Grenz polizei

Informatie
Geschreven door Miel
Geplaatst op 27 oktober 2020
Hoofdcategorie School | Werk | Vakantie
Aantal reacties: 2
5655 woorden | Leestijd 29 minuten

Tsjechië en Slowakije, nu twee landen, toen nog één.
Als ik me goed herinner was het in 1979 maar dat jaartal is niet zo belangrijk. Ik reisde veel voor mijn werk en bezocht dat land regelmatig.

Voor mij was reizen in die jaren nog steeds een feest en de combinatie werk en reizen was een droom voor iedere jonge man. Mijn contacten bevonden zich in de omgeving van Brno. Ik was er al een keer of vier geweest en telkens per auto van Wenen naar Brno gereden. Een afstand van zo'n honderd kilometer. Geen grote afstand, maar door de gevaren en onzekerheden die je op de oude tweebaansweg tegen kon komen toch altijd goed voor een rit van twee uur of meer. Een en ander was afhankelijk van het aantal schapen dat op de weg verscheen of hoeveel dronken automobilisten er van de weg af reden.  

Het grootste obstakel op de route was ongetwijfeld de grenspost bij Mikulov. De post bestond uit een tweetal lage langwerpige gebouwtjes aan weerszijden van de wegverbreding, die er samen met twee zware betonnen slagbomen voor moesten zorgen dat geen enkel vervoermiddel de overgang zonder toestemming van de grenswachters zou overschrijden.

Lange wachttijden waren aan de orde van de dag of nacht. Niet dat de hoeveelheid verkeer erg groot was maar de grenswachten die daar werkten spreidden de afhandeling van het verkeersaanbod over hun wachtperiode. Het maakte weinig verschil of drie auto ’s stonden te wachten, of zeven. Wachten op afhandeling van de formaliteiten behoorde tot het vaste ritueel. Ik had een hekel aan die overgang, ook al omdat ik er altijd werd afgesnauwd en meermaals gewoon op een pesterige manier aan het lijntje werd gehouden.  

Op drie september verliet ik Enschede en ging op weg naar Brno. Tegen het einde van de middag arriveerde ik zoals altijd bij de grenspost. Oostenrijk verlaten was geen probleem, ik reed door een stukje niemandsland naar de Tsjechische kant van de grens en plaatste mijn gehuurde R16 schuin aan de kant. Uitstappen mocht niet, iedereen moest in de auto blijven want de grenspolitie wilde niet dat mensen, speciaal buitenlanders, op hun akkertje in de omgeving gingen wandelen. Dat wist ik inmiddels dus bleef ik wachten.

Na een half uur verscheen de officier die op die dag buitendienst had, op de wachtplaats om de paspoorten van alle gearriveerde automobilisten in te nemen. Het was mooi weer en ik had mijn raam open gedraaid. Geamuseerd keek ik naar de auto ’s voor mij. De officier van de wacht, een stevig gebouwde vrouw in grauwgrijs uniform gestoken, tikte op het raam van de auto die voor mij stond, terwijl ik haar hoorde snauwen: “Passport”!

Ik kon zien dat de bestuurder een gesprek wilde aangaan. Kennelijk een nieuweling hier aan de grens want toen hij wilde uitstappen duwde ze deur van zijn auto dicht en leunde er tegen aan om de man te beletten uit zijn auto te komen.
“Uitstappen niet toegestaan” hoorde ik haar in onhebbelijk Duits snauwen.
Ik lachte inwendig want ik had die vergissing al enige bezoeken geleden gemaakt. Ze nam het paspoort van de betreffende man in ontvangst en liep naar mijn auto. Ik had mijn paspoort al uit het raam gestoken zodat ze het meteen in ontvangst kon nemen.

Ze bladerde er in en keek me aan paar maal aan.
“Brno?” vroeg ze.
Ik knikte.
“Hotel?”
“Ja,”
Ze was niet tevreden. “Welk hotel?”
“Eehh, Park hotel,” antwoordde ik vertwijfeld door haar harde optreden.
“Bordel,” zei ze minachtend. “Dat is geen plaats voor jou,” merkte ze op.

Ik lachte verlegen. Het was waar, het ritselde daar van de aantrekkelijke jonge vrouwen die op warme zomerdagen niet anders deden dan in bikini op een stretcher aan het zwembad liggen zonnebaden om tegen de avond een date voor een nacht te zoeken. Tijdens mijn eerste bezoek aan het hotel een paar maanden eerder was ik in de val van een van hen getrapt. Het had mij een paar honderd gulden gekost maar het was de moeite waard geweest. Ze was er nog steeds en als ik langs kwam groette ze mij minzaam en onopvallend.

De geüniformeerde grensbewaker keek in mijn auto en wilde dat ik de kofferbak open maakte. Gewillig opende ik de deur terwijl ze een stapje terug deed om me te laten uitstappen. Ik liep naar de achterkant van de auto en opende het kofferdeksel. Behalve mijn eigen koffertje met wat persoonlijke spullen had ik deze keer niets bij me. Ze vroeg me mijn koffer ook open te maken. Achteloos duwde ze wat kleding opzij, keek in mijn toilettas en haalde de aftershave er uit. Ze deed het dopje los en snoof er aan.
“Ruikt lekker” zei ze  en schroefde de dop er weer op.
“U mag het hebben” bood ik aan omdat ik wist dat ze om te kopen zijn en ik hoopte dat een flesje after shave de afhandeling van mijn binnenkomst in het land zou bespoedigen.
“Nein” was haar antwoord en ze stopte het flesje terug in mijn tas.
Ik verontschuldigde me voor mijn naïeve poging tot omkoping maar ze wuifde dat weg. Een pakje condooms bekeek ze kort, ze nam er een uit het pakje en draaide het om en om. Zuchtend legde ze het pakje terug en keek mij aan. Ik vroeg wat er was maar ze reageerde niet.

“In ordnung” zei ze.
Zodat ik mijn koffertje opruimde en het deksel weer sloot. Ze stond nog steeds schuin achter me en toen ik me oprichtte om het kofferdeksel te sluiten raakte ze mij aan met haar stevige boezem. Verbluft keek ik haar aan en ik zou gezworen hebben dat ze me een nauwelijks merkbare knipoog gaf. Ze bleef staan en bladerde in mijn pas.
“Je komt hier vaak” constateerde ze.
Ik knikte en lichtte het toe met de mededeling dat onze firma contacten met het ministerie van landbouw onderhield.
“Ja, ja, dat is oké.”
Aarzelend liep ze om de auto en klopte met de vlakke hand op het dak en op de motorkap.
“Een snelle wagen?” wilde ze weten.
“Gaat nogal, het is een huurauto, een R16,” verklaarde ik.

Plotseling keek ze op, de chauffeur van de auto voor mij was uitgestapt en toen ze het merkte sommeerde ze hem onmiddellijk weer in te stappen. Het klonk alsof ze een hond terug in zijn hok stuurde.  Geschrokken deed de man wat zij gebood en daarop draaide ze zich naar mij toe.
“Mitkommen!”
Naast haar liep ik naar het kantoorgebouwtje. Tijdens die vijftig meter had ik de gelegenheid om haar beter op te nemen. Ze had, zoals veel vrouwen van haar leeftijd in dat land, een stevig postuur. Haar leeftijd schatte ik ergens tussen vijfenveertig en vijftig. Door het strakke uniformjasje was het onmogelijk om haar figuur te beoordelen maar gezien de vulling van het jasje moest ze een behoorlijke bos hout voor de deur hebben. Haar kont was overeenkomstig zwaargebouwd maar haar benen, tenminste de onderbenen, waren slank en goed van proportie. Ze liep gemakkelijk en snel. Het geblondeerde haar was kort geknipt en afgedekt met een kleine uniformmutsje.

Al lopende vroeg ik me af waarom ze mij mee naar het kantoor wilde hebben. De auto ’s die achter mij stonden had ze nog niet bezocht en met de paar paspoorten in de hand gingen we het kantoor binnen. Twee aanwezige mannen die achter een bureau zaten stonden op toen ze hun namen noemde. Ze bladerde even in de paspoorten die ze in de hand hield en gaf de anderen aan beide mannen. Mijn paspoort hield ze zelf in de hand. Ze ging een apart kantoortje binnen en wees naar een donkerbruine houten stoel. Naast haar bureau was een raam dat met ouderwetse luxaflex was afgeschermd.

Afwachtend nam ik plaats. Ze zette het mutsje af en ontknoopte haar tuniek. Even later hing ze het aan een haakje achter haar stoel. Onder haar uniform droeg ze een keurig lichtgroen overhemd, dun genoeg om me een vage blik te gunnen op de bh die haar formidabele borsten omhoog hield. Ik dacht aan mijn moeder, ook van die borsten, en een weldaad om je handen omheen te leggen.
“Zou ze...?” dacht ik.

Naast de deur waardoor ik was binnengekomen stond een grijze stalen kast zoals je ook wel in scholen ziet. De deur daarvan stond open zodat ik kon zien dat er enige burgerkleding in hing. Ook stond er een paar lichtbruine damesschoenen met halfhoge hakken. Op het bureau stond een houder met een aantal stempels er in. Ernaast lag een plat doosje waarvan het deksel open stond. In het doosje bevond zich een stempelkussen. Ze schoof wat met papieren op haar bureau en legde mijn pas op tafel.

“Visum nicht in ordnung,” zei ze zacht. 
Ik ging rechtop zitten. Ik had zelf mijn visum gehaald op de ambassade in den Haag. Volgens mij was het dik in orde maar ik paste wel op om dat te zeggen. Beleefd informeerde ik wat er niet in orde aan was. Ze bladerde terug en bekeek de eerdere visa die ik had gekregen. Voor zover ik wist was er geen enkel verschil. Een visum voor eenmalige binnenkomst en een verblijf van ten hoogste tien dagen.

Ik vond de hele gang van zaken nogal ongewoon maar hield me in. Stennis maken aan de grens levert nooit iets positiefs op, want zij zijn de baas en je hebt maar te luisteren. Ik leunde achterover en wachtte af. Ze bladerde en bladerde maar kon kennelijk niet tot een besluit komen. Na lange tijd tilde ze haar hand op en bewoog die in de richting van de stempels. Boven het houdertje bleef haar hand hangen alsof die aan een onzichtbare draad was vastgemaakt.

Gespannen keek ik naar haar hand en toen ze haar vingers op het stempel met een groene bovenkant uitstrekte keek ik bezorgd. Ze pakte het stempel en keek naar de letterkant ervan. Haar hand bewoog in de richting van het stempelkussen maar ze leek zich te bedenken. Ze plaatste het stempel terug en pakte die met het rode merkje. Zonder aarzelen drukte ze het stempel op het kussen en richtte het op de bladzijde waarop mijn visum was gedrukt.

Bang….! Met een noodklap sloeg ze het stempel op mijn visum en sloeg het paspoort dicht. Ze gaf het aan mij met de mededeling: “Nicht zugelassen.”
Ze stond op en hield de deur voor me open. Ik was perplex. Moest ik terug naar Wenen of zo om een nieuw visum te halen? Waarom liet ze mij niet door? Ik vroeg haar ernaar maar ze haalde de schouders op. Ze stond met de deurknop in haar hand en ik aarzelde om te vertrekken. Het absurde was dat ze mij zonder reden had uitgezocht en nu mijn visum niet wilde accepteren.

“Wat moet ik doen om binnen te komen?”
Ze keek me aan, lichtbruine ogen, niet onvriendelijk. De uitdrukking op haar gezicht deed me veronderstellen dat er onderhandeld kon worden. Zomaar geld bieden was link. In plaats daarvan duwde ik de deur met haar hand nog op het handvat dicht en vroeg met gedempte stem: “Kan ik u ergens mee helpen?”
In haar ogen twinkelde iets wat ik niet eerder had gezien.
“Ik woon in Brno,” ze zei het met gedempte stem net als ik had gedaan.
“Wilt u meerijden naar Brno?”
“Is dat mogelijk?”

In Tsjecho-Slowakije moest je altijd oppassen met avonturen buiten de normale gang van zaken. Om iemand een lift te geven leek me niet al te riskant.
“Dat is mogelijk”
“Ik ben pas laat vrij.”
Ik keek op mijn horloge, het was bijna acht uur. Nog een paar uur wachten, zonder eten, zonder drinken en dan met die dikke grenswacht naar Brno rijden. Het was nog maar de vraag of het hotel een gereserveerde kamer zo lang vrij zou houden.
“Kan ik hier ergens koffie en een broodje krijgen?”
Brood kon niet, koffie wel en slivovitsj ook. Voor de zekerheid vroeg ik of ik haar een lift kon aanbieden. Op die manier werd er niemand omgekocht en was ik in het land binnen. Plotseling was ze een en al beleefdheid. Ze wilde “graag gebruik maken van mijn hoffelijke aanbod.”

Ik knikte, voelde me behoorlijk genaaid en dacht dat, wat ik nu weer meemaakte, waarschijnlijk in geen enkele reisgids te vinden zou zijn. Voor de zekerheid vroeg ik nog naar mijn visum maar die vraag wimpelde ze af als een volkomen onbelangrijk gegeven.
“Komm,” zei ze en ging me voor door de houten gangen naar een ander deel van de barak. Ze haalde een sleutel tevoorschijn en opende een zware houten deur. De ruimte was bedompt, de ramen waren dicht en aan de binnenzijde hingen zware overgordijnen van een vreemde gelige kleur, die misschien ooit vrolijk oranje kon zijn geweest. Ze deed het licht aan en liep naar een kleine bar waarachter een kast met glazen, een kookplaatje en een regiment flessen die duidelijk diverse soorten alcoholische versnaperingen bevatten.

“Kaffee?”
“Ja, danke,”
“Ich Maria,”
“Oh jah, ich... meine Name ist...”
“Ich weiss, Richard," vulde ze aan.
Even was ik verbaasd maar toen besefte ik dat ze al die tijd mijn paspoort had vastgehouden.
“Rick” verbeterde ik haar.
Ze lachte, “Nah gut, Rick. Slivovitsj, Rick?”

Er zat niets anders op dan koffie met Slivovitsj te drinken. Normaal gesproken geen slechte combinatie, maar op een hongerige maag en met het vooruitzicht om later nog een uurtje over gebrekkige, onverlichte wegen te moeten rijden, niet een keuze die in ons land gewaardeerd zou worden. Maar in Tsjecho-Slowakije golden andere gewoonten en bovendien had ik nog een uur of wat om de alcohol te verbranden. Ik vroeg beleefd waar de wc was omdat ik na de lange autorit en het wachten wel aan een sanitaire stop toe was.
“Komm mal mit.”
Ze ging me voor en opnieuw liepen we door de smalle met hout betimmerde gang. Ze wees me de toiletten en liet me alleen.

Op mijn gemak deed ik wat de natuur vereiste en waste netjes mijn handen met een stukje zeep, dat zo hard als steen was en naar absoluut niets rook. Daarna wandelde ik rustig terug naar de bar en zag dat de koffie stond te pruttelen. Ik zocht en vond kopjes, suikerklontjes en een lepeltje. Daarna begon het wachten. Ik keek rond, een telefoon was in de bar niet aanwezig dus bellen naar het hotel zat er niet in.

De koffie was niet slecht en de schnaps benadrukte de smaak er van. Ik denk dat ik een kwartiertje had zitten peinzen over mijn leven en de avonturen die ik al had meegemaakt. Hoe was ik hierin nou toch verzeild geraakt, vroeg ik mij af. Het was beslist niet mijn schuld besloot ik, en ik kon niets veranderen aan de situatie. Ik had mijn paspoort uit handen gegeven, dus kon ik onmogelijk de grens over.

Als ik nou eens mijn paspoort terug zou vragen en zeggen dat ik terug naar Wenen wilde gaan? Dat zou een oplossing kunnen zijn dacht ik. Maar wat als ze mijn pas niet terug wilden geven? Dan zat ik hier in niemandsland tussen Tsjechië en Oostenrijk. Ik schonk nog een piepklein kopje koffie in en zorgde voor gezelschap van een borrelglaasje met lichtgele Slivovitsj waar zoveel alcohol in zat dat het als olie aan het glas bleef hangen. Ik deed een stevige schep suiker in de koffie en nipte van de Slivovitsj. De melange van sterke koffie en deze borrel veroorzaakte een hemels gevoel in mijn mond en gleed als gloeiend lood door mijn slokdarm.  

Toen ik naar mijn pols keek kon ik de slagader zien kloppen, dit was een potent drankje en het liet niet na effect te hebben op mijn denkvermogen. Zoals vaak wanneer ik iets dronk dat sterker was dan karnemelk of thee ontwaakte mijn libido. Misschien is ze wel te neuken, dacht ik, aan Maria denkend. Alle relativerende andere gedachten ten spijt kreeg ik een woest kloppende erectie. Zou er iets in die drank zitten, dacht ik toen ik voetstappen in de gang hoorde. Even later zeilde Maria binnen. Het strakke uniform benadrukte haar mollige figuur en de net zo strakke rok toonde de ronde vormen van een zware, doch vormvaste derrière. Kwam het door de borrel of had ik eerder niet goed gekeken dat ik haar plotseling erg aantrekkelijk vond? Het Stockholm syndroom?

Alcohol doet rare dingen met het libido van een man, met als gevolg soms het soort gedrag dat gevoelens van spijt op roept.
“Alles gut?”
Ik beaamde dat alles gut was en daarop antwoordde ze dat ze nog een half uurtje nodig zou hebben voordat ze gereed zou zijn om te vertrekken. Na overleg met haar medewerkers kon ze eerder weg. Dat was een meevaller.

Achterover leunend bekeek ik haar gezicht. Ze was beslist niet oud, misschien een jaar of veertig en eigenlijk had ze wel een vrolijk gezicht. Alle vormen in haar gezicht waren extra aangezet en ook haar lippen glansden strak en gevuld. Ze zou vast wel veel vlees eten, varkensvlees, dacht ik. Zo zag ze er tenminste uit.

Even lachte ze naar me en daarbij trok ze de lippen op. Een rij prachtige sterke tanden schitterden tussen haar lippen. Een pijpmondje, dacht ik en keek haar onderzoekend aan.
“Ik wacht wel.”
Ze knikte en draaide zich om. Met het geluid van de harde hakken van haar schoenen op de stenen vloer verdween ze uit het zicht en uit het gehoor.

Het duurde lange tijd en ik had al twee borrels met koffie op toen ik opnieuw de zware stappen van mijn bewaker hoorde. Met een zwaai opende ze de deur en keek me triomfantelijk aan.

“Alles klar. Wir gehen.”
Ik stond op en lazerde bijna om, die verduivelde pruimenjenever was sterker dan ik had gedacht. Maar ik hield me groot en hoewel ik voelde dat mijn tong een beetje te groot voor mijn mond begon te worden, liep ik met voorzichtige lange passen achter Maria aan in de richting van het kantoor en de uitgang. Ze liet het kantoor, het kantoor, en stevende recht op de deur af. Achter haar stapte ik naar buiten en viel bijna van het twee treetjes hoge opstapje. Ik begon me zorgen te maken over de rit met de auto.

In het bleke licht van de hoge schijnwerpers die de hele parkeerplaats verlichtten bleef ze staan.
“Alkoholproblem?”
Ik knikte, “Ja dat denk ik wel, ik heb nog niets gegeten, weet je.”
Ze leek even na te denken.
“Wacht hier.”
Ze liep terug naar de barak en verdween door de deur. Enkele minuten later kwam ze terug. Ik zag dat ze een schommelende gang had. Haar slanke enkels bevestigden opnieuw een goed geproportioneerd lijf.
“Medicijn” zei ze en liet me twee witte tabletjes zien die ze in een doordrukstrip had.
KG2 stond er op het plastic omhulsel. Ze duidde dat ik de twee tabletjes moest door slikken en legde op haar manier uit dat het hielp bij het snel sober worden. Ik opende de kofferbak van mijn auto en haalde een fles water tevoorschijn. Met enkele slokken spoelde ik de geheimzinnige versoberaars naar binnen.

“We gaan” stelde ze voor en voegde eraan toe dat de werking van het medicijn slechts enkele minuten later zou beginnen. Zolang ik stil stond was er niets aan de hand, maar toen ik me omdraaide om in te stappen draaide alles voor mijn ogen.
“Ik kan niet rijden.”
Ze keek of ik haar plan in de war had gestuurd maar ik vertikte het om onder die omstandigheden de weg op te gaan. Ze begreep het en stelde voor dat we in ieder geval in de auto zouden gaan zitten om warm te blijven. Dat vond ik een goed idee en zo zaten we even later naast elkaar terwijl de motor draaide en het interieur langzaam aangenaam van temperatuur begon te worden.

Maria begon te kletsen, wat ze vertelde bleef niet hangen maar omdat ze telkens haar hand even op mijn bovenbeen legde keek ik haar af en toe aan. Ik moet zeggen, de pillen begonnen te werken want nog geen kwartier later kon ik mijn ogen weer strak gefocust op de voorkant van de motorkap houden.

Als tegenprestatie voor haar beminnelijke strelingen legde ik mijn hand op haar bovenbeen. Een gedurfde handeling gezien de macht van de grenspolitie in dat land, maar mijn waarderende streling werd aanvaard. Plotseling was ze stil, ze keek voor zich uit over de verlaten parkeerplaats en toen ik mijn hand op en neer liet glijden trok ze zelf de zoom van haar rok op. Haar bovenbeen, gehuld in een dunne panty gleed onder mijn vingertoppen door. Op en neer gleed mijn hand en in mijn lange broek begon iets te zwellen. Even later pakte ze mijn hand en bewoog die verder omhoog over haar bovenbeen zodat mijn vingertoppen ergens tussen haar dijen belandden. Uit het kantoor verscheen een collega van haar en stak het terrein over terwijl hij naar mijn auto bleef kijken.
“Niet hier” zei Maria zacht en duwde mijn hand weg.
Ze trok haar rok naar beneden en vroeg of ik kon rijden. Het moest maar, besloot ik zonder te beseffen dat mij een bijzondere ervaring te wachten stond.

De nacht was donker, de weg smal en straatverlichting afwezig, geen ideale omstandigheden om te rijden. Ik merkte dat ze telkens naar mij zat te kijken. Ik merkte ook dat we met haar aanwijzingen een andere route namen dan ik gewend was. Toen ik daar een opmerking over maakte zei ze dat we naar haar huis gingen.
“Waarom?” vroeg ik in mijn onnozelheid.
Zonder een seconde te aarzelen zei ze:  “Ik wil met je naar bed.”
Ik slikte moeilijk, ze was mijn type niet maar ze was niet onaantrekkelijk.
“Als een vrouw zich aan je aanbiedt zonder bijbedoelingen mag je dat niet afslaan,” had mijn eerste, veel oudere minnares mij geleerd.
“Ik wil ook met jou naar bed,” antwoordde ik en het was oprecht.
Haar tieten boeiden me, haar ronde heupen en billen ook, eigenlijk was het een heerlijk stuk om in je armen te nemen.

Ik moest van mijn vooroordeel zien af te komen. Tsjechische grenspolitie, de nachtmerrie van ieder die de grens met dat land over wilde. Dat gold voor in- zowel als uit-reizigers. De verhalen over detentie boetes waren legio. Ik had verhalen gehoord van Poolse en Hongaarse reizigers die dagenlang werden opgehouden terwijl de ijverige grensbewakers de gegevens over de personen van hun geboorte tot de dag van vertrek opvroegen en controleerden. Mijn lot leek voorlopig een heel stuk aangenamer te worden.

Maria vroeg hoe ik mij voelde. Eigenlijk voelde ik mij best wel in orde. Die twee millimeter kleine tabletjes schenen een goede uitwerking te hebben. Ik liet weten dat ik me oké voelde. Ze stuurde me een grote woonwijk in en toonde waar ik de auto kon parkeren.
“Komm.”
Ze stapte uit en ik volgde. Een eenvoudig portiek van beton met trappen die naar de hoger gelegen verdiepingen leidden. Het zag er niet zo veel anders uit dan de nieuwe woonwijken in Nederlandse steden. Wel was het behoorlijk verwaarloosd, verveloos, met kapotte deursloten.

Maria's appartement was op de tweede. Er zaten vier sloten op de deur die ze een voor een telkens met een andere sleutel opende. Uiteindelijk konden we haar flat betreden.
“Welkom in mijn huis.”
Binnen zag het er verzorgd uit, het rook fris en de inrichting was zoals je bij IKEA vaak zag in die dagen. Eenvoudig en toch smaakvol.
Maria liet haar officiële kleding vallen en met slechts een wit bloesje en een wit broekje aan omhelsde ze mij. Ik kon weinig anders dan haar ook omhelzen en legde mijn armen om haar stevige middel. Ze kuste mij en ik kuste haar. Wij stonden tegen elkaar, haar stevige borsten drukten zwaar tegen mijn bovenlijf en haar zachte buik verwarmde mijn rusteloze opstandeling. Ik drukte krachtig tussen haar benen en greep haar billen.

Ze keek mij aan, hazelnootkleurige ogen met lange wimpers. Die lange wimpers, wist ik, is een teken van een sterk ontwikkeld libido. Ik kuste haar mond en legde een hand om haar borst. Maria deed een greep in mijn broek en vond mijn erectie. Ze greep verder en pakte mijn ballen.
“Grosse eier, ich liebe dass. “Ja gut, ik ben niet zo mooi maar ik heb een man nodig, een jonge man. Is dat oké voor je?”
Ik zei dat het oké was voor mij, tenslotte is vriendelijk gezelschap voor een nacht of twee prettig.

Ze legde uit dat ze mij weken eerder bij een vorig bezoek al gezien had en meteen had gedacht dat ze met mij naar bed wilde. Haar warme zachte buik drukte stevig tegen mijn forse erectie en haar borsten verwarmden mijn bovenlijf. Maria begon aan mijn shirt te trekken en maakte de ceintuur van mijn broek los. Ik vond het wel opwindend, een vrouw die mij uitkleedde, en toen ze mijn trots in de hand nam en mij begon te kussen, voelde ik mij vrij om haar te ontdoen van haar kleding.

Ze was stevig gebouwd en iets kleiner dan ik. Eigenlijk een mooi lijf, vol en rond op de goede plaats en met een grote donkere bos schaamhaar. Maria speelde onafgebroken met mijn trots en kuste mij zonder ophouden. Telkens wanneer ze even ophield met kussen om diep adem te halen, keek ze mij met verliefde ogen aan. Ik bewonderde haar grote stevige borsten, de tepels duidelijk opgezet en roze. In mijn ogen had ze een figuur goed voor een Playboy centerfold.

Staande aan haar bed liet ze zich achterover op bed vallen. Toen ik op haar lag spreidde ze haar benen en vroeg of ik haar alsjeblieft lange tijd kon neuken.
“Ik heb het zo nodig,” zei ze bijna smekend.
Ik raakte ontroerd door haar openheid en streelde haar gezicht. Ik zei dat ze een mooie vrouw was. Ze zei nog iets dat mij raakte: ze vroeg of ik met haar wilde vrijen alsof ik haar werkelijk lief had. Langzaam begon ik iets te begrijpen van haar. Een eenzame figuur met een afschuwelijke job. Hunkerend naar warmte en genegenheid, was dat het? Ik begon haar lief te vinden met die openhartige woorden. Het kostte mij weinig moeite om haar te laten voelen dat ik haar werkelijk lief vond.

Ze leek te genieten van zachte strelingen en tedere woorden en toen ik na een erg lang voorspel in haar kwam, was het voor mij of de hemel open ging. Het werd een echte paring, twee lichamen twee geesten die erg naar elkaar verlangden. Wij neukten lange tijd, langzaam en nadrukkelijk, haar handen waren voortdurend over mijn lichaam. Ze kneedde en streelde en kuste mij onophoudelijk. Het besef drong tot mij door dat dit een mens was die liefde wilde geven en ze had mij de gelukkige ontvanger van die liefde gemaakt.

We stopten af en toe en lagen stil naar elkaar te kijken. Dan lag ik naast haar en streelde ze mijn trots terwijl we kussen uitwisselden. En als ik opnieuw in haar kwam spreidde ze haar benen en omhelsde mij. Haar weelderige lijf was een paradijselijke speelplaats  voor mijn pijnlijk harde trots. Ik zei dat ik haar wilde likken.
“Echt waar?”  vroeg ze.
“Ja.”
Ze leek verrast en liet me mijn gang gaan. Het was duidelijk dat ze niet vaak vrijde. De kleine lipjes en haar nauwe vagina bevestigden die indruk. Ik vond haar een volwassen vrouw met een meisjeslijf. Wij vreeën, we sliepen, we streelden en vreeën opnieuw. Laat in de ochtend maakte ze ontbijt voor mij en vroeg of ik na mijn werkbezoek bij haar wilde komen.

Om vier uur was ik klaar met de besprekingen. Ze had gezegd dat ze om zes uur thuis zou zijn. Daarom gebruikte ik de resterende tijd om naar het park hotel te gaan om te zeggen dat ik geen gebruik van mijn reservering zou maken. De eerste nacht die ik niet gebruikt had moest ik wel afrekenen. Soit, dat was redelijk.

Toch voelde ik mij bezwaard, het was of ik een tweede leven was begonnen, een leven met een andere vrouw waar mijn eigen lieve vrouw niets van vermoedde. “Hoe kún je!” zouden sommigen zeggen en ze hebben gelijk, maar soms komt een man in de ban van een vrouw die haar zinnen op die man heeft gezet en dan is er meestal geen ontkomen aan. Moest ik er nu mee stoppen? De seks met Maria was onovertroffen ik wilde die tweede nacht voor geen geld missen.

In de gehuurde Renault zat ik achter het stuur op de parkeerplaats na te denken over mijn leven. Maria, een zwaar gebouwde mooie vrouw, vond ik. Haar gedrag binnen de muren van haar woning vond ik naïef, kinderlijk bijna. Ja, dát was het wat mij bezig hield. In haar gedrag was iets kinderlijks, hoewel anderen zouden zeggen dat ze een door de wol geverfde erotomane vrouw was. Werkelijk?

Nee, ik vond haar op dat punt verfrissend. In bed was ze eerlijk over gevoelens en ze was verbaasd opgetogen geweest toen ik zei dat ik haar wilde likken. Ik vond haar een jong meisje in het lijf van een volwassen vrouw. Een vrouw die een pose aangenomen had om vervelende mannen, speciaal buitenlandse, van het lijf te houden. Had ze de vrouwen die hun geld in het Park hotel verdienden niet hoeren genoemd? Nee, ze had het hotel een bordeel genoemd.

Maria, ik zat te peinzen toen ik een Skoda aan zag komen. Die stopte naast mijn auto. Maria stapte uit en deed de deur van mijn auto open. Het volgende moment vloog ze mij om de hals.
“Ik heb je gemist de hele dag,” zei ze en begon mij te zoenen en te knuffelen.
Met een hand voelde ze aan mijn opstandeling.
“Wil je me nog? Of...?”

Ik voelde tussen haar benen; “Natuurlijk wil ik je nog, ik heb speciaal op je gewacht en mijn hotel afgezegd."
Ze keek mij aan; “Ik ben verliefd op je.”
“Ik ook een beetje op jou.”
“Laten we naar boven gaan, ik wil je uitkleden en wassen. Ik wil je pijpen en je mag mij neuken op elke manier die je wil.”
Ze had haar hand in mijn broek en ik had mijn hand in haar slipje tussen haar benen.
“Ik heb je echt nodig, kom mee, ik wil niet langer wachten.”
Ik maakte me los en stapte uit. Mijn verlangen naar haar fijne stevige lijf was net zo groot, of niet groter, dan dat van haar. In mijn gedachten gebeurde iets opmerkelijks; ik besefte dat ik nooit eerder zo hevig naar een vrouw had verlangd als nu naar Maria.

