Rugpijn of Claartje kon toch niet zonder

Informatie
Geschreven door Miel
Geplaatst op 09 april 2019
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 1
7471 woorden | Leestijd 38 minuten

Kort nadat we elkaar leerden kennen belde ze mij op een ochtend en vroeg of ik nog een koffieklantje kon gebruiken. Het paste me zoals het me altijd past, wanneer het om vrouwen gaat. Ze kwam met de fiets en riep mijn naam toen ze de zijdeur opende.

Wij begroetten elkaar als de goede beken­den hoewel ik met haar pas een week of wat eerder had kennis gemaakt. Ik vond het wel spannend, om alleen met haar in huis te zijn. Tenslotte kenden we elkaar nog niet lang en ik had niet verwacht dat ze erg veel belangstelling voor mij koesterde. Eerlijk gezegd was mijn eerste indruk dat ze zich meer tot vrouwen dan tot mij aangetrokken voelde.

Het ritueel van het gezamenlijk koffie zetten vormde de aanzet tot het gesprek dat moest volgen. We maakten samen koffie; dat wil zeggen; zij zette de kopjes klaar en ik maakte de koffie omdat ik dat niet zo maar aan een ander toevertrouw.

Het gesprek dat op gang kwam bij het tweede kopje koffie, ging voornamelijk over haarzelf. Ze was voortdu­rend aan het woord en het werd me duidelijk dat ze altijd met zichzelf bezig was. Een belangrijk onderwerp in haar spraakwater­val leek me de chroni­sche rug­pijn waaraan ze leed. De terloops daaraan verbonden opmerking dat “dus” seksualiteit geen plaats meer had in haar leven, deed bij mij een belletje rinkelen. “Dus dáár gaat het over” Concludeerde ik naar aanleiding van de onsamenhangende spraakwaterval.

Het was me al lange tijd duidelijk dat enkele van de vrouwen die ik kende, de meest onwaar­schijnlijke argumenten hanteren om duidelijk te maken dat ze niet langer seksueel actief zijn, of willen zijn.

Overigens hadden we nooit over het onderwerp gesproken. Daarom was ik verbaasd was dat ze het te berde bracht. Gedurende haar ontspoorde spreekbeurt bleef het me bezig houden. Want hoewel ze bij het zitten een stevig kussentje in haar rug wilde, vertoonde haar ver­schijning allerminst kenmerken van iemand die voortdurend door rugklachten wordt geplaagd. Ze liep als een kievit, fietste en werkte urenlang op haar knietjes in de tuin, vertelde ze.

Haar uitstraling had iets sensueels, beweeglijk, slank, rond en zacht op de juiste plaatsen en de helder blik uit haar wonderlijk grijze ogen wekten de indruk dat je met een intelligent en ontwikkeld iemand te maken had. Die ogen spraken mij nog het meest aan. Grijs, open en een beetje spottend, alsof de eigenaresse de hele wereld voortdurend in de maling nam.

Ik kijk graag naar ogen van mensen, van dieren ook trouwens maar dat doet nu niet ter zake. Haar ogen straalden soms ook iets afwezigs uit, dan gleed er een peinzende blik over haar gezichtje. Alsof ze aan heel andere dingen dacht dan die waarover we op dat moment spraken. De dunne lichtblonde haren waren kort geknipt en piekerig en droegen bij tot vorming van het beeld dat ze frank en vrij door het leven ging. Je kon je niet aan die indruk onttrekken.

Ze kwam druk en vrolijk binnen. Beweeglijk en opge­wekt vulde ze onmiddellijk de omgeving en liet geen ruimte voor de vriendelijke, blonde dwerg die haar begeleidde en waarmee ze al jarenlang getrouwd was. Haar uiterlijk was aantrekke­lijk, ze was niet lang maar met een goed gepropor­tioneerd lichaam. Kortom: ze was mijn type. Maar of ik ook het hare was bleef onduidelijk.

Ik had gedacht dat na haar openhar­tige uitspraken over hoe haar leven was veran­derd en hoe seksualiteit daarin geen rol meer speelde, ze niet meer zou komen. Maar ze bleef me bezoeken en telkens voelde ik dat ze speelde met de uitdaging van ons samenzijn. Nooit gaf de situatie echter enige aanleiding voor intimiteiten en nooit durfde ik aan haar voor te stellen naar bed te gaan.

We waren zó beleefd en zó voortdurend begrijpend dat we uit­sluitend op een ontwijkende manier spraken over de voortduren­de rugpijn waaraan ze leed, terwijl we allebei wisten waarom we elkaar bleven opzoeken. Ze vond het prettig bij mij en ik hoopte in stilte op dát waarvan ze gezegd had dat het in haar leven niet meer plaats vond.

***

Toch veranderde er iets in onze verhouding want niet zo lang geleden gebeurde het volgende.

Telefoon, “Heb je tijd? Mag ik komen?”

Natuurlijk mocht ze komen en dat deed ze. Fris gewassen, stralend en quasi opgewekt.

Na de uitwisseling van de gebruikelijke onbenulligheden vroeg ik, zoals elke andere keer:

“Heb je nog steeds zo’n pijn in je rug?”, en dacht:

(Wat kan mij die pijn in haar rug schelen, ’t is waarschijn­lijk gespeeld)

“Het wisselt, weet je, de ene dag heb ik er minder last van dan de andere, maar er is geen dag dat ik helemaal geen last heb”.

En dan stelde ik me voor dat ze dacht:

(Ik wou dat hij me kuste)

“Die fysiotherapeut, helpt dat?” vroeg ik, en dacht:

(Die klootzak raakt haar aan, ziet haar bloot, kan doen wat ie wil onder het mom van fysio­therapie, wat háát ik die man.)

“Ja, ’t helpt wel maar ’t is van korte duur, als ik ’s middags bij hem ben geweest begint ’s avonds die pijn al weer.”

(‘k wou dat jij me masseerde)

“Dat lijkt me ook een ramp en als je slaapt heb je dan ook pijn?”

(Denk je dan ook aan mij?)

In gedachten zie ik hoe ze haar hand tussen haar dijen heeft en de benen stijf tegen elkaar gedrukt houdt.

“Ja, dan merk ik het niet zo erg maar als ik wakker wordt dan is het er bijna onmiddellijk”

(Net als mijn verlangen naar jouw handen)

Ik keek haar aan;

(Ja, net als mijn stijve die is er ook onmid­dellijk als ik aan jou denk)

Ik vroeg haar waar de pijn begint omdat ik zelf ook wel eens perioden heb door gemaakt waarin ik erg veel last had van stijve spieren in mijn hals of in mijn rug.

Ze boog haar hoofd en draaide het heen en weer.

“Nu voel ik het ook, nèt achter mijn oren begint de stijfhei­d en als ik mijn hoofd nog verder buig trekt het door tot in mijn rug.”

(Oh, nu je handen te mogen voelen!)

Ze zat met gebogen hoofd en trok met haar schouders.

“Wil je dat ik je schouders masseer?”

(Zal ik met mijn vingers van die lonkend tieten kunnen afblij­ven?)

“Oh, zou je dat willen doen?”

(Ik wordt nat, zou hij het nu doen, ik moet hem een beetje aanmoedigen.)

Ze ging verzitten en draaide haar lichaam zodat haar rug naar mij gekeerd was. Even richtte zij zich op en toonde haar borsten, ze voelde hoe haar tepels zich op richt­ten en boog zich meteen weer om het te verbergen.

Ik stond op en legde mijn handen op haar hoofd.

(Wat heeft ze dun haar), dacht ik en liet mijn duimen in haar hals glijden, net beneden de dunne blonde haren.

(Nu wordt ze nat, let op haar knieën)

Ze zat heel stil, als een klein meisje bij de kapper. Het hoofd voorover gebogen en de houding van haar rug drukte een sterk verlangen uit. Een verlangen naar koestering en warmte leek me.

Ik streelde zacht de dunne huid in haar hals en achter haar oren.

Ze draaide haar hoofd een beetje naar links en dan een beetje naar rechts tot ik mijn linker hand op haar voorhoofd legde en met de ander haar hals steviger masseerde.

“Vind je dat prettig?”

Ik keek over haar schouder, langzaam bracht ze haar knieën bijeen.

(Zie je wel ze is er klaar voor, je kunt haar zo nemen, doe niet zo lullig!)

“Ja,” ze knikte en zweeg verder. Mijn hand gleed van haar voorhoofd en streelde haar wang tot ik haar kin ondersteunde.

Wat een ontroerend gevoel om het hoofd van iemand zo in je handen te houden, het lijkt zo kwetsbaar. Ik tilde haar kin een beetje op en ze legde haar hoofd achter­over, nog steeds ondersteund door mijn andere hand. Gelijktijdig kromt ze haar rug en duwt haar borsten naar voren.

Haar ogen waren gesloten en haar mond was een beetje geopend, de iets te grote voortandjes waren als lichte streepjes net zichtbaar. De spanning van de nabijheid van haar gezicht werd onverdraag­lijk, slechts centimeters scheidden onze lippen en toch bleef die barrière bestaan.

Een kort moment gleed als per ongeluk mijn duim langs de lip­pen. Op dat moment opende ze even haar ogen om ze meteen weer te sluiten toen ze mijn blik ontmoette. Het was alsof ze begreep dat haar gesloten ogen me meer moed gaven om een volgende stap te nemen.

Ik boog me langzaam voorover en net op het moment dat ik mijn onbedwingbare neiging tot het kussen van haar mond niet langer kon bedwingen maakte ze haar hoofd los uit mijn handen en zei: “Tussen mijn schouders is het altijd het ergst”.

Aarzelde ze, of had ik haar bedoelingen overschat, zoals elke man die denkt dat een vriendelijke vrouw de ultieme intimiteit zoekt. Ik richtte mijn aandacht weer op haar schouders en liet mijn handen het massagewerk tussen haar schouder­bla­den doen. De kleding die ze droeg zat danig in de weg maar ik durfde haar niet te vragen iets uit te doen.

Ik bedoel, dat zou zo raar staan, net alsof het mij er om te doen was om haar uit de kleren te krijgen.

“Dat is toch ook zo” zei een kleine stem in mijn hoofd.

Mijn handen lagen op haar schouders en mijn duimen masseerden de spierbundeltjes vlak naast haar schouderbladen.

“Helpt ‘t?”

(Hoe zou je ’t vinden als ik je dijen masseerde)

In gedachten spreidde ik haar dijen en dan met mijn duimen de blonde schaam­lippen.

“Ja, dat is heerlijk, je moet een beetje hoger gaan.”

(lager zou nog beter zijn maar hoe vraag ik dat)

Snel, en naar ik hoopte zonder dat ze het in de gaten had verschikte ik iets aan mijn kleding omdat ook mijn lichaam klaar was voor een vrijage.

Ik verplaatste mijn duimen tot vlak onder de halswervels.

“Hier?”

De wervels op die plaats waren duidelijk voelbare knobbeltjes. Voorzichtig drukte ik tegen de spieren ter weerszijden van die wervels.

“Bedoel je hier?”

(Jammer, ik kan nèt niet in haar bloesje kijken)

“Ja dat is de goeie plek, maar je moet het heel zacht met me zijn anders maakt het me angstig weet je.” (Wat bedoelt ze daar nou mee?)

(Ik zal zo zacht zijn als ik kan, voorzichtig zal ik je nemen, steeds dieper, tot onder je hartje zal ik in je komen, zo diep dat mijn ballen je lippen zullen spreiden en je me nooit meer wilt laten gaan.)

Ik probeerde zo zacht mogelijk te doen en ze draaide genietend haar hoofd achterover en heen weer.

“Heerlijk, oh, wat fijn is dit”, aan haar stem hoorde ik dat ze het meende.

Het was die beweging die me bewust maakte van de situatie, het leek of ze zich als een poes genietend tegen mijn handen drukte. Langzaam verplaatste mijn handen zich naar een iets lager gelegen plek; een paar centimeter beneden de schouders. Ze trok een paar maal met haar schouders en draaide haar rug heen en weer.

“Prettig?” vroeg ik.

Mijn stem klonk vreemd schor, alsof ik mijn keel moest schrapen. In mijn hoofd vormde zich een vraag, of eigen­lijk een voorstel maar naar buiten brengen kon ik het nog niet.

Met nog steeds die raspende stem bracht ik uit:

“Lastig zo, met die kleding.”

(Naakt in mijn armen, jouw huid tegen mijn huid)

Plotseling leken mijn oren vol met water te zitten, het bloed klopte in mijn slapen en onder mijn borstbeen werden de eerste trillingen van een aardbeving merkbaar.

Ze schoot te hulp;

“Ik zal mijn jakje uit doen”

(de rest mag jij doen)

Er was geen spoor van aarzeling in haar reactie; het was alsof ze had zitten wachten op de opening die mijn woorden haar boden.

“Ja doe alles maar uit.”

Angstig houdt ik mijn adem in, wat zal ze zeggen. Ze reageert niet, moet het toch gehoord hebben, zal ik aandringen?

Ze zei niets maar ze maakte de knoopjes los en deed het steen­rode jasje uit. Dat ene moment waarop ze haar linkerarm uit de mouw trok staken haar borsten fier naar voren. Het was een magnifiek beeld, de opgeheven arm trok haar borst net voldoende op, om die op zijn voordeligst te doen uitkomen. Even stond ik als aan de grond genageld, toen stond mijn besluit vast, ik moest en zou haar neuken. Dat wijfjesdier had een prachtig lichaam en, óf, dan wel waarom, ze niet langer met haar man neukte zou mij een zorg zijn, maar zoiets kon ik niet laten lopen.

Nadat ze het jasje had uitgedaan bleef ze tevreden opgeprikt zitten alsof ze dacht: “Ziezo nu heb je kunnen zien wat je in huis haalt en nu is de beurt aan jou”.

Ze legde het jasje over haar knieën.

Mijn handen zweefden in de lucht vlak boven haar schouders. Die schouders die nu alleen bedekt werden door een vaal zwart T-shirt. Zo van boven af waren de contouren van haar borsten helemaal zichtbaar, de tepels hard, en ver uitgestoken.

Ze spreidde haar knieën een paar keer en bracht ze weer stevig tegen elkaar om vervolgens een paar maal op haar stoel heen en weer te schuiven. De geur die haar lichaam uit ademde was bedwel­mend; een nauw ­merkbare transpiratie vormde de basis, maar een uiterst vaag aroma van bloemen vermengd met dat van tuinkrui­den vormde de boven­toon.

Na enkele seconden keek ze opzij en omhoog alsof ze wilde zeggen:

(Wanneer ga je verder, pak ze dan, je ziet toch wat een fijne bor­sten ik heb)

Doordat ze haar hoofd draaide werd door de halsopening een glimp zichtbaar van de zachte welving van haar borsten. Voorzichtig legde ik mijn handen op haar schouders en plaatste mijn duimen weer op haar rug. In plaats van op haar schouders te blijven werden mijn vingertoppen onweerstaanbaar in de richting van die kittige borstjes getrokken.

Waarom willen mannen toch zo graag de borsten van een vrouw in de hand nemen? Wat zit daar voor mysterie achter? Weten vrouwen zelf wat een heerlijk bevredigend gevoel het is om je hand te vullen met een vrouwenborst? Ik denk het niet, het gevoel is met niets anders te vergelijken, het is gewoon hemels.

Toen ik mijn handen over haar schouders naar voren bewoog gleed de zoom aan de hals van haar T-shirt, naar de voorzij­de. Opnieuw werd de zachte welving van een borst zichtbaar. Mijn verrukking bracht me in verlegenheid, eigenlijk vond ik, dat wat ik deed, schandalig was. Ik bedoel, mijn handen naar voren bewegen, alleen om een glimp van haar borst op te vangen.

Ik riep me zelf tot de orde en streelde haar rug maar kon toch niet voorkomen dat telkens haar shirt even ruimer viel en mijn ogen beloond werden met het opwindende beeld van een deel van haar borst. Ik zag hoe de tepels op haar borst zich duidelijker aftekenden dan een paar minuten geleden.

“Iets meer in mijn nek” zei ze gebiedend, maar bijna onhoorbaar en ik voldeed graag aan haar verzoek.

Opnieuw kon ik mijn handen om haar hoofd leggen en telkens als ze haar hoofd boog en haar rug kromde kwam het shirtje zo ruim te zitten dat ik zonder moeite ook de puntjes op haar borsten kon zien. Als ze rechtop zat bleven de contou­ren onder haar katoenen shirt zichtbaar.

(Let op: ze spreid en sluit voortdu­rend haar knieën)

Ik bewoog mijn handen zó dat haar shirt van haar linker schou­der af gleed. Ze bracht haar armen bijeen, het gevolg was dat de hals van het shirt verder af zakte.

Steeds meer werd het een kat en muis spel; ze deed of ze niets merkte en ik hunkerde naar elke volgende acte in de voorstelling.

Na een poosje draaide ze haar hoofd naar achteren en toonde haar gezicht terwijl ze de ogen gesloten hield. Ze bezat mooie regelmatige gelaatstrekken, het soort gezicht dat ik graag naast me op het kussen zou zien.

Vergiste ik me of vormde haar mond een nauw merkbare kus? Het was een lichte trekking met haar lippen maar het was onmiskenbaar de aanzet tot een kusmondje.

Mijn duimen volgden de vormen van haar wenkbrauwen en neus. Meteen weer dat voorzichtig getuite mondje. Kleine groefjes waren net op de bovenlip zichtbaar, een teken dat we moesten opschieten, ze werd er niet jonger op.

(Dit heeft niets meer te maken met pijn in haar rug)

Ik kon niet voorkomen dat mijn handen bij elke aanra­king trilden. Haar gezicht straalde als een houtvuur in een donkere nacht. De omgeving vervaagde en haar gezicht leek me te wenken. Langzaam boog ik me en langzaam kwam mijn mond dichter bij haar gezicht. Toen ik nog maar enkele centimeters boven haar neus zweefde gleed haar hoofd nog verder achterover. Mijn neus raakte haar kin en haar lippen ontvingen me.

Het was een moment van uiterste sereniteit, alles was stil, mijn hoofd werd zo zwaar dat ik bijna voorover viel. De minuscule haartjes op haar bovenlip streelden mijn eigen lippen, de vliesdunne huid op haar volle lippen voelde aan als het vel van een druif, glad, zacht met daaronder de volle belofte van kussen en strelingen.

Ik moést me oprichten of anders over haar heen vallen. Toen haar gezicht weer uit de nevelen van haar nabijheid tevoorschijn kwam, speelde een lachje om haar mond, de tandjes schitterden, het kleine scherfje dat aan een van de voortanden miste, accentueerde de het beeld.

Ik legde mijn gezicht op haar hoofd, de dunne piekerige haren streelden mij als malse grassprieten in het voorjaar.

“Hoe is het nu met je rug?”

(nog even en ik zal haar liefdevol doorboren)

Ze legde haar handen op die van mij en trok ze naar beneden tot net onder haar kin.

“Beter” zei ze met gesloten ogen.

Ze hield nog steeds mijn handen vast. Langzaam bewoog ze haar handen in de richting van haar borsten. Het volgende ogenblik kuste ik haar hals en gleden de uitda­gende puntjes op haar borsten onder de palmen van mijn handen door.

Toen liet ze mijn handen los en bracht die van haar omhoog tot in mijn hals. Langer kon ik niet wachten; ik trok het shirt uit haar broek en ving de blote tietjes in mijn handen. Als een blinde bracht ik in kaart; de zijdezachte huid, het tere rimpelige weefsel van haar tepelhoven en de stevige bijna harde tepels.

(Wat is een vrouw heerlijk)

Zo waren we roerloos, minuten lang, tot de opwinding zakte en plaats maakte voor een gevoel van warme geborgenheid. Na enige tijd kuste ik haar hals en wangen, haar gesloten ogen en de aanzet van haar neus. Haar mond was warm en gul en mijn handen maakten traag cirke­lend hun aanwe­zigheid kenbaar op de plaats die ze had aangegeven.

De nieuwe situatie gebood openheid en op mijn gefluisterd:

“Wil je met me …” reageerde ze met ssssst, zonder de onuit­gespro­ken woorden van mijn zin af te wachten.

Ze stond op en draaide zich om zodat ik mijn armen om haar heen kon leggen. Gretig gleden mijn handen om haar middel, langs haar rug onder de band van haar broek over de billen. Ze waren zachter dan ik had verwacht, ook gewilliger, ik spreidde ze kort en liet mijn handen omhoog glijden, drukte de schouders tegen mijn borst.

Opnieuw kusten we elkaar tot ik een arm onder haar schou­ders en een onder haar knieën legde en haar op tilde. Ze woog minder dan ik had verwacht, lag in mijn armen alsof ze daar thuis hoorde.

De bank was breed en ruim en toen ik haar voorzichtig neerlegde zei ze zacht: “De deur” Ik knikte en ging om de voordeur te sluiten. Toen ik terug kwam lag ze op haar zijde met haar hoofd steu­nend op een hand. Ze had haar ceintuur en de bovenste knoop van haar jeans los gemaakt. De rest deed ik zelf, gretig en haastig.

Ik trok de rits open en stak mijn hand in haar slipje. (ze is drijf!)

Ze was veranderd, van het schijnbaar hulpeloze vrouwtje, dat gebukt ging onder die eeuwige pijn in haar rug, in de volwas­sen vrouw die nu in mijn armen gleed.

“Je rug?” vroeg ik, inwendig toch nieuwsgie­rig naar de resulta­ten van mijn inspanning.

“Gaat wel, vergeten, niet meer aan denken”

(Eindelijk, schiet op, laat me je zien, hoe groot zou hij zijn? ik hoop dat hij lang is en dik, ja hij is vast hard genoeg)

(Zal ik wachten tot ze mij uitkleed?, nee, ik wacht niet langer, ik wil haar ogen zien als ik voor haar sta).

Snel maakte ik los wat vast zat en stapte uit mijn kleding.

Haar ogen gleden over mijn lichaam, bleven rusten ter hoogte van mijn lendenen.

(Hij is groter dan ik dacht, wat een knots van een eikel, nu moét ik hem zeker hebben)

Op de bank was voldoende ruimte voor ons, we nestelden ons in elkanders armen en vervolgden de reis.

Ik nam haar zoals het hoort, de eerste keer, snel en diep tot vlak onder haar hartje leek me. Ze hield de adem in drukte zich op tegen mijn lichaam maar liet me in zich komen.

Ze was heerlijk nauw en glad van begeerte. Werkelijk een vagina van je dromen.

Hoe lang geleden was het voor haar?

Haar eerdere aanwijzingen, om voorzichtig te zijn in de wind slaand, kwam ik borrelend klaar ergens vlak achter haar navel.

De cocktail van onze lichaamssappen zocht een uitweg. “Moet je niet , eehh, op je bank letten?”

“Nee, laat het maar lopen, dan kan ik er morgen ook nog van genieten”.

Ze lachte verlegen en tilde haar kont op zodat haar billen niet langer op die natte plek rustten.

Naderhand streelden en kusten we elkaar.

“Ik wilde je al zo lang” zei ze zacht en streelde mijn oren.

“Ik jou ook, kwam je daarvoor?” Mijn hand gleed over haar rug en billen.

“Misschien” antwoordde ze aarzelend, “maar ik was het niet echt van plan”. Haar vingertop volgde mijn lippen terwijl haar grijze ogen mijn gezicht op namen.

“Als je niet mijn lippen had gestreeld was het waarschijnlijk nooit gebeurd.”

“Heb je spijt?”

Haar dij gleed onder mijn vingers door en mijn hand bereikte de holte van haar knie. De zachte huid voelde zo goed aan; zijdeachtig, droog en tevreden.

“Ja, spijt dat ik het niet eerder heb gedaan.”

Ik tilde haar dijbeen op en kuste de opengesperde venusbloem zodat ik mijn lippen nat voelde worden.

Ze lachte ontspannen en we rolden om tot ze me steunend op haar armen uitdagend aan keek.

Ik dacht er aan hoe echt die pijn in haar rug was. De twijfel bij klachten die niet zicht­baar zijn. Het is háár pijn ver­maande ik mijzelf, ’t was niet aan mij om er aan te twijfelen.

“Er is een juist moment voor elke gebeurtenis” zei ik en voelde me rot omdat het zo’n dooddoener van een afstandelijke opmer­king was.

“Nee, dat is niet waar, ik bedoel, ik wilde je al erg lang maar durfde niet omdat het zo lijkt op misbruik maken.”

“Begrijp je, ik bedoel, tenslotte ben je het slachtoffer van die rugpijnen en zo.”

Even was ze stil;

“Slachtoffers willen ook wel eens vrijen.” (vooral als ze thuis te kort komen) zei ze bedachtzaam.

Die opmerking ontroerde me en ik kuste opnieuw haar mond. Het werd de inzet van een herhaling. Deze keer was ’t beter, intenser en met minder voorbehoud. Tenslotte kenden we elkaar nu, na die eerste keer.

Na afloop lag ze op haar buik en masseerde ik werkelijk haar rugspieren zonder bijbedoeling en precies volgens haar aanwij­zingen. Het werd een vakkundige massage, alleen ging het even verkeerd toen ik bij haar billen kwam. Na het masseren van haar dijbenen, waarbij ik deze keer mijn duimen niet tussen de lispelende schaamlippen duwde, legde ik de mooie slanke benen een voor een opzij. Sluiks keek ik tussen haar dijen; het doolhof was gesloten maar de donzige lippen leken bereid zich te laten sprei­den. Ik raakte de smalle naad die verborgen ging achter haar licht­blonde haren en voelde hoe het vocht zich aan mijn vingertoppen hechtte. Zacht vingerde ik haar en stelde me voor dat ze lag te genieten. Ze vloeide schaamteloos overdadig en mijn bank zou voor altijd een aandenken aan haar blijven herbergen.

Ik vond dat mijn massage teneinde was en vroeg hoe ze zich voelde. Het hielp haar, “echt waar” zei ze bijna onhoorbaar en ik voelde me voldaan. Maar ’t kon niet voorkomen dat mijn lustge­voelens duidelijk zichtbaar bleven en ik moést even die zachte billen proberen. En dus ging ik op liggen om uit te rusten. Samen lagen we stil en genoten van de intense aanraking. Ik dacht aan haar bruine ster en bewoog mijn heupen. Mijn stijve gleed tastend tussen haar billen omhoog en terug. Ik voelde exact waar de strak gesloten toegang was en duwde zacht. Ze spande haar spieren om me tegen te houden.

“Daar doe ik niet aan” zei ze.

“Jammer, het kan best lekker zijn” ademde ik in haar oor.

“Je zult het met mijn vagina moeten doen”

“Ok, ok, geen paniek”

(Misschien later wel)

Aan het einde van die middag was ze vermoeid en haar rug voelde niet veel beter, maar haar ogen straalden iets anders uit dan eerder op de dag. Tenminste dat vond ik. Terwijl ik lag te kij­ken en traag mijn pik streelde trok ze snel haar broek aan. Heimelijk hoopte ik dat mijn handeling haar tot een vluggertje zouden verleiden, maar ik wist wel dat vrouwen zo niet denken.

Ik stond ook op en begeleidde haar naar de voordeur. De buitenlucht viel koud tegen mijn naakte lichaam aan. Het was een akelig gevoel, net of ik verlaten werd. Toen ze weg reed en ik zwaaide, werd ik overvallen door een gevoel haar te moeten redden, beschermen, verzorgen. Ik zette het van me af en deed de deur dicht. Ik kleedde me aan en bekeek de schade op de bank. Bij het opruimen van de bank vond ik haar slipje, er zaten een paar blonde haartjes in en het kruisje was vochtig. ’t bezorg­de me opnieuw een gewel­dige erectie.

Zou ze het express hebben achter gelaten?

Zal ik het terug brengen, nee, haar bellen en:

“Kom ’t halen” en dan… overnieuw; al die dingen doen waar­over ik gelezen had en nooit durfde doen uit schaamte over mijn vermeende perverse ideeën?

Praktischer; waar berg je een slipje op dat niet van jou is en dat je niet wilt wassen omdat het van een zo geliefde intimi­teit is dat de was alles zou uitwissen?

Ik rolde het op en stak het in mijn zak.

“Ouwe zot” dacht ik en besloot dat ik het in de prullemand zou gooien.

De telefoon rinkelde en toen ik opnam vroeg ze met zachte stem of ik misschien iets gevonden had dat van haar was.

“Ja, ik ga het inlijsten” antwoordde ik en meende het op dat moment.

Ze bleef stil, ik had het bedoeld als grapje maar ze hoorde aan mijn stem dat ik het uit de grond van m’n hart meende.

“Ik heb niks van jou” zei ze en dat deed me denken aan “Turks fruit”

“Kom alsjeblieft gauw!” smeekte ik en voelde me overvallen door een grauwe natte eenzaamheid.

“Ik ben verliefd” analyseerde ik, een beetje verliefd en volkomen ge­stoord.

“Ben je in orde?” informeerde ze bezorgd.

“Nee, ik ben helemaal niet in orde ik wou dat ik dood was.” Het klonk theatraal en onoprecht.

“Ik kom naar je toe!”

Ze legde de hoorn neer en ik voelde dat mijn hele lichaam pijn deed. Ze zou mij moeten masseren.

Toen ze aanbelde en ik de deur open deed viel ze in mijn armen. We omhelsden elkaar alsof het jaren geleden was dat we elkaar hadden gezien. De gebeurtenissen die volgden waren zo hartstochtelijk als alleen verliefden die kunnen beleven. Toen we uit de eerste kus opdoken haalde ik huilend en lachend tegelijk, het slipje uit mijn zak en daarop barstte ze ook in lachen uit. We kwamen niet meer bij van het lachen en mijn donkere stemming was veranderd in blijmoedigheid. We kusten iedere centimeter van elkanders gezicht terwijl de kleding als oude kranten van ons af viel.

“Ik heb je zo gemist” lachen, koesteren, strelen, “ik jou ook.”

“Mag ik ’t houden?”

Lachend knikt ze, haar kleine mond tot een kus gevormd: “Wat mag ik van jou hebben?”

“Heb je “Turks fruit” gezien? Wat wil je van me hebben?”

“Dat weet je wel ’t liefst een kind.”

Geschrokken zweeg ze alsof de woorden haar per ongeluk ontvallen waren.

Ze keek me aan met een blik die het midden hield tussen gui­tigheid en ernst. Ik begreep dat ze het meende. Ik bekeek haar fijne trekken, de lichtbonde haren, we hebben allebei grijze ogen dacht ik.

“Wil je ……….” ik hield me in.

(Die billen, Jezus nog an toe, wat zal ze zeggen als ik het probeer)

Ik nam haar mee naar m’n slaapkamer en sloeg het dek open.

“Ben je niet te oud, Ik bedoel… boven veertig en zo….”

“Nee, ik ben niet te oud maar ik zal het niet doen.”

“Maar als je eens wist hoe graag ik het zou willen.”

Ze knelde haar armen om me heen.

De rest was als een droom.

Even later lag ze in mijn armen, ge­wichtloos, zwevend, net als onze stemming. Ik streelde haar billen, langer dan nodig was.

(Ik wil ’t vragen maar hoop dat ze het zal aanbieden, doet ze nooit, misschien nog nooit aan gedacht)

Genietend van de zachte huid gleden mijn lippen over haar navel, de weke buik, en dan de eerste zijden haartjes. De glooiing van haar venusheuvel week; mijn lippen doken tussen haar dijen. Omslo­ten door de blond behaarde bolling van haar schaamlip­pen, vonden ze haar ronde, rode, langwerpige, gladde, sluimerende, gerimpelde, zwellende, naar buiten kijkende, strak gezwollen, hunkerende klitorikietelariariari­aohjaaah, dáár moet je zijn!

Knellende dijen, haar handen dwingend op mijn hoofd, “Dieper, harder, sneller, spreidende dijen, rollende heupen, jaaoo­ohhjaahhoj jaa ohhharder, dieper sneller. Gutsend drupte haar vagina, glinsterend spoor tot achter perenium, zonde, zónde, laat niet verloren gaan, vérder, vérder, reikte mijn tong, achter­haalde het glinsterend spoortje, bracht het terug, been opge­trokken over mijn hoofd, heupen draaien, billen stoten, die­per, dieper, mijn hoofd deed de reis in omgekeerde volgorde, rug, schou­ders, hals, haar oortjes en dan oh goddelijke zaligheid glijdend zoe­kend tastend vond ik, duw en worstel, ohjaohjaohja en kom dan zonder dralen harder jaaah, ooh, pijnpijn­pijn,ja toe dan har­der,harder, nu moet je drukken, JJJAAAAAAA, een schreeuw, en stil lag ze, schokkend, hijgend, tranen welden, snikkend, ook haar laatste maagdelijkheid week voorgoed. Geschonden, rijper, meer vrouw, meer mens een laatste stap op weg naar de volmaak­te liefdespartner. Nooit meer zal het vrijen zijn als vroeger, altijd zou daar blijven die nieuw ontdekte mogelijkheid, de extra dimensie aan de door natuur geschapen mogelijkheden.

Volkomen ontspannen, vermoeid apathisch, langzaam kwam het gevoel weer terug, korte krampachtige spierbewegingen deden mijn lust ontwaken. Traag stotend, nauwelijks wrijving vindend, ontspande, billen tegen mijn buik, borsten op mijn handen, dwingend spreidde ik haar benen, trok me langzaam terug en dán oh, nauwe heerlijkheid, wiebelend bewoog ze haar ronde kont, zuigend lokte ze mijn langste, dieper en dieper tot alleen de terugtocht nog verandering kon brengen.

Centimeter voor centimeter kwam mijn rekstok uit haar geteisterde, strakgespannen, recalcitrante, laat me los, nee, ik laat je niet gaan, aaii, waar ben je, kom terug nauwste opening, tevoorschijn.

Ze draaide zich om en verlegen lachend keken we elkaar aan. Streelden de gemangelde lichaamsdelen. Tot opnieuw de begeerte toesloeg; tikje op zachte dikke ronde verleidelijke bil; draai je om voor nóg een keer, lachend, ok, kan je bij mijn kittelaar, reikend onder haar buik, ‘oohh jaah dat is heerlijk weet je’, zoekend, dwingend de zachte ronde billen uiteen duwend, niet genoeg­ krij­gend, duwend weer­stand vinden, harder duwen, toé maar, toé maar, plotseling wijkend, diep, warm, zacht, dieper, warmer, zachter, centime­ter, voor centimeter, dieper en dieper, oh heer, waar is het einde?

Gemompel in de kussens, dijen sluitend, dijen spreidend, sluiten, bekken kantelend, wát zeg je, harder? sneller! hefti­ger, ohh, die billen, borsten, kittelaar.

Dan zwetend, hijgend, knellend, wrijvend, knijpend knedend, vrijen, neuken, naaien, vozen, al die opgekropte nimmer uitge­leefde dromen barstten los in dit laatste strijdgewoel.

Kreunend, wrong ze met haar heupen, “Genoeg, genoeg niet meer, laat af, ik kan niet, wil niet, laat me, pijn,pijn,pijn oh, laat me los, ga van me af het gaat niet goed”.

Stotend wrong ik in en uit haar, kneep haar borsten tot ze schreeuwde: “Aaaauwaaauuuw, mijn kont, niet meer, hou op ik kán niet verder”. Sneller neukend glijdend, stroef wringend in haar achterste worstelend tot ohh, onverwachte oase. Ritme vindend, samen rijdend, fluisterde ze me toe, “sneller, sneller”, jaagde me op met harde klappen, toe dan toé dan, diéper hárder, oooohhh, laat me komen, laat me kooooohhhhmen, en dan schokkend spui­tend sidderend woest kolkende stromen lava vinden hun weg in oo­oohhh, zo goed, gefluisterd: “Ga door ik kom al bijna” en ooohhh harde penis, zalig deel van mij nooit eerder beleefde lusten brengen haar verlossing.

Huilend, kreunend, ligt ze onder me, stil snikkend, in mijn armen, kusjes, zoekend mondje kussend, oh mijn schatje, neuk­vriendinnetje, jankend knel ik in mijn armen, dat zachte slappe door rug gekwelde supergeile zuinigkutje. Zwetend rustte ze in mijn armen, schokkend zocht mijn pik haar kut tot ze glibberig en heet op zoek ging naar een volgend hoogtepunt.

Mijn pik leidde een eigen leven; steigerde, dook, wroette en snuffelde naar meer, maar haar kut regeerde, wij speelden mee en durfden niet meer op te houden. De dikke lippen; met vlas behaard, de pijn­lijk groot ge­zwollen clit, we wreven klit en eikel samen, genietend van de stroeve wrijving, de pijn die zo dicht ligt bij genot en voldoening kon ons niet weerhouden.

Langzaam aan werd de passie minder, strelingen en kusjes bleven, speeksel maakte de lippen gladder tot ook dat niet langer hielp, dan samen wassend, strelend, lachend, nooit vergeten nog een keer?

Nee, niet nu, ik kán niet meer, oh, samen nu te sterven; de enige manier, lang­zaam aan daalden we neer tussen alle gewone dingen van het dagelijks leven.

Ik droogde haar en kuste haar schouders, keek over haar hals en liet haar borsten schudden.

Ze liet zich draaien, voelde en kneep zacht.

Ik zocht en tastte, wilde in haar komen;

“Nee joh, echt ik moet naar huis! Hoe zal ik verklaren, waar ik geweest ben, en zo lang.”

In stilte kleedde ze zich; het kleine broekje, de bh met haak­je, ze had geen haast, was toch al laat, peinzend over een verklaring. Ik begreep haar probleem, kon ook niet helpen, probeerde een laatste;

“Blijf dan slapen en vertel morgen dat je zó wil verder leven, vrij te zijn om gaan en komen.”

Hoofdje schuddend zweeg ze; onzinnig idee, kan alleen een man beden­ken. Hormonen stormden door mijn lichaam, ‘k zou haar zó opnieuw doorboren maar laat haar gaan, de gang naar huis.

Toen ze uiteindelijk naar huis ging was het donker en laat, deze keer nam ze al haar kleding mee, moeizaam bewegend, verle­gen lachend.

Wát een middag, avond, “Tot volgende week”

“Nee, we moeten even wachten.”

Dan plagend lachend: “Ik kom je halen, wachten op je kan ik niet.” En met die woorden was ze echt verdwenen.

Weken gingen voorbij, weken waarin ik wanhopig naar haar lichaam verlangde, naar een herhaling van wat ik genoten had.

Toen op een ochtend, net na negenen, telefoon,

“Hi, met mij,”

“Wil je komen?”

“Nee, luister, ik bel je omdat het afgelopen moet zijn.”

Ik was stil, wat bedoelt ze?

“Ben je er nog?”

“Ja, ik begrijp je niet goed”

“Ik heb het verteld aan Karel en hij vergeeft het me maar het moet niet nog eens gebeuren.”

Ik was sprakeloos, daar ging het vertrouwen in een intieme relatie, plotseling lagen onze geheimen op straat.

Ik wilde weten;

“Wat heb je verteld dan?”

Even bleef het stil, toen zei ze zacht: “Alles”

Daarop had ik geen antwoord, hoe kon ze nou al ons genot al onze geheimen vertellen aan haar man die ze al jaren niet meer zag zitten, laat staan hem haar lichaam gunde.

Mijn gedachten dwarrelen, zou ze verteld hebben van mijn achterommetje, onze herhaling nadat ze haar broekje vergeten was?

“Zal ik naar je toe komen, dan kunnen we even praten?”

“Ja, dat is goed” antwoordde ik en legde verdwaasd de hoorn op de telefoon.

In de minuten die volgden werd ik steeds bozer, hoe kon ze me nou toch zo verraden. Als ze niet meer wil hoefde ze toch dat alles niet aan Karel te vertellen.

Ik begreep het niet, was verdrietig en boos, mijn trots was gekweld, wraakgevoelens slopen rond in mijn hoofd.

Ik zag haar komen, liep naar de deur en deed die voor haar open. Ze was verlegen met de situatie schudde haar hoofd om haar haren los te maken.

Toen deed ze haar jas uit en ik pakte hem aan.

Moest ik haar kussen? of juist niet?

Ze liep me voorbij zonder kusje, zonder hand schudden.

Ik volgde haar naar de kamer maar nog voor ze de deur bereikte greep ik haar bij de arm en hield haar tegen. Ik draaide haar om en ontmoette haar vragende ogen, ze legde haar handen tegen mijn schouders om me te weerhouden van de kus die ik in gedachten had.

En op dat moment kregen trots en wraak de overhand; ik tilde haar op en droeg haar naar mijn slaapkamer. Tenminste, dat was mijn plan maar ze stribbelde tegen.

“Laat me gáán ik heb je gezegd ik wil het niet meer.”

Ik duwde de deur open en even later rolde ze op mijn bed waar ze meteen van op wilde staan.

Ik hield haar tegen, dwong haar om, zodat ze op haar buik kwam te liggen. Daarna drukte ik haar vast op bed met een knie op haar rug.

Met een rood waas voor mijn ogen maakte ik mijn broek los en duwde die naar beneden zonder dat ze het kon zien.

Ik legde mijn handen om haar heupen en zocht de sluiting van haar broek.

Ze worstelde om los te komen en vloekte zacht.

“Het is uit, het kan niet meer” riep ze en probeerde uit alle macht zich onder me uit te wurmen. Even later verschenen haar bleke zachte billen, ik trek één voor een haar schoenen van haar voeten en trok een broekspijp van haar been.

Het volgende moment pakte ik haar polsen en spreidde haar armen, mijn benen drukten haar benen uiteen en terwijl ze vloekend en scheldend onder me lag te worstelen drukte ik me onder helse pijnen in haar anus. Het was rauw en droog en het voelde aan of mijn voorhuid afgescheurd werd.

