The Godfather

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 02 oktober 2017
Hoofdcategorie School | Werk | Vakantie
Aantal reacties: 2
1993 woorden | Leestijd 10 minuten

Van Antwerpen & Van Antwerpen was geen groot advocatenkantoor. Zeker in de zomermaanden was dat goed te merken. Op de jonge Van Antwerpen, juridisch assistente Renske Vogt en secretaresse Juliet Vingerling na was het kantoor verlaten. De zomer was een beetje komkommertijd, zeker begin augustus wanneer half Nederland op vakantie was. Eind augustus barstte de hectiek weer los.

Klaas van Antwerpen, die de veertig inmiddels was gepasseerd, hield van deze zomerkalmte. Zijn vader, de oude Van Antwerpen, die al 67 was, hield ervan juist in het hoogseizoen de hitte van de Franse Rivièra op te zoeken. Samen met zijn nieuwe vriendin had hij daar een villaatje met zwembad.

Klaas kwam echt tot rust. Er was tijd voor achterstallig werk en dat kon in een laag tempo. Het colbertje kon uit en de stropdas af. Soms luisterde hij naar Spotify. Wat minder was aan de relatieve rust, was dat het gekibbel van Renske en Juliet nadrukkelijker op de voorgrond trad. Wat was dat toch, dacht Klaas, waarom toch steeds die broeierige sfeer tussen die twee?

Juliet werkte al heel wat jaren voor de vader en zoon. Ze moest halverwege de veertig zijn. Ze verzuimde nooit, was accuraat en betrouwbaar. Ze beschikte over een enorme archiefkennis. Zonder Juliet zou Van Antwerpen & Van Antwerpen nooit de geoliede machine zijn geworden die het nu was. Haar uiterlijk van stijlvolle jurken, parelkettinkjes en gepermanent kapsel bevestigden haar degelijkheid. Juliet was als het wetboek zelf: je kon altijd op haar terugvallen.

Renske was in meerdere opzichten Juliets tegenpool. Afgezien van haar intelligentie en kennis van juridische zaken - ze was cum laude afgestudeerd - was ze rommelig, dartel en flodderig. De oude Van Antwerpen had haar aangenomen, omdat hij in haar de verpersoonlijking zag van de nieuwe generatie juristen. Die waren niet zo stijf en stug volgens hem. Wat hij precies bedoelde, snapte niemand eigenlijk, maar Klaas had het vermoeden dat Renskes aantrekkelijke uiterlijk voor zijn vader ook een rolletje speelde, gek als hij was op groene appeltjes. Ook in die zin was ze de tegenpool van Juliet.

Het was op een woensdag begin augustus toen de zaak escaleerde. Het hield ongetwijfeld verband met de hittegolf die het land al een week lang in zijn greep had. Een geschikte voedingsbodem voor het oplopen van de gemoederen. Nog voor Klaas het kantoor had betreden hoorde hij het gekrakeel van de dames al. Twee schelle stemmen die duidelijk niet het weer bespraken. Ze stokten even toen Klaas binnenstapte.

Het tafereel dat hij aantrof was ongebruikelijk voor het advocatenkantoor waar iedereen altijd beheerst en beschaafd communiceerde. Juliet en Renske stonden tegenover elkaar met verhitte koppen. Twee gezichten die op onweer stonden. Gebalde vuisten, dreigende sfeer. Twee paar ogen in zijn richting, twee blikken die om interventie vroegen. Twee blikken ook overtuigd van het eigen gelijk.

‘Wat is hier aan de hand?’ Klaas klonk als een meester op het schoolplein. Hij trok zijn gezicht in de strengheidsstand die hij ook gebruikte bij zijn kinderen. Of dat zou helpen bij volwassen vrouwen wist hij niet. In elk geval waren ze even stil. Maar dat duurde niet lang.

Nog nooit had hij Juliet zo furieus gezien. Renske, hoewel met rode kop, leek witheet.

‘Jij hebt van mijn spullen af te blijven!’ gilde Juliet.

‘Ik had het gewoon even geleend!’ krijste Renske.

‘Als je iets leent, geef je het daarna weer terug!’ schreeuwde Juliet.

‘Ach, wijf, hier is je nietmachine toch! Steek ‘m voor mijn part in je reet!’

Klaas begreep dat dit een escalatie moest zijn van eerder opgelopen spanningen. De spreekwoordelijke druppel. Wat moest hij doen om de zaak te sussen? Ertussen springen? Een van de twee apart nemen? Wat zou zijn vader gedaan hebben? Hij kon waarlijk even bellen. Pap, het loopt uit de hand, wat moet ik doen? Zijn vader zag hem aankomen. Vond hem toch al zo besluiteloos en aarzelend. Nee, wat hij nu deed, moest resoluut zijn, getuigen van kracht, hij was de baas. Terwijl de dames door bleven kijven alsof hij er helemaal niet was - ze schreeuwden met consumptie en stonden met gekromde vingers tegenover elkaar, klaar om te krabben leek het wel – viel Klaas’ oog op de archiefkamer. Als er ergens een plek was om af te koelen, dan was het daar. Honderden ordners straalden een enorme kalmte uit. Onder de indruk van al dat papier hield je vanzelf wel je mond.

Klaas liep naar de deur, opende die en draaide zich om. Juliet had haar hand opgeheven en Renske deinsde achteruit.

‘Waag het, kutwijf!’ siste ze met toegeknepen ogen.

‘Je verdient het, je verdient een pak slaag!’

Nooit eerder had Klaas Juliet horen grommen. Nu deed ze het, als een hond, nee, als een beer.

Het was nu een kwestie van flink zijn stem verheffen. Hij schraapte zijn keel.

‘Nu is het genoeg!’ Zelden had zijn stem harder geklonken. Beide dames – of viswijven dacht Klaas – keken geschrokken om en waren, godzijdank, stil. Verbluft eigenlijk. Hij had in een keer de aandacht.

‘Nou moeten jullie eens goed luisteren, Renske en Juliet, bij Van Antwerpen & Van Antwerpen gaan we altijd fatsoenlijk met elkaar om. Mensen die schreeuwen en ruziemaken komen hier meestal terecht als het uit de hand is gelopen en ze een advocaat nodig hebben. Zo ver laten wij het niet komen. Wat we doen is dit: ik sluit jullie op in de archiefkamer net zo lang tot jullie er als verstandige mensen uit zijn gekomen. Dus kom maar hier, Renske, jij gaat daar zitten, Juliet, jij hier. Zo ja. Ik ga naar buiten, doe de deur op slot en het enige wat jullie hoeven te doen is een klopje op de deur geven als jullie eruit zijn. Capito?’

Dat ‘capito’ klonk mooi, stoer, mannelijk. Beetje The Godfather. Hij liet ermee horen wie de baas was. En het werkte. Gedwee namen de vrouwen plaats en zonder om te kijken sloot Klaas de deur en draaide de sleutel om. Meteen legde hij zijn oor tegen de deur. Het was stil, het bleef stil. Het leek erop dat hij de zaak nu al onder controle had. Tevreden over zijn eigen daadkracht schonk hij zichzelf een kopje koffie in. Papa zou hem eens moeten zien.

De hel brak los toen hij bijna bij zijn bureau was. De koffie gulpte over de rand van het kopje. Er klonk niet alleen hysterisch gekrijs, er leek ook met voorwerpen gegooid te worden. Verschillende keren klonk er gebonk tegen de binnenkant van de deur van het archief. Waren het stoelen, ordners, schoenen misschien? Moest hij ingrijpen? Nee, natuurlijk niet. Ze moesten het samen uitvechten, opnieuw de pikorde bepalen. Want daar ging het natuurlijk om, de hiërarchie op kantoor. De boel moest herschikt worden. Juliet was al te lang de oude poes op het honk die geen nieuwe poesjes duldde. Ze moest inschikken en had daar geen zin in.

Laat ze maar even goed botsen, dacht Klaas. Hij zette een koptelefoon op en plugde in op zijn laptop. Spotify had zoveel moois te bieden. Maar zelfs boven het geluid van de muziek uit kon hij het lawaai horen. Hij probeerde zich te concentreren op een oude zaak. Het lukte. Bijna. Na een kwartier kon hij het niet laten even te luisteren naar de geluiden uit het archief. Het was zowaar stil. Ach, zie je wel, in wezen waren het toch redelijke vrouwen.

Maar het was wel heel erg stil. Hij spitste zijn oren. Nee, niks. Of toch? Hij kwam overeind en deed een paar passen. Nu moest hij niet interveniëren. Hij moest ze even laten betijen. Het waren geen stemmen die hij hoorde. Geluidjes, ja, maar wat precies? Kreunen? Klaas’ hart sloeg een slag over. Mijn god, dacht hij, wat hadden ze elkaar aangedaan? Waren ze gewond? Er waren toch geen scherpe voorwerpen in de archiefkamer? Had Juliet Renske met een map bewerkt? Had Renske Juliet met een stoelpoot geslagen?

Ongerust trok Klaas zijn mobiel tevoorschijn. Als het nodig was, had hij zo 112 gebeld. Het gekreun hield aan, het klonk verontrustend. Zachtjes tikte hij tegen de massief eiken deur. Een lullig klopje dat nooit aan de andere kant door zou dringen. Zeker niet als daar gewonden waren. Of bewustelozen. Of… Nee, verder dan dat durfde hij niet te denken. Het kreunen hield aan. Geruststellend eigenlijk, dacht Klaas, dood waren ze dus niet. Langer wachten kon nu niet meer, hij moest de deur openen om het slagveld te overzien. De sleutel draaide soepel in het slot, de kruk van de deur voelde zwaar.

