4584 woorden | Leestijd 23 minuten

Ik had het gevoel dat ik meespeelde in een surrealistische film uit de zestiger jaren. De kist met het stoffelijk overschot van Heiko stond op het wrakke toneel van een sjofel feestzaaltje achter een klein cafeetje dat zomaar ergens in de veenkoloniën neergekwakt scheen te zijn. De gekleurde lampjes van de feestverlichting glommen in de gepolitoerde deksel van de kist. Aan de muur hing een verschoten bordje waarop het opschrift 'Hulde aan het Bruidspaar' nog net te ontcijferen viel. Uit de boxen waar normalerwijze alleen André Hazes en piratenhits uitdenderden, weerklonk nu Pachelbel's Kanon in D-Dur.

Een spichtig en een volslank tienermeisje -voor de gelegenheid in zwarte broeken en dito t-shirts gestoken- voorzagen de merendeels bejaarde gasten van koffie, koek en een borreltje. Ze moesten daarbij tussen her en der geparkeerde rollators en looprekken door manouvreren en wierpen af en toe een ongemakkelijke blik op de kist.

Toen de laatste klanken waren verstorven knikte de begrafenisondernemer bijna onopgemerkt in de richting van Eva van Eden, de directrice van het bejaardentehuis waarin Heiko de laatste jaren van zijn leven had gesleten. Ze zag er adembenemend sexy uit in haar zwarte mantelpakje met grafiet-kleurige nylons en zwarte laarsjes met een kittig hakje. Ik moest inwendig grinniken. Ik denk dat Heiko, z'n hele negentig jaar lange leven een liefhebber van vrouwelijk schoon, net zo onder de indruk van haar verschijning was geweest als ik. Terwijl ze begon te spreken met zachte maar heldere stem dwaalden mijn gedachten af naar onze eerste ontmoeting, nu zo'n vier jaar geleden.

Het was eigenlijk de schuld van mijn huisarts. Toen ik me ruim een jaar nadat ik in een heel korte periode zowel mijn vrouw als mijn baan had verloren, drie keer binnen een maand met allerhande kwaaltjes bij hem had gemeld, zei hij: 
“Kijk, verdriet hebben mag. Maar thuis gaan zitten kniezen lost niets op. Ik denk dat je nu echt eens iets moet gaan doen. Vrijwilligerswerk. En dan niet van dat vrijblijvende, nee gewoon echt iets om je tanden in te zetten.” 
Ik had niet erg enthousiast gereageerd: “Eh, ja. Misschien moet ik dat maar doen.” 
“Hoe lang woon je nu al in Groningen?” had hij gevraagd. 
“Mijn halve leven, bijna dertig jaar”, luidde mijn antwoord. 
“Dan weet je onderhand wel wat 'nait souzen maor doun!' betekent”, repliceerde hij en hij had een formulier tevoorschijn getoverd. “Dat is van een nieuwe vrijwilligerscentrale. Ze vragen je het hemd van je gat maar dan garanderen ze je ook een interessante werkplek die op jou is toegesneden.”

Nog geen week later werd ik gebeld door Eva. Ze vertelde dat ze in het bejaardentehuis waarvan zij de directrice is, gestart waren met een project om de oudste bewoners actief te houden door middel van zogeheten intensieve 'tijdreizen'.
Ik had haar enigszins onheus onderbroken: “Sorry. Ik weet niet of ik daarin ben geïnteresseerd. Ik ben nu eenmaal geen biljarter en ik haat bingo.”
Voor het eerst hoorde ik toen haar aanstekelijke lach. Ze had me daarna verteld dat ze mij vooral had geselecteerd omdat ik in mijn CV had aangegeven in geschiedenis te zijn geïnteresseerd, iets dat goed van pas zou komen bij het voorbereiden van de soort individuele 'terug-in-de-tijd-therapie' die haar voor ogen stond. Uiteindelijk had ze me over weten te halen om, zij het met de nodige bedenkingen, een paar dagen later kennis te komen maken.

Vanaf het allereerste moment dat ik Eva had gezien was ik in de ban van haar. Al gauw had ze mijn scepsis overwonnen. En toen ze verteld had dat ik eens in de week een evaluatiegesprek met haar zou hebben was ik zelfs enthousiast geworden. Het maakte me helemaal niets meer uit wat ik moest doen. Ik geloof dat ik desnoods voor haar door een brandende hoepel zou zijn gesprongen.

