Valentijn, the next generation

Informatie
Geplaatst op 14 februari 2022
Hoofdcategorie Leeftijdsverschil | Tieners
Aantal reacties: geen
448 woorden | Leestijd 3 minuten

Zeker 40 jaar geleden had ik dromen, waarin ik vloog met de visie van een drone, technisch ondersteund door een rugzakje met wentelwiek.

Kan zijn dat voorlezen uit ‘Karlsson van het dak’ aan mijn dochter daar de oorzaak van was.

Ik had dan alleen mijn slaap-tshirtje aan, verwassen en in de droger gekrompen tot mijn navel. Deze dromen waren een hele verbetering, eerder liep ik zo op de Lijnbaan.

Psychologen zullen dat wel kunnen verklaren. Als mensen omhoog keken was het een beeld als een kwal, drijvend in de deining.

Ik had die droom weer. Mijn kleinzoon van nu 16.

We verloren elkaar 3 jaar geleden, toen een wrede twist van het lot ons scheidde en wij geen contact meer konden hebben. Kan er nog niet over denken, laat staan vertellen.

Een maand voordat dat gebeurde waren we in de stad en ik nam hem mee de Leonidas-bonbons-winkel in om voor mijn lief alleen die witte, in een gouden doos, te kopen, Valentijn, toch?

Hij vroeg “Je hebt haar toch al 49 jaar?” en ik legde hem uit dat het vuurtje van liefde altijd brandstof nodig heeft.

“Mag ik oma ook bonbons geven voor valentijnsdag? En Mama?” Ik knikte bemoedigend en hij pakte zijn nog zo nieuwe bankpasje.

“Voor mijn zusje niet, toch? Da’s incest.” Ik glimlachte om mijn zo precieze, regelbewuste autistje.

~***~

In mijn helicopterdroom van drie jaar later zie ik hem zitten op een muurtje bij de haven met een meisje naast hem.

Hij haalt een Twix (zo luid leesbaar is die verpakking zelfs van 20 meter hoogte)  en deelt die met haar. Ze lacht naar hem en ik ben trots op mijn verlegen boy.

Overwint hij zijn contactproblemen?

Het beeld kantelt, ik zie hem fietsen op de nu te kleine fiets, die ik ooit voor hem kocht. De stad in en naar de chocoladewinkel. Hij komt buiten met een gouden kilo-doos, hij is duidelijk wat van plan!

De stad uit, de buitenwijken in racend, fiets tegen de gevel, alle 20 sloten er op en dan aanbellen. Ik voel zijn hartje bonzen.

Dat meisje! Ze lacht en hij geeft haar een jongenskusje op de wang. Zoals bij oma.

Ik vlieg over het huis en inderdaad gaan ze in de veranda zitten. Hij geeft haar de doos uit zijn rugtas en ik zie haar blij opspringen, hem vastpakken en omhelzen.

Ik weet dat hij lichaamscontact moeilijk vindt, maar hij deinst niet terug.

Ik wend me discreet af en laat ze doen, maar als ik later nog eens over vlieg, zie ik de billetjes die ik lang geleden waste, zich spannen en ontspannen.

Hij is in zijn volgende fase, heeft me niet meer nodig, ik heb tranen, maar ben zó blij voor hem.

Alle verhalen van: Desiderius Lustig

Fijn verhaal 
+3

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen