Dankzij een natte krant

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 11 mei 2019
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 6
7766 woorden | Leestijd 39 minuten

Noot: Dit verhaal kwam tot stand door samenwerking van Boogschutter en Vanille


Barbara

H et was half augustus en de hittegolf liep op zijn eind. Voor de dag die aanbrak, werd onweer voorspeld. De buitentemperatuur was afgelopen nacht nauwelijks onder de twintig graden gekomen. Mijn slaapkamertje, waar het nog sterk rook naar verse muurverf, had de atmosfeer van een broeikas. Ik had misschien een of twee uur geslapen. Mijn lakens waren klam, en over mijn huid lag een film van zweet. Maar de wekker was meedogenloos. Half zes. Het was nog schemerachtig.

Ik was goed in mezelf dingen opleggen die niet leuk waren. Welke vrouw van 36 bedenkt het om een krantenwijk te nemen? Om zes dagen in de week midden in de nacht op te staan om ruim 40 dagbladen in brievenbussen te proppen? Ik dus. Het was natuurlijk een centenkwestie. Ik stond rood, en dat al geruime tijd, en elke euro was meegenomen. En een ander baantje was nog niet voorhanden. Bovendien wilde ik mezelf bewijzen. Ik kon mezelf echt wel bedruipen.

5:30 uur dus. De wekker was er helder over, maar mijn lijf werkte tegen. Ik liet mezelf het bed uit rollen, plukte de onderbroek en jurk van de vloer waar ik ze de avond ervoor had gedropt en trok het aan. Werkplunje voor een krantenbezorger mocht vies zijn. Er was niemand die je rook of die je zou inspecteren op vlekken. Over tweeëneenhalf uur zou een heerlijk koele douche wachten en kwam alles goed.

Buiten leek het aangenamer dan verwacht. Leek, want ik was de straat nog niet uit of ik transpireerde als een otter. En het ergste moest nog komen. Bij de krantendistributie zou het gewicht dat ik moest torsen minimaal verdubbeld worden. Ik was weer vergeten mijn achterband op te pompen. Ach, het was misschien wel mijn lot om door dit diepe dal te gaan. Dan kon het daarna alleen maar beter worden. Een opwaartse spiraal, gouden tijden, een zonnig leven.

Over de zon gesproken, die verschool zich vooralsnog achter enorme bloemkoolwolken die tot hoog in de hemel rezen. Bovenin waren ze wit en grijs, maar naar beneden toe steeds meer antraciet. Voor het eerst viel me op dat er lichtflitsen waren in de verte. Ook dat nog. Onwillekeurig trapte ik sneller door met als gevolg dat op mijn een kruin een kraantje leek te zijn opengezet. Mijn jurk plakte aan mijn rug, mijn slipje aan mijn kruis.

Slingerend en zo’n beetje op de velg van mijn achterwiel reed ik mijn bezorgroute, bij elke rondwenteling van de trappers mijn hielen tegen de krantentassen stotend. Bij de portiekwoningen in de vogelbuurt schoot het redelijk op, en de kapsalon daar wilde maar liefst vier exemplaren van de Telegraaf. Maar daarna kwam de Romeinsegodenbuurt, de Jupiter-, Neptunus- en Apollolaan. Grote huizen, grote tuinen, dan weer even nummers, dan weer oneven. Daar deed ik wel een tijdje over. En dan was er nog de Venuslaan, die ik de Venusheuvellaan noemde, omdat het daar flink omhoog liep. Ik moest bij 187 zijn, een Volkskrant, volledig uit de route. Onderaan de Venusheuvellaan begon het te regenen. De donder rolde over mijn hoofd alsof hij het speciaal op mij gemunt had.

Nog voor ik halverwege was, was ik al doorweekt. Ik was zeik-, maar dan ook zeiknat. Er vielen geen druppels, het leek alsof iemand mij bekogelde met talloze bekertjes water. Ik naderde een bushokje, maar bedacht dat ik nauwelijks natter kon worden, dus beter door kon fietsen. De regen droop tappelings langs mijn gezicht, mijn jurk leek vacuüm getrokken om mijn lijf te zitten. Ik kreeg het koud, de donderklappen en lichtflitsen waren angstaanjagend, en toch reed ik door. Noem het domheid, noem het plichtsbetrachting, noem het besluiteloosheid. Ik kon stoppen, omkeren zelfs, maar wat ik ook zou doen, het was allemaal even nutteloos. En die Volkskrant moest hoe dan ook naar 187.

Uitgeput bereikte ik de bestemming. ‘Verzopen kat’ was een eufemisme voor mijn toestand. De krant was er niet veel beter aan toe, toen ik hem uit de plas onderin de fietstas viste. Een enorme donderklap maakte dat ik mijn fiets op de grond liet flikkeren. Het huis, de villa eerder, had om de een of andere reden geen buitenbrievenbus. Toen ik de natte krant zo goed en zo kwaad als het ging door de voordeur naar binnen propte, realiseerde ik me opeens dat ik droog stond onder een afdakje. Ik kon zelfs gaan zitten op de rand van een een betonnen plantenbak. Die bui zou toch niet eeuwig duren?

Terwijl ik wachtte en keek naar het eindeloze vallen van miljoenen regendruppels, hoorde en zag ik hoe de krant verder naar binnen werd getrokken. Achter het matglas in de voordeur was beweging. Ongetwijfeld stond daar nu iemand vloekend zijn verfomfaaide Volkskrant te bekijken. Nadat er driftig aan sloten gemorreld werd, zwaaide de deur open. Het was een man. En hij had alleen een onderbroek aan. Een witte.

Martin

Ik begon me er net een beetje thuis te voelen. In het huis vol historie. Of liever de villa aan het eind van de Venuslaan, Wat hoger op een heuvel gelegen, met een mooi uitzicht over de omgeving. In gedachten noemde ik het soms de Villa des Roses. En dat klopte ook wel, het huis dateerde uit begin 20e eeuw. Met hoge, ruime kamers en versierde plafonds en lambriseringen. Een kunstwerk, maar wel eentje in staat van verval.

Ik kwam er als jongen al regelmatig over de vloer. Bij mijn tante Agaath. Als kleine jongen speelde ik in de grote tuin verstoppertje. Als puber was het een toevluchtsoord die keren dat ik ruzie thuis had. Als student, inmiddels verhuisd naar een naburige universiteitsstad, kwam ik er om rustig te studeren voor tentamens en ’s avonds om mijn ideeën en meningen te scherpen aan die van mijn tante. Want Agaath was een bijzondere vrouw. Ze was al jong weduwe geworden, was nooit meer getrouwd en had zich zelfstandig en dapper door het leven geslagen. Lerares geschiedenis en economie aan een middelbare school in de buurtgemeente. Politiek actief als lid van de gemeenteraad. Een vol leven, maar altijd wel tijd voor haar neef. Die ook wel in de gaten had dat zijn tante een aantrekkelijke vrouw was. Met ferme borsten en heerlijke billen. Een vrouw om van te dromen als jongeman.

En nu woonde ik tijdelijk in het oude huis op de heuvel. Teruggekeerd uit Madrid waar ik de laatste jaren woonde en werkte. Met de moderne communicatie had het bericht van het overlijden van Agaath mij gelukkig zo tijdig bereikt, dat ik naar mijn geboorteplaats kon terugkeren om haar crematie bij te wonen. En zo de laatste eer te bewijzen aan een vrouw die in mijn opgroeien tot wereldburger een cruciale rol had gespeeld. Door mij te stimuleren mijn vleugels uit te slaan en de wijde wereld in te gaan. De laatste jaren was mijn contact met haar via telefoon en mail. Ze mopperde over haar lichaam, dat niet meer in alles meewerkte. Maar de geest bleef helder. Bij ieder contact had zij haar commentaar op wat er in de wereld gebeurde. En vroeg ze hoe het met mijn liefdesleven ging.

Nu was ze op 93-jarige leeftijd in haar slaap overleden. En had ik de dag na de crematie van de notaris gehoord, dat Agaath mij had aangewezen om haar nalatenschap te regelen. Hij overhandigde mij de sleutels van de villa. Zodat ik daar kon verblijven zolang ik nodig had. Dat kon wel een tijd gaan duren. Want er moest heel wat geregeld worden. Een uitgebreid familiearchief. Schilderijen en beelden, die bij testament vermaakt waren aan diverse musea in de omgeving. Omdat ik als schrijver niet aan plek gebonden was, kon ik best een tijdje uit Madrid wegblijven. Al zouden een paar dames dat wel erg jammer vinden.

Net nu ik aan het oude bed gewend begon te raken, was er die uiterst zwoele zomernacht. De hitte hing overal, de lucht was klam. Regelmatig werd ik transpirerend wakker, maar ik viel meestal wel weer voor een poosje in slaap. Tegen de ochtend hoorde ik in de verte donderslagen. Zou een flinke onweersbui nu eindelijk de temperatuur wat aangenamer maken? Ik dacht ook even aan het dak van de oude villa: was dat nog bestand tegen het watergeweld? Gezien de bouwkundige staat van het huis was ik er bang voor.

Ik moest toch weer even weggedoezeld zijn. Een serie harde klappen wekte mij, en ik hoorde buiten het water uit de lucht gutsen. Ik stond op en maakte een ronde door het huis. Niets ernstigs te zien. Tijd voor koffie en wie weet de krant. Want het abonnement van Agaath op de Volkskrant liep gewoon door. Toen ik in de hal kwam, viel de ochtendkrant net op de mat. Nou ja, krant, het was meer een natte prop papier. Ik deed de deur open om de bezorger op hoge toon te vragen of hij nog iets drogers had om te lezen.

Mijn boosheid ebde meteen weg. Ik zag een omgevallen fiets. Onder het afdak zat een vrouw van een jaar of dertig, veertig. Doornat, het water liep uit haren en kleding. Ze had werkelijk geen droge draad meer aan haar lijf. Met mooie bruine ogen en een nieuwsgierige blik, die plotseling veranderde in lichte paniek. Wat ik me nu pas realiseerde, was dat ik mijn onverwachte gaste onder ogen kwam in alleen een onderbroek.

Barbara

Zijn woorden drongen niet meteen tot me door, omdat ik een tirade had verwacht die uitbleef. De krant die hij in zijn hand had druppelde op de drempel. Belachelijk dat ik die zo had afgeleverd. Of ik even binnen wilde schuilen. Ehm…

‘Ik heb zelfs een droge jurk hangen als je…'

Hij keek vertwijfeld. De situatie was ook niet alledaags. De donderslagen, de regen, twee onbekenden in de vroege ochtend, de een als een natte dweil die net aan de emmer was ontsnapt, de ander in een onderbroekje waar hij een natte Volkskrant voor hield.

‘Misschien eventjes,’ zei ik, ‘tot het ergste voorbij is.’

Hij stapte opzij. Ik druppelde de hal in. Het leek wel of ik op de tegels pieste.

‘Wacht,’ riep de man, ‘ik zet je fiets rechtop.’

Hij dook de regen in, op blote voeten door het grind en sjorde aan mijn fiets die ik voor dood had achtergelaten. Hij moest idioot zijn of superbeleefd, want wie gaat er nu in de stromende regen een omgevallen fiets overeind zetten? Wist hij niet dat dit zo’n onweersbui was die maar drie seconden nodig had om je te doorweken? Zo’n veranderend-klimaat plensbui die straten en huizen blank zette? Saillant detail: al die tijd dat hij buiten bezig was met de reddingsactie van mijn karretje had hij nog steeds die Volkskrant in zijn hand. Hij zette mijn fiets tegen het huis en strompelde het trapje op.

‘Zo,’ hijgde hij. Hij keek me triomfantelijk aan, alsof hij een heldendaad had verricht. ‘Die staat.’

Ik glimlachte dankbaar. Wat niet stond, was wat hij in zijn onderbroek had. Het was onvermijdelijk daarnaar te kijken, want het was gewoon een variant op een wet-T-shirt-contest. Het broekje lubberde en de inhoud lubberde mee. Hij zag mij kijken en blozen. Hij bloosde ook en dekte de boel weer af met de tot papierpulp verworden krant.

‘Kom verder,’ nodigde hij uit. Het was de bedoeling dat ik doorliep naar de keuken achterin. Ik liet een druppelspoor achter.

‘Gelukkig zijn het plavuizen,’ verontschuldigde ik me. Wat natuurlijk onnodig was. Hij had me zelf binnen gevraagd. Hij druppelde zelf ook. Buiten goot het nog harder dan daarnet.

‘Laat ik me even voorstellen: Martin. Martin Smarthuis-King.’ Hij gaf me een stevige handdruk. Hij had vriendelijke blauwgrijze ogen. Kraaienpootjes die getuigden van een vrolijk karakter. Hoe oud zou-ie zijn? Vijftig? Zijn borst- en hoofdhaar was grijs. En zo’n dubbele naam, was-ie van adel?

‘Barbara Zoetemond. Bar voor intimi.’

‘Het is nu bar en boos buiten, Bar.’ We lachten. Er was wat ijs gebroken. Maar wat nu? Martin leek mijn gedachten te hebben geraden.

‘Als je wilt, kun je boven iets droogs aandoen. Dit is het huis van mijn tante Agaath die overleden is. Er is vast wel een jurk die je zolang…’ Hij zag me bedenkelijk kijken. ‘Het hoeft niet, ik dacht…’

Een jurk van een overleden tante? Een bloemetjesjurk van een bejaarde dame? Waren er ook steunkousen in de aanbieding? Feit was wel dat ik het koud had en dat vacuüm getrokken natte vod dat ik aanhad, hielp niet om het warmer te krijgen.

‘Misschien heb je een handdoek?’

‘Ja, natuurlijk. Kom mee naar boven.’ Hij rende voor me uit de gang door, de trap op. Ik probeerde zijn tempo bij te houden, maar halverwege de trap hield ik in. Hoe dom kon ik zijn? Liep ik hier als een dom huppelkutje achter een wildvreemde kerel aan! Wie weet wat me daarboven te wachten stond. Misschien was hij een psychopaat! Ik schudde mijn hoofd, een psychopaat die in de regen je fiets rechtop ging zetten? Het kon, alles kon, maar nee, Martin leek te vertrouwen. Hij wachtte bovenaan de trap. Hopelijk ging hij ook iets aantrekken, want die natte slip van ‘m werkte nogal provocerend.

Hij leidde me een slaapkamer in, aan het bed te zien de kamer waar hij geslapen had. Er was een enorme kastenwand.

‘De slaapkamer van tante Agaath. Snuffel gerust in de kasten of er iets bij zit van je gading. Ik haal even een handdoek. Oké?’

Ik druppelde nog steeds. Dit maal in hoogpolig tapijt. Op de stoel lagen een spijkerbroek en een overhemd. Vast niet van tante Agaath. Ik opende een kastdeur. Het hing vol met jurken, geen oude oma-jurken, maar sjiek-de-friemel gevallen, zoals je alleen in bepaalde kringen zag. Keurend gleed ik van hangertje naar hangertje, het uitverkooprek van een tweedehandskledingwinkel.

‘Alsjeblieft, een handdoek, Barbara.’ Het stugge ding dat Martin overhandigde rook naar wasmiddel.

‘En kan ik je misschien een ontbijtje serveren?’

Wat was dit? Hij bood me onderdak, zette mijn fiets recht, gaf me droge kleding, een handdoek en nu ook nog een ontbijtje? En dat als dank voor een vochtige krant? Was Martin de vereenzelviging van de barmhartige Samaritaan?

Ik hoorde hem de trap afgaan. Ik sloot de deur en pelde het natte textiel van mijn huid. Daar stond ik, bloot in een vreemde slaapkamer in een vreemd huis met een vreemde man. Ik sloeg de handdoek om en keek de kamer rond. Het tweepersoonsbed van donker eiken oogde solide en groot. Het onderlaken was kreukelig. Met een beetje fantasie kon ik er Martins lichaamsvorm in ontdekken. Het was raar, maar of ik wilde of niet, ik moest die plek aanraken. En nog gekker, ik boog ver voorover en rook aan het laken, mijn neus op het katoen. En, helemaal krankzinnig, ik voelde en rook Martin.

Martin

Beneden in de keuken droogde ik me af. Hoewel ik nog steeds in mijn vochtige onderbroek liep, was het niet bepaald koud. Buiten ging de onweersbui onverstoorbaar door. Mijn bovenkleren lagen boven in de slaapkamer. Daar kon ik niet heen, omdat Barbara daar bezig was droge kleding uit te zoeken in de kast van mijn overleden tante. Ik was wel benieuwd waarmee ze straks naar beneden zou komen. De vreemde kennismaking had mij wel nieuwsgierig gemaakt naar Barbara. Wie was zij? Waarom moest zij op haar leeftijd nog kranten bezorgen? Dat vond ik meer werk voor pubers. En dat was zij beslist allang niet meer. Zij was een heel volwassen vrouw. En een behoorlijk aantrekkelijk ook.

Niet dagdromen, Martin, sprak ik mijzelf toe. Ze verwacht zo meteen een ontbijt. Ik vulde de waterkoker en zette hem aan. Ik schepte koffie in het koffiezetapparaat. En dekte de tafel met alles wat in mijn eenmanshuishouden voorradig was. Het prachtige designservies van mijn tante zette ik op het tafellaken. De bijna complete inhoud van de koelkast stalde ik op tafel uit: boter, kaas, paté, jam, melk, jus d’orange. Toen ik eenmaal klaar was, was de koffie doorgelopen en ging ik zitten met een kop zwarte koffie. Mijn gedachten dwaalden weer af naar Barbara. Ik keek de film van de natte ontmoeting in mijn gedachten weer terug. Zag nu andere details dan in de eerste verwarring. Haar tepels waren duidelijk te zien geweest, ze had beslist geen beha aangehad. En daar kreeg ik het nu wel een beetje warm van.

Ik hoorde haar voetstappen op de trap. Voorzichtig stappend. Toen ze door de keukendeur binnenkwam, snapte ik waarom. Ze had niet alleen een jurk gevonden in de kast, maar ook een paar hoge hakken van tante aangetrokken. Ik stond op van de ontbijttafel. Ze was duidelijk niet gewend om op hakken te lopen, want ze liep behoedzaam op me af. Het was een fantastische metamorfose van verzopen katje tot verleidelijke vrouw. Ze had een wat forser postuur dan tante Agaath in haar laatste jaren. Alle rondingen kwamen zo extra naar voren. Haar ronde billen, een klein buikje. Maar vooral haar stevige borsten. Een beha had ze nog steeds niet aangetrokken. Ik werd er opgewonden van. Zonder woorden stonden we een tijdje naar elkaar te staren. Wat een prachtvrouw! Maar ik bedacht me tegelijkertijd dat ik alleen mijn onderbroek aan had.

Ik was de eerste die mijn woorden terugvond.

‘Barbara, wil je koffie bij het ontbijt of liever thee? Zal ik een eitje voor je bakken? Wat kan ik nog meer voor jou betekenen?’ Dat laatste was er uit voor ik er erg in had... Ik kon me zelf wel voor mijn kop slaan. Hoe kon ik denken dat zo’n jonge vrouw iets meer zou willen dan een ontbijt?

Barbara

‘Nou, Martin, een krantje bij m’n ontbijt zou fantastisch zijn.’

Martin was gemakkelijk aan het lachen te krijgen. Zijn mondhoeken krulden dan omhoog, zijn ogen reduceerden zich tot spleetjes en zijn kraaienpootjes draaiden overuren. Ik voelde me op mijn gemak. Onvoorstelbaar wat die man in zo korte tijd had georganiseerd. Een compleet ontbijt voor mij. Oké, voor ons samen. Een hotel was er niets bij.

‘Jeetje, dat ziet er wel heel goed uit, Martin.’ Ik wilde gaan zitten, maar realiseerde me opeens dat ik een handdoek in mijn hand had.

‘O ja, kijk, kun je die natte onderbroek uitdoen.’

Hij pakte de handdoek van me aan.

‘We kennen elkaar net, Barbara, ga je me nu al vertellen dat ik mijn onderbroek moet uitdoen?’ Het geluid van zijn lach vulde de keuken. Hij sloeg de handdoek om zijn middel, controleerde of ie bleef zitten en trok er vervolgens zijn onderbroek onder vandaan. Hij dropte het ding op de vloer en schoof het met zijn voet opzij naast de pedaalemmer.

‘Zo, nu staan we quitte, Bar, allebei in onze blote kont.’ Hij keek me ondeugend aan. ‘Of wou je zeggen dat je een slip van tante Agaath had aangetrokken?’

Ik bloosde weer. ‘Ehm, nou, zullen we dan maar…?’ Ik schoof schutterig met een stoel.

‘Wat bedoel je, Bar? Ik dacht dat we gingen ontbijten. Hahahaha!’

Ondertussen moest ik een kop als een boei hebben. Ging hij al mijn zinnen dubbelzinnig opvatten? Daar zaten we dan, het echtpaar aan het ontbijt. Het gebeurde toen manlief de sinaasappelsap inschonk: het bovenste knoopje van de jurk sprong spontaan over de tafel. De jurk was waarschijnlijk lang niet gewend geweest aan een wat steviger voorgevel. Ik keek omlaag om de schade in te schatten. Mijn borsten bulkten uit de bovenkant van de jurk. Om ze enigszins te bedekken moest ik de stof bij elkaar grijpen. Toen ik opkeek, keek ik in Martins grijnzende gezicht.

‘Tja, de draadjes van die knopen kunnen enigszins verteerd zijn. Ik sta nergens voor in.’

Ik lachte als een boer met kiespijn. Bleef ik nu de hele tijd die jurk bij elkaar houden. Zodat ik maar één hand vrij had om mee te ontbijten?

‘Wacht.’ Martin stak zijn wijsvinger op en keek rond. ‘Ja, daar.’ Hij stond op. Op het aanrecht lag een gele knijper. Met die knijper aan mijn jurk konden we eindelijk met het ontbijt beginnen.

‘Wat ik me nou afvraag, Barbara, is waarom een vrouw als jij een krantenwijk heeft. Als je nou 16 was of zo…’

Ik nam een slok van mijn sinaasappelsap, een hap van mijn bolletje met hagelslag en kauwde die rustig weg. Ondertussen nadenkend over een goed antwoord. Martin smeerde een boterham met jam. We waren zoetekauwen, zoveel was duidelijk. Zijn grijze haren - op zijn hoofd, op zijn borst en armen, de stoppels op zijn wangen en kin – staken mooi af tegen zijn gebruinde huid. Zijn borst had echte blikvangers: twee donkerbruine tepels ter grootte van royale twee-euro-stukken. De stof van de jurk schuurde over mijn eigen tepels die voelbaar meer reliëf gingen vertonen.

‘Die krantenwijk doe ik, omdat ik het geld nodig heb.’ Ik nam weer een hap. Er ratelden hagelslagjes op mijn bord. Ik had de boel gewoon te dik belegd. ‘Ik ben pas gescheiden,’ voegde ik met volle mond toe, ‘en aan het begin van de zomer naar hier verhuisd.’

‘Maar had je geen werk dan, ik bedoel een krantenwijk voor een vrouw van...’ Martin nam een slok van zijn koffie en keek mij over zijn kopje aan.

‘Van 36. Ik was in between jobs. En dan scheiden, verhuizen, dat helpt allemaal niet mee om een stabiele job te vinden. Per 1 september kan ik aan de slag. Bij de universiteit. Wat ik altijd al deed, maar toen in Utrecht. Dus eerst maar krantjes bezorgen. Ik ben wel toe aan een nieuw jurkje.’

We babbelden en aten wat. Buiten was het onweer langzaam aan het wegzakken. Het regende nog behoorlijk.

‘En jij zit dus in het huis van wijlen tante Agaath.’

‘Yep. Zaken afhandelen.’ Martin stond op. ‘Gebakken eitje? Hele dooier?’

Hij bakte alsof hij nooit anders deed. De man met wie ik jarenlang had samengeleefd had nog nooit een ei voor me gebakken. Die was dan wel een stuk jonger geweest dan Martin, maar zo’n goed figuur als Martin had ie niet gehad. Martin had een prachtige, sterke rug met een wervelkolom in de juiste S-vorm. De handdoek rustte op zijn stevige billen. Een sterk paar.

‘Wat kijk je?’ Martin drapeerde het ei op mijn bordje.

‘Niks.’

‘Jawel. Zit mijn handdoek niet goed?

‘Ja, hoor, hij zakt toch niet af?’

‘Zou je wel willen zeker?’

‘Ach… En dan?’ Ik strooide zout over het ei en prikte de dooier kapot.

‘En dan? Weet ik veel hoe jij op mijn blote billen reageert.’ Hij gaf een klapje op zijn linkerbil. Dat had ik ook wel willen doen. Maar ik at al een ei. En ik knoeide op tante Agaaths jurk.

‘Niet om het een of ander, Bar, maar ik bak een ei met een hele dooier. Het eerste wat je doet is ‘m kapot prikken en nu zit je m’n erfenis te bevuilen! Ik heb zelden iemand zo rommelig een gebakken ei zien eten. Pas op, het loopt naar binnen.’

Het moest eigeel zijn dat naar binnenliep, en niet zo weinig ook. Martin stond meteen klaar met een vaatdoek die hij handig bediende. Door zijn gewrijf schoot de knijper los. Mijn borsten dreven direct naar boven als ondergeduwde ballonnen die aan het wateroppervlak verschijnen. Toen zag ik ook dat hij helemaal geen vaatdoek gebruikte. Het was zijn vochtige onderbroek!

Martin

De toon was meteen gezet. Een pingpongspel met woorden en blikken. Barbara was een pittige dame, die nooit om een antwoord verlegen zat op mijn steeds minder subtiele woorden. Want ze prikkelde mij op allerlei manieren. Met woorden uiteraard. En visueel ook. De jurk spande prachtig om haar stevige ronde borsten. Toen ze ging zitten, kroop de jurk zo hoog op, dat ik uitzicht kreeg op haar heerlijke dijen. Stevig, gespierd, maar ook met lieve kleine rode haarstoppeltjes. En onder de jurk had ze dus niets aan. Zou ze ook op andere plekken stoppeltjes hebben?

Door al die wervelende gedachtes, wat ik zag en wat er gebeurde begon mijn manlijkheid, die zich tot dan toe opmerkelijk kalm had gehouden, zich voorzichtig te roeren. En dat ik alleen een handdoek om had, daarvan was ik mij terdege bewust. En ook van Barbara’s blikken. Al etend zat ze me rustig te bekijken. Zou ze mij niet een beetje oud vinden, twijfelde mijn innerlijke stem.

Bij de gebakken eieren aarzelde ik geen moment: het eigeel liep bij Barbara in haar decolleté. Ik pakte de eerste de beste lap, die voorhanden was en begon te deppen. Veel te laat ontdekte ik dat ik in de gauwigheid mijn natte onderbroek van de vloer had geraapt in de veronderstelling dat het een vaatdoek was.

Ik stond achter Barbara en had een prachtige inkijk. Daarna sneuvelde de knijper die haar jurk bijeen hield en zag ik haar borsten in volle glorie. Wat een prachtig heuvellandschap! Ik boog me voorover, kon me niet inhouden en voordat ik het wist had ik haar in haar nek gekust en plooide mijn handen om haar beide borsten. Ik voelde stevige tieten, en snel hard wordende tepels.

Barbara

Het eigeel zette de boel op scherp. Gewoon een geel straaltje dat tussen mijn meisjes wegsijpelde. Martin nam zijn kans waar fysiek te worden. Ik had het al van mijlenver aan zien komen. Het handdoekje dat als schaamlap fungeerde, kreeg steeds meer moeite een bepaald lichaamsdeel aan het oog te onttrekken. Typisch hoe mannen dat overkomt, hoe de beheersing er na verloop van tijd gewoon het bijltje bij neergooit en vrijelijk het bloed de zwellichamen in laat pompen.

Ik liet hem begaan, hij mocht me best even aanraken, hij deed het fijn. Bovendien waren mijn tieten in geen tijden door een kerel aangeraakt. Ze leefden helemaal op, mijn tepels gingen zelfs helemaal overeind staan, nieuwsgierig als ze waren om te weten van wie die lekkere grote warme handen waren.

‘Weeg je ze, Martin?’

Hij beantwoordde met een natte kus in mijn nek die afzwaaide naar mijn rechteroor en me kippenvel bezorgde.

‘Ze zijn prachtig, Bar.’ Hij hijgde in mijn oor. Een onbeheerste zucht veroorzaakt door eigeilheid.

Ik draaide mijn hoofd naar achteren en zag zijn zoekende ogen en kraaiende kraaienpootjes van heel dichtbij. Ik kuste zijn wang.

‘Gaan we neuken, Mart?’ Ik zei het gewoon, het flapte er gewoon uit. Het woord ‘neuken’ bleef hangen boven de keukentafel, vlak naast de paté, de sinaasappelsap en de krentenbollen.

‘God, jee, ja.’ Martins stem droeg een juichende ondertoon. Van schrik liet hij mijn tieten los. ‘Als jij, ik bedoel, je moet niet, jee, Barbara…’

Ik draaide me verder om. Ondanks al dat grijze haar had hij iets jongensachtigs, iets guitigs. En een erectie die een handdoek op kon tillen. Ik drukte mijn mond op zijn buik ter hoogte van zijn navel en gaf hem een lik. Hij legde zijn handen teder op mijn haar en duwde me zachtjes dichter tegen zich aan.

‘Maar eerst wil ik douchen,’ klonk mijn stem gesmoord in zijn vlees.

‘Ja, maar natuurlijk, Barbara. Of beter nog, ik maak het bad voor je klaar.’ Hij maakte zich van me los.

‘Ons,’ zei ik.

‘Ons?’ Martin draaide zijn hoofd schuin. ‘Je bedoelt dat wij samen…’

Ik knikte. ‘Ja, Martin, dat bedoel ik.’

Martins grijns sprak boekdelen. Bloter kon hij zijn tanden niet lachen, dieper zijn kraaienpoten niet grimassen.

‘Als jij het bad nou vol laat lopen, dan ruim ik het hier af,’ stelde ik voor. ‘Geef maar een gil als het zover is.’

Dat liet hij zich geen twee keer zeggen. Ineens haastte hij zich naar de trap in de gang, de handdoek met de punt als een vooruitgestoken lans.

‘Martin,’ riep ik.

‘Wat, schoonheid?’

‘Kom eens, je vergeet iets.’

Ik heb zelden iemand zo verbluft zien kijken als Martin, toen ik in één ruk zijn geslachtsdeel onthulde door de handdoek weg te trekken. Het betreffende lichaamsdeel wiebelde geschrokken heen en weer en maakte zich vervolgens samen met zijn eigenaar uit de voeten om boven kranen open te zetten.

Martin

Ik vloog naakt de trap op naar de badkamer. Dat was de enige kamer in huis, waarvan tante Agaath het nodig had gevonden de boel te laten moderniseren. Er was nu een modern en heel ruim ligbad gemaakt. Ik draaide de kranen open en zocht naar het badschuim. In mijn enthousiasme kneep ik wat hard in de fles en het schuim dreef al snel huizenhoog op het water. Ik riep naar Barbara om naar boven te komen. Ik hoorde haar bezig in de keuken en stapte toen zelf maar alvast in het heerlijk warme badwater waar ik bijna onzichtbaar onder het schuim verdween. Toen hoorde ik Barbara’s stappen op de trap naderen.

‘Martin, ben je er klaar voor?’ riep ze van halverwege de trap. Dit beloofde wat te worden. Mijn erectie hield zich vooralsnog schuil onder de oppervlakte van schuim. Daar was ze, ze stak haar hoofd om de hoek van de deur.

‘Hé schuimspaan, zo kan ik toch niets van jouw lekkers zien? Terwijl jij mij zo meteen in volle glorie bloot ziet. Dat is niet eerlijk.’ Ze speelde haar verontwaardigde rol met verve. ‘Doe je ogen dicht en niet stiekem kijken. Dan gaan we elkaar eerst verkennen op gevoel,’ klonk ze vervolgens streng. Het was een spannend voorstel, dus ik deed mijn ogen dicht en riep dat ik dat wel wilde meemaken.

De badkamerdeur piepte. Een lichte luchtverplaatsing en zachte stappen van blote voeten op de tegels maakten duidelijk dat Barbara langsliep. Even hoorde ik haar lachje. Tegelijk klonk het geluid van textiel dat op de grond zakte: de jurk van tante Agaath was uit en ik voelde dat Barbara nu naast het bad stond. In mijn brein vormde zich een plaatje. Ze moest spiernaakt zijn. Haar stevige borsten had ik gezien en vastgehouden, haar ondeugende ogen kon ik uittekenen. De rest vulde mijn fantasie weer in. Mijn harde vrolijke Frans vond het een prettig beeld en roerde zich aangenaam in het warme water.

Met mijn hand wilde ik haar uitnodigen bij mij in bad te stappen. Maar ze sprak streng: ‘Nog niet, Martin. Geduld. Alles op zijn tijd. Ik hoef je handen toch niet vast te binden?’ Haar stevige vingers begonnen nu wel mijn lijf te verkennen. Ze woelde door mijn haar en draaide rondjes om mijn ogen en over mijn neus. Zacht en stevig tegelijk. Ik voelde opeens haar lippen in mijn nek. Een intens gevoel van warmte straalde via mijn ruggengraat door mijn hele lichaam. Haar vingers dwaalden over mijn borstkas en ze kneep zachtjes in mijn tepels. Ik genoot en mijn lichaam liet haar ook niet onberoerd: ze gromde zachtjes van genot.

‘Martin, ik kom nu bij je in bad. Maar nog steeds ogen dicht en handjes thuis.’

Met beheerst geplons en gespetter stapte Barbara in het bad. Ze bleef staan terwijl ik zat. Heel rustig en loom in het warme water. Ik voelde dat ze wat dichterbij bewoog. Ze legde haar handen op mijn hoofd en duwde mijn hoofd tegen zich aan. Ik stak mijn tong uit en likte haar huid. Vandaar begon ik mijn liktocht. Langs haar stevige buik, door haar navel, langs stoppeltjes en een streepje haar. Ze zuchtte diep.

‘Ga door Martin, dit vind ik zalig.’ Ze fluisterde de woorden gehaast. ‘Lager, Martin.’ Mijn neus rook de opwinding van het spel. Ik bereikte haar lippen, proefde ze ook, warm, zilt en een beetje vochtig.

Ze drukte me steviger tegen zich aan. ‘Toe dan Martin, lik me dan, maak me geil!’

Barbara

Ik hoorde Martin roepen van boven. Hij kon blijkbaar niet wachten. Ik ook niet echt, maar als ik naar boven zou rennen kwam ik wel heel gretig over. Het kostte me toch wel moeite mijn haast te bedwingen. Met kloppend hart betrad ik de eerste treden. Zou hij naakt op me wachten? Kijken terwijl ik me uitkleedde? Zou hij me mooi genoeg vinden? Of was het hem om het even welke vrouw met hem de liefde zou bedrijven? Hoeveel krantenmeisjes had hij al gehad? Trok hij elke ochtend in lubberende onderbroek de deur open om zijn Volkskrant én seks te ontvangen?

Mijn gedachten tolden door elkaar. Toen ik op de overloop aankwam, gooide ik ze allemaal op één hoop en hield er een overeind: Martin was er voor mij en ik was er voor Martin. We zouden gaan doen wat man en vrouw al sinds mensenheugenis met elkaar gedaan hadden: een penis in een vagina steken en heen en weer bewegen. Dat was de essentie. En alles eromheen was bedoeld ter meerdere eer en glorie van de vergeiling. En daar had ik ontzettend zin in: ongelimiteerde lust en geilheid, met een lekkere vent, in een bad, of bed, of waar dan ook.

De badkamer was aangenaam warm. Martin zat met triomfantelijke blik onder een schuimlaag die door de brandweer leek te zijn opgespoten. Als hij zijn ogen dichthield, zou ik als cadeautje bij hem in het water stappen. Hij gehoorzaamde netjes, misschien kierde hij, maar dat mocht. De opwinding golfde door mijn lijf toen ik tantes jurk van me afschudde. Daar ging ik, mijn kut al bijna net zo dampend als het badwater. Ik plaatste mijn voeten tussen Martins benen, zijn knieën, zijn dijbenen. Zijn hoofd kwam naar voren, zijn mond vond mijn onderbuik, zijn gulzige tong de delta van de rivier der lusten. Ik liet me iets door mijn knieën zakken om hem meer speelruimte te geven. De temperatuur op mijn lustthermometer steeg gestaag.

‘Wacht,’ zuchtte ik, ‘niet zo snel.’ Hij keek omhoog, langs mijn buik en borsten. Met aandacht staarde hij naar de plek waar zijn tong was geweest. Hij moest mijn smaakje in zijn mond hebben, mijn geur in zijn neus, zijn testosteronaanmaak moest in een hogere versnelling zijn geraakt.

Ik zakte in het heerlijke badwater dat zich om me heen sloot. Knappende schuimbelletjes maakten een zacht ruisend geluid. Ik ging onder tot alleen mijn hoofd nog boven water was. Door mijn gestrekte benen kon ik met mijn tenen tegen Martins ballen duwen. Hij zakte wat onderuit voor wat tegendruk. Als ik mijn rechtervoet omhoog bewoog, belandde ik tegen zijn stijve. Hij was stevig uit de kluiten gewassen. Mijn voet moest een eind omhoog om de top te bereiken.

‘Kan je duikboot ook boven water, loverboy?’ Ik duwde nog eens stevig tegen Martins lul. Hij was voldoende uitgedaagd. Hij trok zich op aan de randen van het bad en torende vervolgens druipend van het sop boven me uit. Hij keek op me neer, langs zijn fiere erectie. En hij keek er trots bij. Het was mijn beurt voor een eerste voorproeverij. Langzaam kwam ik overeind in het gladde bad en naderde Martins geslacht dat gedeeltelijk in sop gehuld ging. Ik opende mijn mond.

Martin

Thuis, in Madrid bedoel ik, had ik enkele liefjes met wie ik af en toe de liefde bedreef. Ook al waren het verschillende dames, met allemaal was de seks wat routinematig geworden. De echte spanning was er een beetje vanaf. Seks is natuurlijk tot op zekere hoogte altijd voorspelbaar, zeker als je al een leven van vrijages achter je hebt liggen. De kunst van de boel opwindend houden zit hem in de verrassing. Wat ik in tante Agaaths huis beleefde met krantenmeisje Barbara viel in die categorie. Ze had me een natte krant bezorgd, maar ook een stijve zoals ik lang niet had gehad. Als een trotse puberjongen, of als een geile exhibitionist, liet ik mijn pik aan haar zien. Wat Barbara vervolgens deed, daar kun je alleen van dromen. En dan zijn het natte.

Haar mond sloot zich warm om mijn eikel. Ik voelde haar tong over de gevoelige huid gaan. Een wonderbaarlijk aangenaam gevoel tintelde door mijn erogene zones. Het hield aan en werd sterker toen ik voelde dat ze zoog, stevig zoog. Ze zoog haar wangen hol en bewoog haar hoofd zachtjes naar voren en naar achteren. Toen kwam haar hand, haar rechter, die mijn kloten kneedde, en haar linker die tussen mijn benen door in mijn bilspleet belandde. Mijn ademhaling versnelde, ik bracht een grommend geluid voort dat opwelde uit mijn borst.

‘Stop.’ Het leek wel of ik fluisterde. Om Barbara echt te laten stoppen moest ik overtuigender klinken. ‘Stop, stop. Zo kom ik klaar!’

Barbara liet me los. Mijn pik wiebelde teleurgesteld op en neer. Ik wist niet dat mijn eikel zo groot kon worden.

‘Stop, lieverd, even wachten, je bent zo heftig.’ Ik liet me in het water zakken.

Barbara gaf me een brede smile. ‘We hebben de tijd, toch, Martin. Hoe laat lunch je altijd?’

Barbara

Het was me lang niet overkomen, dat gevoel van alles is geilheid. Maar toen Martin eerst mijn poes had gelikt en vervolgens apetrots zijn harde lul presenteerde, ging er een knopje om. Ik wilde dat ding proeven, en wel subiet. Proeven, zuigen, ik zou Martin laten komen zoals hij nog nooit was gekomen. Zijn warme zak hield zijn sperma vooralsnog op voorraad, maar daar zou ik verandering in brengen. Zijn dikke eikel schoof door mijn mondholte, over het bedje van mijn tong. Hij proefde naar badschuim, ik zoog en ik voelde. Zijn natte reet, zijn stevige kont, zijn kloten als krieltjes. Ik omvatte zijn tak die voor penis door moest gaan met mijn vingers. Ik proefde hoe zijn voorvocht als druppeltjes zilte honing mijn smaakpapillen prikkelden. Het was dat hij kreunde dat ik moest wachten met het voleinden van de pijpbeurt, want anders had ik hem ter plekke oraal bevredigd.

Toen hij uit mijn mond gleed, zakte hij hijgend in het sop. Wat moest hij niet van me denken. Alsof ik tekeer ging met elke man die ik een uur kende. En wat was kennen in dezen. Ik wist niks van Martin, die met gesloten ogen weer op aarde probeerde te landen. Ja, hij was lief, aardig, maakte een lekker ontbijt klaar en las de Volkskrant. Oké, vandaag even niet door mijn toedoen, maar ik had hem er iets anders voor in de plaats gegeven. Hij had een forse lul, waaruit bijna het witte goud was opgeborreld en hij sliep in zijn onderbroek in de villa van zijn overleden tante. Of wacht, misschien sliep hij wel naakt en had hij die onderbroek…

‘Martin, slaap jij naakt?’

Hij keek op en hij zuchtte.

‘Maak het af, alsjeblieft, het was godsgruwelijk lekker, Barbara.’ Zijn ogen stonden vragend. Hij wreef vertwijfeld over zijn stoppelige kin.

‘Je bedoelt…’

Hij pakte de randen van het bad en trok zich omhoog. Daar stond hij weer. Hij wiste het sop van zijn stijve.

‘Daarna ben jij aan de beurt.’

Martin

Het was kantje boord geweest. Bijna had ze me laten komen. Toen ik probeerde bij te komen in het warme water kon ik mijn hartslag voelen in mijn pik. Wat moest ze niet van me denken. Ik was zelden zo onbeheerst, ik wist seks altijd geleidelijk op te bouwen, in samenwerking met de vrouw met wie ik het aan het doen was. Mijn ultieme doel was om gelijktijdig het hoogtepunt te bereiken. Dat was een kwestie van aanvoelen, snel en langzaam afwisselen, dingen doen die de vrouw in kwestie fijn vond en dingen doen waarmee ik mezelf naar de climax toe werkte. Seks was toch eigenlijk vooral gedeelde masturbatie. Als het maar respectvol en prettig voor beide partijen gebeurde. Dan had je een fijne tijd met elkaar en bovendien was het vrijen voor herhaling vatbaar.

Met Barbara leken echter andere wetmatigheden van toepassing te zijn. Alleen al het feit hoe ik haar nog geen uur geleden had ontmoet. Dat verzopen katje van wie ik inmiddels ook het poesje had geproefd. Als ik haar zo door mijn oogharen door bekeek, dan zag ik één brok geilheid. Een dierlijke geilheid zonder remmingen, zo leek het. Nog voelde ik hoe ze me binnen de kortste keren bijna had klaar gezogen. Mijn pik was zelden zo stijf geweest, mijn kloten hingen ongeduldig in het aangenaam warme badwater, er kroop een siddering door mijn onderbuik, via mijn scrotum mijn harde lid in. God, als ze toch was doorgegaan, als ze zo fanatiek verder had gepijpt…

Opnieuw kwam ik druipend overeind. Ik zou me eraan overgeven. Ze grijnsde toen ze me aankeek en dook toen voor de tweede maal tussen mijn benen.

Barbara

Martin spoot met kracht. Als een vol flesje bier dat je hebt geschud met je duim erop en dan aan je mond zet. Het ontbrak eraan dat het siste. Hij vulde mijn mondholte met warm sperma. Terwijl hij mijn mond neukte, zijn handen op mijn haar ter hoogte van mijn oren, voelde ik de schokkende bewegingen van zijn lid. Ik hield mijn lippen strak om zijn huid geklemd en liet mijn tong langs zijn glibberige eikel glijden. Nog kwam hij, hoewel mijn mond al vol van zijn zaad was. Hij kreunde aandoenlijk, maar tevreden. Ik kneedde zijn billen, streelde zijn anus en slikte zijn sperma.

Martin

Als de dood komt, en dat is onvermijdelijk, dan hoop ik dat hij op de stoep staat tijdens een orgasme, vergelijkbaar met dat wat Barbara me bezorgde in de gerenoveerde badkamer van tante Agaath. Misschien zou de man met de zeis geïnspireerd door mijn klaarkomen mijn overlijden nog even uitstellen om zelf zo’n ultiem moment mee te maken. Ik zou hem dan Barbara aanraden. Van de honderden, nee duizenden seksuele hoogtepunten die ik had meegemaakt in mijn leven was dit wel de allerhoogste. Waar mijn stijve na gedane zaken normaal gesproken in no time verslapte tot veredelde plasbuis, gaf de erectie zich nu verre van gewonnen. Barbara kijk met verwonderde blik omhoog, haar mond half open, besluiteloos. Ze had net miljoenen zaadcellen doorgeslikt. Ze moest er zichtbaar van bijkomen. De glimlach die ze me gaf, leek er een van verwarring. God, wat een wijf, wat een verschrikkelijk lekker wijf.

Barbara

We lagen onderuit bij te komen in het warme badwater dat de schuimkraag ondertussen was kwijtgeraakt. Ik had me in Martins armen genesteld. Hij sabbelde op mijn oor en streelde mijn borsten waarvan de tepels net boven het water uitstaken. Zijn bewegingen veroorzaakten zachte plasgeluidjes. Ik trok mijn benen op en liet mijn dijen opzij vallen. Hij begreep de hint. Terwijl zijn linkerhand bij mijn borsten bleven, gleed zijn rechter mijn kruis in. Hij speelde met mijn schaamlippen en kittelaar. Hij trok zijn vingers door de spleet, rustig, kabbelend, zen. En toch enorm opwindend. Ik draaide mijn hoofd achterover, opende mijn mond om Martins tong te ontvangen en liet me tongen en vingeren. Ook zijn tweede hand belandde tussen mijn benen. Hij spreidde mijn lippen, wreef intenser, liet af en toe vingers naar binnen glijden. Even lieten onze monden los, er moest ook adem gehaald worden, toen bekten we verder. Martin vingerde heftiger, dieper, sneller. De vingers rechts gleden door tot tussen mijn billen en wreven mijn gat.

Dit keer was ik het die ‘stop’ kreunde. Martin gehoorzaamde meteen.

‘Laten we,’ hijgde ik, ‘laten we in bed gaan liggen.’

Martin

We waren nog half nat toen we hand in hand de slaapkamer van tante Agaath binnenliepen. Barbara strekte zich languit op haar buik, haar hoofd op het kussen. Ze spreidde haar benen. Ik kon haar kut zien. Het wond me enorm op haar zo te zien liggen, zo kwetsbaar, zo beschikbaar, maar vooral zo ordi geil. Ik kroop tussen haar benen, mijn handen op haar prachtige kogelronde derrière. Ik duwde haar billen van elkaar en bracht mijn mond op haar aars. Haar kreun klonk gesmoord in het kussen. Ik kuste en likte haar, ik beet zachtjes in het vlees van beide billen. Wat een kont, wat een reet. Mijn pik zwol opnieuw razendsnel tot ongekende proporties. Ik rimde Barbara’s reet alsof mijn leven ervan afhing. Haar kreunen was verworden tot een soort gejammer. Was het de bedoeling dat ik haar daar zou neuken? Ik keek naar Barbara’s anus en vervolgens naar mijn stijve lul. Dat ging nooit passen.

Barbara

Martin klom op me. Ik voelde zijn eikel zachtjes tegen mijn natte spleet stoten. Twee, drie keer, toen schoof hij naar binnen. Met zijn handen om mijn tieten geklemd neukte hij me achterlangs. Bij iedere stoot van zijn pik bewoog hij niet alleen zijn eigen, maar ook mijn lijf op en neer. Ik beet in het kussen en concentreerde me op alles wat ik voelde. Er was veel om te voelen. En hoe meer Martin naaide, hoe meer er viel te voelen. Hoe sneller Martin pookte, hoe dichter in de climax naderde. We zweetten, het badwater had ons verhit, en dit vozen bracht al helemaal geen verkoeling. Aan Martins geluiden kon ik merken dat hij op de goede weg was. Hij kende de weg natuurlijk al, hij wist waarheen hij op weg was en ook hoe hij mij daar moest brengen.

Op het moment dat ik kwam, liet de onweersbui nog eenmaal van zich merken: ik kwam gelijktijdig met een bliksemflits, direct gevolgd door een fikse donderklap. Ik sidderde onder Martins gewicht die voor de tweede keer die ochtend zijn sperma in mij los liet. Zijn vingers knepen van schrik in mijn borsten. Hij rolde van me af en bleef hijgend op zijn rug liggen. Zijn lul had zijn best gedaan en rustte voldaan en glimmend van het vocht op zijn onderbuik.

Ik zag de vrouw staan bij de gordijnen. Ze droeg de jurk die ik had aangehad. Ze had een weelderige bos grijs haar en rood gestifte lippen. Waar kwam die opeens vandaan?

‘Ik ben Agaath,’ zei ze, ‘en ik heb gekeken. Jullie waren lekker bezig. Ben je altijd zo geil?’

Ik probeerde te antwoorden, maar het lukte niet.

‘Jullie lijken wel voor elkaar gemaakt. Waarom ga je niet met Martin mee naar Madrid? Dan kunnen jullie elke dag van die heftige seks hebben. Jullie kunnen zelfs een kind maken. Je bent nog jong genoeg.’

‘Madrid?’ zei ik.

Martin

Er schijnt meer te zijn in het leven dan seks, maar na deze neukpartij kon ik even niet meer bedenken wat dat ook alweer was. De donder rolde over het huis op het moment dat ik Barbara’s vagina vol spoot. Toen ik vervolgens uit haar gleed, voelde ik een enorm gevoel van spijt. Haar bovenlichaam ging heen en weer van haar snelle ademhaling. Ze keek naar me. Ik keek naar haar. We hadden niet eens meer energie om te glimlachen.

Ik zag tante Agaath staan bij de slaapkamerdeur. Ze droeg de jurk die Barbara had gedragen. Ze glimlachte en zwaaide met haar wijsvinger.

‘Martin, Martin toch, stout mannetje. Wat zijn dit voor taferelen in mijn huis, mijn badkamer, mijn slaapkamer?’

Ik probeerde te antwoorden, maar dat lukte niet.

‘Jullie lijken wel voor elkaar gemaakt, hoewel Barbara een stukje jonger is. Neem haar mee, naar Madrid, geniet van elkaar, maak samen een kind.’

‘Naar Madrid?’ fluisterde ik.

Tante knikte en vervaagde.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+13

Reacties  

Danke vielmals! Ook namens Boogschutter.
Wat een onwijs lekker verhaal om de dag mee te beginnen!
Wat mij betreft mag het vandaag gerust eens flink regenen, ... Ach ja, een zalig stukje proza om bij weg te dromen. :oops:
Heerlijk verhaal dat boeit van begin tot eind.
Een 10 !!


Meer woorden doen alleen maar afbreuk.............
Genoten
Mooi verhaal om te lezen op de zaterdagmorgen in plaats van die saaie ochtendkrant.
Heerlijk trage opbouw en mooie afwisseling in ritmiek door de verschillende gezichtspunten.
Het spook biedt een verrassend romantisch einde.