Achter haar aan liep ik naar het portiek met de smalle betonnen trap. Voor mij  schudden haar stevige billen. Ik kon haar nemen op elke manier die ik wilde, had ze gezegd. Boven op de verdieping waar haar flat was maakte ze de vier sloten op haar deur los en liet mij binnen. Ze gooide haar tas in een hoek en omhelsde mij.
“Kleed me uit en neuk me,” zei ze.
Ik deed niets liever dan dat. Ik deed wat ze verlangde en trok haar onderbroek uit. Het kruis was nat en ik keek ernaar.
“Dat komt door jou, ik ben de hele dag nat al als ik aan je denk,” zei ze.

Naakt stonden we tegenover elkaar, de tepels op haar grote borsten waren stijf. Mijn pik was stijver terwijl ze mij aftrok en een hand onder mijn ballen hield.
“Hou mij vast,” vroeg ze en omhelsde mij.
Ik omhelsde haar zo innig mogelijk en zei de paar liefhebbende woorden die ik in het Duits kende. Haar stevige buik verwarmde mijn eigen tanige lijf. Ik werd met de seconde heter voor haar.
“Maria laten we het doen, nu, ik wil met je vrijen.”

Was het zo gemakkelijk om iemand lief te hebben die ik nog maar net kende? Ik verbaasde me, maar streelde en kuste haar en trok haar tegen mij aan. Ik noemde haar liefste en schatje, en prees haar volle rondingen, haar prachtige vrouwelijke lijf. Ik zei dat ik haar mooier en aantrekkelijker vond dan alle magere meisjes waar er veel te veel van zijn.

Ze begreep mijn schoolbanken Duits heel goed en toen ik zei dat een vrouw rond, zacht en verschrikkelijk heet moest zijn, lachte ze eindelijk met een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht.
“Je bent een vleier,” zei ze en knuffelde mij. “Je mag mij altijd vleien, ik vind het heerlijk.”

Met een hand leidde ze mijn pik in haar smachtende kut. Wij neukten een poosje staande tot ze zich omdraaide en vroeg of ik haar borsten wilde vasthouden. Ik speelde met haar tepels en stootte zoekend tussen haar machtige dijen naar die ene heerlijk natte gleuf. Toen mijn eikel die plek gevonden had, boog ze zich voorover en bleef leunend op haar knieën staan zodat ik de gelegenheid kreeg om in plaats van de rode ster, haar bruine ster te verkennen. Niets was haar te gek en toen we samen op haar bed rolden leefde ik mij uit op haar verlangende lichaam. Zwetend en hijgend reden we samen, ze kwam klaar en ik kwam klaar. Mijn erectie wist niet van opgeven. Badend in zweet loosde ik mijn zaad en lag steunend op mijn armen boven haar. Ze klemde haar armen om mijn hals en trok mij tegen zich aan. Ze zei dat ze van mij hield en ik geloofde haar.

Ik wist niets van haar, voor mij was ze een mysterie en dat maakte het wel zo gemakkelijk om afscheid te nemen. Maria nam genoegen met mijn mededeling dat ik na twee dagen echt naar huis moest. We maakten geen afspraken, wisselden geen adres uit. Ze bedankte mij en wij omhelsden elkaar.
“Kom je weer?” vroeg ze.
“Ja, ik kom weer maar ik weet nooit wanneer.”
“Dat is goed, ik zal er zijn, je weet waar ik werk.”

Het was een vreemd afscheid maar ik had geen spijt.

 

Alle verhalen van: Miellenium

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Mooi, gewoon een mooi geil verhaal. Met plezier gelezen.
En besef even: goede wijn behoeft geen krans : Dus hier geen superlatieven.
Slechts een vraag: komt er een vervolg? ik zie er naar uit.
stout2312 zei:
Mooi, gewoon een mooi geil verhaal. Met plezier gelezen.
En besef even: goede wijn behoeft geen krans : Dus hier geen superlatieven.
Slechts een vraag: komt er een vervolg? ik zie er naar uit.


Dank je voor de waardering
Een vervolg schrijven wordt vaak een waterig aftreksel van het kernverhaal. Ik heb het wel eens geprobeerd maar meestal is de inspiratie die bij het kernverhaal de kracht was, verdwenen. Het word dan langer dan nodig is dus daarom doe ik het liever niet.
In dit geval zal ik het verzoek aandacht geven, misschien kan ik er nog een stuk aan vast maken. MVG Miel