Luna (1)

Informatie
Geschreven door Borrie70
Geplaatst op 18 november 2020
Hoofdcategorie Leeftijdsverschil | Tieners
Aantal reacties: geen
2461 woorden | Leestijd 13 minuten

 

Vorige maand was het allemaal begonnen. Het was hoogzomer en de vakantietijd naderde, maar niet voor mij. Mijn baas, die de afdeling uit kostenoverwegingen zo beperkt mogelijk bemande, had weer eens een project verzonnen en aangezien ik als de senior medewerker van het team werd beschouwd, was de eer op mij gevallen om het project te leiden. De afdeling bestond uit acht man en alle acht hadden vrouw en kinderen en vonden dat zij altijd recht hadden op vakantie in het hoogseizoen, omdat hun kroost nu eenmaal ook vrij was van school. Daardoor zat ik meestal of al in mei/juni ergens te blauwbekken of pas in september/oktober ergens weg te spoelen van de regen. In de aantrekkelijke warme zomermaanden was de afdeling dus vaak minder dan de helft bemand en aangezien mijn manager een vakantie geen grond zag om projecten uit te stellen, kwam het meeste werk op mijn schouders te liggen. Op zich niet erg, want door mijn senioriteit, ik was met mijn 42 jaar ruim de oudste van het stel, en ervaring was ik altijd wel in staat om het grotere geheel te blijven overzien, in tegenstelling tot menig mede-teamlid, die beschikten over, laten we zeggen, iets minder vaardigheden. Maar goed, dit verhaal gaat niet over mijn werk, maar het gaf wel aan dat ik behoorlijk in de rats zat en soms wat tijd nam om mij weer een beetje op te laden en deed dit bij voorkeur op dagen dat mijn manager de hele dag op het hoofdkantoor was om belangrijk te zijn en dus ook op die bewuste woensdagmiddag, waarin ik haar voor het eerst heb gezien.

Ik was met de fiets naar de rivier gereden, waaraan ons stadje lag en vond een lekker rustig plekje in de schaduw van een eenzame boom, die aan het begin van de krib stond. Uit mijn tas haalde ik een fles frisdrank, mijn lunchtrommel met twee boterhammen en een plaid, waarop ik ging zitten. Zachtjes mijmerend over mijn leven staarde ik over de rivier en bekeek met veel interesse de vrachtschepen die voorbij voeren en met plezier de plezierjachten en zeker als er mooie vrouwen op dek lagen te zonnen. Soms zwaaide ik naar de dames. Meestal reageerden ze niet, maar soms ook wel en dan voelde ik me leuk. Simpele pleziertjes kunnen soms erg prettig zijn.

Terwijl ik zo zat te genieten van de rust, werd deze verstoord door een groepje jongeren, die iets verderop met hun brommertjes door de wei kwamen aanrijden. Verstoord keek ik in de richting van het lawaai en zag een viertal brommers met op elk van hen een stelletje, bestaande uit een jongen en een meisje. Gelukkig zetten ze de motor uit en kwamen ze voor het strandje dat zich daar gevormd had door de stroming van de rivier. Hoewel het motorgeronk gedoofd was, bleef het onrustig in dat groepje en ik keek dan ook regelmatig hun kant op en begon me een beetje te ergeren. Al snel echter besefte ik me dat ik me vooral ergerde aan het verstoren van de stilte, die ik voor mezelf had uitgezocht en ach, ik was toch ook jong geweest en heb lol gemaakt met mijn vriendjes. Toen ik me dat had gerealiseerd zag het groepje in een ander licht en begon ze met wat meer aandacht te observeren. Het waren vooral opgeschoten knullen, pubers van een jaar of 16-17, die met hun gedrag de meiden probeerden te imponeren. Een beetje onbehoorlijk begon ik ze te vergelijken met een apenrots, zoals ik die ooit een keer op Gibraltar gezien had. Ik zat op nog geen vijftig meter van hen, maar door de beschutting van de schaduw en een paar lage struikjes had niemand mij nog zien zitten, zodat ik rustig mijn observatie kon voortzetten.

Een van het groepje genoot mijn bijzondere aandacht. Dit was een meisje die, nadat ik het een tijdje had zitten bekijken, eigenlijk een beetje uit de toon viel. De drie andere meiden waren van het populaire type met een lekker lijf, goed verzorgde haren en een tikje brutaal in woord en gedrag, maar dit meisje leek jonger, tengerder en daarmee ook kwetsbaarder. Ze had schitterend lang rood haar, dat in brand leek te staan in het licht van de zon en een heel fijne blanke, haast witte huid, die zo kenmerkend is voor roodharigen. Ze was slank, zoals gezegd een beetje tenger en had, voor zover ik kon zien, kleine borstjes, maar wel een mooi rond kontje boven een stel lange slanke benen.

Ze bleef ook een beetje achteraf en mengde zich niet in het gestoei van de rest, terwijl de jongen waarmee ze aan was komen zetten, probeerde haar mee te krijgen. Zeker toen al snel menig kledingstuk verdween en de andere meiden al topless rondliepen, iets dat ik zeer kon waarderen overigens, bleef zij in haar zomerjurkje aan de rand zitten waar het gras overging in het zand van het strandje. Pas toen er gezwommen ging worden en iedereen al spetterend en joelend in het water lag, trok het meisje haar jurkje uit en kwam een degelijke bikini tevoorschijn. Ze liep het water in en aan de manier waarop ze eerst voorzichtig met haar voet de temperatuur aftastte, leek ze wel een jonge godin, die zo uit een zeventiende-eeuws schilderij had kunnen stappen.

Eenmaal gewend aan het water dook ze kopje onder en kwam even later weer boven water, waar ze rustig tussen de kribben bleef zwemmen, met haar knalrode hoofd als een baken boven water gestoken. Dit duurde een half uurtje en toen kozen ze de kant weer op om te gaan liggen zonnen. Het roodharige meisje kwam bij de groep liggen, maar net op iets meer afstand van de jongen, waarmee ze was gekomen dan de andere drie stelletjes. Twee van die stelletjes lagen overigens al snel met elkaar te zoenen en te vrijen, terwijl het derde rustig zaten te praten en te roken.

Ik had ook wel weer zin in een sigaret, maar durfde er geen op te steken uit angst om mijn beschutte positie aan hen te verraden.

De jongen, ik zal hem voor het gemak even haar vriendje noemen, zat intussen met zijn handen een beetje in de richting van het roodharige meisje, maar die liet duidelijk blijken daar niet van gediend te zijn. Uit voorzorg en om hem niet verder in verleiding te brengen trok ze zelfs haar jurkje weer aan, waarop de jongen nogal chagrijnig ging liggen en bleef kijken naar de twee stelletjes, die duidelijk zin hadden in meer dan alleen maar zoenen. Het was dan ook geen verbazing dat die twee stellen als eerste hun spullen pakten en op hun brommers ervandoor gingen. Het stel dat eerst nog rustig aan het roken was, begonnen zich nu te bemoeien met het stel van het roodharige meisje en ik merkte dat de sfeer langzaam grimmiger werd. Het meisje ging nu met opgetrokken knieën zitten, sloeg haar arm beschermend om haar benen en leek nu meer op opgejaagd wild, dan op een meisje dat leuk met vriendjes naar het strandje was gegaan.

Het vriendje begon, aangemoedigd door zijn vrienden, weer wat handtastelijker te worden en ik voelde gewoon haar angsten. Hij plukte aan haar jurkje en probeerde haar kont te raken, maar ze sloeg zijn handen weg, waarop hij kwaad werd en haar een tik gaf. Misschien niet heel hard, maar hard of onverwachts genoeg om het meisje achterover op het zand te lasten belanden. Het vriendje zag zijn kans schoon en pakte haar benen, althans dat was de bedoeling, maar zij trapte wild met haar benen en ook het vriendje viel nu achterover in het zand en begon hard te vloeken. Hij kwam dreigend voor haar staan en op dat moment vergat ik alles, stond op, maakte me extra groot en breed en riep met een zo diep mogelijke stem: “Hey! Doe eens een beetje normaal ja!”

Het groepje schrok en keek met open mond in mijn richting. Heel even leek het erop dat ze in hun bravoure naar me toe zouden komen, maar ik zette de eerste stappen en met een bonkend hart en rillingen van een zeker bang gevoel kwam ik op het groepje af. Nu ben ik geen kleerkast, type sportschool, maar met mijn 1m90 en fors postuur, waarbij ik mijn iets te dikke buik zoveel mogelijk inhield om het iets te laten lijken, leek ik inderdaad een beer van een vent en waar ik op hoopte gebeurde gelukkig. De jongens bleken laffer te zijn dan dat ze zich voordeden en als een stel hazen sprongen ze naar hun brommer, gevolgd door het andere meisje, die in haar gemeenheid nog wel het roodharige meisje nog een keer tegen de grond werkte. Zodra het meisje achterop zat, spoten ze in een noodvaart weg, het roodharige meisje huilend achterlatend op het nu lege strandje. Ik liet mijn imposante postuur weer los en kwam rustig op het meisje af, dat bang in mijn richting keek met de mooiste heldergroene ogen, die ik ooit gezien had.

“Doe maar rustig aan meisje, ik bedoel het goed. Ik kon het gewoon niet aanzien hoe zij jou behandelden. Gaat het een beetje met je?”

Het meisje knikte verlegen en trok haar jurkje zo ver mogelijk over haar blote benen. Ze rilde en ik maakte me zorgen om haar. Ik bekeek haar nu ook uitgebreid zonder te staren en zag dat ze vermoedelijk nog niet eens zestien was met nog echt kinderlijke vormen, al stonden haar borstjes haar wel heel lief en haar kontje mocht er al zijn. Ze had heel kleine sproetjes om haar neus en sproeten op haar blote schouders en ze zag er extreem lief uit. Ik zag naast haar blote voetjes een paar sandaaltjes liggen en bedacht gelijk dat ze daar niet makkelijk mee thuis zou komen. “Ik geloof dat ik jouw vervoer heb weg gejaagd.” Zei ik zachtjes. “Niet dat ik daarvoor wil excuseren, want ik geloof niet dat die jongen goed voor je is, maar ik kan je wel aanbieden bij me achterop de fiets te komen. Dan breng ik je wel naar huis. Durf je dat?”

