Thunder road

Informatie
Geschreven door Solace
Geplaatst op 08 september 2017
Hoofdcategorie School | Werk | Vakantie
Aantal reacties: 5
2188 woorden | Leestijd 11 minuten

Voor het eerst sinds we ouders zijn, gaan Taco en ik kamperen met onze kinderen. In hun baby- en peutertijd brachten we onze vakanties door op dodelijk saaie vakantieparken in Nederland, waarbij het comfort van het huisje moest opwegen tegen ons uitgestelde verlangen naar avontuur. Perfectioniste als ik ben, trok ik het namelijk niet om met een auto vol babyspul op de bonnefooi vakantie te vieren. Het moest wel leuk blijven en on the go klooien met melkflesjes en volle luiers was niet mijn definitie van leuk. Mijn lief legde zich daar al snel maar bij neer, wetend dat protesteren waarschijnlijk toch geen zin had. Hoewel ik vrees dat ik hem daar gelijk in moet geven, stelde zijn toegeeflijkheid me diep van binnen toch teleur. Waar was die vent gebleven die altijd zijn eigen plan trok? En die, als zijn plan botste met dat van mij, flink tegengas gaf omdat hij kostte wat kost zijn zin wilde krijgen?

Ik wil het liever niet toegeven, maar toch. Taco's vaderschap heeft langzaam maar zeker een beetje een slappe lul van hem gemaakt, iets waar ik me steeds meer aan ben gaan storen. Toch voel ik me ergens ook schuldig naar hem toe, want bij mij is de balans juist naar de andere kant doorgeschoten sinds ik moeder ben. Jaren slaaptekort en continue stress over moeten dealen met kindergehuil hebben me veranderd in een partner met een kort lontje. Ik val over bijna alles wat hij doet, omdat zijn opvoedstijl is samen te vatten als laissez-faire. Hij láát vooral heel veel als het om de kinderen gaat en het maakt me elke keer woest als ik dat merk. In het begin leek hij dat nog wel aandoenlijk te vinden en weet hij mijn overdreven reacties glimlachend aan mijn oververmoeidheid en de hormonen. Maar toen de roze wolk van de kraamtijd eenmaal echt was overgedreven en ook hij inmiddels te lijden had onder onze gebroken nachten verdween de glinstering uit zijn ogen.

En nu zitten we met z'n vieren in de auto, op weg naar onze camping in de Loire. De kleintjes liggen te slapen in hun Maxi-Cosi en wij zitten zwijgend naast elkaar. De stilte tussen Taco en mij is veranderd, besef ik. Ik herinner me onwillekeurig een eerdere reis door Frankrijk, lang geleden. Ook toen zwegen we uren achtereen, maar dat was anders. Wat nu stille afwezigheid is, was in die tijd nog stille aanwezigheid. We luisterden samen naar de cd's die hij, man van de muziek, thuis had uitgezocht. Af en toe zongen we keihard mee. Ik weet nog dat ik degene was die reed toen het album Born to Run van Bruce Springsteen opstond en hij plotseling zijn grote warme hand op mijn blote dij legde. Langzaam wreef hij met zijn vingers over dat gevoelige plekje, alsof hij me alvast warm wilde maken voor wat hij straks in onze chambre d'hote met me van plan was. Plagerig gleed hij met zijn vingers onder de spijkerstof van mijn hotpants, waardoor ik moeite moest doen om me te blijven concentreren op de weg. Er ontsnapte een klein kreuntje aan mijn lippen toen hij verder omhoog ging en met zijn duim onder mijn slip probeerde te komen. Mijn broekje zat alleen zo strak dat het bij tevergeefse pogingen bleef. Telkens weer duwde hij zijn duim tegen het boterzachte vlees onder mijn inmiddels nat geworden slip, wat gekmakend zalig was. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hem naar me kijken en ik schonk hem een geile maar afstandelijke glimlach. Hierop pakte hij mijn rechterhand van het stuur om me te laten voelen welk effect dit spel op hem had. Hij was nog harder dan de pook van onze auto. Op slag wist ik dat ik niet langer kon wachten, terwijl ik zeker nog een kilometer of tien geduld moest hebben.

Misschien was het hetzelfde tankstation als we waar we nu stoppen. Dat zou best kunnen, want ook toen reden we in de buurt van Arras als ik het me goed herinner. Omdat de kinderen nog liggen te slapen, gaat Taco alleen naar de shop. Na de oordopjes van zijn iPhone te hebben uitgedaan, vraagt hij wat ik wil hebben. Het is het eerste wat hij tegen me zegt in uren. Ik antwoord wat anders dan ik zou willen zeggen. Mijn antwoord is gewoon feitelijk, zoals alles wat we tegenwoordig uitwisselen feitelijk blijft, tussen de ruzies door.

Ik wil jou terug, Taak. Dat is het zinnetje dat ik had willen zeggen en nu door mijn hoofd spookt.

Terwijl hij weg is om onze koffie en snacks te halen, kijk ik naar zijn iPhone die hij in het dashboardvakje heeft gelegd. Nog een beetje ondersteboven van mijn zoete herinnering van net pak ik in een opwelling het toestel en toets ik op goed geluk de toegangscode in die hij onze iPad heeft gegeven. Normaal doe ik dit niet, maar nu negeer ik alle eventuele bezwaren. Het lukt, de vergrendeling gaat eraf! Ik ga naar Spotify en check Taco's afspeellijst. Al snel vind ik daar het nummer dat ik wil horen. Het feit dat 'ons' nummer ook gewoon in zijn lijst staat, grijpt me bij de keel. Er prikken tranen in mijn ogen, terwijl huilen wel het laatste is wat ik wil. Ik doe zijn oordopjes in, druk op play en laat het toch maar gebeuren. De eerste tonen van de mondharmonica nemen me mee naar een andere tijd. Een tijd die ik ontzettend mis. Ik zie me nog met veel te hoge snelheid ditzelfde, of een soortgelijk, terrein op rijden, al die jaren geleden. Ik knalde onze oude Toyota het eerste het beste parkeervak op, zette de motor af en kroop razendsnel bij Taco op schoot. Het enige wat op dat moment telde, was onze honger naar elkaar. Of er andere mensen langs onze auto liepen en of ze kleine kinderen bij zich hadden, we stonden er geen moment bij stil. Voor ons bestonden ze niet. Ik moest met mijn mond de zijne verslinden, hij met zijn lijf het mijne, meer niet. Met grote, gretige smakken zoog ik zijn tong naar binnen, terwijl hij gejaagd en op de tast mijn broekje uitdeed. Het moest nu gebeuren, we moesten elkaar nu voelen, huid op huid en diep in elkaar. Ongeduldig trok ik mijn hemdje over mijn hoofd en zocht zo snel mogelijk weer contact met zijn lippen. Ik drukte mijn borsten stevig tegen zijn heerlijke bast en kwam iets omhoog met mijn onderlijf. Een moment later vond zijn pik mijn gaatje en kon hij hem eindelijk diep bij me naar binnen stoten. Mijn kreun werd gesmoord in onze zoen. Weer een stoot. Ja, pak me lieverd; zoiets dacht ik, meer niet. Hij op zijn beurt hoefde mijn gedachten niet te lezen om te weten wat ik wilde en pakte me met langzame stoten en soms een versnelling. Zijn beenspieren waren keihard aangespannen, voelde ik telkens als ze mijn billen een beetje omhoog drukten. Op zijn voorhoofd waren fijne zweetdruppeltjes verschenen van de krachtsinspanning. Zo lekker, deze man… En hij stootte maar door, onvermoeibaar. Ondertussen ging ik door met mijn lippen en tong om hem ook daar zo diep mogelijk in me te voelen en greep ik onder mijn kont naar zijn ballen om ze stevig te kneden, omdat ik wist dat hij dat zo lekker vond.

Ik voel een zuchtje wind op mijn huid en doe mijn betraande ogen weer open. Ik zie dat Taco twee bekers koffie in het middenvak heeft gezet en nu de warme snacks van het dak pakt. Vlak voor hij bukt om weer achter het stuur te gaan zitten, kijk ik naar de contouren van zijn slappe pik door de soepele witte stof van zijn sportbroekje. Ons nummer is afgelopen. Ik druk nog een keer op play en wacht tot hij zit. Voor hij doorkrijgt dat ik op zijn mobiel heb ingebroken, leg ik mijn hand op zijn schouder. Hij draait zijn hoofd naar me toe en voor hij iets kan zeggen, doe ik het linker oordopje uit en stop het zachtjes in zijn oor. Er verschijnt een glimlach van herkenning om zijn lippen bij het horen van Thunder Road.

"Heb je gehuild?" vraagt hij en hij strijkt met zijn duim het traanvocht weg. Ik knik alleen maar. Dan wordt onze jongste wakker. Ik hoor het aan de ingehouden snikjes die ik herken uit duizenden. Ik kijk om en zie aan haar verhitte hoofdje dat ze op het punt staat keihard te gaan krijsen om aandacht.

"Laat haar nou." Hij zegt het terwijl hij een kus op mijn wang wil drukken. Maar bij mij slaat de stress toe en ik voel de woede alweer opborrelen. Ik wil voorkomen dat dat kind haar broer wakker blèrt en dan doet hij alsof dat onnodig is, een handeling te veel. Alsof mijn kleine meisje haar probleem zelf wel even oplost en ons daarbij niet nodig heeft. Kwaad duw ik hem weg. Ik trek ik het oordopje uit mijn oor, kwak het samen met zijn mobiel in zijn schoot en stap uit de auto.

"Hé, zat je op míjn mobiel!" Ik doe alsof ik hem niet gehoord heb en loop naar de andere kant van de auto, waar mijn dochter inmiddels zit te janken in haar autostoeltje. Snel doe ik de deur open, maak haar gordel los en pak haar op.

"Maak liever een flesje klaar. Die telefoon lijkt me nu niet het belangrijkste om je druk om te maken." Ik probeer het zo kalm mogelijk te zeggen, maar blijkbaar komt het niet zo over. Taco gooit zijn deur open en komt als een waanzinnige voor me staan.

