11267 woorden | Leestijd 57 minuten

Het grote praatcafé van het kunstencentrum. Een zaak waar je niet enkel ging als je naar een voorstelling kwam. Dit café was al sinds jaar en dag een trekpleister in zijn eigen recht. Het had een sfeer, maar niet die van de kleine knusse gezelligheid.

De muziek stond meestal iets te luid daar, er woedde een constante strijd tussen het volume van de muziek en het gepraat van de klanten. In een poging boven het aanhoudend kabaal uit te stijgen werd de klank steeds net te hard gezet. Omdat het een praatcafé was, werd er dan ook voornamelijk gepraat over gewichtige zaken, iets wat in een gewoon café ondenkbaar was.

In alle eerlijkheid: de akoestiek was er simpelweg verschrikkelijk. Veel kon er uiteindelijk niet aan gedaan worden, het was gewoon zo gebouwd. Het was hoog en hard, met veel glas en metaal maar wel met oude houten stoelen en tafels, wat de zaak voor het geluid er niet beter op maakte. Wel voor de sfeer, niet voor de akoestiek. Het was bevorderlijk voor die sfeer dat veel mensen zich niet aan het concept hielden en ook over minder gewichtige zaken praatten, misschien hielden ze het voor een gewoon café, maar dit maakte het lawaai er niet minder op.

Als er dan nog redelijk wat klanten waren, zoals bijna elke dag, allemaal druk pratend uiteraard, dan hielp het niet om de muziek er nog harder bovenop te jagen. De melodie kaatste van de muren af tot tegen de hoge ruiten, terwijl de bastonen verzonken in de doffe stroom van geroezemoes.

Er waren ook teveel klanten die kwamen en gingen door de metalen deuren, teveel stoelen die hard schoven op de oude tegelvloer, teveel glazen, teveel gesprekken. De meeste tafeltjes hadden kleine lawaaierige groepjes die speciaal naar deze zaak kwamen omdat er plaats was, en degenen die slechts met twee of drie waren, hielden ook hun stemmen niet laag omdat ze nu eenmaal ook verondersteld werden te praten. Enkel wie alleen zat aan een tafel onthield zich van het praten, om evidente redenen van stigmatisatie en sociale uitsluiting.

Hij zat alleen, en hield zich stil.

Waarschijnlijk had iemand van het management voor klassieke muziek gekozen in al deze heisa, om wat rust te creëren. Dit werkte niet. Zelfs rustige klassieke muziek werd al snel storend. Piano, strijkkwartetten, kamermuziek, het maakte weinig uit hoe klassiek of licht klassiek. De ogenschijnlijk bescheiden tonen schreeuwden te opdringerig om aandacht. Rachmaninov had nog nooit zo hard op zijn zenuwen gewerkt als toen. Thuis geen enkel probleem, maar hier, nee.

In zijn hand hield hij een vulpen in massieve messing, al bij al een vrij kleine hoekige pen die altijd in een bruin lederen etui in zijn jaszak zat. Hij schroefde de dop er af en stak die op het uiteinde, nu was het een volwaardige vulpen die er oud en geleefd uitzag. Het koper dat in de legering van het metaal verwerkt zat had een matte aanslag gekregen. Patina, een vreemd woord dat voor hem gelijkstond met eerlijke schoonheid en doorleefd karakter. Hij hield enorm van messing, en van de verkleuring die het onderging. Het werd ouder in stijl, en hierdoor hielp het hem, hoopte hij toch, hetzelfde te doen.

Er stonden een paar woorden op het eerste blad van het kleine schriftje voor hem. Niets wezenlijk, gewoon een paar aanzetten om iets te schrijven. Het kleine schriftje had hij ook altijd bij, net als de vulpen, maar het was de eerste keer dat hij het had boven gehaald.

De woorden voor een gedicht zweefden ergens rond, heel nabij, maar ze raakten tot bij hem niet omdat ze steeds werden afgeketst en weggejaagd door de schelle klanken in de zaal.

De punt van de pen ging naar het papier, in een ijdele poging, en werd dan gelaten weer weg gehaald. Het had geen zin, het woord dat hij ging schrijven kwam niet uit inspiratie maar eerder uit gebrek daaraan.

Hij schroefde de pen weer dicht en legde ze op het lederen etui dat naast zijn glas lag. Toch borg hij het nog niet op, de hoop op wat creativiteit liet hij nog niet volledig varen. De inspiratie was er wel, voelbaar tot in zijn vingers als hij een willekeurig woord schreef, maar niet tot in het eigenlijke woord zelf. Wat op dit moment maar niet duidelijk werd, was hoe die inspiratie zich wilde uiten die dag.

Om te schrijven had hij meer stilte nodig dan dit. Geen volledige stilte, gewoon minder lawaai dan hier. Misschien kon hij beter gaan. Hij had deze plaats uitgekozen omdat hij er vroeger zo vaak kwam, het leek gepast na zo lang niet te zijn uit geweest. Vroeger had hij hier ook nooit echt kunnen schrijven, er waren betere plekken daarvoor. Waarom kwam hij hier dan de inspiratie zoeken, het hield geen steek. Zijn jas en paraplu lagen naast hem, het was beter dat hij ging.

Toch overwoog hij enkel rationeel om te vertrekken, als de logische conclusie dat er hier te veel kabaal was om een gedicht te kunnen schrijven, laat staan een verhaal. Het ging niet, niet in dit lawaai. Hoe duidelijk het ook was, dat hij hier niet op de juiste plaats zat om te schrijven, toch maakte hij geen echte aanstalten om te vertrekken. Waarom niet eigenlijk? Iets in hem wou niet weg, de stilte die hij elders zou kunnen vinden klonk gek genoeg niet zo aanlokkelijk, als hij heel eerlijk was. Hij wou schrijven, lawaai verhinderde hem om te schrijven, hij moest weg van het lawaai. Een perfect logische keten, en toch strookte dit niet met zijn gevoel.

Hij wou niet alleen zijn. Uiteindelijk was het dat. Zijn gevoel had weinig op met de oppervlakkige rationele conclusie die hij gemaakt had. Niet dat hij zich bijzonder eenzaam voelde, helemaal niet eigenlijk, maar hij had eenvoudigweg zin om tussen de mensen te zijn.

Een alternatieve rationele conclusie drong zich op: misschien wou hij dan toch niet schrijven, misschien lag daar zijn inspiratie niet. De tweede conclusie bleef beter overeind in zijn gevoel, al concludeerde ze logisch gezien niets voorbij haar eigen premisse, maar dit maakte uiteindelijk niet uit. Premisse was een lelijk woord, en logica een tijdverdrijf voor mensen die niet begrepen waarom ze deden wat ze deden, het liefst alvorens weer eens iets te doen.

Drieënvijftig jaar rationeel denken had hem toch dit geleerd: er waren geen rationele conclusies voor iets waar je gewoon zin in had, ook geen alternatieve conclusies. Ze waren er wel, maar ze maakten niet uit. Klaar.

Tussen de mensen zijn dus, al was het dan alleen. Waar zat de inspiratie daar verborgen? Er lag iets op de loer in zijn eigen gevoel maar hij zag niet wat het kon zijn. In elk geval lag het in dat praatcafé, in die lawaaierige zaal gevuld met te veel klanken en met mensen die te hard hun best deden om te praten.

Aangezien hij niet op stond om weg te gaan, temeer omdat hij het zelfs niet meer overwoog, wenkte hij dan maar een dienster. Hij kon er zich beter bij neer leggen en nog iets drinken. Zijn glas was leeg, zijn tafeltje te kaal.

De keuzes voor zijn volgende bestelling waren beperkt. Hij kon verder gaan in de streekbieren, hij had er nog maar één op. Het was een optie, een logische zelfs na die eerste, maar het zou alles anders maken. Ook al kon hij er wel tegen, toch maakte een tweede bier dat hij een namiddag aan het drinken ging. Zoals je ging terrassen of aperitieven. Zelfs al hield hij het beperkt, toch werd het in zijn beleving iets anders, meer gericht op het genot van het drinken zelf. Niets mis mee op zich, maar niet wat hij die dag in gedachten had.

Bieren gingen ook te snel, zelfs al nam hij er de tijd voor. Temeer omdat hij alleen was, streekbieren vroegen om een gesprekspartner, zeker van bij de tweede. Of ze vroegen om eten, maar hij had geen honger.

Een betere optie was whiskey, een tragere optie vooral. Whiskey was iets voor wanneer hij aan het schrijven was, of aan het lezen, voor als hij rustig alleen zat. Hij had het hier kunnen kiezen, zeker terwijl hij de inspiratie haar gang liet gaan, rustig aan een tafeltje waar niemand acht sloeg op een man alleen met een glas. De whiskey die ze hadden was echter heel beperkt, en zelfs hun beste selectie was redelijk middelmaats en verschrikkelijk duur geprijsd. Het had iets geforceerd om dit te bestellen, dus hij deed het maar niet.

Zijn derde optie was er ook één van thuis voor de rustige momenten, hij had gewoon niet verwacht dit op de kaart te zien staan. Vroeger hadden ze dit toch niet, dacht hij.

De dienster kwam langs en leek zowaar een moment verrast door zijn keuze. Dit werd duidelijk niet vaak besteld. Hij kon zich vergissen, maar even kreeg hij de indruk dat zij dit zelf ook graag dronk en dus nog minder had verwacht dat iemand dit zou bestellen.

Japanse gerookte zwarte thee, Lapsang Souchon, de dienster herhaalde de vreemde naam op een wat aandoenlijke manier. Hij vroeg zich af of hij zelf ook zo had geklonken wanneer hij het bestelde. Niet zo schattig wellicht. Iemand had zijn uitspraak van het Frans ooit vergeleken met een blaffende hond, dus zijn Japans zal zeker niet van een hoger niveau geweest zijn.

Het was een thee waarvoor de tijd ging stil staan. Rokerig en sfeervol, uit een ander tijdperk. Samen met de whiskey was thee een geliefde keus bij het schrijven of tijdens het lezen. Of zoals nu: bij het nietsdoen, het wachten op inspiratie, terwijl hij rondkeek naar de mensen. Hij keek en probeerde alles te zien, alles dezelfde objectieve aandacht te geven, maar dit lukte hem nooit. Vrouwen waren nu eenmaal te bevallig voor hem, ze trokken zijn aandacht, het ging vanzelf. Zo zat de natuur nu eenmaal in elkaar. Als rationalisatie kon deze tellen.

Het eerst keek hij beter naar de dienster net aan tafel, degene waarmee hij net een spontane conversatie in het Japans had gevoerd. Toegegeven: hun gesprek was heel karig in woorden, een beetje als een haiku inderdaad, efficiënt maar poëtisch.

Hij keek terwijl ze naar de bar ging met de bestelling, hoe ze stapte, hoe ze haar werk deed, hoe ze bewoog, allemaal ook best efficiënt en poëtisch.

Daarna keek hij met een hernieuwde interesse naar de andere dienster, zij had hem het eerste streekbier gebracht en ook haar sloeg hij met een heimelijk plezier gade.

De dienster van de thee had een strakke jeans aan, en haar billen wiegden wat ongevraagd net op ooghoogte rakelings langs de klanten als ze zich een weg baande tussen de drukbezette tafels. Ze was ook vriendelijk, en kende duidelijk haar werk, maar toch was het haar kont waar hij zich de belangrijkste bedenking bij maakte.

Hij had zichzelf betrapt, er was geen onschuld of objectiviteit bij dit kijken, het was het vrouwelijk schoon dat hij aan het observeren was, in de ruimste zin.

De andere dienster was iets ouder, droeg een kleedje over een legging, was niet uitgesproken knap of lelijk, maar ze had wel heel speelse oogjes. Er veranderde iets als ze lachte, die oogjes werden de vonkjes die de rest aanvuurden. Ze had maar een enkele lach nodig of haar blik ging van lief naar bekoorlijk, haar houding van energiek naar flirterig, en zelfs haar uiterlijk leek opeens te veranderen van niet knap of lelijk naar uitermate aantrekkelijk. Ze straalde heel even, als een vallende ster die je spontaan deed wensen, maar voor je de wens kon uitspreken in je gedachten, was ze alweer voorbij en deed ze verder met haar werk.

Het was trouwens overduidelijk dat ze dit best doorhad van zichzelf, wat het alleen nog aantrekkelijker maakte om haar gade te slaan. Het leek een spelletje zoals ze haar speels verleidelijke blik te pas en te onpas in de strijd gooide met de klanten, en zonder dat het gemaakt overkwam om meer drinkgeld te krijgen. Het bleef echt een spel, niet enkel bij de mannelijke klanten, ook naar de vrouwen toe was ze speels. Het effect was gewoon niet elke keer hetzelfde. Ze was een plezier om naar te kijken, en ja: de kont van de andere dienster was dat ook. Ander soort plezier, maar vanuit dezelfde bron.

Met de nodige zelfspot aanvaardde hij van zichzelf dat hij bij beide diensters zo in hun voorkomen opging, in de uiterlijke kenmerken die bij elk van hen het meest opvielen. Het kon op zich geen kwaad.

Nu tenminste niet, hij herinnerde zich een keer toen hij daar met zijn toenmalige partner zat en hij ook aan het kijken was. Ze had hem dat achteraf heel kwalijk genomen. In haar versie had ze gezien hoe hij naar een bijzonder mooi meisje aan het kijken was, tenminste: dat was wat ze meende dat hij zag. Waar zijn lief toen concurrentie zag, zag hij eigenlijk gewoon een lieflijke herinnering.

In werkelijkheid zag hij dat meisje, mooi of niet, terwijl ze met haar blote voeten op de stoel ernaast zat, iets wat zijn beste vriendin ook deed in de periode dat ze elkaar leerden kennen. En net als de jongen die nu bij dat meisje was, had hij er wat onwennig bij gezeten. Hij was nooit zo vrij en onbevangen geweest, hij zou nooit zijn schoenen in een café hebben uitgedaan. Natuurlijk was het daarom dat hij zo gecharmeerd werd door mensen die dit wel deden. Want het was niet dat hij oordeelde dat het niet kon, nee: hij vond het net leuk dat het voor hem niet ging, terwijl het voor haar zo natuurlijk was. Dit waren het soort verschillen die de wereld mooier maakten, als je ze aanvaardde.

Nu was er geen onzekere geliefde bij hem aan tafel. Ze was ook niet meer bij hem in bed. Ze waren al een tijdje geen geliefden meer, dus nu maakte het helemaal niet meer uit, naar wie hij keek, en waarom.

Hij zat in een grote verbruikszaal vol met mensen die geen acht op hem sloegen. Mensen die luider praatten dan nodig, terwijl ze ongedwongen en geanimeerd vertelden en lachten.

Zij waren de inspiratie die hij in dat café voelde, en naar alle waarschijnlijkheid ook de reden waarom hij er bleef, ondanks het lawaai. Tot er zich iets concreter aandiende, inspireerden ze hem vooral tot kijken. Niet tot schrijven. En al was het dan visueel, ze inspireerden hem evenmin tot tekenen of foto’s nemen. Het kon niets zijn dat de aandacht zou trekken, niets waarbij ze zijn modellen werden, waardoor het spontane zou verdwijnen uit hun gedragingen.

Het schriftje met de paar inspiratieloze woorden mocht blijven liggen, de pen ook. Een schrijver die rond tuurt terwijl hij zijn woorden weegt, niemand die ooit zou meten hoe lang hij precies mocht rondkijken voor er weer een woord moest geschreven worden. Hij had een alibi. Vanaf nu kon hij ongestoord kijken, zo lang hij wou en zolang hij maar niet begon te staren. Uiteraard was dit alibi de zoveelste rationalisatie, maar het was niet erg, er was niemand die hem om uitleg vroeg. Hij had nu eenmaal de gewoonte om zich aan zichzelf te verantwoorden, meer moest hij er niet achter zoeken. Daarnaast hield hij ook van rationele innerlijke dialogen, vooral waar ze er niet toe deden.

In alle eerlijkheid: wanneer hij zo met zichzelf de draak stak, met zijn overdreven drang om voor alles een rationele verklaring te vinden, dan betekende dit dat hij zich goed voelde. Hij nam zich minder serieus, altijd een goed teken.

Hij had een beetje thee gemorst omdat het kannetje overvol was, iets wat hij best kon waarderen op zich. Toch had hij in zijn leven nog nooit een tot de rand gevuld kannetje thee gegoten, waar hij niet eerst een beetje mee morste, net voor het kopje.

Terwijl hij een servetje nam uit zijn jas om het op te kuisen voor zijn schriftje nat werd, ving hij een glimp op van een vrouw buiten op straat. Het gebeurde inderdaad zo onbevangen, op dat eigenste onbewaakt moment.

Hij boog naar zijn jas, zocht het servetje, meende iets te zien vanuit die veranderde invalshoek, depte de thee op tafel, besefte dan pas wat hij zag, en ergerde zich onmiddellijk daarna omdat hij het niet goed had gezien. Een volmaakte keten van gebeurtenissen, tegelijk toevallig en volkomen oorzakelijk verbonden aan elkaar. De echte vraag was uiteraard: waarom was ze hem opgevallen? Hij wist het niet, voelde het wel, maar besefte het dus niet.

Ze treuzelde aan het raam naast de ingang. Hij kon haar nauwelijks zien maar er was iets aan haar dat zijn aandacht had getrokken. Het was niet te plaatsen, maar hij had iets gezien dat verder niet was door gedrongen.

Het was vrij zeker dat ze uiteindelijk zou naar binnen komen. Ze had al een keer of twee door het raam gekeken, er was weinig twijfel over haar bedoeling. Waarschijnlijk zocht ze iemand, wachtte ze nog. Dus hij wachtte ook. Naar buiten gaan om beter naar haar te kijken zou kinderachtig en gek geweest zijn, maar hij had er wel zin in, vreemd genoeg.

Vanop afstand probeerde hij haar in te schatten, hij binnen aan zijn tafeltje, en zij buiten op straat met tussen hen een schakering van bewegende mensen die in de weg zaten van zijn zicht. Hij kon haar niet duidelijk zien, toch was hij zeker dat ze knap was. Haar gezicht was eigenlijk nog niet duidelijk in beeld verschenen, de spiegeling van het licht in het glas liet haar nooit herkenbaar zien, ook al zat er een moment niemand tussen. Desondanks ging hij er van uit dat ze knap was.

Van sommige mensen voel je het van ver, dat ze mooi zijn. Het is nooit zeker, maar meestal klopt het wel. Bij haar was het inderdaad voelbaar vanop afstand, ze zag er goed uit.

Gek genoeg was dat niet waarom hij er zo op gebrand was om haar te zien, want net zoals hij kon voelen dat ze best knap kon zijn, zo had hij ook het gevoel dat ze eigenlijk zijn type niet was.

In een rationele opwelling vond hij het best grappig van zichzelf: eerst als een helderziende met zekerheid aanvoelen dat een vrouw die hij niet goed zag, er dus goed uitzag. En dan met nog meer helderziendheid, en een grote dosis verwaandheid, concluderen dat ze niet zijn type was. Allemaal zonder haar ook maar één keer duidelijk te kunnen onderscheiden.

Hij vond het best hilarisch, hoe oppervlakkig kon hij zijn? Wel, hilarisch was een groot woord, laat ons het er op houden dat het enigszins amusant was. Zo grappig vond hij zichzelf nu ook niet, zelfs niet als hij de enige was die het hoorde.

Hij wou haar zien, had haar niet goed gezien, hij voorspelde dat ze knap was, hij voorspelde dat ze zijn type niet was. Amusant, en nu?

Hij wachtte met haar mee, zij bleef buiten en hij bleef binnen tot ze zou komen. Hij keek ook met haar mee, hij zocht binnen naar wat het kon zijn dat ze door de venster probeerde te zien. Een man wellicht, ze leek opgekleed. Het kon ook een vrouw zijn waar ze zich voor opgekleed had, maar die optie verkoos hij nog niet te overwegen, al kwamen beide opties op hetzelfde neer aangezien hij in geen enkele versie van tel was.

Ze boog buiten nog maar eens naar het raam toe om beter naar binnen te kunnen kijken, en in die beweging besefte hij wat zijn aandacht had getrokken. Het was zo makkelijk, zo voor de hand liggend, en vooral zo typisch mannelijk van hem. Ze had een jasje aan, een blazer of iets dergelijks, donkerbruin leek het, en dat jasje was niet dicht. In de beweging naar het raam toe, viel dat jasje wat open en boog zij uiteraard wat naar voren. Daar zag je de oppervlakkige verklaring voor zijn diepzinnig mysterie: haar diepe decolleté.

Onder dat jasje droeg ze iets rood, laag en bloot, het kon een korset zijn, een bustier, heel misschien een diep uitgesneden topje. In ieder geval geen hemd, bloes of trui.

Net nu het mysterie ontrafelt was als een oppervlakkige aantrekking tot vrouwelijk bloot, besloot ze om eindelijk naar binnen te komen, als had ze er op gewacht. Tot zijn verbazing, en teleurstelling uiteraard, had ze het jasje dicht geknoopt, ergens tussen het raam en de deur.

Haar haar leek van buitenaf blond maar het was net niet zo licht, een rode schijn, hoogblond, licht ros, iets. Niet al te lang, net tot boven haar schouders, een beetje verwaaid in de wind buiten maar dat was ongetwijfeld niet de bedoeling. Haar bruine jasje en steenrode rok gingen wonderwel bij haar licht rosse haar. Het was een herfstkleuren ensemble, bedacht hij in zijn beste modetaal. Zelfs het rode korset of wat ze er ook onder droeg, paste perfect in dit beeld.

Ze was inderdaad knap, ouder dan hij ingeschat had, maar zeker een mooie vrouw. Niet zijn type, dat had hij dan wel correct voorspeld, maar ondanks dat viel het niet te ontkennen dat ze aantrekkelijk was.

Zeker voor haar leeftijd, hij zou het erbij gezegd hebben, ware het niet dat hij haar leeftijd niet kon inschatten. Hij vermoedde dat ze eerder ouder was dan ze leek, wat vooral een compliment was voor haar schoonheid.

Ze was zakelijk gekleed, of toch zoals zakelijke mensen zich kleden als ze iets gaan drinken, of naar een voorstelling gaan die niet te formeel is. Zonder de oorringen en halsketting had ze onopvallend naar kantoor kunnen gaan die dag, behalve dat ze dan misschien best iets extra onder dat jasje zou aantrekken, maar daar was helaas nog weinig van te zien.

Een jasje, een kokerrok net op de juiste lengte met een speelse split, panty’s en deftige schoenen, donkerbruine talons, niet al te hoog met een open teen. Het kon er mee door in elke zakelijke setting, van kantoor tot presentatie op verplaatsing.

Hij had een zwak voor mantelpakjes, en hakjes, en een heel deftige verpakking als er onder net het tegenovergestelde zat. Uitdagende lingerie verborgen onder een formele outfit, het had iets onweerstaanbaar. In de slaapkamer, of aanverwante vertrekken, maar minder in het dagelijks leven. Minder als het de normale kledij was, dan werd het teveel een uiting van status, van stand als dat woord nog bestond.

Eigenlijk had hij verwacht dat ze rond ging kijken, op zoek naar haar afspraak, maar ze zocht gewoon een tafeltje aan de verste muur en ging zitten, alleen.

De speelse dienster kwam langs maar haar magie leek geen effect te hebben op de vrouw. Ze bestelde iets maar lachte niet. Ook dat was iets wat hem niet direct aantrok: ondanks het feit dat ze inderdaad een mooi gezicht had, krulden haar mondhoeken een beetje naar beneden. Het was dat wat haar echt ouder maakte, meer nog dan de rimpeltjes van haar ogen. Haar mond maakte haar oud en ontevreden, misschien zelfs wat verwaand. Ze leek een vrouw die naar betere plaatsen ging dan dit. Misschien was ze hier voor een bijzonder relevant en artistiek hoogstaand nieuw theaterstuk en kon ze daarom het volkse van dit praatcafé verdragen. Het leek haar natuurlijke habitat in elk geval niet.

Hij vroeg zich af met wie ze zou afgesproken hebben: het kon iemand als een advocaat of ondernemer zijn, of aan de andere kant kon het ook een heel bekende publieke kunstenaar zijn, dat was ook een optie. Iemand belangrijk, laat ons het daar op houden.

Onder dat zakelijke jasje had ze iets uitdagends aan, vurig rood, iets gewaagd op zijn minst. Hier binnen kon je het niet zien, maar hij wist dat het daar was, dat het waar was. Die simpele vaststelling, van teveel bloot onder haar formele outfit, haalde zijn ganse oordeel over haar eigenlijk volledig onderuit.

Kon de vrouw van een advocaat dan niet sexy zijn, of een beetje stout voor een avondje uit? Natuurlijk wel, maar net dat maakte haar wat echter, en net niet vanuit de hoogte of verwaand. Wie weet was ze zelf advocaat of notaris of dokter, en was dit haar dagdagelijkse werkkledij.

Behalve dan dat rode eronder, dat maakte het toch allemaal net dat beetje pittiger en anders.

Hij wist niet goed waarom dit van belang was, of iets veranderde, maar zo voelde het voor hem aan. Ze werd er minder eenzijdig door.

Hij was deze vrouw zo streng aan het beoordelen dat hij er zelf wat van schrok. Waarom eigenlijk, omdat ze een mantelpakje droeg met juwelen? Omdat haar mondhoeken omlaag krulden? Omdat ze ouder was dan verwacht? Omdat ze zijn type niet was?

Voor een vrouw die zijn type niet was, kon hij in elk geval zijn ogen niet van haar afhouden. Dat moest hij haar nageven.

De dienster kwam terug langs bij haar met een dienblad vol bestellingen voor verschillende tafels. Hij probeerde te raden wat ze zou drinken, gokkend op een glas witte wijn.

Hij was mis: het was een karaf wijn, en rode.

Een karaf met een enkel glas. Iemand die dit bestelt, heeft met niemand afgesproken. Je bestelt een glas in afwachting van iemand die later is, heel af en toe eens een fles om al rustig er aan te beginnen tot de laatkomer komt meedoen. Een karaf is anders, het is te veel en te weinig tegelijk, al helemaal met slechts één glas.

Ze was alleen, zoveel was duidelijk, in elk geval voorlopig. Als er al iemand kwam dan ging die een heel eind achter komen.

Naar wie had ze dan gezocht toen ze door het raam keek voor ze binnen kwam? Of naar wat had ze gezocht? Wat had ze willen zien, of net niet willen zien?

Zoveel vragen die absoluut zijn zaken niet waren dat hij er aan dacht om gewoon op te staan en het haar te gaan vragen. Als hij het toch allemaal zo graag wou weten kon hij evengoed zich belachelijk maken in het proces. Hij bleef zitten, dronk nog wat thee, en vroeg zich heel terecht af waarom hij zo in haar geïnteresseerd bleek. Ze was zijn type niet.

Thuis had ze op bed gelegen, in haar handdoek gewikkeld, niet zeker of ze zichzelf zou strelen of niet. Ze was alleen, uiteraard, maar toch had ze zin om zich op te kleden. Zoals ze voor een minnaar zou doen, helemaal klaar voor een verleidelijk rollenspel. Er kwam echter geen rollenspel, want er was al lang geen minnaar meer. Mannen waren makkelijk te strikken, seks het enige waar ze nog nooit had op moeten wachten, maar dat was net wat ze niet meer wou.

Dus ze bleef liggen op het bed, met een rollenspel in gedachten. De handdoek viel al toevallig open, en haar hand profiteerde schalks van de situatie om haar borst te strelen. Haar tepel was hard maar toch stopte ze daar. Ze ging te snel met zichzelf, ze deed overduidelijk geen enkele moeite meer om het voor zichzelf wat op te bouwen, uit te stellen, in te kleden.

Na alle mannen in haar leven behandelde ze zich zelf nu ook als vanzelfsprekend. Loom van het bad, liggen op bed, handdoek open en hup. Dit kon beter, zelfs alleen.

De lange dunne kousen gingen wat moeilijk aan omdat haar huid nog niet helemaal droog was. Het was geen vloeiende sensuele beweging zoals anders, maar met een paar onderbrekingen gingen ze toch aan, zonder ladders of gaatjes. Gewoon die kousen maakten al een verschil, lichtgekleurde vandaag, niet wit maar ouderwets bleek. Eens ze alle twee aan waren, het duurde even, liet ze zich achterover op bed vallen. Ze had verder niets aan, enkel die kousen, de handdoek lag al lang aan haar voeten. Ze was een andere vrouw met lingerie kousen aan. Deze hielden zichzelf niet op dus ze had zeker iets met jarretels nodig erbij, maar nu nog even niet.

Op haar rug op het bed in niets anders dan de kousen, stond ze het toe zich even te strelen, kort. Ze bleef liggen daarna, ze hield haar borsten vast en duwde ze zacht samen. Uit zichzelf hingen ze iets meer door dan in haar jonge jaren, maar ze mocht zeker niet klagen. Ze duwde ze wat omhoog en het was beslist: ze ging iets aandoen wat haar borsten net zo zou vatten. Dat rode jarreteltopje misschien.

Presenteren, dat was het woord wat voor haar beschreef wat ze al heel haar leven met haar borsten deed naar mannen toe. Ze presenteerde haar borsten, in diepe decolleté’s en sexy BH’s, gevangen onder strakke topjes en in de kijker gezet in uitdagende bustiers, zelfs op het strand in bikini’s en ophefmakende badpakken. Ze presenteerde ze, op elke manier denkbaar. Wie meer dan de presentatie verwachtte moest dit uiteraard eerst verdienen, maar puur om naar te kijken hield ze zich niet in. Ze liep er niet constant mee te koop, dat zou te makkelijk zijn, redelijk ondenkbaar eigenlijk, maar de mogelijkheid was altijd daar, verborgen onder een jasje of achter een paar simpele knoopjes. Dit was het stuk wat haar het meeste opwond: dat zij het wist, en vaak niemand anders het door had.

Ze bleef te lang liggen op het bed, haar hand gleed rustig tussen haar benen over en weer. Niet binnen, ze bleef op een beleefde afstand, maar wel telkens erover en terug, in stilte strelend zonder er naar op zoek te gaan. Welke kleren zou ze aandoen?

Ze liep al dagen in dezelfde jeans rond, haar dochter zou zich schamen. Gelukkig was haar dochter gelukkig getrouwd en bemoeide ze zich nu meer met haar balorige kinderen dan met haar opstandige moeder. Haar dochter die per se kinderen wou en daardoor veel te snel van haar een oma had gemaakt. Niets wat haar meer vreugde bracht dan haar kleinkinderen trouwens, maar ze voelde er zich zo oud door. Oma’s met een diep decolleté, het rook naar goedkoop parfum en likeurbonbons. Om niet te spreken over geile oma’s, daar had je al het internet voor nodig.

Secretaressedag. Op welke dag van het jaar dit ook viel, ze had vandaag er opnieuw tot uitgeroepen. Om preciezer te zijn: ze had het heel licht gezucht, maar het voornemen was even sterk. Een rok, een blazer, hakjes, een kettinkje en een paar oorbellen. Veel werk was er niet aan.

Vroeger had ze dit vaker gedaan: haar minnaar opgewacht als secretaresse. Het was wellicht de simpelste fantasie in het rollenspel handboek, en toch had het nog nooit zijn doel gemist. Mannen waren hier zo gevoelig aan dat het meestal te makkelijk werd.

Haar ex-man was er zelfs zo in opgegaan dat hij de fictie niet meer van de realiteit kon onderscheiden en het met zijn echte secretaresse begon te doen. Arm kind, nu zat ze er mee opgescheept.

Voor de spiegel werd het menens. De presentatie van haar borsten werd volbracht door het rode jarreteltopje met een nogal passioneel push up effect. Ze had de hulp niet nodig, en dat maakte het effect er alleen maar beter op.

Ze liet haar jasje open hangen, haar bruinrode rok trok ze als test tot boven haar billen. Ze boog voorover, keek diep in haar ogen in haar spiegelbeeld en probeerde om niet te staren naar het uitdagend decolleté en toch haar blik op ooghoogte te houden. Ze stelde zichzelf teleur.

Haar hand schoof weer tussen haar benen, maar deze keer lieten haar vingers zich niet beteugelen. Voor de spiegel, zich voorstellend hoe een man langsachter in de spiegel toch naar haar borsten zou kijken, vingerde ze zichzelf klaar. Te snel, zoals het ook bij een man zou gegaan zijn.

Hijgend en kijkend besloot ze toen een stap verder te gaan, en ze nam zich voor om iets te doen wat ze nog nooit had gedaan, op geen enkele Secretaressedag.

Ze ging uitgaan, in deze outfit.

Ze was het beu om zelf haar enige publiek te zijn.

Een schoolbel ging af, wat niet zo vanzelfsprekend was voor een praatcafé. Hij was er aan gewend, van vroeger, en toch verraste het hem elke keer weer, zowel toen als nu.

De bel werd gebruikt om aan te kondigen dat een voorstelling in één van de theaterzalen van start ging, of dat de pauze ten einde liep. Er was dus inderdaad een stuk te zien vanavond, dit bevestigde zijn eerder vermoeden.

Veel mensen reageerden onmiddellijk op het belsignaal, anderen vonden het wat vreemd en maakten pas uit de reacties op wat de bedoeling was. Glazen werden geleegd, stoelen terug gezet, afspraken gemaakt om elkaar daar en daar terug te zien na het toilet. Mensen stonden op, velen gingen naar de grote trap achteraan de zaal, anderen gingen langs de glazen deuren. Wie niet voor het theater kwam, maar wel een beter tafeltje wou, maakte van de gelegenheid gebruik om een ander aan te slaan. Het was een drukte, te veel beweging en een beetje een chaos.

De mensen voor voorstelling waren vertrokken, en tot zijn verbazing zat zij nog steeds aan haar tafeltje achteraan. Was ze dan toch niet voor een belangrijk theaterstuk gekomen? Het leek zo evident. Ze was gekleed om ergens heen te gaan, en ze paste nauwelijks in het gebruikelijke publiek dat naar deze zaak kwam los van een voorstelling.

Daar achteraan zat ze een beetje schuin aan haar tafel, hij zag haar van opzij vooral. Net waar de split van haar rok zat eigenlijk, bemerkte hij zonet. Ze had best mooie benen. Ze was slank, ze was elegant, ze had een tamelijk streng maar heel mooi gezicht, ze kon zich kleden, en de kleur van haar coupe had net dat beetje meer door die rosse schijn. Met andere woorden: ze had niet alleen mooie benen, ze was gewoon helemaal mooi. Ze moest zijn type niet zijn om dat te kunnen zien.

Dat strenge in haar gezicht, en die rode schijn in haar haar, het herinnerde hem aan een andere vrouw waar hij ooit zijn ogen niet had kunnen afhouden. Ook zijn type niet, al zeker niet in die periode zelf, maar ook die vrouw had een onweerstaanbaar effect op hem gehad.

Wat meer was: ook die vrouw was ouder. Ouder dan hij toen was in elk geval, veel ouder.

In een opwelling van vervlogen wellust vroeg zich af de dame hier aan het tafeltje ook zwangerschapsstriemen had. Een vreemde vraag voor een buitenstaander, impertinent zelfs, maar voor hem was het meer een teken van herkenning, van nog meer overeenkomst. Hij zag het als een compliment.

Fietsen was zowat het enige sportieve wat hij in zijn leven gedaan had. Als kind al kon hij eindeloos genieten van de verre tochten langs onbekende straten en landschappen. Naarmate hij groeide begon de snelheid toe te nemen waarmee hij over de wegen snelde. Het deed hem opleven, de inspanning haalde hem weg uit de sleur en problemen, hij liet zijn gedachten los en verloor zichzelf.

Hij moet een jaar of achttien of negentien geweest zijn, op kruissnelheid tegen dan, wanneer hij haar op de splitsing zag staan. Het was een zonnige zomerdag, zo warm dat er gewaarschuwd werd om niet te grote inspanningen te doen buiten. Hij was al een paar uur aan het fietsen, in bloot bovenlijf brandend in de zon. Het deerde hem niet, hij kon ertegen. Hij was bijna negentien, uiteindelijk was er niets ter wereld waar hij niet tegen kon.

De straat splitste zich in twee, waar de route maar een enkele weg had aangegeven. In de splitsing zelf stond een villa met een grote tuin. Links boog de baan af, rechts ging het rechtdoor. Hij stopte aan de rechterkant, naast het huis. Welke kant hij moest kiezen werd nergens duidelijk gemaakt.

Van ver had hij haar al gezien, water gietend over de planten. Zoals hij aan kwam fietsen richtte ze zich op en ze lachte om het aanstormend jeugdig geweld. De meeste mensen die hij die dag gezien had in hun tuinen waren licht gekleed, maar bij haar had het iets bijzonder. Als een scène uit een film zag hij hoe ze zich rechtte en naar hem keek.

Ze had een bruine bikini aan, bruin met een onduidelijk groen motiefje er in. Het was een vrij kleine bikini, heel uitnodigend en zelfs uitdagend. Ze had lichtbruin, beetje ros haar, een beetje golvend en vrij lang. Ze was opvallend gebruind voor een roodharige, maar ze bleef wel bleek van vel. De aanblik van haar sportieve slanke lichaam, in die tuin, in de zon, in die bikini, deed hem zijn concentratie verliezen. Hij wist niet welke kant kiezen, en hield even halt.

Haar borsten trokken zijn aandacht, al van opvallend ver. Ze waren nog redelijk groot maar niet zwaar. Ze zagen er stevig uit in slechts die bikini. Het was haar beweging geweest, hoe ze net op het juiste moment recht kwam, wat alle aandacht op haar boezem had getrokken. Het was sterker dan hemzelf, hij zag enkel nog de zachte glooiing van haar decolleté.

Ze glimlachte niet echt, maar toch keek ze hem vriendelijk aan. Haar gezicht toonde haar leeftijd, haar lichaam minder. Haar mond was een beetje streng, en rond haar ogen waren er rimpeltjes. Hij vond haar adembenemend mooi. Tot dan had hij vriendinnetjes van ongeveer zijn leeftijd gehad, en hoewel hun gezicht jonger was, waren ze niet mooier dan haar. Met haar lichaam konden ze al helemaal niet concurreren, zo een prachtig figuur had ze.

Hij voelde zich enigszins beschaamd over de gedachten die ze bij hem opwekte, dus hij moest verder. Rechts ging rechtdoor, dus hij koos die weg. Wanneer hij aanzette glimlachte ze wel even.

De weg ging tussen een paar huizen, langs een brede parking van een bedrijf, erover eigenlijk, en eindigde dan achter een grote hoeve zonder een echte doorgang. De weg was overgegaan in privé terrein, hier had hij niets te zoeken. Geërgerd keerde hij om en reed nog harder terug, om de verloren tijd in te halen. Het enige lichtpunt was dat hij weer aan haar tuin ging moeten passeren. Hij reed te hard, de zon scheen te fel. Eens hij gestopt had, was hij beginnen transpireren omdat de verkoeling van de wind en het rijden weg viel.

Vrij snel kwam hij weer aan haar tuin op de splitsing. Ze stond op het terras van het huis, aan de waterkraan een emmer te vullen, hij kreeg het vol zicht op haar slanke billen. Hij stopte opnieuw, zij draaide zich om en zag hoe hij haar aanstaarde. Hij wendde zijn blik af, en zij sprak hem aan.

Of hij niet beter iets zou drinken. Hij had geen sportdrank meer, misschien wist zij een winkel in de buurt. Als antwoord mocht hij zijn fiets tegen de haag zetten, in de tuin, en moest hij maar even binnen komen.

De moderne ruime keuken was schemerig omdat de blinden half dicht stonden om de warmte van de zon buiten te houden. Ze ging hem voor naar de koelkast en vulde een glas met vers geperst fruitsap uit een glazen kan. Hij probeerde om niet naar haar borsten te staren, niet naar haar billen te staren, niet te opvallend in haar ogen te kijken en verder wou hij zich vooral ontspannen en normaal gedragen.

Het was haar buik waar hij uiteindelijk niet zou kunnen naast kijken. Ze had een vrij bescheiden, slechts heel licht golvend buikje, egaal gebruind met de rest. Haar bikinibroekje volgde met een diep V de zachte rondingen. Aan weerskanten van haar buik had ze lange littekens, diepe lijnen die grillig over het zachtste stuk van haar onderbuik liepen. Het was de eerste keer dat hij zwangerschapsstriemen zag. Hij vond het mooi dat ze niet volmaakt was. Hij vroeg zich zelfs af of hij niet verondersteld werd die striemen lelijk te vinden. Ze waren niet mooi, dat zou onrealistisch zijn, maar ze stoorden niet. En dat was nu net wat hij verwacht had.

Tijdens het drinken bleef hij kijken, ongewild, niet ongegeneerd.

Zelf keek ze ook naar onder, zo duidelijk was zijn blik te volgen. Ze wachtte tot het glas leeg was en nam het dan over voor hij het zelf op het vaatrek kon zetten. Hierdoor stond ze heel dicht voor hem. Een seconde te lang bleef zijn blik bij haar borsten hangen, ook dat had ze gezien.

Nog steeds glimlachte ze een beetje, maar niet echt.

Ze liet zich voor hem in hurkzit zakken, heel opeens, zonder de minste hint of aanleiding. Ze trok zijn fietsbroek omlaag tot op zijn enkels en alles daarboven was hij nu volledig naakt.

De kraaienpootjes om haar ogen gaven haar een iets strenger uiterlijk, en misschien net daardoor zo sensueel toen ze hem aankeek. Met heel zachte vingers nam ze zijn halfharde lid vast, waarna ze er traag aan likte. Hij herinnerde zich het moment nog dat hij zich afvroeg: waarom? Een antwoord heeft hij nooit gevonden, maar in de loop der jaren had hij wel geleerd dat het er soms niet toe deed, het waarom.

Vriendinnetjes hadden hem al eens gepijpt, hier of daar, maar nooit zoals dit. Ze ging traag, tergend, maar ze liet de druk nooit zakken. Het was een opbouwen van spanning, van genot, steeds meer, maar nooit snel. Hoe graag hij dat ook wou, maar uiteindelijk wou hij dit meer, dat zij deed wat ze deed, zonder toe te geven.

Ze keek op naar hem, heel de tijd, zonder nog een woord te zeggen. Dit was het meest erotische wat hij ooit had meegemaakt, en het overkwam hem, zomaar in de schoot geworpen.

Op een bepaald moment was ze hem aan het likken met lange halen, terwijl ze hem kneedde met haar hand. Ze ging steeds verder omhoog en hij zag hoe ze haar borsten steeds dichter bij zijn harde lul bracht. Die gebruinde boezem in die kleine bikini was zo sensueel, zo uitnodigend. Hij kon niet anders dan hopen en vurig verlangen dat ze zijn paal tussen de goddelijke glooiing ging laten glijden.

Na een paar bewegingen was ze hoog genoeg en drukte ze zijn paal tussen haar borsten, met strelende greep hield ze hem daar. Haar verleidelijke lichtbruine ogen lieten hem geen moment los. Dit had nog geen enkele van zijn vriendinnetjes ooit gedaan, en hij had er zelf ook nooit specifiek naar verlangd of gevraagd. Deze vrouw deed het hemels, en dat gevoel zou hem voor de rest van zijn leven niet meer loslaten.

Het was duidelijk dat hij ging klaarkomen, meer nog: het mocht een wonder heten dat er nog tijd was om het aan te kondigen. Ze voelde het, hij zag in haar ogen dat ze wist dat het ging gebeuren, ze wachtte er zelfs op. Niets in de beweging veranderde, met één hand hield ze zijn kloppende lid tussen haar borsten in die bikini, met haar andere hand hield ze zijn bekken tegen zodat hij niet begon te stoten. Hij moest het laten gebeuren, het over hem laten komen. Hij liet het dan maar gebeuren, en dus liet zij het over haar komen. Hij schoot zijn zaad in en over dat zachte dal tussen haar borsten. Ze liet hem helemaal doorgaan, tot er niets meer was en hij de intensiteit niet meer aan kon.

Ze stond op, zei niks, en liet hem even op adem komen. Hij zag zijn sperma tussen en langs haar borsten over haar buik lopen zonder dat ze er iets aan deed. Nog steeds keek ze hem aan met die sensuele lichtbruine ogen versierd met kraaienpootjes.

De badkamer was in de gang links. hij vroeg nog of zij niet eerst wou douchen maar ze ging er niet op in. Nog voor hij zelf in de cabine stond, hoorde hij van boven het geluid van water uit een sproeikop. Het was te verwachten, dat een villa zo groot als deze een tweede badkamer had. Hij vond het wel jammer dat ze apart ging douchen, maar hij was te euforisch om nog meer te verwachten.

Terwijl hij dan wel douchte, zag hij door het matte glas dat ze toch deze badkamer binnen kwam. Ze had een kamerjasje aan, niet veel lager dan haar billen.

Met de handdoek voor zijn geslacht stapte hij op het zachte vloerkleed. Zij stond voor de spiegel gebogen haar ogen te controleren. Hij kon zien dat ze geen bikini meer aan had, enkel dat blauw satijnen kamer jasje.

Achteraf had hij nooit kunnen achterhalen of het puur lef was geweest, of eerder een rechtvaardigheidsgevoel van zijn kant, maar in elk geval vond hij dat hij haar ook moest doen genieten. Hij ging achter haar zitten en liet zijn handen over haar billen onder het kamerjasje glijden. Hij kuste die billen, hij kuste haar tussen haar dijen. Ze boog verder voorover, hield hem duidelijk niet tegen, en ze nam een stap opzij zodat ze met wijdere benen voor hem gebogen stond.

Hij moest helemaal onder haar gaan om haar goed te kunnen beffen, zijn hoofd achterover terwijl zij haar bekken zo ver mogelijk naar achter kantelde om hem tegemoet te komen.

In zijn herinnering had hij het graag gewild dat ze daar en dan was klaar gekomen, maar dat was niet gebeurd. Iets anders deed ze wel, ook iets wat zijn wereld enigszins zou veranderen voor altijd. Ze vroeg hem om haar te neuken, of beter nog: ze droeg hem op om haar te neuken.

Dit hadden zijn vriendinnetjes ook nog nooit gedaan. Natuurlijk had hij hen al geneukt, in daad, maar nog nooit in woord. Ze hadden al gezegd dat ze met hem wilden vrijen, een enkele keer dat ze hem in hen wilden voelen, maar het woord neuken had hij nog nooit gehoord tijdens het liefdesspel zelf. Het was een woord wat niet weg te slaan was bij sommige van zijn vrienden, puur stoerdoenerij.

Ze wilde geneukt worden, en voor iemand die verder vrij weinig zei had het een heel sterk effect op hem als ze bleef herhalen: neuk mij.

Hij kon in haar glijden zonder de minste moeite. In de spiegel keken ze naar elkaar en ze trok haar kamerjasje open om haar borsten te ontbloten. Aanvankelijk had hij haar middel vast maar ze nam zijn handen en klemde die op haar borsten. Een beeld dat in al die jaren nooit is overtroffen: haar blik in de spiegel op hem gericht, zijn handen gretig om haar borsten terwijl ze steunend met haar handen om de wastafel zich liet naar voren neigen bij elke stoot. Hij begreep waarom het woord neuken nooit eerder was gebruikt: dit was ook iets wat hij nooit eerder had gedaan. Dit was seks van een andere orde, dit was echt neuken.

Het duurde langer dan verwacht en het eindigde bijzonder explosief. De blik in haar ogen was pure wellust, en ja: vol van bevredigd verlangen.

Hij heeft het nooit geweten waaraan hij dit allemaal te danken had. Het was de beste en meest onvergetelijke seksuele ervaring ooit, veel intenser dan zijn eerste keer.

Toen hij weer op zijn fiets zat was niets nog hetzelfde. Ze had hem en de ganse wereld onomkeerbaar veranderd, en hij wist nog steeds niet waarom.

Hij vroeg zich af of ze getrouwd was, verwaarloosd door haar man, of gewoon bijzonder seksueel ingesteld en altijd in voor een avontuurtje. Hij zocht redenen voor haar directheid, voor haar geilheid, voor haar keuze om het met hem te doen.

Lag het aan de manier waarop hij naar haar had gekeken? Dit was iets wat hij zich in de jaren daarna pas goed realiseerde: hij had verlangend naar haar buik gekeken, in het bijzonder naar haar zwangerschapsstriemen. Van alle verklaringen die hij voor zichzelf had verzonnen in de tijd erna, was deze nog het meest blijven hangen. Hij had haar begeerd voor het enige aan haar goddelijke lichaam dat niet aantrekkelijk was, en net daardoor weer wel.

Dus toen hij zich in het praatcafé afvroeg of de vrouw aan het tafeltje ook zwangerschapsstriemen zou hebben, vroeg hij zich samen met die ene vraag ook een heleboel andere dingen af. Zoals de vraag of ze bleef kijken als ze iemand pijpte, of ze mannen tussen haar borsten liet klaarkomen, of ze graag in de spiegel keek tijdens het vrijen, of ze neukte en wilde geneukt worden, of ze dat woord gebruikte, of ze af en toe de wereld van wildvreemde mannen voor altijd veranderde.

Het antwoord leek ja te zijn, ja op alle vragen. Enkel over die zwangerschapsstriemen was hij niet zeker. De rest had hij steeds minder twijfels bij.

Die man keek naar haar, heel de tijd. Ze had zin om haar rok een beetje hoger te schuiven en haar jarretels te laten zien, en meer nog had ze zin om haar jasje open te knopen, ze was halfnaakt daaronder. Ze had er zin in maar ze begreep niet waarom. Hij had niets bijzonder, niets wat hem van andere aantrekkelijke mannen kon onderscheiden. Behalve dan zijn blik. Ze was naar hier gekomen om bekeken te worden, en het feit dat net één man dit deed, en niet gewoon iedereen maakte het misschien zo spannend. Ze voelde zich naakt onder zijn blik, en toch voelde ze heel juist aan dat hij door haar outfit aangetrokken werd. Hij was een man die heel gevoelig was aan net deze zakelijke outfit, daar twijfelde ze niet meer aan. Een vogel voor de kat op Secretaressedag, hadden ze iets gehad samen.

Er kwam een onzekerheid in haar op, van diep in haar onderbuik. Hoe ver zou ze zo een man laten begaan? Iemand die ze niet kende, waar ze nog geen woord tegen gesproken had. Het moest ook echt zo, in haar duister gevoel: zonder dat er eerst een woord werd gezegd.

Hier in dit café kon er al niets gebeuren. Er zou eerst een praatje moeten gemaakt worden, contact gelegd, indruk gemaakt. Allemaal leuk, en allemaal niet waar haar verlangen over ging.

Ze zouden thuis moeten zijn, bij hem of bij haar, op zijn minst ergens veilig en ongezien.

Stel dat hij bij haar in de woonkamer zat en niet aan een tafel hier. Ze had hem binnen gelaten, hij had niets gezegd, zij voelde hoe hij keek naar haar en ze liet zijn blikken over haar heen gaan.

Hoe ver zou ze gaan vanaf daar, hoe ver zou ze hem inderdaad laten begaan?

Ze had een oude zetel staan, uit de kringloopwinkel, een beetje aftands en al veel gebruikt. Zij zou in die zetel zitten en hij stond nog recht. Zo plaatste ze hem al van bij aanvang in een machtspositie, nu was het aan hem om daar wel of niet misbruik van te maken. Zou hij het aandurven? Zou zij het willen?

Ze stelde zich voor hoe hij voor haar kwam te staan, heel dicht nu. Ze zou zelf haar jasje los knopen, zich bloot geven, haar borsten presenteren. Van dat punt kon het al gebeuren: hij die haar in haar mond ging nemen, maar zeker ook dat hij haar traag en stevig tussen haar borsten zou neuken. Dit waren mogelijkheden, maar ze voelde dat er meer achter zat.

Mocht ze zich nu eens omdraaien in de zetel, op haar knieën met haar aangezicht naar de leuning. Haar rok omhoog getrokken, haar billen een beetje achteruit. Het was in haar fantasie onvermijdelijk dat hij haar zonder omwegen anaal zou nemen. Zacht maar daarom niet minder brutaal. Glijmiddel en condooms deden er niet toe in een fantasie, het ging er om dat hij haar zonder een woord in haar kont kon neuken. Dat ze hem dat toeliet, dat ze net wou dat hij dit deed.

De man aan de tafel dronk van zijn thee, wat onhandig, en frunnikte afwezig aan zijn vulpen, hij moest eens weten dat zij zich op dat moment voorstelde hoe het zou zijn als hij zonder omwegen haar kont zou neuken, dwingend en gewillig tegelijk.

Ze dronk wat van de wijn, ze had het nodig. Niet te veel, het was niet zo een avond.

In een poging de anale fantasie wat los te laten, las ze een beetje in de menukaart over de geschiedenis van het gebouw.

Haar hand lag in haar schoot en ze las verder. Haar hand zocht de rand van haar rok, ze sloeg een bladzijde om al had ze de eerste niet volledig gelezen. Haar hand trok haar rok een beetje hoger. Zou hij nog kijken?

Ze had zin om zich te strelen, eigenlijk om zich te vingeren. Ze kon niet. Op dit moment durfde ze niet eens opzij kijken om te zien of hij nog keek.

Eigenlijk probeerde hij om niet meer te kijken, het werd ook voor hem te duidelijk dat hij niemand anders meer zag. Maar het was onmogelijk om niet te kijken. Ze was aan het lezen en sloeg er geen acht op dat haar rook wat was omhoog gekropen. Als er iets was waar hij geen weerstand tegen had, dan waren het wel jarretelkousen. Eigenlijk had hij ze nog maar enkel weten gedragen worden als spel, speciaal aangetrokken om te verleiden. Dit was wellicht de eerste keer dat hij een vrouw in publiek zag waar het zo zichtbaar was dat ze jarretels aanhad. De brede band kwam net onder de zijsplit van de rok uit, het haakje maar net zichtbaar. De aantrekkingskracht die dit simpele beeld uitoefende op hem was moeilijk te overschatten.

Zijn ex-vriendin had voor hem vaak lingerie gedragen, elke keer met jarretels of zelfophoudende kousen, zowel elegant als eerder hoerige netkousen, en alles daartussen.

Ze deed dit voor hem, enkel voor hem, niet eens echt voor zichzelf. Hij merkte dit ook, vooral in de kleine details die ontbraken. De fijne afwerking van een outfit of een bepaalde look die er niet was.

Haar intentie was er, maar niet haar eigen plezier er aan.

Één van de mooiste momenten uit hun relatie was een late namiddag dat hij thuis kwam en zij voor het raam stond in de schemering met de lichten al uit. Het duurde even voor het beeld bij hem door drong, maar ze had een korte kokerrok aan, wat ze anders nooit droeg, en een jasje. Hij kwam dichter en zag voor het eerst dat ze jarretelkousen aan had. Hij liet zijn bewondering blijken en wanneer ze zich omdraaide zag hij een heel sexy korset onder dat jasje.

Ze was ook fel opgemaakt, ze gebruikte doorgaans weinig of geen make up. Daar kon je de eerste barsten al zien: haar make up was slordig, ze had dit voor hem gedaan maar was het duidelijk niet gewoon. Hij hield van haar, en zij verzekerde hem dat dit het begin van een evolutie was: ze zou er alleen maar beter in worden.

Het was het begin van het einde eigenlijk, al zo vroeg in hun relatie. Hij had de barsten in het beeld ernstig moeten nemen, ze gaf zich over op een manier die ze eigenlijk niet wou.

Elke keer dat hij dit opmerkte, voelde hij zich schuldig omdat hij het net wel wou. Een compromis hebben ze er nooit in gevonden.

Hoe ver zou de vrouw aan dat tafeltje gaan om een man te verleiden? Ze had al een oneindige voorsprong op zijn ex: ze leek het allemaal te doen voor zichzelf, evenveel of zelfs meer dan voor een ander. Uiteindelijk was dat de enige manier die kon werken, zeker bij iemand zoals hem, bij iemand die niet liever wou. Ze zou zichzelf niet wegcijferen, ze leek gewoon van hetzelfde te houden als hij van hield. Tenminste: waar hij van hield in het liefdesspel, in zijn fantasieën.

Hij had niets met dames die dagelijks in mantelpakjes rondgingen, toch niet de oppervlakkige types onder hen. Hij had uiteindelijk ook niets met grote villa’s met twee badkamers en bikini’s uit een dure boetiek. Het was zijn wereld niet. Net daarom was zij zijn type niet, al evenmin als die fantastische vrouw uit de villa jaren terug.

Wat hij vooral bedoelde was dat hij hun type niet was, of niet dacht te zijn.

De karaf wijn raakte leeg en ze had best zin om er nog meer te bestellen, maar dat was waarschijnlijk niet echt een goed idee. Wanneer ze dronken was durfde ze zich nogal hard laten gaan. Ze verloor dan alle zelfbeheersing en gaf zich over aan wellustig verlangen en vrije liefde. Tenminste: zo verwoordde ze het naar anderen toe op het moment zelf. Zoals ze op Secretaressedag een sexy secretaresse speelde, zo speelde ze al evenzeer een rol als ze aan het drinken ging. Niet altijd, maar af en toe liet ze zichzelf net genoeg dronken worden om tipsy en sexy te zijn, maar speelde ze het dan uitvergroot alsof ze werkelijk heel dronken was. Ze raakte overal mee weg dan, alles wat ze dan deed werd afgedaan onder het excuus dat ze te veel gedronken had. Die dagen was de Dronken Del, de naam kon gewoon niet subtiel zijn, de vlag moest de lading dekken. Voor haar was drinken min of meer een spel geworden, evenveel een rollenspel als Secretaressedag.

De ergste keer was hier in dit theatercafé gestart met een groepje studenten die haar wat te drinken aanboden, het moest toen een jaar of acht geleden zijn. Gelukkig, dat betekende dat zelfs de traagsten onder hen ondertussen al afgestudeerd waren of ergens ver weg aan het werk.

Ze had niet veel zin om hen nog tegen te komen. Het was leuk geweest, maar het moest niet per se opnieuw.

Toen de jongens begonnen te trakteren had ze al geveinsd niet meer te willen drinken omdat ze zich al tipsy voelde van de wijn op restaurant. Ze kon hun moeder zijn, niemand stelde er zich veel vragen bij. Uiteraard drongen ze wel aan, dus ze dronk nog een beetje. De avond vorderde en de gesprekken werden pikanter en gedurfder, zeker waar zij lustig mee deed en de jongens zich niet langer inhielden uit beleefdheid naar haar.

Ze gingen hier nog iets drinken, en dan daar, allemaal niet echt verder dan de volgende straat maar het leek een ware kroegentocht. Tegen twee uur ‘s nachts stond haar hemd al een beetje te diep open, en lag haar hand al een beetje te lang op deze of gene schouder als ze lachte.

Ze kreeg alle aandacht en genoot er met volle teugen van. Hoewel ze eigenlijk bijna geen glas nog volledig leeg dronk, ze duwde ze af en toe uit het zicht opzij, begon ze zich steeds losser te gedragen. Dronken Del ten voeten uit.

Een paar flessen wijn uit de nachtwinkel, en tussendoor stoppen aan de kamers van een paar van hen die hetzelfde huis deelden. Het had iets bohemien en romantisch, ze was er helemaal voor te vinden.

Hoewel het duidelijk was dat al die jongens hetzelfde dachten, een scenario van een pornosite met een milf, teveel drank en wat tieners, toch was er geen één die echt aanstalten maakte. Ze bekeken haar vanuit elke hoek die ze konden vinden om dieper in haar decolleté te zien, maar ze raakten haar niet aan.

Ze zat op een eenpersoonsbed in een overvolle kleine kamer met een groep van zeven uitgelaten dronken studenten. Haar hemd hing al half van haar schouders en ze lachte te luid en te veel.

Er was een weddenschap geweest, niet zeker meer over wat maar ongetwijfeld iets met drinken, ze had verloren en ze moest een tegenprestatie doen. Er was niets afgesproken, wat ze net leuk vond, en nu was ze dronken aan het discussiëren met het aanwezige publiek over wat die tegenprestatie wel moest zijn. Heel voorspelbaar begonnen ze allemaal om een kledingstuk te vragen, iets moest uit.

De winnaar van de weddenschap stond triomfantelijk voor haar en ze liet de keus bij hem.

Hij koos, uiteraard, voor haar hemd.

Goed, ze ging haar hemd uit doen, gejoel alom, maar pas nadat ze hem gepijpt had, verstomming alom...

Durfde hij het aan? Ze bleef wachten op de rand van het bed met een uitdagende blik in haar ogen. Ze was dronken, alles kon.

Vooral onder aansporing van de anderen ritste hij dan toch zijn broek open en haalde zijn stijve er uit. Ze lachte, en maakte dan haar belofte waar.

Dronken Del maakte er een sloppy blowjob van, al was het maar voor de naam. Ze liet het ook niet bij die ene winnaar: terwijl ze bezig was liet ze haar handen glijden over de bobbels in de broek van op zijn minst twee anderen die vlakbij stonden. Voor ze er erg in hadden was ze al drie jongens tegelijk aan het afzuigen, allemaal heel hevig en nat.

Natuurlijk trok er iemand van achter haar haar hemd verder open en bijna onmiddellijk werd ook haar BH los gehaakt. Ze wilden overduidelijk eindelijk die tieten zien waar ze hen al heel de avond gek mee maakte.

Ze genoot van hun geile stoere praat, wat ze anders vulgair vond maakte haar nu alleen nog geiler. Het duurde niet lang of er werden condooms uitgehaald en open gemaakt en de eerste wou haar al neuken. Ze ging op haar rug liggen en ging verder met elke lul te pijpen die voor haar gezicht werd gehouden. Met een paar tegelijk trokken ze haar schoenen en jeans uit, haar slipje volgde een seconde later, en toen werden haar benen gespreid en een wirwar van vingers wou voelen hoe nat ze al was. Ze was er klaar voor, de eerste mocht zijn stijve leuter in haar natte gleuf duwen en haar plat neuken. Dronken Del loog er niet om als ze iets wou.

De één na de ander ging zijn gang met haar, al waren er ook wel die ze liet klaarkomen enkel door hen te pijpen. Ze was niet zeker of die haar allemaal daarna ook nog hebben geneukt. Wat ze wel zeker wist, was dat sommige die haar geneukt hadden hun natte lullen ook nog eens in haar mond stopten. Ze proefde af en toe haar eigen geil.

Het bleef maar doorgaan, ze wisselden elkaar af. Al die tijd had ze gekreund en hen geil aangespoord, maar verder ging het eigenlijk niet. Natuurlijk kon ze niet blijvend gepenetreerd worden zonder op een bepaald moment toch klaar te komen. De jongen bij wie het gebeurde voelde zich natuurlijk de beste minnaar ter wereld. In werkelijkheid was hij gewoon de vierde en zat het er aan te komen. Ook bij degene na hem bleef het orgasme duren.

Daarna wou ze veranderen van positie en ging ze op handen en knieën op het bed zitten. Onmiddellijk gingen er een paar voor haar zitten en werd ze afwisselend in haar mond geneukt.

De zesde die haar in haar kut mocht neuken had echter andere plannen en plots voelde ze zijn dikke eikel tegen haar sterretje. Hij had zich zelfs ingesmeerd met olie of een glijmiddel. Voorbedachte rade was het, maar ze liet hem begaan. Het veroorzaakte redelijk wat beroering bij de anderen dat ze zich door hem in haar kont liet nemen. Ze vond het leuk voor even maar ze had er geen zin in dat ze alle zeven hun grote stijve lullen in haar nauwe kontje zouden rammen. Slutty Sneeuwwitje en haar zeven dwergen, het hoefde niet.

Om hem helemaal gek te maken veinsde ze een orgasme terwijl hij steeds sneller in haar kont stootte. Het miste zijn effect niet, binnen de kortste keren kwam hij klaar.

Ze liet zich vallen op het bed, kreunde van genot en zei dat het intens was geweest en dat het nu mocht stoppen.

Één van de jongens keek haar teleurgesteld aan maar hij liet haar, hij vroeg niets. Ze kreeg door dat hij nog geen beurt gekregen had, in alle betekenissen denkbaar.

Met het neuken had ze het wel gehad voor die nacht, maar ze gaf hem iets waar geen ander toe was gekomen. Ze ging rechtop zitten en trok hem tegen haar borsten aan. Hij mocht zelf haar borsten tegen elkaar houden wat hem nog meer opgewonden maakte. Het was een perfecte afsluiter. De stilste van de groep neukte haar geile borsten, Dopey, Stoetel of hoe die ook mocht heten. Uiteindelijk was dit hetgeen waar elk van hen al heel de avond over fantaseerde, toch in haar eigen fantasie. Ze spoorden hem zowaar aan, harder nog dan bij het kontneuken.

Hij wou die aandacht niet echt dus ze vroeg hem in haar ogen te blijven kijken. De wereld rond hen verdween, hij beleefde een ervaring die hem nooit meer zou loslaten, zij was blij dat ze dit voor hem kon doen.

Toen hij klaar kwam likte ze hem helemaal af en liet zich opnieuw op de matras zakken.

Ze wou douchen, nu was het echt voorbij.

Buiten was het beginnen regenen, de druppels tikten overal op de hoge ruiten. Haar wijn was op en ze was in geen tijden zo opgewonden geweest. Een nieuwe groep studenten zou teveel geweest zijn, maar puur voor de seks zou ze het nog overwogen hebben. Ze waren makkelijk te strikken in deze buurt. Ze wou echter meer dan dat. Ze wou meer en zeker ook wel minder, zeven na elkaar begon ze nooit meer aan.

Het meest van al wou ze de spanning, de fantasie, het spel voor er gespeeld werd.

De man zat nog steeds aan zijn tafeltje, zijn thee moest al lang koud zijn. Zijn blik had haar geraakt op een manier die ze al bijna vergeten was. Net deze avond was ze daar veel te gevoelig voor.

Er zat maar één ding op: nu naar buiten gaan.

Ze stond op, leek haar jasje dicht te trekken en stapte door de metalen deuren naar buiten, in de regen.

Hij begreep steeds minder van deze vrouw. Al heel de avond kon hij haar niet peilen, en nu was ze plots weg. Hij zag haar weer voor hetzelfde raam als bij de eerste aanblik, maar nu kromp ze ineen voor de koude druppels. Ze had het een paar meter geprobeerd maar was al snel terug naar het portaal gekomen waar ook nog een paar andere mensen stonden te wachten.

Naast hem lag zijn jas, en zijn paraplu. Hij droeg dat ding altijd bij zich, dus waarom niet...

De man nam zijn schriftje en zijn pen, trok zijn jas aan, nam zijn paraplu en gooide in het passeren het servetje in een vuilbak aan de deur.

Zonder iets te zeggen kwam hij buiten naast haar staan. Ze schudde haar natte jasje een beetje los omdat het kil tegen haar huid hing. Haar borsten deinden mee in die beweging enkel ondersteund door het rode kant van haar topje.

Hij bekeek haar en opende zijn paraplu boven hen beide.

Ze keek opzij maar wankelde even waardoor ze zijn arm greep waarmee hij de paraplu vast hield.

Het was de wijn, ze had op restaurant al teveel gedronken.

Het was de eerste keer dat hij haar stem hoorde, hij was blij dat haar leeftijd er in te horen was.

Ze verontschuldigde zich nog een keer maar liet zijn arm niet los.

Dronken Del op Secretaressedag, het beste wat hij nu kon doen is zwijgen, van hier helemaal tot aan haar tweedehands zetel in de woonkamer.

Alle werken van: Kimbald

Fijn verhaal 
+2

Reacties  

Uitstekende vertelling, waar de herinneringen een hoofdrol spelen en de lezer alle ruimte krijgt zelf een opwindend vervolg te bedenken. Omdat je als ervaren lezer weet hoe de meeste verhalen zich voltrekken, kent dit verhaal een uitnodigend slot.
Bedankt, dit is een heel leuk compliment.
Het is een lang verhaal, en voor mijn doen heel traag van opbouw. Ik ben blij dat de opbouw toch werkt, al is het door de lengte zeker niet voor iedereen weg gelegd.

Ook in volgende verhalen wil ik wat vaker trager gaan, dus ik apprecieer de feedback enorm.