Ik schrok op uit mijn gemijmer en hoorde nog net hoe Eva, die Heiko niet alleen als directrice van het bejaardentehuis, maar daarvoor ook als buurtgenoot had gekend en met hem bevriend was geraakt, haar toespraak beëindigde. Daarna knikte de begrafenisondernemer mij toe en ik stapte naar voren.

Ik monsterde het publiek en begon te spreken: “Dit is precies wat Heiko voor ogen had: wij hier allen bijeen met Heiko nog in ons midden. Er is 'kovvie mit olwieven' en voor degenen die niet moeten rijden ook nog een 'klokje' al dan niet 'mit suker'. We zijn nog één keer bij elkaar tijdens zijn laatste tocht op de plaats waar hij meer dan 65 jaar zijn reis onderbrak als hij op weg was naar het oostelijkste puntje van de provincie die hij zo lief had. Want Heiko was een man van vaste gewoontes. Toch was hij niet vastgeroest. Integendeel, hij had een zeer flexibele geest. Het was een man met principes. Dat bleek tijdens de oorlog toen hij als snel in het verzet belandde. Het was ook in het verzet dat hij Aafke, zijn grote liefde, leerde kennen. En toen de grond hem in de stad te heet onder voeten werd dook hij onder op de plaats waar de Duitsers hem waarschijnlijk het minst verwachtten: een smokkelaarshut in Oost-Groningen op nog geen twintig meter van de grens. Die hut, die hij na de oorlog kocht en eigenhandig verbouwde tot vakantiehuisje, was zijn tweede grote liefde die hij aan zijn verzetstijd overhield."

Ik nam even een slokje water en vervolgde: “Maar bovenal was Heiko een mensen-man. Betrokken bij de zeelui op de coaster waarvan hij jaren de kapitein was. Een behulpzame buurman, zowel in de stad als in de buurt van zijn vakantiehuisje. En een graag geziene gast in dit etablissement. Niet alleen gewaardeerd door de 'inboorlingen', de boeren en de landarbeiders, maar ook door de kunstenaars, studenten en andere hippe vogels die zo'n veertig jaar geleden de stad voor het Ommeland verruilden.” 

Aan een tafeltje naast een aftandse jukebox zaten twee grijze lesbiennes en een overjarige hippie met een lange baard die instemmend knikten.

Ik keek Eva even aan en ging verder: “Ik ben dan ook zeer dankbaar voor het feit dat ik deze geweldige man heb leren kennen. En dat hij me mee heeft genomen in een aantal reizen terug in de tijd. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik op middelbare leeftijd nog zoveel zou kunnen leren op het gebied van menselijke contacten en liefde.” Ik liet even een stilte vallen. “Tot slot wil ik namens Heiko aan de jongedames vragen of ze nog één keer met de jeneverfles rond kunnen gaan en dan zal Heiko's favoriete troubadour Ede Staal het laatste woord hebben met 'Wie schenken ons nog ain in'.” 

We klonken, dronken en luisterden in stilte naar de klanken van de overleden zanger die met dit lievelingslied van Heiko de bijeenkomst tot een einde bracht.

Terwijl Edith Piaf's 'Non, je ne regrette rien' uit de luidsprekers schalde werd de kist naar buiten gedragen en in de lijkauto geplaatst. Een paar minuten later trok de bonte rouwstoet verder door het Oost-Groninger land. Ik reed samen met Eva in mijn enigszins door het leven getekende Polo pal achter de auto met Heiko's kist. Daarna volgden drie taxibusjes van het rolstoelvervoer, een paar non-descripte auto's die door Groningers worden aangeduid als 'luxe-wagens' en de rij werd gesloten door een stokoud, rammelend Volkswagenbusje met de twee lesbo's op de voorbank en de overjarige hippie achter het stuur.

Ik probeerde het wat lege landschap door Heiko's ogen te zien. Waar ik tot een paar jaar geleden deze streek associeerde met een schraal leven, saaie lintbebouwing en enigszins riekende kanalen, kwamen er nu beelden in me op van een man en een vrouw, in vroeger jaren fietsend, later in een autootje rijdend langs deze weg. Vol levensvreugde, vol verwachting uitkijkend naar een paar dagen van romantiek en erotiek in hun vakantiehuisje dat ze heel toepasselijk 'Het Paradijs' hadden genoemd.

Ik denk dat Heiko er wel begrip voor zou hebben gehad dat ik, ondanks de trieste aanleiding, toch op een bepaalde manier genoot van deze rit. Het samenzijn met de vrouw die de afgelopen jaren mijn dromen beheerste in de beperkte ruimte van mijn auto, voelde uitermate plezierig aan. Veel te snel naar mijn smaak kwam het plaatsnaambord van het dorp waar Heiko begraven zou worden in zicht. Wat mij betreft had hij in Oost-Siberië in plaats van Oost-Groningen begraven mogen worden.

De plechtigheid op het intieme dorpskerkhof was kort maar indrukwekkend. Terwijl de kist op twee schragen boven het graf stond haalde Eva een ingelijst gedichtje tevoorschijn dat sinds de dood van Aafke op Heiko's bureau had gestaan. Het was van de hand van Bert Schierbeek die het naar aanleiding van de dood van zijn vrouw had geschreven. Ze veegde even een weerbarstige lok van haar iets te blonde haar voor een vrouw van haar leeftijd van haar voorhoofd en las met geëmotioneerde stem:

“De Begraafplaats
Zij gingen
Jij ook
Ik bleef”

Ze legde het gedicht op de kist. Langzaam werd de kist het graf in getakeld. Zwijgend keken we toe hoe Heiko en Aafke voor eeuwig werden herenigd. Even, heel even, voelde ik Eva's hand in de mijne.

Na de begrafenis zette vrijwel het hele gezelschap koers naar een naburig café. De meeste oudjes namen de gelegenheid te baat om nog snel een of twee borreltjes naar binnen te slaan en van de toiletten gebruik te maken voordat de terugreis naar de stad aanvaard zou worden.

Eva en ik zaten aan een tafeltje in een hoekje en dronken koffie. Een lichte paniek begon zich meester van mij te maken; dit was het laatste gedeelte van de laatste officiële ontmoeting die Eva en ik zouden hebben. Ik moest nu handelen. Zou ik haar nu uit eten vragen of strakjes, als we op weg naar de stad waren? Ik keek naar Eva en zag dat ook zij in gepeins verzonken was. We schrokken beiden op toen er een oudere man en een struise dame op ons afkwamen.
“Zouden wij u misschien even mogen spreken?” vroeg de man vriendelijk. 
Eva maakte een uitnodigend gebaar en zei: “Natuurlijk, gaat u zitten.” 

Nadat ze waren gaan zitten, nam de man het woord: “Ik zal ons eerst even voorstellen. Dit is mevrouw Gerda den Ham. Zij is getrouwd met de kleinzoon van Wubbo den Ham, de man van wie Heiko zijn buitenhuisje heeft gekocht. Ze zorgt al jaren voor het onderhoud van het huisje. Mijn naam is Barend Wegman. Ik ben een oude vriend van Heiko en notaris in Winschoten. Heiko heeft mij aangesteld als testamentair-executeur.” 
Hij haalde wat papieren uit zijn aktentas en gaf ons ieder een paar dichtbedrukte vellen met een nietje erdoor. 
“Dit zijn kopieën van zijn testament. Die kunt u rustig doorlezen en dan zou ik u graag volgende week willen uitnodigen op mijn kantoor om één en ander te regelen. Voor nu kan ik volstaan met de mededeling dat Heiko aan u beiden zijn vakantiehuisje in ongedeeld eigendom heeft nagelaten. Daarbij heeft hij bepaald dat het de eerste vijf jaar niet verkocht of verhuurd mag worden. Hij heeft ook een som geld vastgezet waaruit de sucsessierechten en zeker vijf jaar onroerend goedbelasting alsmede de goede zorgen van mevrouw Den Ham kunnen worden voldaan.”

Eva en ik keken elkaar aan. We waren volledig overdonderd.

De notaris stond op en ritste zijn aktentas dicht.
“Het lijkt me het verstandigst als u voor het gebruik van het huisje een timesharingcontract opmaakt. Ik kan u daar desgewenst wel bij van dienst zijn. U moet me nu verontschuldigen, want ik heb zo een afspraak. Als u nog even tijd heeft dan kan mevrouw Den Ham u zo wel even naar het huisje begeleiden zodat u het met eigen ogen kunt zien. Goedenmiddag.”
Hij was verdwenen voordat we iets hadden kunnen terugzeggen.

“Laat dat mevrouw Den Ham maar. Ik heet gewoon Gerda”, zei de struise vrouw vriendelijk. “Heiko heeft instructies achtergelaten. Alles is piekfijn in orde. Als u dat wilt kunnen we er inderdaad zo even heen rijden”, glimlachte ze.
Eva schoot in de lach:”Het lijkt erop dat we geen keus hebben. Heiko's wil is wet.”

Even later reden we oostwaarts via een aantal kronkelige landweggetjes achter Gerda aan. Vlak voor een blauw bord met het opschrift 'Bundesrepublik Deutschland' draaide ze een soort karrespoor op. Na een paar honderd meter slingerde het pad zich met een scherpe bocht naar rechts gevolgd door een even scherpe bocht naar links om een dicht berkenbosje heen. Achter het bosje was een soort parkeerplaats die aan de andere kant door een meters hoge meidoornhaag was afgescheiden. We volgden Gerda naar een deur die vernuftig ergens in de haag was verwerkt. Ze opende de deur en liet ons voorgaan. Eva kon een kreetje van verrassing niet onderdrukken toen we pal voor een goed onderhouden Hans-en-Grietje-huisje bleken te staan.

Het huisje bestond uit een een huiskamer, een slaapkamer en een eetkeuken, gegroepeerd rond een halletje. Alles was eenvoudig maar smaakvol ingericht. In de huiskamer stond een vaas met prachtige bloemen die direct Eva's aandacht trok. 
“Besteld door Heiko”, verklaarde Gerda.
Ze haalde twee sleutelbossen uit haar handtasje en legde die tezamen met een beschreven velletje papier op tafel.
“Die sleutels zijn voor jullie. En op het papiertje staat mijn naam en telefoonnummer en ook wat dingetjes die handig zijn om te weten. Ik moet nu weg. Als er iets is, bel gerust. En als jullie weggaan kan je gewoon de deur achter je in het slot trekken.”

We drentelden wat onwennig door het huisje. Nu dus ons huisje. Eva bleef midden in de huiskamer staan. Ik rook haar karakteristieke parfum. Of was het zeep? Ik weet het niet. Ik ben niet zo'n expert op dat gebied. 
“Timesharing noemde die notaris het. Net zoals op Gran Canaria of zo. Om beurten vaste weekenden of weken. Ik geloof niet dat ik daar iets voor voel”, zei ze.
“O”, antwoordde ik wat sullig.
Ze kwam dichterbij en keek me recht in de ogen. “Ik denk dat het hier erg eenzaam is als je geen partner hebt. Timesharing lijkt me niet zo gek, maar dan op een andere manier. Misschien kunnen we af en toe het huis delen. Dat zou bovendien ook een ander probleem oplossen.” 
Ik slikte even en vroeg: “welk probleem bedoel je?”
Ze glimlachte en wierp me een melancholieke blik toe. 
“Ik realiseerde me opeens dat ik vandaag niet alleen afscheid van Heiko moest nemen, maar dat wij elkaar ook niet meer zo vaak zullen zien. En ik weet niet of ik dat kan verdragen. Ik ben zo gewend geraakt aan ons contact.”

Ze was nu zo dichtbij gekomen dat de kus bijna als vanzelf kwam. Eerst beroerden onze lippen elkaar. Zachtjes. Teder. Even later voelde ik het spitse puntje van haar tong langs mijn lippen glijden. We omhelsden elkaar en de kus werd heftiger. Minutenlang dansten onze tongen een woeste tango waarin ze afwisselend leidden en geleid werden. Opeens maakte ze zich voorzichtig los van mij. Ze trok haar jasje uit en hing het zorgvuldig over een stoelleuning. Daarna nam ze me bij de hand. Gedecideerd leidde ze me naar de slaapkamer.

Ze glimlachte ondeugend en jubelde: “En als we het huis delen, moeten we in ieder geval de slaapkamer delen want er is er maar eentje.”

Voorzichtig trok ze de bril van mijn hoofd en legde 'm op het nachtkastje naast een paar foto's van Heiko en Aafke. Weer vonden onze lippen en tongen elkaar. We kusten intens en opeens voelde ik hoe ze met haar rechterhand de knoopjes van mijn overhemd los begon te maken. Even later gleed haar hand onderzoekend over mijn buik en borst en nog iets later stond ik met ontbloot bovenlijf voor haar. Ik zette de aanval op haar bloes in, maar ze pareerde die behendig.
“Netjes op je beurt wachten”, lachte ze terwijl ze de gesp van mijn broekriem losmaakte.
Al ras volgde de knoop en trok ze de rits naar beneden. Als vanzelf zakte de broek op mijn knieën. Ik deed een aantal verwoede pogingen mijn schoenen uit te trappen zonder de veters los te maken. Na veel vijven en zessen lukte het en kon ik mijn broek wegschoppen. En passant trok ik mijn sokken uit want volgens mij is er geen grotere afknapper dan een oude vrijer op sokken.

Opnieuw ontmoetten onze lippen en tongen elkaar. Ik voelde Eva's handen over mijn rug glijden naar mijn billen. Door de stof van mijn boxer heen kneedde ze mijn achterste.
Toen bracht ze haar mond vlak bij mijn oor en fluisterde: “Nu mag je me langzaam uitkleden. En daarna moet je heel, heel lief voor me zijn.”

Met trillende vingers knoopte ik haar bloes open. Kalm trok ik 'm daarna van haar armen en schouders. Ik likte haar hals en kuste haar schouders, waarna ik me wijdde aan het openen van de sluiting van haar rok. Soepel stapte ze uit het modieuze kledingstuk. Ik zat nu op mijn knieën voor haar en rolde voorzichtig -geen ladders maken!- één voor één haar nylons tot op de rand van haar halfhoge laarsjes. Ze ging op de rand van het bed zitten en stak quasi gebiedend haar rechtervoet uit. Ik ritste het laarsje open en trok het uit. De kous volgde. Met twee handen masseerde ik haar kleine voet. De nagels van haar regelmatig gevormde tenen waren onberispelijk geknipt en haast onzichtbaar gelakt. Ik kon de opwelling haar voet te kussen, haar tenen één voor één in mijn mond te nemen en vervolgens haar voetzool te likken, niet onderdrukken. Eva stak nu haar linkervoet uit en terwijl ik die op identieke wijze liefkoosde liet ze zich zwaar ademend achterover op het bed vallen.

Achteraf gezien hadden de gebeurtenissen iets weg van de Koninginnerit in de Tour de France. De allereerste kus was het startschot. Het tongen, strelen en uitkleden vormden de inleidende schermutselingen in de vlakke aanloop naar de toppen en tussengelegen dalen van het serieuze gedeelte van de etappe. Het liefkozen van haar voeten waren een paar tussensprints. En nu kwamen de eerste cols van de derde en tweede categorie in zicht.

Ze trok haar voeten op het bed en stak haar arm uit en wenkte me: “Kom je bij me liggen?” 
Ik stond op en wilde naast haar kruipen maar ze hield me tegen: ”Oh, nee. Dat gaat zo maar niet. Ik wil alleen blote kerels in mijn bed.” 
Haastig trok ik mijn boxer uit en ging naast haar liggen. Vrijwel onmiddellijk voelde ik haar hand rond mijn lid. Die liet duidelijk merken deze aanraking op prijs te stellen. Het klimmetje werd nu wat pittiger; al kussend lukte het me haar bh los te maken en ik bevrijdde twee middelgrote, peer-vormige borsten uit hun stoffen omhulsel. De donkerbruine tepels groeiden toen ik ze tussen duim en wijsvinger kneedde. Toen ik ze even later één voor één in mijn mond nam, af en toe sabbelend, dan weer een beetje plagend zachtjes bijtend, kreunde ze onophoudelijk terwijl er nu en dan een stevige siddering door haar hele lijf trok.

Na een paar minuten gleed ik met mijn tong naar beneden. Eerst naar haar navel en daarna verder naar onder. Ik stopte aan de rand van haar, op dit moment al volstrekt doorweekte slip, die aan de voorkant aan haar vastgeplakt leek te zijn terwijl het stukje textiel verder als het ware opgerold in de spleet tussen haar ronde billen zat. Met enige moeite stroopte ik het slipje van haar kont. Het was niet te geloven hoe nat ze was. De haartjes van haar keurig getrimde vachtje glinsterden en de natte plek in het onderlaken groeide gestadig. Ik duwde langzaam een vinger in haar en daarna stak ik hem een beetje stiekum in mijn mond. Ze had het gezien. 
“Hoe smaakt het?” vroeg ze hijgend. 
“Het smaakt naar meer”, luidde mijn antwoord en ik begroef mijn hoofd in haar kruis.

Op het moment dat mijn tong haar genotsplekje raakte voelde ik haar verstijven en vervolgens gaf ze met korte, felle beweginkjes van haar bekken het tempo aan waarin ik haar moest likken. Haar kutsap droop over mijn kin. Met twee handen drukte ze mijn hoofd af en toe wat harder tegen haar natte kruis aan. Ik likte, slikte en lebberde als een bezetene. Ze kreunde en steunde onophoudelijk en er trokken continu rillingen door haar hele lijf. Uiteindelijk hield ik het niet meer en moest ik mijn hoofd van haar onderlijf losmaken, domweg om even een beetje adem te kunnen halen.

Ze trok me omhoog. Voordat ik er erg in had begon opeens de steile klim naar de eerste top van de buitencategorie. We kusten elkaar. Ze keek me doordringend aan en fluisterde: “Kom. Ik wil je in me voelen.” 
Ik gleed bij haar naar binnen, zo makkelijk, zo soepel, dat het net leek of we al jaren volledig op elkaar ingespeelde minnaars waren. We neukten in de meest klassieke houding die er is. Desondanks was het één van de indringendste ervaringen van mijn leven. Het voltrok zich in een ritmische cadans van geven en nemen. Al snel, misschien wel veel te snel, voelde ik het point of no return naderen. Ik vertraagde het ritme en wilde me even helemaal uit haar terugtrekken. Ze wilde er niets van weten. 
Ze duwde met beide handen mijn billen naar beneden en fluisterde dringend: “Doorgaan. Doorgaan. En kijk me aan. Alsjeblieft. Ik wil je ogen zien als je eh, als je er bent.”

We schakelden over op de hoogste versnelling. Ik voelde hoe grote hoeveelheden sperma onstuitbaar in de richting van mijn eikel werden gestuwd. Ik bood zo lang mogelijk tegenspel, maar de uitkomst was onafwendbaar. Kennelijk zag Eva in mijn ogen het verloop van het proces want precies op het moment dat ik diep in haar explodeerde spande ze de sterke spieren rond haar kut, waardoor het effect van de ontploffing dramatisch werd versterkt. Ik was even helemaal van de wereld. Toen schonk ze me de liefste en tegelijkertijd geilste glimlach die ooit een vrouwenmond heeft gesierd. En ik kwam opnieuw klaar. Dit keer niet in haar, maar in mijn hoofd.

Al kussend en strelend kwamen we weer enigszins tot onszelf. Tijd voor de ravitaillering. Ik ging op onderzoek uit en zelfs postuum bleek Heiko een geweldige gastheer te zijn; in de koelkast vond ik een mooie fles licht mouserende witte wijn. Van de fruitschaal schoepte ik een trosje druiven en gewapend met deze godenspijs keerde ik terug naar de slaapkamer waar Eva in een zeer wulpse houding in het grote bed lag te wachten. We klonken, dronken en voerden elkaar druiven. 
“Het leven is goed”, mompelde ik. 
“En zoet”, voegde Eva eraan toe terwijl ze in een druif beet. 
“En lekker kleverig”, zei ik en likte het druivensap van haar lippen.

Het laatste restje wijn in mijn glas goot ik uit over haar borsten en met graagte likte ik het op. Voorzichtig draaide ik haar om zodat ze op haar buik kwam te liggen. Ik pakte haar glas van het nachtkastje en schonk het restantje wijn dat zich daarin bevond over haar billen.
Ze giechelde meisjesachtig: “Het kietelt, het kietelt.”
Haar gegiechel ging snel over in hijgen en kreunen toen ik mijn tong over haar billen liet glijden en hem daarna zo diep mogelijk in haar bilspleet duwde. Ik stak eerst één en vervolgens twee vingers in haar kut terwijl ik haar kont bleef likken.

Ze draaide met haar bekken en kronkelde dat het een aard had. Opeens wipte ze haar achterste omhoog en maakte tegelijkertijd een halve draai waardoor ze weer op haar rug belandde. Onmiddellijk greep ze mijn hoofd met twee handen vast en duwde 'm in de richting van haar gezwollen schaamlippen. Ik lag nu op mijn borst tussen haar benen en befte haar vol overgave terwijl ik met mijn gestrekte armen haar borsten kon bereiken. Haar tepels waren keihard en reageerden op de geringste aanraking. Al vrij snel barstte er een serie erupties los die opliepen in intensiteit.

Tijdens de daaropvolgende afdaling lag ik op mijn zij naast haar, de elleboog van mijn rechterarm steunend op het matras en mijn hoofd rustend op mijn hand. Met mijn linkerhand vingerde ik haar zachtjes. Ik keek naar haar naakte lijf, van top tot teen glimmend door een mengsel van haar rijkelijk vloeiende liefdessap, ons beider zweet, speeksel en een beetje zaad. In mijn hoofd voerden om beurten een haast puberale verliefdheid en rauwe wellust de boventoon. Langzaam maar zeker naderden we het begin van de laatste klim naar de laatste col van de buitencategorie, het hoogste hoogtepunt.

Ik was op mijn rug terecht gekomen en Eva klom boven op me. Onze benen lagen ineen gestrengeld. Onze lichamen werden naadloos aan elkaar geplakt door een film van lichaamsvloeistoffen. Been tegen been. Onderlijf tegen onderlijf. Buik tegen buik. Borsten tegen borst. Ik wist niet waar mijn lichaam ophield en het hare begon: ze liepen gewoon in elkaar over. Het gaf een geheel nieuwe invulling aan de bijbelse observatie 'zij zullen tot één vlees zijn'. De honderdduizenden, ja misschien wel miljoenen poriën in mijn huid stonden wijd open en schenen in rechtstreeks contact te staan met die in haar huid.

Plotseling begon er iets te rommelen in haar onderbuik. Ze draaide wild met haar bekken en er trokken golven spastische bewegingen vanaf haar heupen door haar bovenbenen. De schokgolven die al maar heviger werden, plantten zich voort door mijn middenrif en waren voelbaar tot in mijn tenen en vingertoppen. Het zweet droop in stralen van haar voorhoofd over haar in een grimas vertrokken gezicht. Ze schreeuwde geluidloos. Ze rilde, trilde, schokte. Mijn lichaam resoneerde in alle hevigheid mee. Na een paar minuten kon ik me niet meer beheersen en mijn halfharde lul, die ingeklemd en vastgeplakt zat tussen onze onderlijven, begon spontaan te spuiten. Het leek een aansporing voor alle, haast autonoom en volledig willekeurig bewegende lichaamsdelen van Eva om nog wilder en nog harder te keer te gaan. Ze jammerde, hijgde, huilde en lachte tegelijk. Geleidelijk kwam aan alle beweging langzaam maar zeker een einde. Uiteindelijk lag ze doodstil. Met steeds groter wordende tussenpozen trokken er nog heftige schokken door haar heen, zoals naschokken bij een aardbeving.

Ze was uitgeput. Een vage glimlach speelde om haar lippen. Een paar strengen blond haar zaten tegen haar voorhoofd geplakt. Haar mascara was enigszins uitgelopen en een tweetal vegen oogschaduw gaven haar charmante kraaiepootjes een blauwachtige glans. Ik nam dit beeld in me op en probeerde het in mijn geheugen te etsen. 
“Wat doe je?” vroeg ze een beetje achterdochtig. 
“Ik kijk naar je”, zei ik geheel naar waarheid. 
“En?”
In plaats van te antwoorden veegde ik zachtjes het haar van haar voorhoofd en drukte vervolgens een kus op haar lippen. Ik genoot van de geur van seks die om haar heen hing. Daarna legde ik mijn hoofd tegen haar schouder en sloot mijn ogen.

We lagen een hele tijd dicht tegen elkaar aan. Af en toe kusten we elkaar zachtjes. Opeens stak Eva haar arm uit en pakte de foto van Aafke van het nachtkastje. Ze bestudeerde het portret van de knappe oude dame langdurig en zei toen op bewonderende toon: “Wat is ze mooi hè? Geen wonder dat ie z'n hele leven verliefd op haar is geweest. Ik zou er heel wat voor over hebben als ik er over vijftien, twintig jaar zo uit zou zien.” 
Ze zette de foto terug en pakte die van Heiko op. Ik zag de tranen in haar ogen. 
“Dank je wel, lieve oude koppelaar”, fluisterde ze en ze drukte een hele lange kus op de foto. 

© Knakker 2010

Meer verhalen van: Knakker

Fijn verhaal 
+2

Reacties  

Knakker weet op zijn eigen originele wijze een romantische verhaal te vertellen over gewone mensen die geen opsmuk nodig hebben. Mooi!
Erg mooi, gevoelig verhaal. Fijn lezen, zo'n zorgvuldige schrijfstijl.
Gewoon een mooi, heerlijk, ontroerend verhaal. Meer kan ik er niet over zeggen.