3863 woorden | Leestijd 20 minuten

Ieder jaar wanneer het tegen Kerstmis loopt hoop ik bijna op een sterfgeval in de familie, zodat het ongepast zou zijn om het kerstdiner te laten doorgaan. Bij wijze van spreken dan. Maar ook deze keer was die hoop ijdel. Begin december kwam Gert, mijn oudste broer, al met de datum voor het jaarlijkse kerstdiner met de hele familie. Met daaraan gekoppeld het dringende verzoek om vooral te zorgen dat ik kon komen en eventuele eerder gemaakte afspraken af te zeggen.
Nu heb ik hoogst zelden afspraken met de kerstdagen, want als je geen relatie hebt zit je tussen kerst en oud en nieuw eigenlijk altijd alleen thuis. Wat ik trouwens helemaal niet erg vind want het zijn heerlijk rustige dagen waarop ik uitslaap, voor de tv hang of door de vunzige krochten van het internet dwaal en intussen kan drinken wanneer en zoveel ik wil zonder dat er iemand over zeikt.

Maar jammer genoeg is er dus ieder jaar dat diner, een horde die als een steile bergpas moet worden genomen voordat de uitgestrekte zonnige vlakte aan vrije dagen kan worden bereikt. Het is altijd bij Gert en Janine. Het waarom daarvan weet niemand; waarschijnlijk omdat er niets van terecht zou komen als iemand anders het moest regelen.

Het diner wordt in feite alleen voor mijn moeders plezier georganiseerd. Zij wil met kerst per se het hele gezin plus aanhang een avond om zich heen te hebben, omdat het er anders helemaal nooit meer van komt. Niemand zit er verder op te wachten en ik nog het minst van iedereen. Alles beter dan een hele avond lang naar het totaal oninteressante gebabbel van mijn o zo geslaagde broers, zussen en zwagers te moeten luisteren. Of naar de onvermijdelijke cd met zeikerige, week makende kerstliedjes die Janine altijd op repeat zet voor het geval het gekakel onverhoopt mocht stilvallen.

Natuurlijk is er altijd de drank, maar helaas is Janine een kei in het onthouden hoeveel alcoholische versnaperingen iedereen heeft ingenomen. En als dat teveel wordt naar haar zin, snijdt ze de dranktoevoer meedogenloos af. Wanneer dat punt is bereikt, blijft er nog maar één lichtpuntje over: Daniëlle, de vrouw van Bob, mijn jongste broer, die ook een bloedhekel aan het kerstdiner heeft.

Afzeggen is geen optie. Ik heb me vaak afgevraagd waarom eigenlijk niet, en ik moet toegeven dat ik het lastig vind om op die vraag een zinnig antwoord te geven. Het dichtstbij komt nog: omdat ik niet degene wil zijn die mijn moeder dit plezier ontneemt. En dat komt weer omdat iedereen in onze familie mij altijd al, mijn leven lang, het gevoel heeft gegeven dat ik het loszittende wiel aan de dure sportwagen van dit gezin ben, de lekke band, de deuk in de carrosserie. Nee, deze keer zal het niet aan mij liggen.

Daniëlle is een genot om naar te kijken met haar lange, donkerblonde krullen, haar rechte neus en haar brede mond met volle lippen die ze vaak uitdagend bloedrood stift. Daarbij trekt ze altijd iets aan waarin haar prachtige borsten en benen goed uitkomen en vies van een beetje flirten is ze ook niet. Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom ze met die saaie, humorloze lul van een broer van mij is getrouwd. Waarschijnlijk om zijn geld, want hij is topmanager zus-of-zo bij een of andere chique verzekeringsmaatschappij en verdient een veelvoud van wat ik krijg voor mijn geploeter op kantoor. En dat komt goed uit, want Daan heeft een gat in haar hand. Ze is namelijk behept met een ernstige vorm van schoenen- en kledingverslaving. Ik heb weleens gehoord dat ze vijfhonderd paar schoenen heeft en inloopkasten vol met peperdure jurkjes. Ze is vijf jaar jonger dan mijn broer en tien jaar jonger dan ik, maar qua humor en jeugdigheid zou ze veel beter bij mij passen, al denkt Bob daar ongetwijfeld anders over. Maar wat Bob vindt, interesseert me niet. Dat is overigens wederzijds.

Dit jaar werd het diner gehouden op eerste kerstdag. Soms is het op kerstavond en dan kan ik als excuus voor mijn late komst aanvoeren dat er nog een berg werk op de zaak lag die voor de kerstvakantie moest worden weggewerkt. Maar op eerste kerstdag kan ik daar natuurlijk niet mee aankomen en word ik halverwege de middag geacht aanwezig te zijn. Desondanks kon ik het niet opbrengen om vroeg te gaan. Ik had een supergeile video op internet gevonden met in de hoofdrollen een naakte donkerharige vrouw, drie mannen in pak en wat accessoires om het de dame extra naar de zin te maken. Nadat ik het filmpje een keer of wat had bekeken, kleedde ik me uit, ging onder de douche staan en trok me af, fantaserend over de vrouw in de video, waarna ik me in schone kleren stak en om een uur of halfzeven naar het kerstdiner vertrok.

Zoals gewoonlijk kwam ik als laatste binnen. Iedereen zat al aan de wijn of het bier en natuurlijk werden er flauwe grappen gemaakt over het feit dat ik weer laat was, waarna het gekwebbel over werk, kinderen, hypotheken en suffe zonvakanties werd hervat. Godzijdank was er een stoel vrij naast Daniëlle, die verveeld op het schermpje van haar iPhone zat te kijken, maar opveerde toen ik naast haar plaatsnam. Ze zag er weer ontzettend lekker uit: ze droeg een knielang, mouwloos zwart jurkje met een open rug en een royaal decolleté.

Naast haar zat mijn zwager Joep zich vol te vreten met zoute pepsels. Zodra er iets eetbaars op tafel komt, of het nu toastjes, augurken of zoutjes zijn, trekt hij de schaal naar zich toe en vreet het ding mechanisch kauwend tot op de bodem leeg. Hij heeft de gewoonte om Janines strenge drankregime te omzeilen door zich al voor aanvang van de festiviteiten te bezatten. Mijn zus Josien, Joeps vrouw, gaat naarmate de avond vordert daarom steeds wanhopiger kijken en heft haar handen regelmatig onmachtig ten hemel terwijl ze Janine aankijkt met een blik van 'ik kan er ook niks aan doen'; maar daar trekt Joep zich allemaal niets van aan. Het was dus geen wonder dat Daniëlle zich van hem had afgewend en haar iPhone er maar bij had gepakt.

'Hé,' zei ze toen ik naast haar ging zitten, 'je bent weer lekker bijtijds, Lukie!'
'Ach, ik was een film aan het kijken die ik even af wilde zien. En daarna douchen en aankleden en zo, je kent het wel, en voor je het weet is het dan laat.'
'Een film? Jij houdt toch helemaal niet van films? Wat een rotsmoes zeg!'
'Deze film was beter dan de werkelijkheid. Beter dan mijn huidige werkelijkheid althans.'
'Je spreekt in raadselen, jongen. Verklaar je nader!'
'Je ziet er trouwens weer heerlijk uit vandaag, Daantje.'
'Heerlijk?'
'Om op te eten. Eh... laat ook maar.'

Daniëlle grinnikte.
'Dat zou je wel willen hè. Maar je draait om de hete brij heen. We hadden het over een film waarvan jij zei dat die beter was dan jouw werkelijkheid. Vertel!'
Ik boog me naar haar toe en fluisterde: 'Het was een pornofilm. Maar dat vertel ik je uiteraard in het diepste vertrouwen!'
'Wat?! Kijk jij naar porno? Gatver, wat ben je toch een vunzig mannetje!' fluisterde ze terug. 'Waar ging die film dan precies over? Vertel, vertel!'
'Over seks.'
'Ja, hèhè, grapjas. Dat snap ik ook nog wel!'
'Ja zeg, ik kan je hier moeilijk het hele scenario van een zeer ranzige pornofilm gaan zitten vertellen, hè? Het is verdomme Kerstmis. De onbevlekte ontvangenis en zo, weet je wel.'

'Wat zitten jullie daar te smoezen?' zei mijn moeder.
'Niks ma, ik zit gewoon even gezellig bij te kletsen met mijn favoriete schoonzus,' zei ik met enige stemverheffing, want mijn moeder is stokdoof maar weigert zich een gehoorapparaat te laten aanmeten omdat zij vindt dat het allemaal aan ons ligt, dat wij onduidelijk praten.
'O, dan is het goed,' antwoordde mijn moeder en keek weer voor zich uit.
Ze deed me denken aan een slak die zich heeft teruggetrokken in zijn huisje en af en toe een oog op een steeltje naar buiten steekt om te zien of daar alles nog goed gaat.

Bob keek geïrriteerd naar ons om, maar ging weer snel verder met de ongetwijfeld reuze interessante discussie waarin hij en Gert waren verwikkeld.
'Waarom kan dat niet?' fluisterde Daniëlle terwijl ze zich naar me voorover boog, waarbij ze me een riant uitzicht op haar decolleté gunde. 'Er is toch geen hond geïnteresseerd in wat wij zeggen. Ze hebben het veel te druk met hun eigen gezever! Zit je nou naar mijn tieten te kijken trouwens?'
'Je dwingt me er bijna toe, Daantje. Ze liggen hier open en bloot voor me en ze zijn te mooi om niet naar te kijken.'
Ik kon het niet helpen dat er zich razendsnel een fantasie in mijn hoofd ontwikkelde, een fantasie waarin Daniëlle de donkerblonde vrouw uit het pornofilmpje was en ik een van de mannen in pak.
'Waarom word je nou rood?' vroeg ze.

Voordat ik haar kon antwoorden, stonden Gert en Janine op en kondigden aan dat het, nu ik ook eindelijk was gearriveerd, de hoogste tijd was om aan tafel te gaan. Iedereen kwam tegelijk overeind om zich naar de andere kant van de woonkamer te begeven, waar een aantal tafels tegen elkaar was geschoven om plaats te bieden aan alle aanwezigen. Zoals gewoonlijk had Janine een tafelschikking gemaakt en jammer genoeg zaten Daniëlle en ik ver uit elkaar en was ik tot mijn afgrijzen tussen mijn moeder en Joep gepositioneerd. Dat is je lot als je de enige zonder partner bent en je moeder weduwe is: dan word je bij ieder etentje naast elkaar gezet. Mijn moeder en ik hebben elkaar nooit veel te vertellen. Ik ben altijd het buitenbeentje van het gezin geweest. De punker tussen de corpsballen. De enige die een carrière in de muziek of de literatuur ambieerde in plaats van in het bedrijfsleven.

Het diner duurde zoals altijd eindeloos. Er passeerden maar liefst vijf gangen met te lange pauzes daartussen en te weinig drank. Joep deed een paar keer een schuchtere poging om een gesprek met me aan te knopen, maar ik negeerde hem. Mijn moeder probeerde het niet eens.
Af en toe keek ik naar Daniëlle, die tussen Bob en mijn zus Ingrid zat ingeklemd en die zich zo te zien ook kapot verveelde. Als ze in mijn richting keek, knipoogde ik naar haar, waarop ze reageerde door haar tong naar me uit te steken of een gekke bek te trekken.
Toen iedereen eindelijk uitgegeten was en de tafel was afgeruimd, was het tijd voor de laatste beproeving van de avond: het traditionele spelletje Monopoly, waarvoor zowel Daniëlle als ik even traditioneel bedankten.

'Iedereen koffie?' riep Daniëlle. 'Zullen wij die eens even gaan zetten, Lucas? Dan doen we ook nog iets nuttigs vanavond.'
Eenmaal in de keuken zei ze met een zucht: 'Allemachtig, wat een saaie bende is het weer. Maak me eens vrolijk, jongen. Vertel eens iets boeiends. Waar ging die film nou precies over?'
'Dat wil je echt niet weten, schat.'
Dat laatste woord schoot er zomaar uit.
'Op dit moment wil ik niets liever weten dan dat... Schat.' zei Daniëlle.
Ze kwam vlak voor me staan en keek me doordringend aan, alsof ze wilde dat ik haar kuste. Ik moest me inhouden om haar niet tegen me aan trekken en haar te tongen. Ze zat me wel vaker op te geilen, uit pure verveling nam ik altijd maar aan. Natuurlijk kon ik het niet maken om haar... Uitgesloten. Bob mocht dan een arrogante lul zijn, hij bleef toch mijn broer.
Maar Daniëlle leek helemaal niet met dergelijke gewetensvragen te zitten. Ze sloeg haar armen om mijn middel, trok me naar zich toe en zei: 'Waar ging die film over, schat?'

Nu zij het initiatief had genomen, kon het mij ook niet meer schelen. Waarom zou ik me verdomme ook inhouden? Dus ik nam haar hoofd in mijn handen, boog me voorover en fluisterde in haar oor: 'Die ging over een mooie, donkerharige vrouw die naakt was vastgeketend aan een bed, schat.'
'Hmm,' zei Daniëlle en ze drukte me nog steviger tegen zich aan. 'En wat gebeurde er met die arme vrouw?'
'Dat zal ik je vertellen. Een grote, gespierde man knielde bij haar neer en begon haar kut te strelen en haar... nou ja, te vingeren. Eerst heel langzaam, daarna steeds sneller en harder. En toen de vrouw een zekere mate van opwinding had bereikt, bewerkte hij haar met een dildo.'
'Word je daar geil van, Lucas Mulder?' fluisterde Daniëlle, 'van een weerloze vrouw die wordt verkracht met een dildo? Want daar komt het toch wel op neer, of niet soms?'
'Die vrouw vond het anders hartstikke lekker, hoor. Bij het inzoomen van de camera kon je duidelijk zien dat ze kletsnat was. Maar goed, toen die vrouw, die overigens net zulke mooie krullen had als jij... Ehm, weet je trouwens wat een wandvibrator is?'

Intussen had ik het scenario van de film allang losgelaten en liet mijn fantasie de vrije loop in de hoop Daniëlle te shockeren. Of op te winden. Of allebei.
'Een wandvibrator? Natuurlijk weet ik wat dat is,' grinnikte ze.
'Oké, dan hoef ik je dat niet uit te leggen. Hoe weet jij trouwens wat een wandvibrator is? Ach, laat ook maar. Anyway, die vent stopt met vingeren, legt zijn dildo weg op het daarvoor bestemde kastje en gaat haar clit met die vibrator te lijf, zeg maar. Die staat eerst op de traagste stand, dan zet hij hem steeds iets sneller. Dat leverde prachtige close ups op, trouwens. Als dat ding een flink tempo heeft en de vrouw...'
'Godsamme, ik word hier zo fucking geil van. Doe er wat aan,' onderbrak Daniëlle me en drukte haar onderlichaam tegen het mijne.
Ineens liet ze me los, deed een stap achteruit en greep me in het kruis.
'Dit kan helemaal niet, Daan!' zei ik. 'Hou op, joh.'
Maar in plaats van te stoppen knoopte ze mijn broek los, ritste mijn gulp open en gleed met haar hand in mijn boxers.

'Alleen heel even de situatie opnemen,' zei ze, en ik voelde hoe haar vingers om mijn erectie gleden en hem omklemden.
Ze bewoog haar hand een paar keer plagerig heen en weer en zei: 'Niet gek,' waarop ze mijn broek weer dichtritste.
Maar toen pakte ze mijn rechterpols, trok met haar linkerhand haar jurk een stukje omhoog en leidde mijn hand naar haar rechterdij. Ik trok haar naar me toe en gleed met mijn hand naar boven, glipte haar slipje in en voelde hoe nat ze was. Ik begon mijn middelvinger rustig heen en weer te bewegen. Daan zuchtte diep en legde haar hoofd tegen mijn schouder.

Precies op dat moment ging de deur open en stond mijn moeder in de deuropening. Ik hield mijn vinger stil.
'Waar blijft de koffie nou? Wat is er? Wat staan jullie daar gek te doen?'
'Laat ons even, ma,' zei ik. 'Daan is een beetje verdrietig. De koffie komt er zo aan.'
Terwijl ik dat zei, bewoog ik mijn vinger eenmaal snel op en neer. Daniëlle schokte en gaf een kreetje van schrik.
'Zie je, ze huilt,' zei ik.
Mijn moeder draaide zich om en terwijl ze de deur achter zich dichttrok zei ze op luide toon: 'Jullie denken zeker dat ik gek ben!'

Vanuit de kamer klonk de stem van Bob boven die van de anderen uit.
Daniëlle greep mijn hand en fluisterde: 'Ga door!'
Ik begon mijn vinger weer te bewegen, maar hield de geluiden uit de kamer scherp in de gaten.
'Dit kan niet, Daan. Straks komt hij binnen!'
'Zeik niet. Ga verdomme door!'
Ik begon mijn vinger als een malle heen en weer te halen. Daniëlle drukte haar gezicht tegen mijn schouder en zuchtte en kreunde zachtjes.
'Ze huilt, zegt hij, maar ik geloof er niks van,' hoorde ik mijn moeder zeggen.
Bob zei iets wat ik niet verstond. Josien zei dat ze wel even ging kijken, maar Bob riep dat dat niet nodig was: 'Laat maar. Het gebeurt wel vaker de laatste tijd.'

Daniëlles lichaam begon te schokken en terwijl ze zachtjes jankend klaarkwam beet ze in mijn schouder. Ik stootte nog een keer flink door, maar ze duwde me van zich af en trok snel haar jurk recht. Ze haalde een hand door haar haren en liep naar het aanrecht.
'Dat was verdomd lekker, Lukie. Dat kun je behoorlijk goed. Maar hier houden we het bij. Jammer voor jou, maar helaas.'
'Ja hallo,' protesteerde ik, 'je kunt me toch wel even snel pijpen? Anders loop ik de rest van de avond met een stijve rond!'
Daniëlle lachte een beetje zuur en gaf me een snelle kus op mijn mond.
'Dat is een erg opwindend idee. Ik wou dat Bob dat soort dingen tegen me zei. Maar het gaat nu niet. Stel je voor dat hij binnenkomt terwijl ik...'
'O nee, daar kom je niet mee weg, schat!'
Ik liep naar haar toe en knoopte mijn gulp open. Daniëlle keek me spottend aan. Ik greep haar vast, draaide haar om, duwde haar tegen het aanrecht en trok haar jurk omhoog. Even leek het of ze me mijn gang liet gaan, maar toen gaf ze me een achterwaartse duw, fatsoeneerde snel haar kleding en trok de deurtjes van een van de keukenkastjes open.
'Hier staan de kopjes. Zet jij koffie. Ze zitten op ons te wachten.'

Ik waste mijn handen, deed water, een nieuw filter en koffie in het koffiezetapparaat en zette het aan. Ik keek naar Daniëlle. Ze was druk bezig met het verzamelen van de kopjes, schoteltjes en lepeltjes. Ik keek naar haar benen, naar hoe haar billen bewogen onder haar strakke jurk. Ik keek naar haar blote rug en wilde die jurk wel van haar lichaam scheuren en haar neuken tot ze zou schreeuwen.

'Wat is dat voor gezeik, Daan?' vroeg Bob toen we met de koffie binnenkwamen. 'Mam zei dat je stond te huilen of zoiets?'
'Zoiets,' zei Daniëlle.
'Wat was er dan? Vertel het ons alsjeblieft, we zijn ontzettend benieuwd. Vind je het niet gezellig hier?'
Ik keek Bob zo vuil mogelijk aan.
'Bemoei jij je niet met mijn vrouw, klojo,' zei die dreigend.
'Rustig aan Bob, even rustig nu, hè?' riep Gert.
'Wat is er aan de hand?' vroeg mijn moeder aan Ingrid.
'Lucas kan toevallig een heleboel dingen die jij niet kunt,' zei Daniëlle langzaam, 'met je grote bek.'
'Zoals?'
'Dat weet je best,' zei ze terwijl ze Bob strak aankeek, haar rechterhand voor haar gezicht bracht en haar vingers even snel bewoog.
'Godverdomme. Zeg dat je me in de maling neemt. Zeg me verdomme dat je staat te liegen, vuile...!'
'En hij krijgt hem tenminste nog omhoog. Dat kun jij niet zeggen.'

'Daan...' begon ik.
'Nou ja zeg,' zei Ingrid, 'wat een niveau!'
'Wat is er nou toch allemaal?' riep mijn moeder.
'Het is toch altijd al een ordinair wijf geweest,' hoorde ik Josien tegen Ingrid zeggen. 'Ik zeg het al jaren!'
'Dus het is waar,' zei Bob, 'dus jij hebt net mijn vrouw staan naaien in de keuken.'
'Nee,' zei ik naar waarheid.
'Geen ruzie!' riep Gert, 'het is verdorie feest!'
Maar Bob gooide een stoel opzij, veegde in zijn drift het Monopolyspel van tafel en kwam dreigend op me af lopen. Janine en Ingrid bukten zich en begonnen de op de grond dwarrelende bankbiljetten op te rapen. Daniëlle ging voor me staan, alsof ze me wilde beschermen, maar ik duwde haar opzij.
Bob maakte een beweging met zijn rechterarm alsof hij wilde uithalen.
'Dat kun je proberen,' zei ik kalm, 'maar dan sla ik je zo hard op je bek dat je twee maanden niet naar dat imbeciele verzekeringskantoor van je kunt.'
Hij wist dat ik sterker was dan hij. Als kinderen vochten we al om de haverklap, om alles. Ik won altijd.

Joep zag zijn kans schoon om zich onsterfelijk te maken binnen de familie, pakte Bob bij zijn arm en zei dat hij zich rustig moest houden.
'Flikker op, mafkees,' zei Bob en duwde Joep van zich af.
'We gaan, Daan,' zei ik. 'Nu.'
'Oké,' zei Daniëlle.
'Als je het waagt,' dreigde Bob.
'Laat ze gaan, Bob, wees de wijste! Denk om je moeder,' riep Janine.
Ze denkt alleen maar aan haar huisraad, dacht ik.

Nadat ik de voordeur achter ons had dichtgetrokken, hoorden we Bob en Gert binnen nog schreeuwen. Ik sloeg mijn arm om Daniëlle heen en we liepen het tuinpad af naar de weg. Het sneeuwde licht, maar de vlokken smolten weg zodra ze de grond raakten. We liepen naar mijn auto, die twee straten verderop op een klein parkeerterreintje stond, en bleven daar vlakbij onder een lantaarnpaal staan. Ze sloeg haar armen om mijn hals en we tongden vurig. Intussen liet ze een van haar handen langs mijn zij naar beneden glijden, over mijn heupen, naar mijn kruis. Ze giechelde toen ze mijn erectie voelde.