Het meisje haalde aarzelend haar schouders op, deed haar sandaaltjes aan, bekeek de afstand naar de dijk en slaakte een diepe zucht van ellende. Ik voelde heel veel medelijden met het kind en vervolgde: “Ik besef me dat ik een vreemde man voor je bent, maar ik bedoel het goed hoor. Ik wil anders ook wel iemand voor je bellen, die je kan ophalen. Ik woon niet ver hier vandaan. Zal ik dat dan maar doen?”

Weer een diepe zucht en haar trieste blik deed mijn hart breken voor haar. Ze schudde haar hoofd en zei eindelijk met haar lief klinkende stem: “Er is niemand die u kunt bellen meneer. Mijn ouders werken allemaal nog.”
“Ik begrijp het. Ik begrijp ook dat je me nog niet vertrouwt, maar ik heb er moeite mee om je nu alleen te laten. Weet je wat? Ik pak mijn spullen en fiets en dan gaan we gewoon op pad. Ik loop voor je uit en jij volgt me op de afstand die jij prettig vindt en dan zien we wel hoe het gaat.”

Het meisje knikte opgelucht en ik rende bijna naar mijn beschutte plekje, propte alles in mijn tas, pakte mijn fiets en wachtte bij het pad tot het meisje er aan kwam. In een rustig tempo liep ik voor haar uit in de richting van de dijk en keek regelmatig om naar het meisje, dat zichtbaar moeite had met het oneffen pad in haar sandaaltjes. Bovenaan de dijk wachtte ik geduldig tot ze ook boven was en reikte zelfs mijn hand om de laatste meter makkelijker te maken. Ze nam mijn hand niet aan, maar ik kreeg al wel een dankbaar glimlachje van haar. Op dat moment voelde ik de eerste vlinders in mijn maag wakker worden.

We stonden elkaar even aan te kijken en ik vroeg hoe ver ze nog moest gaan. Ze noemde de wijk, waarin ze woonde en die was helemaal aan de andere kant van het stadje. Niet dat ons stadje zo geweldig groot was, maar het was toch wel een beste wandeling van een uur, althans als je goede wandelschoenen had en die had zij beslist niet. Zij besefte het ook en weer zag ik haar van ellende in elkaar duiken, waarop ik het besluit voor haar nam. Ik haalde de plaid uit mijn tas, vouwde die op en legde hem op de bagagedrager, zodat het een kussentje werd. “Kom maar.” Zei ik zachtjes en sloeg mijn been over het zadel. “Spring achterop, dan breng ik je naar huis, want op die schoentje ga je het niet redden.”
Weer die aarzeling, maar na een tijdje gaf ze zich over aan de situatie en klom op mijn bagagedrager. Haar trillende handen kwamen naar mijn zij voor houvast en in een rustig tempo begon ik te fietsen.

Een zwijgend kwartier later stopte ik op een hoek van twee straten, die ze me had gewezen en ze stapte af. Ik hield bewust mijn twee handen aan mijn stuur en keek het meisje aan. “Red jij je vanaf hier?“ vroeg ik bezorgd en het meisje knikte naar me. “Ja hoor, ik ben nu bijna thuis. Heel erg bedankt meneer. Voor alles.”
“Graag gedaan meid. Ik kon je toch niet aan je lot overlaten? Ik ben allang blij dat je nu veilig bent. Kijk je een beetje uit met die knullen?”
Eindelijk een echte glimlach en ze zei: “Ja echt wel. Volgende keer zal ik zeker niet zo stom zijn. Nogmaals bedankt meneer.”
“Het ga je goed meid. Ga nu maar.”
Ze zwaaide nog even verlegen en ik keek haar na hoe ze een steeg in verdween. Haar jurkje wapperde luchtig om haar benen en haar kontje wiegde bij elke stap die ze zette. Voor ze om de hoek ging, keek ze nog even om en zag me haar nakijken. Weer kreeg ik een glimlach en een klein zwaaitje en toen was ze weg.

Onderweg naar huis stormde het in mijn hoofd. Ik vroeg me af wat er met me aan de hand was. Ik was verdomme toch niet verliefd aan het worden op een jong meisje? Mijn hoofd zei van niet, maar mijn hart dacht er anders over. Telkens weer zag ik haar voor mijn ogen verschijnen. Elke jonge meid, die ik tegenkwam vergeleek ik met haar, het meisje van wie ik niet eens wist hoe ze heette, maar niemand, hoe mooi ze ook was, kon tippen aan het meisje met het lange rode haar en die lieve sproetjes. De hele avond bleef ze door mijn hoofd spoken en het heeft een paar dagen geduurd voor ik weer een beetje logisch kon nadenken.

(wordt vervolgd)

 

Alle verhalen van: Borrie70

Fijn verhaal 
+1

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen