen, terwijl ze op haar buik lag met haar benen gespreid en haar kont omhoog.

Maar dat is alweer lang geleden.

Hij dacht aan Caro en hun ongemakkelijke gesprekje. Hij wist dat ze kickte op zijn onzekerheid en op zijn onvermogen om haar te negeren. Sommige vrouwen hadden een neus voor types zoals hij.

Zou ze een vriendje hebben thuis? Zou ze met veel jongens gezoend hebben? Zou ze iets aan hebben als ze slaapt?

Hij dwong zichzelf om aan iets anders te denken en draaide zich om, zodat hij ook op zijn buik lag. Zijn erectie drukte tegen het matras, maar hij probeerde het te negeren en probeerde te slapen. Zijn kussen rook muf en zurig.

Ze scheert zich vast overal. Haar benen, haar oksels, haar kutje. Dat doen meisjes tegenwoordig toch?

Hij herinnerde zich die ene keer, jaren geleden, toen Irma zich ook eens helemaal geschoren had. Ze hield er niet van en ze vond het ordinair, maar ze had het gedaan als verrassing voor hem. Haar anders zo weelderige haren had ze kortgeknipt er daarna weggeschoren toen hij op zijn werk was om hem ’s avonds te kunnen verrassen. Zover was het echter nooit gekomen, want ze had er een branderige uitslag van gekregen waar ze zich zo voor schaamde dat hij het niet mocht zien. Een week lang had ze het voor hem verborgen tot het weer een beetje aangegroeid was. Daarna hadden ze het er nooit meer over gehad.

Zijn erectie verdween en ook het licht bij de buren doofde.

3

Het was stil op de camping. De buren waren weg met de auto en ook Irma was vertrokken. Ze wilde graag naar de markt in het dorpje en ze wist dat Stijn daar niet van hield, dus ging ze alleen. Dat vond ze niet erg, want ze hadden al lang geleden afgesproken dat ze niet alles samen hoefden te doen. Daarnaast was ze eraan gewend dat Stijn regelmatig tijd voor zichzelf nodig had. Hij hield ervan om alleen te zijn en rustig te kunnen lezen, gamen, muziek luisteren.

En masturberen. Omdat Irma nooit meer zin heeft.

Dat was niet eerlijk. Hij had zelf al lang geen initiatief meer genomen. Het was toch niet alleen haar schuld dat ze elkaar nauwelijks nog aanraakten?

Naast hem klonk het geluid van een rits. Naast de caravan van de buren stond nog een koepeltentje. Daarin sliep Caro. Met haar haren door de war en gehuld in een lange strandhanddoek klom ze uit haar tentje. Zonder iets te zeggen liep ze voortent van de caravan in en hij hoorde hoe ze het slot van de caravan opende en de deur weer achter zich sloot. Kennelijk waren haar ouders en broertje die ochtend zonder haar vertrokken. Er klonk wat gestommel in de caravan en hij hoorde een kraan lopen.

Ze is zich vast aan het omkleden en opmaken. Misschien trekt ze wel haar bikini aan.

De gordijnen achter de raampjes waren gesloten, maar hij zag dat er bij één raam een kiertje was waar hij wellicht doorheen zou kunnen kijken als hij iets dichterbij…

Nee, Stijn. Je blijft zitten waar je zit. Zie je wel dat je haar kunt negeren?

Nu hij voor zichzelf bewezen had dat hij zich in kon houden, voelde Stijn zich plotseling best trots. Hij glimlachte en las verder in zijn boek, wetend dat hij zichzelf in de hand had en dat niets hem meer van zijn toewijding aan Irma af kon brengen. Ook toen hij de caravandeur opnieuw hoorde openen, keek hij niet op. Blote voeten liepen hoorbaar over het grondzeil in de voortent, maar dat deerde hem niet. Hij hoorde het geluid van iets vloeibaars dat sputterend uit een tube werd geperst.

Zonnebrandcrème.

Ongemakkelijk schoof hij in zijn stoel, maar keek niet op van zijn boek.

Ze staat zich in te smeren.

Zijn vingers voelden klam aan en plakten aan het papier toen hij een pagina omsloeg.

Ze staat gewoon voor haar tent waar iedereen haar kan zien. Niks bijzonders. Het kan heus geen kwaad om even te kijken…

Hij keek op van zijn boek en had er direct spijt van.

In de late ochtendzon stond Caro haar toch al zo bruine lichaam voor te bereiden op de zon. Haar armen en schouders glommen al van de zonnebrand en ze smeerde nu haar bovenlijf in boven haar bikini. Misschien had Irma toch gelijk gehad toen ze zei dat ze hun buren wat ordinair vond, want Caro droeg een knalgeel bovenstuk met langs de randen glitterende nepbriljantjes. Het was zo’n topje zonder schouderbandjes, dat simpelweg als een band om je bovenlijf zit. Het bedekte haar borsten, maar bood weinig ondersteuning. Eronder droeg ze een simpel broekje dat even geel was en ook een rand van kleine, glazen steentjes had. Stijn keek toe hoe Caro ook haar buik insmeerde en haar benen.

Kijken kan geen kwaad. Kijken mag.

Al die tijd had ze hem genegeerd, maar alsof ze hem nu pas opmerkte, pakte ze het flesje vast en kwam zijn kant op lopen.

“Hoi Stijn,” zei ze. Hij voelde zijn maag samentrekken, alsof hij moest overgeven. “Wil je mijn rug insmeren?”

Bij elke stap in zijn richting die ze zette, ging zijn hart iets hysterischer kloppen, als een geigerteller voor sensuele uitstraling. Haar lijf glom en haar opgemaakte ogen glinsterden. Haar bikini leek meer gemaakt te zijn voor zonnebaden dan voor beweging, want hoewel het kanariegele bovenstuk strak om haar lijf zat, veerde het op wanneer haar voeten de grond raakten. Veel meer dan twee elastische banden met een reep stof ertussen was het niet en zodoende wipten haar borsten licht op en neer tot Caro tot stilstand kwam voor zijn stoel. Vragend trok ze haar bijgetekende wenkbrauwen op.

Ze wil gewoon dat je haar rug insmeert. Niks bijzonders. Zoiets had jij ook kunnen vragen.

“Ja, tuurlijk,” antwoordde Stijn dus, pakte het flesje aan en kwam uit zijn stoel, terwijl Caro zich omdraaide.

De crème voelde koel aan in zijn hand en hij meende kippenvel te zien op haar armen toen hij het verspreidde over haar schouders en bovenrug. Het voelde vreemd om haar nu zo aan te raken, maar tegelijkertijd ook prettig en onschuldig. Toch kon hij het niet laten om tijdens het smeren vluchtig over haar schouder te kijken, langs haar lange, donkerblonde haren, naar de voorkant van haar bikini. Onder de glinsterende, elastieken band wezen haar borsten parmantig naar voren, maar waren bijna vormloos door de strakke, gele stof. Ze leken iets over de onderste band te hangen, maar oogden desalniettemin compact en stevig.

Sowieso steviger dan die van Irma. Misschien ook wel iets groter.

“Ook eronder hoor,” zei Caro toen ze merkte dat Stijn haar onderrug bereikt had. Voorzichtig schoof hij de rand van haar broekje een halve centimeter omlaag en smeerde de huid eronder in. Caro lachte.

“Ik bedoelde op mijn rug.”

Gegeneerd schoof hij het broekje terug omhoog en trok met zijn linkerhand de sluiting van het bovenstuk naar zich toe om met zijn rechterhand te kunnen smeren. Het viel hem op dat de huid eronder net zo bruin was als de rest van haar rug.

Zou ze gewoonlijks topless zonnen?

“Dank je,” Zei Caro, nam het flesje weer uit zijn handen en liep terug naar de caravan. Net als haar borsten wipten haar ronde billen eigenwijs op bij iedere stap.

4

Al na twee minuten was het een fysieke onmogelijkheid geworden om méér dan vijf woorden achtereen te lezen.

Pull yourself together, man. Je bent een volwassen kerel.

Caro lag op haar rug op een grote handdoek in de zon met rode zonnebril op haar hoofd en de oordopjes van haar iPod in. Zelf zou hij het nooit langer dan een paar minuten uithouden zo in de volle zon, maar zij leek in haar element.

Het was hem opgevallen dat haar lichaam in deze houding leek op een glooiend landschap, zoals misschien de Ardennen of de Vogezen, maar dan in glanzend bruin en fluorescerend geel. Zo was er het vlakke plateau van haar schenen, de eenzame rotsen van haar knieën, de glooiing van haar dijbenen, het dalletje van haar heupen, de ronde heuvel van haar buik en tenslotte de fiere pieken van borsten.

En een kansloze gluurder, dat ben je ook.

Opnieuw las Stijn een halve regel in zijn boek, maar toen Caro zachtjes begon mee te neuriën met haar muziek, keek hij wederom opzij. Bij elke ademhaling bolde de zachte ronding van haar buikje op en verhieven ook haar in geel verpakte borsten zich. Anders dan die van Irma bleven ze koppig op haar borstkas liggen, zonder opzij af te zakken of zich of zich als een vloeistof te verspreiden. Toen Caro plotseling in beweging kwam, keek hij gauw weer in zijn boek, maar zag vanuit zijn ooghoek hoe ze rechtop ging zitten, haar iPod weglegde, zich omdraaide en op haar buik ging liggen met haar armen onder haar hoofd gevouwen en haar gezicht van hem afgewend. Eigenlijk was het best een opluchting dat hij haar nu minder duidelijk kon zien. Het lukte hem nu om een hele alinea te lezen, voor zijn ogen opnieuw afdwaalden.

Nu snap ik hoe je rug zo bruin wordt.

Caro was niet alleen anders gaan liggen, maar ze had ook de sluiting van haar bovenstuk geopend, zodat haar rug nu onbedekt was. Slechts één stukje huid was lichter dan de rest en Stijn vroeg zich af of dat nu niet aan het verbranden was. Tussen haar bruine borstkas en de stof van haar geopende bikini puilde de zijkant haar platgedrukte, blanke borst opzij. Hij leek nu groter dan toen hij nog bedekt was, maar dat kwam alleen doordat hij in de breedte uitgespreid werd. Ondanks het gewicht dat erop leunde, zag haar witte borst er nog steeds vrij stevig uit.

Ging ze nu maar weer op haar rug liggen. Stel je eens voor hoe die bleke, parmantige borstjes er dan uit zouden zien. Puntig als kleine piramides op haar borstkas? Zacht als kussentjes? Ferm als heuveltjes?

“Hai schat.”

Stijn schoot rechtop in zijn stoel. Achter hem kwam Irma aanlopen langs de tent. Ze had een grote tas met groente en fruit bij zich.

“Schrok je?” vroeg ze, maar liep zonder te wachten op antwoord de tent in en begon de tas uit te pakken.

Stijn keek opzij en zag dat Caro haar ook gehoord had. Steunend op haar ellebogen keek ze hem even aan, glimlachte en ging opnieuw liggen met haar gezicht de andere kant op. In de paar seconden dat ze met gebogen rug opgekeken had, was haar bovenlijf ook een stukje losgekomen van de handdoek waar ze op lag. Niet langer platgedrukt, maar nog steeds in aanraking met het afgelegde bovenstuk, hingen haar bleke borsten kort in zijn zicht. Heel even zag Stijn de volle zijkant van haar borst en meende ook een lichte verkleuring te zien waar haar tepelhof begon, maar het moment was snel voorbij en toen Caro eenmaal weer op haar buik lag, maakte ze ook de sluiting van bovenstuk weer vast.

“Hoe was het op de markt?” Irma kwam bij hem zitten.

“Leuk hoor, ik heb een souvenirtje gekocht. Zo’n klein huisje met een kurk erop, waar je lavendelolie in doet. Leek me wel leuk voor in de vensterbank thuis…”

Hij zag vanuit zijn ooghoek dat Caro er nog steeds hetzelfde bij lag. Had ze zich nu gefatsoeneerd toen ze hoorde dat Irma eraan kwam? Stijn voelde zich plotseling vies.

“Ik ga even douchen,” zei hij en stond op.

“Oké, tot zo.”

Met een handdoek en douchegel onder de arm liep Stijn naar het toilethuisje en keek nog één keer om naar Caro, die roerloos op haar handdoek lag.

Ze had het me heel moeilijk kunnen maken daarnet. Als ze zo was blijven liggen of als ze zich omgedraaid had…

Het was rustig bij de douches en Stijn ging een willekeurige hokje in. Er hingen geen haakjes, dus hij hing zijn handdoek over de deur, legde zijn kleren op het smalle bankje en zette zijn douchegel op de vloer. Koel water stroomde over zijn hoofd en lichaam en even verliet Caro zijn gedachten. Hij hoorde alleen nog het water dat over zijn oren stroomde en voelde hoe zijn lichaam zich ontspande.

Vanaf nu zorg ik dat ik uit haar buurt blijf. Weet je wat? Ik ga straks lekker een wandelingetje maken met Irma.

Toen zag hij plotseling iets bewegen. Zijn handdoek schoof omhoog langs de binnenkant van de deur en voor hij hem kon grijpen, was hij verdwenen.

5

“Hee!” riep Stijn, maar hoorde niets behalve het douchewater dat achter hem op de tegels klaterde.

Die handdoek kan nooit uit zichzelf van de deur gegleden zijn. Dat moeten kwajongens geweest zijn.

Er gebeurde niets, en Stijn baalde dat hij dadelijk nat in zijn kleren zou moeten stappen, toen hij alsnog een bekende stem hoorde.

“Wil je je handdoek terug?”

Ze is me achterna gelopen.

“Ja graag,” zei hij schor. Wat kon hij anders?

“Nou oké dan,” klonk het vanachter het deurtje en zijn handdoek zwiepte over de rand van de deur. Vervolgens hoorde hij de deur ernaast op slot gedraaid worden en een douchekop die haperend tot leven kwam.

Oh Jezus, komt ze nu naast me douchen?

Voor het eerst besefte hij dat hij naakt was en dat Caro zich op nog geen meter afstand van hem bevond. Er waren geen muren tussen de douchehokjes, alleen eenvoudige schotten waar je, als je echt je best deed, overheen of onderdoor kon kijken.

Maar dat wil ik niet. Toch?

Onder het tussenschot door zag hij hoe het douchewater ook bij Caro begon te stromen over te tegels. Net als hij zette ze haar douchespullen tegen de muur, maar om één of andere reden zette ze die zo dicht bij het schot, dan hij kon zien hoe haar hand een flesje douchegel neerzette, een flesje shampoo en een roze wegwerpscheermesje.

Ze speelt met je, Stijn. Laat je niet kennen.

Caro sprak geen woord, maar Stijn kon het niet laten om te blijven staren naar die flesjes en dat mesje. Eerst pakte de bruine hand de shampoo, waarna brede stromen wit schuim over de tegels vloeiden. Vervolgens pakte ze de douchegel en meende Stijn en vage eucalyptusgeur te ontwaren. Tenslotte, en dat was het ergste, pakte ze het mesje.

“Stijn?”

“Ja?”

“Hoe hebben jij en Irma elkaar leren kennen?”

“Eehm, we zaten samen op de universiteit. En toen zijn we verliefd geworden.”

Even dacht hij weer aan toen en hoe Irma en hij altijd samen naar bandjes gingen luisteren in de kroeg bij hem in de straat. Dan sliepen ze daarna bij hem in zijn studentenhuis en bedreven ze de liefde.

Caro kan zich daar vast niks bij voorstellen. Daar is ze te jong voor. Maar ja, wie weet wat meisjes van haar leeftijd tegenwoordig allemaal doen.

Het roze scheermesje was nog niet teruggelegd en tegen zijn zin in beeldde Stijn zich in hoe Caro haar benen aan het scheren was. Van onder, tegen het stromende water in, gleed het mesje langzaam over haar gebruinde been naar boven. Dan zette ze haar been opzij om ook de binnenkant van haar zachte dij en de rest van haar bikinilijn te kunnen scheren.

En dan? Zou ze haar venusheuvel kaal scheren? En wat voor kleur zou haar haar hebben daaronder? Donker? Blond?

“Was jij je haar elke dag?” vroeg Caro toen.

“Nee, niet elke dag. Jij wel?”

“Ja.”

Wat een rare vraag.

“En scheer je je ook?”

“Eh ja, natuurlijk. Maar nu op vakantie laat ik wel een baardje staan.”

“Haha, nee dat bedoelde ik niet.”

Waar ben je aan begonnen, Stijn? Je had nooit op haar vraag moeten ingaan.

“Dat gaat je niks aan,” antwoordde hij. Het bleef even stil.

“Als jij het zegt, dan zeg ik het ook,” was toen haar antwoord.

Hij twijfelde en dacht opnieuw aan het roze scheermesje.

Ze is nu vast haar kutje aan het scheren, waarom begint ze er anders over? Een meisje zoals zij heeft vast een heel mooi rond poesje, met bolle, zachte lippen die strak op elkaar staan. Of juist dunne, losse buitenste lippen waar haar binnenste tussenuit komen.

“Ik knip het kort,” zei hij voor hij er erg in had. “Maar ik scheer wel de stam. En jij?”

“Gewoon,” antwoordde ze. “Alles eraf.”

Alles eraf. Zo glad als de dag dat ze geboren werd.

Hij had een erectie en kon het niet laten om er met zijn vingertoppen langs te gaan.

“En euhhh,” ging ze verder. “Hoe ziet hij eruit?”

“Je bedoelt… mijn je-weet-wel?”

“Haha ja, die ja. Dan vertel ik het ook.”

“Tja,” zei Stijn en keek naar zijn pik, maar die was nu kaarsrecht. “Heel gemiddeld, denk ik. Niet groot, maar ook niet klein. Geen rare vorm. Wat wil je weten dan?”

Toen viel het hem op dat de douche naast hem al een tijdje niet meer stroomde. De flesjes van waren ook weg. Caro was al verdwenen.

6

De wandeling met Irma die hij zich voorgenomen had, kwam er niet meer van. Ze waren die avond in het dorpje in de buurt gaat eten bij een restaurant, hadden een paar wijntjes gedronken en lagen nu in bed in hun tent. Caro had hij de hele dag niet meer gezien.

“Ik vond het heel gezellig vanavond,” zei Irma.

Ze lag op haar zij en keek hem aan, terwijl hij op zijn rug lag en naar het tentzeil boven hem keek.

“Ja ik ook.”

Het was alweer een tijdje geleden dat ze samen zo’n leuke avond hadden gehad en ze waren allebei een beetje licht in hun hoofd van de wijn. Het hielp hem om niet aan Caro te denken en aan wat er die middag gebeurd was.

Ze heeft me in de maling genomen. En ik liet het gewoon gebeuren.

“Laten we dit vaker doen,” ging Irma verder. “Dit is goed voor ons.”

Ze was naakt en ze was zo dichtbij. Als dat schot er niet had gestaan…

Hij dacht aan hoe haar borsten speels op en neer hadden bewogen in haar bikinitopje en hoe ze voor haar uit hadden gehangen toen ze op haar ellebogen leunde.

Had ik ze maar heel even kunnen zien onder de douche. Het water dat omlaag stroomde van haar schouders en dan langs haar parmantige borsten naar voren gleed om vervolgens over haar fiere tepels naar beneden te vallen.

Irma lag hem nog steeds aan te kijken en streelde met haar hand door de haren op zijn buik. Pas toen haar vingers de rand van zijn boxershort beroerden, merkte Stijn dat hij een halve erectie had en dat deze zichtbaar was door zijn losse boxershort heen.

Ze weet niet dat ik aan Caro dacht. Ze denkt dat het door haar komt!

“Schat…” begon hij, maar Irma had zijn boxershort al omlaag geschoven, zijn halfharde lid in haar hand gesloten en trok hem op en neer. Na een paar bewegingen opende ze ook haar mond en nam onwennig zijn eikel tussen haar lippen.

Stijn voelde zich opgelaten en wist niet wat hij moest doen. Dit had ze al zo lang niet meer bij hem gedaan, waarom nu dan ineens wel? Het gaf hem een ongemakkelijk gevoel om te zien hoe zij zo haar best deed, terwijl hij aan een ander lag te denken, een blond, jong meisje, een vreemde. Zijn opwinding van zonet verdween abrupt en hij voelde zijn pik weer krimpen.

Dit kun je haar niet aandoen, man. Ze doet zo haar best. Geef haar in elk geval het gevoel dat je haar nog aantrekkelijk vindt.

Irma liet zijn lid heen en weer glijden tussen haar vochtige lippen, maar het mocht niet baten. Nu zijn mannelijkheid zienderogen afnam, paste hij voor een steeds groter deel in haar mond, tot uiteindelijk haar neus zijn buik raakte en hij geheel in haar paste. Met gesloten ogen en zijn ballen in haar hand, bleef ze zo liggen en hij voelde hoe ze zoog op zijn pik in een wanhopige poging om hem weer tot leven te wekken. Stijn kon het niet meer aanzien en legde zijn hand op haar hoofd, waarna Irma haar ogen opende en zijn slappe pik uit haar mond liet glijden, die glom van haar speeksel.