'Hij zit er nog steeds,' zei ze droog.
'Kom, dan gaan we naar huis,' drong ik aan.
'Hoezo naar huis? Naar jouw huis bedoel je?'
'Natuurlijk. Je gaat toch wel met me mee? Ik snak zo onderhand naar je lekkere...'
'Lucas, Lucas, dat kan toch niet. Breng me gewoon thuis. Morgen maak ik het wel weer goed met Bob. We hebben om de andere dag ruzie, het is niets bijzonders.'
'Je bedoelt... Je bedoelt dat je me de hele avond hebt zitten opnaaien, dat ik nu dankzij jou ruzie heb met mijn hele familie en dat jij me nu gewoon laat zitten? Bedoel je dat, Daantje?!'
'Komaan jongen, jij kunt me toch helemaal niet betalen, dat weet je best. Het kan nooit iets worden tussen ons. Niet serieus.'
Ik was sprakeloos. Ik liep verdwaasd naar de auto, opende het portier en plofte neer op de bestuurdersstoel. Daniëlle nam naast me plaats.
'Je wilt me alleen maar mee hebben omdat je geil bent. Dat weet je toch zelf ook wel.'
'Hoe kom je erbij?' bracht ik uit.
'Omdat ik gelijk heb,' zei Daniëlle.

Natuurlijk had ze gelijk. Ik was op dat moment weliswaar tot brute verkrachting in staat, maar ik hoefde geen relatie. Niets serieus. Alsjeblieft niet. Dus zweeg ik, gespte mijn gordel om, startte de auto en sloeg op de eerste kruising linksaf, in de richting van Bob en Daniëlles huis.

Ik realiseerde me dat dit mijn laatste kerstdiner was geweest. Daan neuriede zachtjes voor zich uit. Het was een melodietje dat ik niet kende. Ik zette de ruitenwisser aan, want het sneeuwde nog altijd, heviger zelfs dan eerst, maar de grond was blijkbaar nog niet zo koud dat er iets van bleef liggen.

Alle werken van: HugoM

Fijn verhaal 
+6

Reacties  

Bedankt voor jullie reacties en tips, Fanny en Frank.
Over de reden waarom Lucas het zwarte schaap is, staat wel iets in het verhaal: 'Ik ben altijd het buitenbeentje van het gezin geweest. De punker tussen de corpsballen. De enige die een carrière in de muziek of de literatuur ambieerde in plaats van in het bedrijfsleven.' Maar misschien had ik daar iets dieper op in moeten gaan.
Die vele namen, daar heb ik wel over getwijfeld ja. Maar bij zo'n kerstdiner met 'de hele familie' moet toch wel wat familie aanwezig zijn, was mijn redenatie. Bovendien waren er toch wel wat mensen nodig opdat Lucas en Daniëlle min of meer onopgemerkt hun gang konden gaan.
Goed om te horen dat jullie het verhaal waarderen.Ben er blij mee.
Je 2e verhaal hier en ik hou nu al van je schrijfstijl; deels ludiek en deels cynisch :lol: De frustratie is voelbaar. Prachtig! Maar in plaats van de vraatzucht van Joep had ik graag geweten waarom Lucas het zwarte schaap is (tip: verdwaal niet in zijwegen). Ook introduceer je veel namen in relatief korte tijd. Dat kan verwarrend zijn. Bedenk dat lezers niet jouw voorkennis hebben. Maar hoe dan ook: goed gedaan!
Fanny zei:
Je 2e verhaal hier en ik hou nu al van je schrijfstijl; deels ludiek en deels cynisch :lol: De frustratie is voelbaar. Prachtig! Maar in plaats van de vraatzucht van Joep had ik graag geweten waarom Lucas het zwarte schaap is (tip: verdwaal niet in zijwegen). Ook introduceer je veel namen in relatief korte tijd. Dat kan verwarrend zijn. Bedenk dat lezers niet jouw voorkennis hebben. Maar hoe dan ook: goed gedaan!

Meer cynisch dan ludiek zou ik zeggen en Hugo houdt kennelijk van relatief korte verhalen met een open eind, we kunnen allemaal ons fantasie loslaten op "hoe verder" . Hij benoemd bijna terloops dingen en laat het invullen aan de lezer over. Heel goed geschreven :roll: