Van haar dijen geoogst

Informatie
Geschreven door Giel
Geplaatst op 17 september 2020
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 1
2235 woorden | Leestijd 12 minuten

De sneeuw waar iedereen zo halsreikend naar had uitgekeken, bleef uit. Het had van het huwelijk op deze vakantiesfeer opwekkende plek iets buitengewoon sfeervols kunnen maken. Maar los daarvan werd het toch een gezellige, bijzonder feestelijke en voor eeuwig in het geheugen gegrift staande dag.

Het was al een vijftal jaren geleden dat Jill, mijn vriendin, Sharon op een zomerkamp had leren kennen. Het klikte meteen, een zodanig magisch moment dat je niet vaak in je leven meemaakt. Al was de plek waar ze woonde, Oostende, koningin der badsteden, niet vlak bij de deur, die twee zijn steeds intens contact blijven houden. Je moet de schoendozen eens zien die Jill op haar kamer in een rek heeft opgestapeld. Propvol brieven van Sharon. Brieven waarin ze het de jongste tijd vooral had over de voorbereidingen van haar huwelijksfeest. De twintigjarige was stapel op hare Stijn. Het koppel scheelde net zoals Jill (18)  en ik (20) twee jaar. Een huwelijk zien we zeker óók wel zitten, maar nog niet de eerstkomende jaren. De studies die eerst voor gaan, weet je wel.

Een lange dag werd het, die echter voorbij vloog als was het tien beaufort. Tijdens het huwelijksfeest gingen we echt wel door ons dak. Ik bedoel op een gezellige, Bourgondische manier, zonder straalbezopen te zijn en voor andere mensen vervelend te worden. De godganse avond hebben we rond zitten hossen: de muziek die de DJ oplegde, was dan ook van die aard dat het alleen mensen met beenproblemen op hun stoel liet plakken.  De trouwjurk die Sharon droeg, was ronduit verbluffend mooi en indrukwekkend van formaat. Zo was het tijdens het slowen opletten geblazen niet op de sleep ervan te trappen. De stralende bruid vertrouwde me toe dat ik een vriendin had uit de duizend. ‘Leg haar maar zeker goed in de watten!’ adviseerde ze me, er een ondeugend knipoogje aan toevoegend.

Ook Karel en Rita, de ouders van de bruid, lieten zich niet onbetuigd. Tijdens een slow met de moeder vertelde ze me dat het wel iets deed, een kind het huis te zien verlaten. En, met duidelijk vochtig aanlopende ogen, er dadelijk aan toevoegend hoe gelukkig ze wel niet was met én voor Sharon. En met de schoonzoon die ze er nu in één klap bij gekregen had. Een betere dan Stijn had ze zich niet kunnen wensen, een werkelijk voorbeeldige jongen, op alle gebied.

Grappig was hoe je Karel, de papa van Sharon, de hele avond met een zakdoek in de weer zag, het zweet van het voorhoofd bettend. Dirk, het veertienjarig broertje van Sharon, was een echte spring-in-het-veld. Een bengel ook, afgaande op de sluikse blikken die ik hem meermaals in de richting van mijn vriendin zag werpen. Op momenten dat hij dacht dat niemand het merkte. Hahaha, de gluiperd! Dit laatste met een knipoog gezegd, want het weze hem vergeven: ik herinner me immers zelf nog goed hoe het was om op die leeftijd door opspelende hormonen overmand te worden.

Michelle, zijn twee jaar oudere zus, was een heel ander type. Verschrikkelijk verlegen. Het was alsof die bedeesdheid een soort van schild vormde waarachter ze zich verschuilde omdat ze de fase die ze aan het doormaken was, niet erg vlot verwerkt kreeg. Een stadium waarin ze van kind transformeerde tot een beeldmooie jonge vrouw. Na een tijd kwam ze, aarzelend eerst, los. Daar zaten de glazen bier, die ik haar zo nu en dan tussen de cola’s zag drinken, zonder twijfel wel voor iets tussen. Naarmate het feest vorderde en ze er zeker van was dat haar ouders het niet in de gaten hadden, werden het er dat steeds meer. Intussen de dansvloer veroverend, als het terrein waarop ze zich volledig uitleefde.