Wat ben je toch een klootzak, Stijn.

“Sorry, ik wilde je niet…” stamelde ze gegeneerd.

“Nee, het ligt niet aan jou,” antwoordde hij. “Ik ben gewoon niet in de stemming.”

Irma draaide zich om en hij staarde opnieuw naar het tentzeil.

Stijn voelde zich nog steeds waardeloos toen hij de volgende ochtend opstond. Ze hadden de avond ervoor besloten om vandaag mee te doen met een door de camping georganiseerde excursie naar een nabije waterval en hij nam zich voor om echt zijn best te doen. Dit ging een leuke dag worden voor hen beide. Bovendien had hij nog geen teken van leven gezien bij de buren, dus wellicht kon hij Caro ook uit zijn hoofd zetten.

“Ik ben echt benieuwd naar die waterval,” zei Irma opgewekt toen ze samen naar de verzamelplek bij de receptie liepen. Ondanks het voorval van de avond ervoor, was ze in een goed humeur.

“Ik ook,” antwoordde hij en knipoogde naar haar.

Tot zijn schrik zag hij bij de receptie drie bekende gezichten. Pascal met een petje op van zijn favoriete voetbalclub en een houten wandelstok, Wendy met een grote tas vol etenswaren en Jayden met een spelcomputertje in zijn handen en een kwade blik in zijn ogen. Stijn keek nog eens goed om zich heen, maar hij zag Caro nergens.

Die ligt vast nog in haar tentje of op haar handdoek in de zon, net als gister.

Hun Franse gids arriveerde nam de lijst met deelnemers door. Ze stonden op het punt om te vertrekken, toen hij riep dat er nog één iemand ontbrak.

“Hier!” riep een stemmetje in het Nederlands vanuit de verte. Over het grindpad langs de receptie kwam Caro op haar gemak hun richting in gelopen.

Dus toch.

“Caró?” vroeg de gids.

“Ja.”

“Bon, on y va.”

Wanhopig keek Stijn naar de kleding die Caro die dag droeg.

Hoe kan ik mijn ogen daar in godsnaam van afhouden?

7

Het was best een lange wandeltocht door de heuvels, maar hun gids stond regelmatig stil om in het Frans en in brak Engels het één en ander te vertellen over de omgeving. Irma genoot er zichtbaar van en zolang hun buren een flink eind voor hen bleven lopen, was Stijn ook tevreden.

Tot nu toe blijft ze uit mijn buurt. Ze wil natuurlijk niet dat haar ouders iets gaan vermoeden.

Pas toen ze een lunchpauze namen en de vakantiegangers hun meegebrachte broodjes uitpakten, kwamen de buren weer in het zicht. Niet ver bij Irma en hem vandaan zaten ze op een muurtje langs het wandelpad.

“Dat haar ouders het goed vinden dat ze er zo bij loopt hè?” zei Irma en het duurde even voordat hij door had dat ze het over Caro had.

Ze zou toch niet weten van…

“Ja onbegrijpelijk,” mompelde hij en kon niet anders dan zijn blik weer op het meisje richten.

Caro had haar lange, donkerblonde haar in een staart en opnieuw grote ringen in haar oren. Ze droeg een strak, rood shirtje dat haar buik grotendeels onbedekt liet. Erdoorheen waren duidelijk de lijnen te zien van de sport-bh die ze eronder droeg. Of was het gewoon een hemdje? Wat het ook was, het deed niet veel meer dan haar borsten enigszins platdrukken en op hun plaats houden wanneer ze stil zat. Als ze liep, dan bewogen ze met haar looppas mee. Maar het ergste was nog het minuscule, grijze broekje dat ze eronder droeg. Het was zo laag dat haar heupen onbedekt bleven en als de rand van haar witte string er niet bovenuit gekomen was, dan had iedereen ook de bovenkant van haar billen en haar schaambeen kunnen zien. Bovendien waren de pijpen van het broekje zo kort dat aan de achterkant haar billen er een stukje onderuit kwamen en aan de voorkant haar dijen tot boven haar kruis ontbloot waren. Nu ze op het muurtje zat te eten, bolde haar zachte buikje voorover. Ze keek even in hun richting, maar richtte haar aandacht toen weer op het broodje.

“Als ik haar moeder was, dan zou ik daar echt iets van zeggen,” zei Irma. “Vind jij dat nou mooi?”

“Nee,” antwoordde hij. “Veel te ordinair.”

Irma knikte instemmend en at verder.

Mooi, nee. Maar geil, ja.

De karavaan kwam al gauw weer op gang en passeerde een oud, vervallen dorpje. Irma maakte een praatje met de gids en Stijn genoot van het serene landschap om hem heen. De wereld leek te bestaan uit slechts een paar kleuren. Geel, bruin, rood en een beetje blauw. De krekels raasden voort, maar verder hoorde hij enkel zijn eigen voetstappen en het geroezemoes van de andere campinggasten.

“Stond je lekker tegen jezelf te praten?”

Zonder dat hij het door had, was Caro naast hem komen lopen. Ze keek hem spottend aan met haar bruine kraalogen. Nog voordat hij antwoord kon geven, knipoogde ze naar hem.

“Het was maar een geintje, hoor.”

Irma was uit het zicht verdwenen en Stijn twijfelde over wat hij moest doen. Caro was een kop kleiner dan hij en nu ze zo naast hem liep, keek hij van boven op haar samengedrukte borsten die heen en weer bewogen met haar wandelpas. Hij dacht vaag de contouren te zien van haar tepels die beide opzij wezen. Eronder glom haar bolle, ingesmeerde buikje in de zon en bedekte het witte kant van haar string de ronding van haar venusheuvel.

Als ik verstandig ben, dan zoek ik Irma op en luister ik samen met haar naar dat gelul van die Fransman.

Toen Stijn geen antwoord gaf, keek Caro hem opnieuw aan en porde hem met haar vinger in zijn zij.

“Je bent toch niet boos omdat ik wegliep hè?” vroeg ze pruilend. “Ik heb namelijk wel gehoord wat je zei, hoor. En ik zal je ook mijn deel van het verhaal vertellen. Voor wat hoort wat, toch?”

Wantrouwig keek Stijn opnieuw opzij.

Laat haar maar praten. Zolang jij niks doet of zegt, is er niks aan de hand.

“Je wilt toch wel weten hoe het er bij mij uitziet?”

Stijn haalde zo nonchalant als hij kon zijn schouders op en Caro glimlachte.

“Nou,” begon ze. “Ik ben best wel blij met hoe het er daar uit ziet. Gewoon netjes, zeg maar.”

Hij keek haar vragend aan.

“Als in, geen rare plekjes of zo en best wel klein en strak. Soms na het sporten zie ik wel eens hoe andere meiden eruit ziet daarzo en dan ben ik blij dat ik dat niet heb. Van die enorme dozen of van alles wat er tussenuit hangt. Ze zeggen tegen mij altijd dat ik echt zo’n pornokutje heb.”

Tot nu toe had Stijn zich groot weten te houden, maar de omschrijvingen die hij nu hoorde, brachten hem toch aan het zweten. Toen hij weer opzij keek, zag hij Caro naar hem grijnzen.

Ze heeft me heus wel door, die kleine smiecht. Maar… Wat doet ze nu?

“Geloof je me niet?” Vroeg ze plagend.

Ze had haar handen plat op haar heupen gelegd en haakte nu haar duimen onder de rand van haar string. Stijn keek haar ongelovig aan. Paniek schoot door zijn hart toen Caro haar duimen omlaag bewoog.

8

Er was niemand in de buurt. Irma was nergens te bekennen en ook haar familie was uit het zicht. Ze liepen achter de groep aan en voor hen keek er niemand achterom.

Laat haar maar gewoon haar gang gaan. Zolang jij niks doet, is er ook niks aan de hand.

En dus keek Stijn gewillig toe hoe Caro grijnzend haar broekje en string al lopend vooruit duwde met haar duimen. Het zonlicht viel in haar blanke schoot en toonde hem de binnenkant van haar witte string. Aan weerszijden bewogen haar volle dijen onverstoord door, maar Stijn had alleen oog voor wat zich ertussen afspeelde. Haar gladde, ronde schaambeen strekte zich uit ogenschijnlijk tot onderaan haar lijf, waar het simpelweg ophield te bestaan zonder ook maar een teken van schaamlippen. Toen, met een hoorbare klap, liet ze de band los en was ze al weer bedekt.

“Zie je nou wel?” zei ze alleen en liep naar voren, weg van hem.

Hij keek haar na, en naar de manier waarop haar eigenwijze billen onder haar broekje vandaan kwamen, maar in zijn gedachten bestond alleen die schone, witte venusheuvel. Caro verdween uit het zicht en niet lang daarna kwam Irma ook terug.

“Weet je wat Antoine vertelde? Dat hier in de Middeleeuwen een kloosterorde zat die voor de armen zorgde. Toen zijn ze meegegaan op kruistocht en nooit meer teruggekomen.”

“Goh, nooit geweten,” antwoordde hij en glimlachte naar haar.

Toen ze hem net als Caro plagend in zijn zij porde, kon hij niet anders dan de twee weer met elkaar vergelijken. Haar lange, hoekige lichaam zonder rondingen, haar kleine boezem die altijd goed bedekt werd door een stevige bh, haar gespierde benen. Ze merkte dat hij naar haar keek en bloosde.

Vanavond verwen je haar, Stijn. Je ziet toch hoe graag ze het wil?

“Et voilà, le cascade,” klonk het plotseling.

Voor hen, geflankeerd door een imposante rotspartij en dichte begroeiing, stortte een tientallen meters hoge muur van water onafgebroken in een kalm, azuurblauw meertje. Irma zuchtte bewonderend en Stijn voelde hoe ze zijn hand vastpakte.

Ondanks alles wil ze je nog steeds, Stijn.

“Wat prachtig,” zei hij tegen haar en ze kneep instemmend in zijn hand.

De groep verspreidde zich langs het meertje onder de waterval. Sommige mensen liepen er omheen om foto’s te maken, andere gingen in het gras zitten om in stilte te genieten van het uitzicht. Enkele mensen kleedden zich om en gingen het water in. Irma en hij gingen bij de waterkant zitten en deelden een mueslireep. Stijn keek behoedzaam om zich heen, maar kon Caro en haar familie nergens meer zien.

“Als je ook wilt zwemmen, dan is dat prima hoor,” zei Irma. “Ik wacht hier wel.”

Het water zag er inderdaad aanlokkelijk uit en bovendien droeg Stijn al die tijd al zijn lange zwembroek.

“Vind je het echt niet erg als ik er heel even in ga?”

“Nee, ga maar. Ik kijk wel vanaf hier.”

En dus trok hij zijn schoenen en shirt uit en liep het ondiepe meertje in. Het water was kouder dan hij gedacht had en hij voelde zijn lichaam even rillen toen hij kopje-onder ging aan de voet van de waterval. Een dikke, koele mist hing om zijn hoofd, maar toch wist hij direct wat er aan de hand was, toen hij drie kleine gestalten aan de waterkant zag. Drie meisjes die giechelend tot hun knieën in het water stonden. Geen van hen had er kennelijk aan gedacht om zwemkleding mee te nemen of aan te trekken, want ze droegen elk slechts hun ondergoed. De middelste van de drie, de bruinste en de luidruchtigste, was zonder twijfel Caro.

Weet ze dat ik hier ben? Komt ze mijn kant op?

Luid gillend spatten de meisjes elkaar nat en lieten zich één voor één onderdompelen in het koude water. Caro had haar blonde haren opgestoken en hield tijdens het zwemmen haar eigenwijze hoofd ver boven het water. Op een ondiepe plek in het meer, waar het water slechts tot hun middel kwam, bewonderden de meisjes de waterval en begonnen wat te kletsen. Het waren stuk voor stuk mooie meisjes, de één was lang en slank en oogde als een atlete, de ander was donker en rondborstig als een exotisch model, maar Stijn had enkel oog voor het meisje in het midden. Haar mollige, bruine armen en buikje glansden in de zon en het korte, witte hemdje plakte om haar bovenlijf en haar borsten, die uit elkaar wezen en langwerpiger van vorm waren dan hij verwacht had. Door de dunne stof was net te zien dat haar tepels slechts iets donkerder waren dan haar huid. Ze waren opvallend groot en door het koude water prikten twee kleine puntjes door het natte katoen. Caro lachte om een grappige opmerking en haar borsten veerden op.

Ik moet hier weg, voordat ze mijn kant op komen.

Stijn zwom langs de rotswand naar de oever en liep vandaar terug naar Irma. De meisjes leken hem niet opgemerkt te hebben.

“Was het lekker?” vroeg Irma en reikte hem een handdoek aan.

“Heerlijk,” zei hij en ging zitten.

Caro en haar vriendinnen zwommen nu richting de waterval en Stijn was blij dat hij daar weg was. Hij moest en zou het meisje vanaf nu vermijden.

Een paar minuten lang genoot hij met zijn ogen dicht van de monotone ruis van het water dat omlaag stortte en van de bijtende zon op zijn huid, tot hij opnieuw gegiechel hoorde.

“Nou, zo te zien is het gedaan met de rust,” zei Irma en toen Stijn knipperend met zijn ogen wende aan het daglicht, zag hij de drie meisjes naderen. Ze kwamen hun kant op gelopen.

“Ach, nee hè?” klaagde Irma. “Ze komen toch niet naast ons zitten?”

9

Stijn overwoog zich te excuseren en voor een paar minuten te verdwijnen om zogenaamd te gaan plassen of iets dergelijks, maar hij kon zich er niet meer toe zetten toen Caro eenmaal het water uit kwam. Ze liep recht op hem af, maar was in gesprek met het meisje links van haar. Als ze hem aangekeken had, dan had hij snel zijn blik afgewend, maar nu… nu kon hij het simpelweg niet laten om haar van top tot teen te bewonderen.

Bij elke stap schoven haar stevige, natte dijen langs elkaar. Ze waren bruin en vol en Stijn wist zeker dat ze verkoelend zouden aanvoelen als hij ze nu kon aanraken, net als haar buikje en haar armen. Caro liep langzaam en behoedzaam, maar toch wiegden haar borsten heen en weer bij elke stap die ze zette. Het dunne, doorweekte hemdje plakte om ze heen en kon weinig doen om ze op hun plek te houden. Ze waren vrij smal en oogden daarom lang, waardoor ze hem deden denken aan rijpe peertjes op een nazomerdag, schommelend aan een dikke tak, wachtend om geplukt te worden.

Ze weet precies wat ze me aandoet. En ze geniet ervan.

De kwelling werd alsmaar intenser naarmate Caro naderde en hem bleef negeren. Zijn ogen waren nu gericht op haar heupen, die net iets smaller waren dan haar middel en haar dijen. De schaarse, natte stof van haar witte string zat om haar heupen geklemd en begroef zich in haar huid, die hier en daar wit was nu ze geen bikinibroekje droeg. Met ingehouden adem keek Stijn naar de manier waarop het natte, witte katoen zich om de ronde vormen van haar gladde venusheuvel vormde, die eindeloos omlaag leek door te lopen en gepijnigd zag Stijn nu dan toch dat deze ergens op moest houden. Vlak eronder, maar net boven de plek waar haar bruine dijen langs elkaar gleden, zat de natte stof als gegoten om twee smalle, samengedrukte schaamlippen. Ze bewogen mee op het ritme van haar voetstappen, maar raakten nooit haar bovenbenen en weken nooit van elkaars zijde.

“Hoi,” zei Caro zonder om te kijken en ging op nog geen twee meter afstand van hem zitten op het gras.

Irma zei iets terug, maar Stijn kon niet meer dan een grimas voortbrengen. De andere meisjes gingen iets verder van hen af zitten en als Stijn opzij keek, dan zag hij Caro van de zijkant, zittend in de zon met haar armen om haar opgetrokken benen. Irma zuchtte, duidelijk geïrriteerd door de nabijheid van de kwebbelende meisjes. Hij keek haar aan en fronste instemmend, maar gluurde toen toch weer opzij.

Caro had haar hoofd van hem afgewend, pratend met haar buurvrouw. Haar armen lagen om haar benen gevouwen en duwden ze tegen haar lijf. De waterval raasde in de verte door, terwijl Stijn keek hoe haar borsten samengedrukt werden tegen haar borstkas, net zoals eerder tijdens het zonnen. Een misselijkmakende spanning trok door zijn lichaam, die alleen meer sterker werd naarmate zijn blik afdaalde. De witte string liet haar ronde bovenbenen en billen onbedekt en zodoende keek Stijn van de zijkant naar haar gebruinde huid die overging in wit ter hoogte van haar heup. Ervoor, onder haar opgetrokken knieën en tussen haar druipende dijen, stak een witte bolling eigenwijs vooruit.

Doet ze dit met opzet? Weet ze wel dat iedereen kan kijken naar haar… naar haar…

De verontwaardigde gedachtestroom droogde op toen hij zijn blik vestigde op het doorweekte katoen tussen haar benen. Het plakte om haar glooiende venusheuvel tot deze vlak boven de grond overging in twee smalle, door transparante stof omvatte lippen. Als het tuitje van melkpak priemden ze door het katoen naar voren. Anders dan de solide ronding van haar schaambeen, oogden haar lippen kwetsbaar en zacht. Stijn stelde zich voor hoe zijn vingertoppen er langs streken en hoe ze voor hem zouden wijken als hij één vinger ertussen drukte.

Of hoe mijn mond zich om die delicate lipjes zou sluiten en langzaam het vocht uit dat natte broekje zou zuigen.

Een schaterlach van het meisje naast Caro trok hem uit zijn concentratie, terug naar het hier en nu. Irma zat nog altijd met gesloten ogen te genieten van de zon. Stijn staarde verward naar de waterval en voelde hoe zijn harde pik langs de binnenkant van zijn dij omhoog gekropen was.

Met zo’n paal in mijn zwembroek kan ik al helemaal niet meer weg lopen. Ik zal deze kwelling moeten uitzitten.  

Minutenlang was Stijn alleen in zijn wanhoop tot de gids hem uit zijn lijden verloste. Het was tijd om te gaan wandelen en de meisjes stonden op om zich weer om te kleden.

“Wat gaat de tijd soms snel hè?” verzuchtte Irma. “Voor mijn gevoel zitten we hier nog maar net.”

10

Het was begonnen te regenen, maar het koelde niet af. In de duisternis, luisterend naar het trommelen van de druppels op het tentzeil, staarde Stijn diep in het niets boven zijn hoofd. Hoewel hij de deken al een uur geleden van zich af geworpen had, plakte de benauwde hitte nog altijd om zijn lijf als vershoudfolie om een warm kliekje. Naast hem lag Irma vreedzaam op haar rug, maar ze ademde licht en hij vroeg zich af of ze wel sliep.

Misschien ligt ze net als jij haar zonden te overdenken. Misschien heeft zij net zo’n obsessie als jij. Met die Franse gids van vanmiddag bijvoorbeeld, of die proleet met dat petje van hiernaast. Hebben we toch nog iets gemeen.

In het donker zag hij enkel vormen, geen details. Irma was naakt, maar de deken bedekte haar onderlichaam nog. Haar bovenlijf was slank en pezig en ze had vrij brede schouders. Haar kleine, duistere borsten lagen uitgespreid over haar borstkas met haar ovale, donkere tepels als twee zwarte inktvlekken. Stijn dacht weer even aan Caro, aan haar doorweekte, witte hemdje en de contouren van haar tepels die er doorheen schenen. Net als die van Irma waren ze groot en rond, ook al waren ze niet zo donker. Toch wond de vergelijking hem op. Hij dacht aan vroeger, toen ze nog studeerden en op zijn piepkleine kamertje de liefde bedreven op zijn oude, half doorgezakte bed.

Dat was voordat ik je verwaarloosde en in de steek liet. Ik was nog vol met energie en levenslust. Jij was nog jong, onhandig, grappig, zacht, optimistisch. Je vertrouwde me nog.

Hij ging op zijn zij liggen en legde zijn hand op haar borst. Irma opende haar ogen maar zei niets. Zijn vingers speelden met haar klamme, warme borst, die zacht en ongrijpbaar was als een kleine waterballon. Toen liet hij zijn hand omlaag glijden over haar buik en schoof de deken omlaag. Haar weelderige, donkere schaamhaar prijkte tussen haar hoekige heupen als een doornenstruik in de woestijn. Zijn vingertoppen woelden zich een weg omlaag door de stugge krulletjes tot zij tussen haar dijen belandden, waar ze bijna koortsachtig warm aanvoelde. Irma zuchtte toen zijn middelvinger tussen haar lippen verdween in een vochtige, bijna kokend hete omhelzing.

Ze wil zo graag.

Terwijl zijn wijsvinger zich bij zijn middelvinger voegde tussen haar warme lippen en zij zich al strelend steeds dieper in haar schoot begroeven, dacht Stijn aan Caro en aan haar kleine, dunne lippen.

Zouden daar ook twee vingers tussen passen? Zouden die ook overkoken van opgespaarde lust?

Toen zijn erectie tegen haar dij begonnen te drukken, nam ze hem in haar hand en masseerde hem tot hij niet harder meer kon worden. Voorzichtig, alsof Stijn ieder moment van gedachten kon veranderen, trok ze hem naar zich toe en spreidde haar benen. Met zijn lichaam op het hare begeleidde ze zijn stijve lid moeiteloos bij haar naar binnen en begonnen ze als één te bewegen, alsof ze dit elke dag deden.

Waarom hebben we hier zo lang mee gewacht? Zij wilde wel, maar waarom jij dan niet?

Zoals altijd tijdens het vrijen, was Irma stil, maar ze genoot zichtbaar. Haar vingers knepen aanmoedigend in zijn billen ze ademde door haar mond met korte schokjes. Stijn keek naar haar borsten en hoe ze weerloos over haar borstkas schoven, elke keer dat hij zich in haar stootte.

Zou Caro weten hoe dit is? Hoeveel kerels zou zij al gehad hebben in haar korte leven? Of zou ze nog maagd zijn en mannen alleen maar gek maken, zonder dat ze haar ooit konden hebben?

Denken aan Caro maakte hem geil en boos tegelijk. Hij tilde Irma’s linkerbeen op en legde het over zijn schouder, zodat hij nog dieper in haar kon stoten. Zijn tempo werd hoger en Irma begon te hijgen, maar ze liet hem zijn gang gaan.

Caro is vast niet zo passief als Irma, zij zou vast zelf het initiatief nemen. En ze is vast ook niet zo wijd als Irma, maar zo strak dat je er maar voor de helft in kunt.

“Schat…” fluisterde Irma, maar Stijn hoorde het niet. Hij keek gefascineerd naar haar borsten, die wild heen en weer schudden onder hem. “… je doet me pijn.”

Kreunend kwam Stijn klaar met zijn hand in Irma’s knieholte en in zijn hoofd Caro’s ontblote, witte venusheuvel waar maar geen einde aan leek te komen. De donkere, benauwde tent kwam plotseling terug alsof iemand een blinddoek van hem weg trok en hij zag hoe Irma zich van hem losmaakte en op haar zij ging liggen, met haar rug naar hem toe.

“Je doet me pijn.”

Wat ben je toch een klootzak, Stijn.

11

Een koele, vochtige waas hing over het landschap toen Stijn de volgende ochtend al vroeg voor de tent zat te staren in de verte.

Je hebt het opnieuw verkloot, Stijn. Maak dit maar eens goed.

Irma was alweer vertrokken. Naar het marktje, had ze gezegd, maar hij wist dat het daar nog te vroeg voor was. Ze wilde simpelweg even bij hem uit de buurt zijn en hij kon haar geen ongelijk geven. Ook bij de buren was het stil. Kennelijk was deze camping hen niet goed bevallen of misschien hadden zij ook ruzie onderling, want in stilte brak Pascal de voortent af, terwijl Jayden en Caro verveeld toekeken. Wendy was eerder weggelopen, waarschijnlijk naar de receptie.

Waren ze maar een dag eerder vertrokken, dan was het vast goed gekomen tussen Irma en mij. Waren ze hier maar nooit komen staan met hun vervloekte dochter.

Toen Wendy terug kwam, lieten ze de caravan tot zijn verbazing staan, maar vertrokken met de auto. Iedereen, behalve Caro. Zij bleef mokkend achter, alsof de rest van het gezin iets leuks ging doen en zij voor straf moest achterblijven. Haar tentje had ze ook nog niet ingepakt, dus ze leek geen haast te hebben. Nerveus hield Stijn haar in de gaten, maar ze leek vandaag geen oog voor hem te hebben.

Heeft ze straf gekregen van haar ouders? Hebben ze soms door wat ze voor streken uithaalt met mannen?

Stijn besloot het deze keer niet af te wachten en stond op. Hij klapte zijn stoeltje in en nam het mee de tent in, waar hij het weer uitklapte en er op ging zitten om ongestoord te kunnen lezen.

Nog even en ze is weg. Dan is deze nachtmerrie voorbij.

Er ging zeker een half uur voorbij en een serene rust had zich van hem meester gemaakt nu Irma én Caro beide uit zijn buurt waren, toen hij voetstappen hoorde voor de tent en iemand de rits van de tent begon te openen.

Wat is ze vroeg terug. Is ze toch niet meer boos op me? Misschien kan ik het nog wel goed maken als ik haar nu…

Een kleine, blonde gestalte in een felgroen jurkje verscheen in de opening. Zonder hem aan te kijken en zonder iets te zeggen, liep ze de tent in en ging tegenover hem op de koelbox zitten met haar handen op haar gesloten knieën. Ze had zich opgemaakt en ze droeg haar grote oorringen weer. Het losse, groene jurkje kwam tot halverwege haar bovenbenen en had een diepe hals, die haar gebruinde hals en borstbeen onbedekt liet. Nu pas keek ze hem aan met haar kleine kraalogen. Zelfverzekerd, nonchalant en bovenal uitdagend. Geen van beide zeiden ze iets.

Durft ze niet of wil ze niet? Als ze wacht tot ik de eerste zet doe, dan kan ze lang wachten, want ik laat me niet meer voor haar karretje spannen.

De zon was inmiddels weer gaan schijnen en het werd warm in de tent. Een straal licht viel door de tentopening naar binnen, omdat Caro die niet achter haar dicht had geritst. Het witte licht brandde op zijn been.

Ze kan daar zitten tot ze een ons weegt.

Het was Caro die als eerste bewoog. Stijn bleef ongeroerd en met een vreemd gevoel van ontspanning zitten, terwijl zij haar handen van haar knieën haalde en ze achter zich op de koelbox plantte. Zo achterover leunend, met haar ogen nog steeds op de zijne gericht, maakte ze plotseling een volwassen indruk en het viel Stijn op dat de ruime stof van haar jurkje nu niet meer voor haar uit hing, maar losjes op haar bovenlijf rustte. Hij vroeg zich af of ze er wel iets onder droeg, want nu de dunne stof over haar borsten lag gedrapeerd, was het duidelijk dat ze iets uit elkaar neigden, ook al bleven ze nog altijd trots omhoog wijzen. Als ze gefrustreerd was door zijn ogenschijnlijke onverzettelijkheid, dan liet ze daar niks van merken, want ze bleef hem aanstaren. Een paar minuten gingen voorbij, voordat Caro de volgende stap zette. Haar benen, die ze al die tijd bij elkaar gehouden had, gingen langzaam uiteen tot ze met gespreide benen voor hem zat en toonden haar kruis, dat bedekt werd door rood kant. Caro glimlachte voor het eerst naar hem, maar hij vertrok geen spier.

Je gaat je gang maar. Mij krijg je niet meer gek.

Maar ze gaf zich nog niet gewonnen. Toen Caro met één hand haar linkerschouder begon te ontbloten, begon Stijn plotseling hevig te zweten.

12

Het was beklemmend warm geworden om hem heen en de muffe tentlucht begon hem tegen te staan, maar de kleine stroompjes zweet die langs zijn nek kropen, hadden een andere oorzaak. Tergend langzaam trok Caro de groene stof van haar jurkje eerst langs de ene schouder omlaag, wachtte even, en vervolgens langs de andere, maar toen ze haar hand weer achter haar rug plaatste, waren haar borsten nog net gekmakend bedekt. Waar de diepbruine huid onder haar hals ophield, zag Stijn nu het bleke begin van haar parmantige borsten, maar alsof de dunne stof erachter bleef haken, bleven haar tepels verborgen. Met een kokette blik keek Caro even omlaag naar haar boezem, om hem vervolgens weer onverminderd aan te staren.

Je kunt dit, Stijn. Je bent sterker dan dit meisje.

Opnieuw verstreken er een paar minuten en Stijn voelde een vlaag van genoegdoening door zijn aderen koersen, toen Caro haar gezicht heel even vertrok en het oogcontact verloor.

Beseft ze dat ze het niet kan winnen? Beginnen haar armen pijn te doen van het leunen?

Maar ze herpakte zich al snel en keek hem weer brutaal aan. Langzaam richtte ze haar bovenlijf op en legde haar handen op haar nog altijd gespreide benen.

Ze gaat toch niet echt…

Het was maar een kleine verandering van achteroverleunen naar rechtop zitten, maar het was genoeg. De losse stof van haar jurkje gleed omlaag en verzamelde zich boven haar schoot. Met een triomfantelijke glimlach herkende Caro de wanhoop in zijn gezicht, toen hij de controle over zijn blik verloor en hij hulpeloos staarde naar de strook van witte huid tussen haar bruine buik en borstbeen. Als rijpe mango’s of papaja’s sierden haar borsten haar bovenlijf, ferm en langwerpig. Ze waren stevig, maar hingen iets omlaag. Ze waren vol, maar werden smaller richting de punt. Ze waren parmantig, maar wezen iets opzij.

Je bent nog niet verslagen, Stijn. Verman je! Verzet je!

Als het hierbij gebleven was, dan had Stijn nog een kans gemaakt, maar wat hem uiteindelijk de das omdeed was iets heel simpels. Hij werd week van binnen en een absurde oerdrift kwam in hem op toen hij haar tepels zag. Ze waren opvallend groot en bedekten misschien wel een kwart van haar borsten, maar ze hadden ook een buitengewone kleur, donkerder dan de huid eromheen en lichter dan haar gebruinde huid. Het was een warme, uitnodigende perzikkleur die bovendien een lichte glans leek te hebben.

Verscheurd door lust en zelfhaat kwam Stijn overeind uit zijn stoel, maar zijn knieën konden zijn gewicht niet meer dragen en hij zakte ineen op het tentzeil. Geknield keek hij omhoog naar Caro die hem zelfvoldaan en spottend aankeek, maar het kon hem niet meer schelen en hij richtte zijn ogen weer op haar borsten. Als langwerpige, tropische vruchten wachtten ze op hem met hun grote, glanzende tepels die er uit zagen als ze elk moment konden openbarsten.

Gebroken en geknecht boog Stijn zich voorover en nam ze in zijn handen. Ze waren zachter dan ze eruit zagen en toen hij in ze kneep, vormden haar borsten zich even naar zijn handen, maar namen daarna direct weer hun oude, stevige vorm aan. Caro zei niets en hij keek haar niet meer aan, maar Stijn wist dat ze triomfantelijk op hem neer keek, als een middeleeuwse koningin tegenover een verslagen barbaar.

Het kan me niet meer schelen wat ze van me denkt. Straks is ze weg en zie ik haar nooit meer. Als ze me wil vernederen, dan doet ze dat maar.

Caro leunde opnieuw uitnodigend achterover. Zonder nog te twijfelen, kneep Stijn in haar rechterborst, waardoor hij nog langer van vorm werd, en hij boog zich voorover. Haar grote, glanzende tepel, die nu werkelijk leek te gaan barsten onder de druk, verdween uit zijn zicht toen hij hem gulzig in zijn mond nam. Een drang om er venijnig in te bijten, kwam in hem op, maar in plaats daarvan zoog hij haar tepel dieper zijn mond in. De smaak stelde hem licht teleur, niet zoet en sappig als een abrikoos, maar zoutig met een vleugje bodylotion. Toch liet hij zijn tong gretig over haar gladde tepelhof strijken en voelde hoe in het midden een bescheiden bobbeltje begon te ontstaan.

Toen hij haar borst langzaam uit zijn mond liet glijden, en voelde hoe het stijve puntje van haar tepel tussen zijn lippen hing, hoorde hij een geluid dat klonk als harde voorwerpen die neervielen op een zachte ondergrond.

Voor het eerst keek hij omhoog en zag dat Caro uitdrukkingloos opzij keek, in de richting van de tentopening. Toen pas, met haar tepel nog tegen zijn lippen gedrukt, keek hij om en zag hij hoe Irma, net zo uitdrukkingloos naar hem stond te kijken, met het daglicht in haar rug. In haar hand had ze een hengsel van haar boodschappentas, maar het ander was uit haar greep gegleden, waardoor een vijftal sinaasappels zich rond haar voeten verzameld had. Er ging misschien een seconde voorbij en voordat Stijn zijn schok te boven was, draaide Irma zich om en liep weg, zonder iets te zeggen, zonder uitdrukking op haar gezicht, zonder de sinaasappels.

Nu hij begon te beseffen wat er gebeurd was, keek Stijn opnieuw naar de borst in zijn hand, die glom van zijn speeksel, en vervolgens omhoog naar Caro, die zijn blik ontweek. Ze maakte zich van hem los en trok haar jurkje weer omhoog. Zonder nog een woord aan hem vuil te maken liep ook zij van hem weg.

Stijn knipperde met zijn ogen tegen het felle zonlicht dat de tent in viel, geknield op het plastic zeil met voor hem een kale, zoemende koelbox. Hij was niet bang, verdrietig of gekwetst. Hij was alleen verwonderd.

Heb ik één van de twee ooit echt gewild? Heb ik ooit echt een keuze gehad of is alles van het begin af aan gegaan zoals het moest gaan?

Vijf sinaasappels in het gras waren het enige wat hij nog had.

EINDE

Alle werken van: Casper

Fijn verhaal 
+2

Reacties  

Kan Stijn zich beheersen of niet? En hoever gaat Caro met uitdagen? De spanning loopt op tot de allerlaatste regels. Leest als een thriller. Briljant!