Het deed haar pijn, want ik hoorde hoe ze huilde en terwijl ik dieper en dieper in haar door drong week de weerstand. Nadat ik haar opgerekt had en mijn bewegingen gemakkelijker gingen werd ze rustiger.

Ze lag stil, liet me uitrazen en toen ik dan na korte tijd, mijn weken­lang, speciaal voor haar, opgespaarde zaad doelloos in haar stortte, lag ze stil en wachtte gelaten af.

Ik zocht haar borsten en kneedde ze zacht, ze reageerde niet. Ik zocht haar kut en spreidde met mijn vingers de lippen, ze liet het gelaten gebeuren.

Ik draaide haar om en bekeek haar gezicht, verwachtend dat ik een ontspannen lachje zou ontmoeten.

“Ben je klaar?” vroeg ze op hatelijke toon.

Ik grijnsde, niet in staat te geloven dat ze echt niet wilde.

“Deed het pijn?” vroeg ik en meteen sloeg ze me keihard in het gezicht; “Vuile schoft” zei ze en probeerde met haar knie mijn ballen te bereiken.

Het verbaasde me echt, ik had gedacht dat een beetje overre­dingskracht voldoende zou zijn om haar terug in mijn bed te brengen. Op dat moment overviel me een sterke drang om haar te troosten en ik liet me op haar vallen terwijl ik mijn zak angstvallig buiten het bereik van haar knieën hield.

Ik streelde haar gezicht en toen ze zag dat ik haar mond wilde kussen, spuugde ze me in het gezicht. Ik kuste haar toch en streelde de natte blonde haren tot ze rustiger werd.

“Waarom moest je het aan hem vertellen?” Vroeg ik met mijn mond aan haar oor.

Ze was stil en op mijn gefluisterd: “Ik ben zo gek op je, ik vertrouwde je zo helemaal.”

Verslapte haar lichaam, voorzichtig streelde ik haar schouders, en probeerde haar opnieuw te kussen.

Mijn lippen beroerden haar gesloten ogen, mijn handen zochten haar borsten en streelden zacht de kleding waarmee ze bedekt waren. Daarna gleden mijn lippen vanaf de blote buik naar boven en daar omvatte ik de fluwelen bor­sten met bijna harde tepeltjes.

Toen ik met mijn hand haar broek weg duwde van het been dat nog steeds in een pijp van die broek gevangen zat, tilde ze waarach­tig haar been op en liet me haar voet bevrijden.

Haar armen lagen stil en doelloos naast haar lichaam. Voorzichtig spreidde ik haar benen en langzaam, verlegen opende ze haar lichaam voor me. Ik bekeek en kuste de venusbloem en voelde alle weer­stand wijken.

Toen ik in haar kwam gleden haar armen om mijn schouders en toen ik mijn handen onder haar billen schoof en met een vinger haar naad zocht begonnen we ritmisch te neuken.

Het duurde lang deze keer, voor ze werkelijk heet was, maar uit­eindelijk vond ze haar ritme en toen ik bekaf was van de uitge­stelde climax kwam ze eindelijk klaar.

Daarna rustten we uit, net als de eerste keer en ze beantwoordde mijn kussen, maar op een gelaten passieve manier alsof ze het wel fijn vond maar eigenlijk niet wilde.

Ze stond op en ging zich wassen. Ik stak een sigaret op en dacht na over mijn wangedrag. Korte tijd later kwam ze binnen en kleedde zich aan.

“Kom je nog eens?” vroeg ik, maar ze antwoordde niet.

En om haar uit te dagen vroeg ik: “Ga je ’t weer aan Karel vertellen?”

Meteen had ik spijt.

“Stik man.!” zei ze hartgrondig en ik hoorde hoe ze de deur opende en vertrok. En toen lachte ik, wetende dat Karel hiervan nooit iets zou horen.

Drie weken later kreeg ik een brief van haar, vol verwijten en beschuldigingen maar zo lang dat het duidelijk was dat ze een antwoord verlangde. Ik belde haar op en vroeg of ze komen kon omdat ik, dat wat ik te zeggen had, niet in een brief naar haar huis wilde sturen.

Ze kwam, argwanend en voorzichtig. Ik gedroeg me voorbeeldig, vertelde haar van mijn lusten en liefde voor haar lichaam en het geluk dat ze me schonk. Ik vertelde haar dat ik me schaamde over het gedrag tijdens haar laatste bezoek en dat ik spijt had als ik haar werkelijk pijn deed.

Ze luisterde geduldig na een poosje draaide ze haar hoofd heen en weer en hield haar ogen gesloten.

“Je rug?” vroeg ik.

Ze knikte, ik stond op en liep naar haar stoel.

“Hier?” vroeg ik terwijl ik mijn vingers in haar hals drukte.

“Ja” zei ze en ik zag hoe onder haar bloesje haar tepels verstijfden.

Mijn handen gleden af en streelden zacht de borsten.

“Waarom kwel je jezelf zo?” vroeg ik en trok haar uit de stoel.

Ik troostte haar en ze liet toe dat ik haar kuste.

“Sommige zaken moet je voor je houden” zei ik zacht en ze knikte.

We spraken zacht met weinig woorden.

“Soms wil je lichaam iets anders dan je geest” zei ik en weer knikte ze.

“Je moet komen wanneer je wil” zei ik en toen zei ze: “Ja, dat weet ik maar ik voel me zo schuldig.”

“Niet doen” adviseerde ik. “Jouw geluk gaat boven alles”.

Ze snoof en haalde haar neus op. Ik probeerde haar ogen te zien, wilde weten of ze huilde.

Toen ik tranen zag kuste ik haar ogen.

Na een poosje zei ik: “Wil je naar huis?”

Ze snikte en lachte.

“Straks” zei ze en toen lachten we allebei tot ze weer in mijn armen lag.

Alle verhalen van: Miellenium

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Alweer een parel van een verhaal, toegevoegd aan de lange reeks pareltjes die Miel al met ons deelde. Hij verheft eenvoud tot kunst.