Het werd uiteindelijk… half vijf! Een lange dag, de hele avond gedanst en bovendien, de ene wat meer dan de andere, een goede pint gedronken: toen we in de auto kropen, voelden we ons alle zes zonder uitzondering doodmoe.
‘Wat een mooi huwelijk. Wat een feest. Onvergetelijk!’ zei Jill, met een hese stem.
‘Ja, maar het zit er weer op,’ hoorden we moeder Rita van op de passagierszetel zuchten.
Met ons vieren zaten we op de achterbank goed tegen elkaar aangeperst, als sardienen in een blik. Gelukkig was het maar een kort ritje.
Ik fluisterde in het oor van mijn geliefde dat ik haar misschien, als de kans zich voordeed, nog een surprisebezoekje zou brengen.
‘Jeroen’, klaagde ze, ‘ik ben te moe daarvoor.’
Gewoon een snel, onschuldig bezoekje, meer niet – drong ik aan.
‘Goed’, stemde ze in, ‘ik zal op je wachten, mààr treuzel niet te lang.’

Hoewel we al een hele poos een hecht koppel waren, ook op intiem vlak, kregen we elk een aparte logeerkamer toegewezen. Karel en Rita waren ogenschijnlijk mensen met een open kijk op de wereld, maar in zulke zaken hielden ze blijkbaar vast aan de traditie van hun christelijke geloof. Een beetje raar, en lullig dat we apart moesten slapen. Alsof we op internaat zaten. Maar alleen al door de gulle gastvrijheid waarmee ze ons opvingen en ons bij hen lieten logeren, kon je hen zoiets niet kwadelijk nemen.

Goed een half uur later sloop ik op mijn sokken mijn logeerkamer uit. Verder enkel gekleed in een slip en een lang T-shirt volgde ik op de tast de muur van de gang om dan het hout van de deur te voelen. Langzaam deed ik de klink naar beneden en ging de pikdonkere kamer binnen. Deed de deur de deur achter me dicht en als een blinde mijn armen voor me uitstrekkend, raakte ik het uiteinde van het bed. Nam op mijn knieën plaats om op de tast onder het donsdeken haar voeten te voelen. Schoof mijn handen dan onder het deken dat ik even omhoog tilde om er dan zelf onder te glijden. Ik aaide zachtjes haar benen, eerst haar knieën en zo geleidelijk aan hoger. Trok haar slaapkleedje een beetje omhoog, ze droeg warempel een onderbroekje. Niet van haar gewoonte, maar in een vreemd huis, én doodop zijnde, doorbreek je die dingen wel eens. Want uitgeteld was ze, zelfs toen ik haar slipje helemaal uitgetrokken had, gaf ze nauwelijks een kick. Een klein zuchtje, en ja, ze bewoog even met haar benen toen ik eerst met mijn vingers aan haar ging en haar vervolgens begon te likken, maar verder was het enige geluid dat in de kamer te horen was de regelmatige ademhaling van mijn diep slapende geliefde.

Zij had een aardige verrassing voor mij in petto: ik had al eens een paar keren langs mijn neus weg opgemerkt dat ik het fijn zou vinden als ze dat streepje op haar venusheuvel eens helemaal weg zou scheren. Met mijn vingers glijdend over dat lekker kaal en glad aanvoelend muisje van haar, groeide de opwinding. Jammer dat ik het niet kon zien.
Jill sliep maar door: zelfs die zo vertrouwde handen die zich teder in mijn haar nestelden om mijn hoofd dichter naar zich toe te trekken, ontbraken toen ik haar befte. Haar poesje smaakte, nu het volledig geschoren was, lekkerder dan ooit tevoren. Ronduit bedwelmend was het, de meisjesgeur van die mooie, lieve slapende prinses van me.

Klaarwakker was hij wèl, de deugniet beneden in mijn slip die kloppend in grootse én grootste vorm verkeerde. Als ik haar nu eens vlug neem, zo lekker in haar slaap, stak het lustduiveltje dan zijn hoofd op. Benieuwd hoe ze zou reageren als ze wakker werd, als ze dat al deed want ik twijfelde er niet aan dat ik binnen de halve minuut mijn zaad in dat lekker nauw tunneltje van haar zou gespoten hebben. Met één hand bevrijdde ik de neukduivel uit mijn onderbroek en trok mezelf even af vooral ik verder naar boven zou kruipen om me tussen haar dijen te nestelen. Maar dan hield ik me in: ik dacht geluiden te hebben gehoord op de gang. Gedempte voetstappen. Ik sloeg lichtjes in paniek want ik begon te twijfelen of ik de deur van mijn logeerkamer wel goed had dichtgetrokken. Met dat geil én dronken hoofd van me, wist ik het niet meer zo goed.

Zien dat ik snel terug in mijn eigen bedje lig, schoot het als een waarschuwend vingertje door mijn hoofd. Het laatste wat ik nu wou, was een ‘relletje’ ontketenen. En die twee ouders, lieve mensen die ze toch uiteindelijk waren, schofferen.
Toen ik quasi zeker was geen geluid meer te horen, buiten de ademhaling van mijn geliefde, liet ik me uit het bed zakken. Ik tastte nog snel even onder het donsdeken en toen ik haar slipje te pakken had, propte ik die op in mijn vuist om het vervolgens in het kruis van mijn slip te steken, pal naast mijn lul die nu wel wat aan opgewondenheid ingeboet had.
Opnieuw veilig in mijn eigen logeerbed liggend, viel ik ook snel in een diepe slaap, na eerst nog, intens ruikend aan het slipje, mezelf beroerd te hebben.

’s Morgens kwam ik mijn beminde op de overloop tegen. Elkaar meteen begroetend, woordeloos, maar onze vurige tongzoen dadelijk terug afbrekend daar we iemand de trap hoorden opkomen.
‘Goedemorgen jongelui!’ was Rita vrolijk. ‘Ik wou jullie net komen wekken. Kom maar naar beneden, de ontbijttafel staat klaar.’
En het moet gezegd, de ontbijtdis was werkelijk rijkelijk voorzien. Ik koos voor een sandwich met hesp én kaas, als opener.
Op het bord van Jeroen lag een halve boterham, met choco besmeerd. De jongen was al even op geweest maar had het snel voor bekeken gehouden.
‘Je had zijn kleine oogjes eens moeten zien,’ monkelde Karel die, met alle respect, er zelf ook niet al te monter uitzag.
Ook de stoel van Michelle was leeg.
‘Zal ik eens bij haar gaan zien,’ drong Rita aan.
‘Nee, laat haar nou’, nam Karel het voor zijn jongste dochter op, ‘voor haar was het ook laat en je weet hoeveel uren slaap ze altijd nodig heeft.’
Ja, had ik binnenpretjes, en daar kon je nu wellicht nog enkele extra uren bij rekenen, denkend aan de aardige hoeveelheid bier die ze toch wel binnengewerkt had.

‘Je was uitgeteld vannacht’, zei ik tegen Jill terwijl we op de badkamer onze tanden stonden te poetsen.
‘Zou je niet, na een dergelijke knaller van een feest. En het was dan ook laat. Of vroeg, zeg maar. Ik heb overigens nog even liggen wachten op jou’, keek ze me verwijtend toe.
‘Je sliep als Doornroosje’, glimlachte ik.
‘Hoe?’ keek ze verrast op, ‘jij bent toch niet langsgekomen.’
‘Toch wel,’ knikte ik, me een stoere Romeo voelend.
‘Het scheelde niet veel of ik had met je gevreeën – had je dat erg gevonden, zo in je slaap?’ Ik veegde intussen met een handdoek mijn mond af.
‘Gek dat ik niet wakker ben geworden. Had je me wel aangeraakt dan?’ ontweek ze mijn vraag.
‘En of: ik heb je een hele poos liggen vingeren en beffen’, en dan ging ik met mijn tong in haar oorschelp.
‘Doe dat nou niet,’ duwde ze me weg. ‘Je maakt me, je-weet-wel-‘
‘Geil’, vulde ik aan.
‘En’, ging ze onverstoorbaar verder, ‘iedere moment kan hier iemand staan.’
‘Je hebt gelijk’, gaf ik toe. ‘Excusie!’

Ik onthulde dan dat ik me in mijn eenzaam bedje mezelf getroost had met het slipje dat ik van haar heupen geoogst had.
‘Slipje?’ viel ze uit de lucht, ‘in bed droeg ik er hélemaal geen.’
‘Jawel hoor,’ verbeterde ik haar, ‘maar je was dan ook erg ver weg,’ en ik maakte, met mijn hand die ik voor mijn mond bracht, een drankbeweging.
‘Weet je dat je me helemaal van streek maakt met je praat’, zei ze ietwat nors, terwijl ze haar tandenborstel en de tube tandzeep in haar toilettasje wegborg.
‘Tja liefje,’ zei ik, ‘kan ik er wat aan doen?’
Ik troonde haar mee naar mijn logeerkamer, ritste een zijzak van mijn rugzak open en trok er het dingetje uit dat ik als een buitgemaakte trofee triomfantelijk voor haar gezicht liet bengelen.
‘Maar’, foeterde ze, ‘dát is er helemaal géén van mij.’
Ik had het haar inderdaad nog nooit zien dragen, dacht dat het nieuw was. Een best wel leuk en speels dingetje.
‘Dacht je nu écht dat ik een dergelijk ding zou dragen?’ wees ze met haar wijsvinger naar de lieve maar toch wel erg naïeve beertjes die op het roze slipje vrolijk stonden te prijken. ‘Het is iets voor pubers, voor bakvisjes, ja! Je had me op zijn minst toch wel op iets stijlvollers kunnen verrassen.’
Ze morde dan dat ze het allesbehalve een geslaagde grap vond. ‘Mijn hoofd staat er niet naar, heb veel te weinig geslapen, voel me net een wandelend lijk.’

Ik had het moeilijk met haar rare en erg chagrijnige reactie. Schreef het toe aan het ochtendhumeur dat soms wel eens ongenadig toesloeg bij haar. Kreeg kop noch staart aan haar vreemdsoortige manier van reageren. De volkomen diepernstige manier waarop ze me een loer trachtte te draaien…
Ze opperde dan dat we moesten voortmaken, dat we anders de trein zouden missen. ‘Ik ga op mijn kamer snel even mijn reistas halen en dan kunnen we beneden afscheid nemen’, zei ze terwijl ze de gang al half in liep.
Ik stond aan de grond genageld op het moment dat ik haar niet, zoals verwacht, in de belendende kamer maar in de deuropening verderop zag binnengaan. 
   

© giel 2007

Fan van Giel? Lees dan ook zijn verhalen, haiku's, romans en meer... Luk Gybels

 

Alle verhalen van: Giel

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Je ziet het al van mijlenver aankomen en merkwaardig genoeg hoop je het dan ergens ook, omdat het uitblijven ervan anders een anti-climax was geweest. Uitstekend verhaal van Giel in de beeldende schrijfstijl die kenmerkend is voor de schrijver. En werkelijk een fantastische titel. Met zo'n titel wordt een verhaal bijna overbodig ;-) Gelukkig levert ook het verhaal 12 boeiende leesminuten op. Een welverdiende 'like'.