Informatie
Geschreven door Miel
Categorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Reacties: 1
2324 woorden | Leestijd 8 minuten

Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten was het twaalf uur 's middags. De school waar ze als kleuterleidster werkte was net uit. Ik had haar wel eerder gezien. Telkens wanneer ze langs fietste keek ze naar me en na een keer of drie groette ik haar met een kort “hoi!”

Daarna groetten we elkaar eigenlijk altijd maar verder dan dat kwam het niet, tot die dag een paar weken geleden. Een warme dag was het, zeker voor september en ik stond eigenlijk voor het huis te wachten tot ze langs zou komen. Terwijl ze me op de fiets naderde bleven we elkaar aankijken zodat het niet meer dan vanzelfsprekend leek toen ze op me af reed en de fiets stopte. Haar open bolle gezicht zag er vrolijk uit, de haren een beetje verward door de wind en om haar mond een lachje dat een rij mooie sterke tanden liet zien.

“Hallo,” begon ik. 
“Hai.”
Ze had een mooie diepe stem, eigenlijk verrassend voor een zo jonge vrouw. Ze hield beide handen aan het stuur van haar fiets en keek me voortdurend aan. Dit was bizar, we stonden tegenover elkaar en er viel helemaal niets te zeggen.

Waarom ze was afgestapt wist ik natuurlijk niet, maar waarom ik elke dag naar de weg liep om naar haar te kijken wist ik wel. Ze speelde al enkele dagen een dominante rol in mijn nachtelijk leven. In gedachten had ik haar al verscheidene keren uitgekleed. Ik wist precies hoe ze er zonder kleren uit zag, de ideale vrouw. Jong, gevuld, stevige borsten, een paar zware dijen, en natuurlijk bijpassende billen. Al die schoonheid werd gedragen door twee lange blanke benen die bij elkaar kwamen waar haar buik werd gesierd door een driehoekje van krullend haar.

Nu ze tegenover me stond kon ik zien dat ze grijze ogen had en lange lichtrode wimpers. En op haar gezicht hier en daar een sproetje. Haar oortjes stonden een beetje uit, net voldoende om haar charme te benadrukken en haar hoofd werd bekroond door prachtig goudrood haar. Dicht en golvend, tot net op en schouders. Ze lachte breed en verlegen, en ik? Ik bekeek ongegeneerd haar borsten die voldoende groot waren om de trui die ze droeg los voor haar buik te doen hangen. Toen ik haar weer in de ogen keek zag ik dat ze haar blik op mijn lendenen had gevestigd. Onze blikken bevestigden onze verlangens. Ik wilde haar borsten. Zij wilde mijn opstandige onderdaan. Een eerlijke ruil leek me, maar hoe regel je zoiets?

“Mooi weer,” begon ik en probeerde me te concentreren op een volgende zin die natuurlijk diepe indruk op haar zou moeten maken. Maar die zin kwam niet. Ik slikte wel een keer en haalde diep adem en ademde een vliegje in. Daardoor overviel me een hoestbui waar ik maar met moeite uit kwam. Toen ik eindelijk weer rechtop kon staan en de tranen uit mijn ogen wiste zag ik alleen nog haar prachtige kont boven de bagagedrager. Even later was de weg weer een toonbeeld van landelijke rust. Hoe ik me voelde? Nou zwaar klote! 

Zo zou je het eenvoudig kunnen omschrijven. Zou dat vliegje een straffe Gods zijn? Een tik op mijn overspelige vingers? Een herinnering aan het feit dat zij nog moeder moest worden en ik al vader was? Dat ze mij niet toe kwam? Dat ik er beter aan deed om mijn jongeheer in rijpere dames te steken dan in een voluptueuze negentienjarige vrouw?
Laat ik het maar onder ogen zien, ik was af gegaan als een gieter. Beter niet meer aan de weg gaan staan als ze van haar schooltje kwam. Tenslotte ben ik geen masochist en de dagelijkse kwelling om haar te zien, misschien wel met een minachtend lachje om de rijpe wellustige lipjes, zou voor mijn ego te veel zijn.

Ik wilde haar graag onderwijzen in de liefde en laten voelen wie hier nou potverdrie eigenlijk de baas was, maar niet tegen elke prijs. Dus bleef ik binnen op de uren dat zij langs kon komen en droomde ik vele natte dromen van een jonge ronde vrouw die altijd en op elk moment drijfnat was. Een vrouw waarvan ik met zekerheid wist dat ze voor mij niets dan verachting koesterde.