"Wat ben jij een trut, Jessica! Wat moest je met mijn mobiel?"

Ik ben weer helemaal in het hier en nu. Even dacht ik de oude Taco en Jessica weer terug te kunnen halen, maar die lijken net alleen even een glimp van hun gezicht te hebben laten zien. Nu zijn ze weer terug waar ze waren, begraven onder een berg herinneringen. Voorgoed veranderd door de nieuwe situatie waarin ze zich samen staande moeten zien te houden. Vroeger zou Taco nooit zo hebben gedramd om zoiets onbenulligs als zijn telefoon. Nee, toen zou hij überhaupt niet aan dat ding hebben gedacht met mij in de buurt. Hij zou me hebben verleid met een simpel gebaar als een kusje in mijn hals. Een vingertopje langs mijn bovenarm. Of een warme hand op mijn dij… Oh god, als ik daaraan terugdenk. Hoe weinig er nodig was om elkaar in vuur en vlam te zetten. En nu noemt hij me een trut.

"Weet je, Taak, jij bent hier de trut nu", zeg ik terwijl ik met de kleine op mijn arm buk naar de tas met flesvoeding, die tussen de Maxi-Cosi's op de achterbank staat. Ik hoor Taco driftig zijn portier opendoen. Hij laat zich op de stoel ploffen en slaat het portier weer dicht. Met een brok in mijn keel doe ik de rits van de tas open en kijk ik kort opzij in Taco's richting. Net op dat moment draait ook hij zijn hoofd om naar mij. Ik schrik van de kilte in zijn ogen. Zonder nog iets tegen me te zeggen kijkt hij toe hoe ik loop te kutten met het flesje en de babyvoeding. Ons dochtertje hangt een beetje onhandig op mijn arm en door mijn gehannes stoot ze haar hoofd tegen de rand van het autodak. Ze begint keihard te huilen en te trappelen, waardoor het melkpoeder uit mijn handen valt. Van het ene op het andere moment ligt er overal witte plaktroep.

"Godverdomme! Taco, pak jij Wies eens van me over!" Hij reageert niet, die lul! Ons zoontje is inmiddels ook wakker en snapt net als zijn zusje niets van wat er met zijn ouders aan de hand is. Met zijn vijf jaar is hij al wel oud genoeg om te begrijpen dat hij iets ziet gebeuren waar hij zelf niets mee te maken wil hebben. Met grote ogen zit hij naar ons te kijken, doodstil, zonder zich te verroeren. Met een dreun dringt het tot me door dat hij bang is. Voor ons, papa en mama, de grote mensen die voor hem en zijn zusje moeten zorgen. En wij? Wij zijn alleen maar bezig met elkaar, in al onze boosheid en frustratie.

Dit kan zo niet langer. Met een paar halen veeg ik zoveel mogelijk poeder van Wiesjes stoeltje af en zet haar er in terug. Ik geef haar een zachte kus op haar pijnlijke plek, pak haar rood aangelopen gezichtje vast met beide handen en zeg rustig dat mama snel een flesje voor haar gaat maken. Ik zie haar al een beetje ontspannen en voel me weer wat zekerder worden. Dan loop ik naar Taco, doe zijn portier open en hurk naast hem neer.

"Luister, Taak, laten we dit vanavond op de camping even uitpraten. Dan kunnen we nu even wat eten met de kinderen en dan weer doorrijden. Ik rij wel." Ik zie zijn blik iets verzachten en leg mijn hand op zijn knie. Tot mijn opluchting legt hij zijn hand op de mijne.

Alle verhalen van: Solace

Fijn verhaal 
0

Reacties  

Mij heb je helemaal met dit uitstekend debuut! Ik werd in een ruk meegesleept in de sleur van Jessica en Taco. Een fantastisch geschreven intens levend verhaal. Ga door Solace want ik zit nu op het puntje van mijn stoel en wil alles weten van die twee. Neem je tijd, maak er tig vervolgverhalen op, een feuilleton een weet ik veel als je maar doorgaat want je hebt het in je meisje! 
Dank voor het mooie compliment, Carli. Stil van...
Fanny en tlc, dank voor jullie egostrelende reactie. Na een aantal maanden stilletjes van jullie verhalen te hebben genoten nu zelf de stap gewaagd en een eerste verhaal ingestuurd. Ik voel me aangemoedigd om door te gaan. Super leuk!
PS En inderdaad, ik heb een paar vervolgverhalen op de planning staan ;)
Wat Fanny zegt, uit het leven gegrepen. Daarbij ook nog eens fantastisch geschreven. En voor alle duidelijkheid, Solace heeft dit verhaal ingestuurd met een 1 achter de titel....
O hoe herkenbaar! Ik krijg opeens visioenen van lang geleden, hete seks en drama's met man en (later) kinderen, zich afspelend tussen het dashboard en de hoedenplank. Dit is regelrecht uit het leven gegrepen. Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Komt er nog meer? Ja toch? Ik wil meer... Veel meer!