Jaren geleden was er ingebroken bij Van Antwerpen & Van Antwerpen. Wat Klaas van Antwerpen daar met name van onthouden had, was de enorme chaos van papier en ordners, echt alles was bezaaid. Die associatie popte direct op in zijn hoofd toen hij de deur opendeed. Zo’n beetje alle mappen waren uit de stellingkasten gemaaid en lagen al dan niet opengeklapt op het tapijt. De echte verbijstering volgde echter direct daarna toen de kersenhouten tafel in beeld kwam. Niet de omgegooide stoelen lieten zijn mond openvallen, wel het tafereel bovenop de tafel.

Zelfs na diverse keren stevig knipperen kon Klaas niet helemaal bevatten wat hij zag. Het eerste wat in het oog sprong was de wilde blonde haardos van Renske die het zicht op haar verdere hoofd ontnam en ritmisch op en neer bewoog. Merkwaardigerwijs stonden langs dat golvende haar twee opgetrokken benen met knokige knieën, beide iets naar buiten vallend en eindigend in voeten waarvan de teennagels rood gelakt waren. Verspreid op de vloer lagen schoenen die Klaas vaagweg herkende als Juliets sandalen.

Vanuit Renskes haar naar achteren was haar rug te zien, die één naakt was en twee schuin omhoog uitliep in stevige ronde billen, althans de contouren daarvan, en het begin van de bilspleet. Net als Renskes haar deinde haar derrière in rustige maar constante beweging heen en weer. Op die kont lagen dan weer handen die Renskes bilnaad verder uiteen schenen te trekken.

Over een omvergevallen stoel lagen jurken gedrapeerd als uitgerangeerde treinen op een eindspoor. Klaas meende zelfs een bh en string te zien. Lang tijd om daarover na te denken had hij niet, want het kreunen werd steunen, het steunen hijgen, het hijgen kirren, het kirren…

Ineens keek Renske op. Haar hoofd was verhit, haar ogen keken Klaas aan, maar leken hem niet te zien. Lippenstift die ooit op lippen had gezeten was nu over de onderste helft van haar vochtige gezicht uitgesmeerd. Haar tong hing beslagen naar buiten. Onder haar kin was het zicht vrijgekomen op iets rossig en nats dat Klaas deed denken aan een etentje lang geleden met een voorgerecht van zeefruit. Zo heb ik Juliet nog nooit bekeken, dacht hij. Terwijl Renske zich opnieuw wijdde aan haar taak, waarbij Juliet nog luidruchtiger uit de hoek kwam dan daarvoor, trok Klaas zich terug in de hal en sloot de deur.

Het waren geen beelden en geluiden die hem snel los zouden laten. Of hij zijn vader ooit zou vertellen wat hij deze dag had meegemaakt leek hem sterk. Besluiteloos bleef hij in het midden van zijn kantoor staan. Als hij zijn oor naar achteren richtte kon hij ze weer horen, dat broeierige vrouwenduo van Van Antwerpen & Van Antwerpen. Die geluiden versnelden het nemen van zijn besluit. Het duurde nog geen anderhalve minuut om zich uit te kleden tot op zijn sokken na. Nog nooit was hij naakt geweest op kantoor en zelden was zijn erectie harder geweest dan nu.

Voordat hij de deur van het archief opende, schoof hij zijn voorhuid terug. Zijn eikel glom in het licht. Daar verschenen de stellingkasten, de vloerbedekking, de notenhouten tafel waarop zich het een en ander afspeelde. De deur sloeg zachtjes tegen de muur. Renske met haar volle blonde haardos en Juliet met haar permanent zaten vredig tegenover elkaar en draaiden gelijktijdig hun hoofd in de richting van de deuropening. Juliet greep zenuwachtig naar haar parelkettinkje en Renske sloeg geschrokken een hand voor haar mond.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+1

Reacties  

Hoewel ik dit verhaal met plezier heb gelezen, af en toe hilarisch en goed geschreven in een originele setting, vind ik dat je betere hebt geschreven, Vanille. De scènes overtuigen me niet helemaal. De nietmachine als aanleiding voor een hoogoplopende ruzie vind ik mager. De plotselinge wending in het archief komt uit de lucht vallen en is naar mijn mening onwaarschijnlijk. De erotiek komt helaas niet goed uit verf.
Oh heerlijk verhaal, want in verhalen kan alles. Binnen de wulpse vrijheid van woorden en zinnen doet Iedereen het met iedereen, als ze daar toevallig zin in hebben. Klaas gaat aansluiten om er een triootje van te maken? Hmmm wie weet. Hoe dan ook dit verhaal schreeuwt om een vervolg Vanille ;-)