Gelukkig verschenen mijn dromen alleen aan mijn eigen geestesoog. En langzaam pakte ik de draad der dingen weer op en stelde me tevreden met het schrijven over alle gemiste kansen in mijn leven. Dat werd nogal een lang stuk, dat kan ik je verzekeren en niet voor niets zeg ik – alleen tegen mijn beste vrienden – dat ik meer spijt heb van de dingen die ik niet deed dan van die, die ik beter niet had kunnen doen. Gelukkig zijn de laatste in de minderheid en met de jaren komt de wijsheid, zelfs bij mij. Kortom, ik was haar bijna vergeten en haalde haar beeld alleen nog maar tevoorschijn op nachten waarop mijn trouwe vriend weigerde om onze afspraak “Your wish is my command” te honoreren. Ik moet zeggen, met het beeld van haar naakte lichaam voor ogen lukte het ons altijd om te bewijzen dat we het nog konden.

In werkelijkheid bestond ze voor mij dus gewoon niet meer. Verdwenen, vergeten, uitgebannen, geëmigreerd naar de maan. Tot ik voor de zoveelste keer werd verrast door een wending in de gang van zaken. Bestonden er goede feeën? Was de Grote Baas op vakantie? Ho ho, was zij zelf soms afgedaald tot het niveau waarop ik me inmiddels thuis voelde? Het zal wel een raadsel blijven.

Maar plotseling stond ze binnen. Ik wist echt niet dat ze zou komen maar helemaal verrast was ik nou ook weer niet, tenslotte zagen we elkaar bijna elke nacht. Bij het eerste geluid dat ik hoorde dacht ik nog dat het een van mijn buren was. Maar het openen van de deur en de afwezig­heid van het zo vertrouwde “Vol­luk!” maakte dat ik de oren spitste. De deur van mijn stu­deerkamer ging open en daar stond ze. Donker leren jack aan, rode wangen van de kou en de regen, haren ver­ward. Op haar kleding zaten regendruppels.

Ze bleef staan met de deur in de hand en keek me met haar grijze ogen afwachtend aan. Ik legde een blaadje papier in mijn boek en deed het dicht. Toen haalde ik mijn voeten van de tafel en rekte me uit. Op de een of andere manier was ik niet verbaasd haar te zien. Toen ik uit mijn stoel opstond liet ze de deurkruk los en deed een stap achteruit. Ik ging de gang in en trok de deur van de kamer achter me dicht. Ze raakte me niet aan en toen ik naar de badkamer liep volgde ze me maar sprak nog steeds niet. Eenmaal in de badkamer deed ik het raam dicht en zette ik de warmwa­terkraan van de douche open.

Daar stond ze dan en wachtte. Ze straalde absoluut niets uit; ze wachtte alleen maar. Onbevangen, onbe­vreesd, maar zonder enige inspiratie, opwinding of andere blijk van emotie. Wat er in haar om ging wist ik niet en eerlijk gezegd op dat moment interesseerde me dat ook niet.

Uit de doucheruimte begonnen dampwolken te komen en de spiegel boven de wastafel liet nog maar weinig zien door het snelle beslaan van het glas. Ik liep naar haar toe en deed de rits van haar jack los. Ze trok gewillig haar armen uit de mouwen zodat ik het jack op de grond kon laten vallen. Onder haar jack droeg ze een wollen sweater en haar onderlichaam en benen waren gestoken in een beige corduroy broek. Ik maakte de gesp van haar broekband los en gelijktijdig trok ze zelf de sweater over haar hoofd en gooide die op haar jack.

De broek gleed van haar heupen en ze stapte eruit terwijl ze haastig achter haar rug de slui­ting van haar bustehouder los maakte. De stevige borsten waren getooid met roze tepels, nu strak gespannen. Even legde ik mijn handen op haar bor­sten, lang genoeg om bij mij een erectie te veroor­za­ken. Toen gleden mijn handen af naar haar buik en duwden haar broekje weg. De harde jonge billen en de gespierde dijen schoven onder mijn handen door. Wat een weelde om zo jong te zijn en zo mooi, dacht ik.

Waarom ze mij wilde wist ik niet maar 't zal ongetwij­feld iets met haar jeugd te maken hebben. In de badka­mer begon het warm en verschrikkelijk vochtig te worden. Ze stond met haar armen langs haar zij en wachtte nog steeds af. Mijn kleding had ik snel uit en ik nam haar bij de hand en trok haar onder de douche. In korte tijd waren we nat en toen ik haar hard tegen me aan trok richtte ze haar gezicht naar me op. Daarna kusten we lang en diep. Haar hand gleed van mijn schou­der en rommelde wat tussen haar benen tot ze mijn pik pakte en die naar beneden duwde tussen haar dijen.

Ze was niet zwaar en haar billen waren stevig genoeg. Daarom pakte ik haar op en duwde haar rug tegen de douchewand. Ik drong in haar terwijl ze een been om mijn heupen legde. De wand van de douche­cel was al warm van het vele water dat er langs was gelo­pen en ze leunde achterover. Het was een kort nummer, tenminste voor mij, ik wist niet of ze klaar was maar ze stond stil en leek ontspannen. Even later gleed haar hand naar beneden en omvatte me opnieuw. Het duurde niet lang voor we opnieuw in elkaar op gingen. Ze zag er lieflijk uit; het natte haar de verhitte rode wangen en haar mooie gladde huid maakten het tot een scène uit een film.

Daarna dacht ik niet meer. We vrijden lang en innig en af en toe maakte ze zich los uit mijn armen en draaide zich om. Dan legde ze haar hoofd tegen mijn schouder en duwde mijn handen in grote cirkels over haar borsten. Het water op de vloer van de douche begon te schuimen van al die gezonde lichaamssappen en op het vijvertje waarin we stonden dreven grote bellen rond. Haar lichaam kende geen grenzen en van taboes had ze nooit gehoord leek het.

Al die tijd hadden we geen woord gewisseld en toen we na lange tijd onder het stortende water uit kwamen waren onze vingers en tenen zo zacht als die van baby's. Ik deed de kraan dicht en pakte een grote doek waarmee ik haar begon af te drogen. Ze pakte een andere punt van de doek en droogde mij af. Onze handen gleden strelend over elkanders lichaam en ook toen waren de spanningen nog niet weggeëbd. Door de rulle stof van de badhanddoek heen daagden haar tepels mijn handen uit. Haar warme vochtige vingers sloten zich rond mijn lid en samen scholen we in mijn handdoek. De lippen zo zacht, zo klaar, zo hunkerend, evenaarden die andere lippen, zacht en koeste­rend en vol beloften.

“Mijn God, ik wil je”. 
Een korte beweging deed me in haar glijden. We waren schoon, voldaan maar nog lang niet bevredigd. Zwaaiend als riet in de wind, als berken op een gazon, zo beleefden we elkaar opnieuw. Na afloop nam ze haar lippen van mijn mond. Haar ogen rustten op mijn kin, gleden langzaam omhoog, ontmoet­ten die van mij. We dreven uit elkaar, onze handen streel­den schouders, rug en lager. Ik sloeg haar zacht op een bil. 
“Kleed je aan”, zei ik en hielp haar met broek, trui en sokken. 
Ik gaf haar een kam en keek van een afstandje hoe ze eerst haar haren afdroogde en ze vervolgens in model kamde. De gouden krullen waren weggekamd, slechts hier en daar stak een recalcitrante krul uit. Het jack dat nog steeds op de grond lag besloot de hele opberg­operatie. Ze was weer netjes ingepakt, klaar voor verzending, zo gezegd. Een beetje lacherig deed ze de deur open en ging de hal in op weg naar buiten.

“Hé, hoe heet je?” riep ik haar na. 
Ze stond stil en keek me aan. Ik omarmde haar nog eenmaal en we kusten elkander ten afscheid. 
“Ruth”
“Miel” zei ik. 
“Dat betekent honing”. Het eerste woord dat ze uitte. 
“Mijn moeders keuze,” lachte ik. 
Ze deed de deur dicht en ik hoorde haar het huis verla­ten. Ik vroeg me af of ze thuis wel aan haar trekken kwam, maar wilde er niet verder over nadenken, 't was mijn zaak niet. Ze was uit zichzelf gekomen en haar bevre­diging was de mijne. Daarmee was de zaak afgelopen.

Toen ik de ramen in de badkamer geopend had verdween langzaam de mist. Ik pakte mijn eigen kleding bij elkaar en kleedde me aan. Zin in lezen had ik niet meer. In de studeerkamer zakte ik neer in een stoel en probeerde mijn gedachten te ordenen. 
Vrouwen, dacht ik. Vreemde wezens. 
Het was een cliché uitdrukking maar wat moest ik anders denken? In het maatschappelijk verkeer is elke man die een vrouw belaagt een viezerik maar een vrouw die zo maar onaangekondigd binnenkomt en haalt wat er te halen is wordt op haar wenken bediend. 
Het is waar, dacht ik, maatschappelijk is het schadelijk voor de goede naam van de vrouw. 
Is dat werkelijk zo?

Nee, gelukkig is in onze maatschappij alles mogelijk zonder dat iemand voor het leven wordt getekend. Ik betrapte mijzelf erop dat ik zat te denken wanneer ze weer zou komen.  Onzin, dit was eenmalig!
Wat ik nodig had was een goeie borrel. Ik schonk mezelf een whisky in en zakte achterover in mijn stoel. Langzaam zweefde ik weg en viel korte tijd later in slaap.

Vaak zagen we elkaar en altijd zwaaide ze even maar gesproken hebben we nooit en dat andere… Nou ja, zoals ik al zei, bij die ene keer bleef het.

 

© Miel 2007

Naar alle verhalen van:  Miellenium

Fijn verhaal 
+2

Reacties  

Wat Ruth bewoog om zo plots bij Miel binnen te lopen, lezen we niet. Maar misschien maakt dat mysterie dit juist tot zo'n leuk verhaal.