Lieve zachte jeweetwel

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 02 juli 2020
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 6
1413 woorden | Leestijd 8 minuten

Ik wist dat het een keer zou gebeuren. Maar toen de docente aankondigde dat het volgende week dinsdag zover zou zijn overviel me alsnog grote onrust. Zeven nachten sliep ik woelend en draaiend en overdag popte telkens ongevraagd de gedachte op aan wat me mogelijk te wachten stond. Natuurlijk probeerde ik mijn onrust te sussen: waar ging dit in hemelsnaam over, ik had wel eens vaker een naakte man gezien. En in dit geval ging het slechts om een schildersmodel, ik hoefde niet meer met die vent dan hem zo artistiek mogelijk op het doek te zetten in een schakering van vleeskleuren.

Zonder dat ik het kon tegenhouden brak de bewuste dinsdag aan. Al bij het opstaan bonsde mijn hart alsof ik aan kloppingen leed. Met mijn trillende handen zou ik geen penseelstreek recht kunnen schilderen. Al deed ik die dag nog zo weinig, ik had klotsende oksels en onnatuurlijk gloeiende wangen.

We waren met zeven dames die avond, inclusief mezelf en de cursusleidster die naar de kunstzinnige naam Arabella luisterde. Voorin de cursusruimte had Arabella een sofa neergezet met hier en daar wat kussens. Van tevoren had ik mezelf een positie toebedacht ergens veilig achterin, maar toen ik rijkelijk op tijd in het atelier arriveerde was iedereen er al. Noodgedwongen moest ik plaatsnemen achter de ezel die op nog geen twee meter afstond van de sofa. De frontlinie van de schildercursus als het ware, en als het om een stilleven van een fruitmand was gegaan had ik mezelf gelukkig geprezen. Nu zou ik oog in oog staan met een hele naakte man, zonder kleren aan, en met alles erop en eraan. Mijn mond was droog, mijn handen waren klam. En dat gloeien van mijn hoofd wist van geen ophouden.

Onze schildergroep was sowieso altijd een kippenhok, maar nu waren het zeven kippen van de leg met torenhoge oestrogeenspiegels. Ze kakelden als kippen zonder kop op hyperopgewekte toon en droegen opvallend korte rokken, shirtjes met decolletés als ravijnen en push-up-bh’s die zelfs de petiterigste tietjes opstuwden tot prammen van heb ik jou daar. En ja, ik deed daar aan mee, ik had me thuis voor de spiegel zes keer verkleed en was op cursus beland op huizenhoge hakken. De juiste schilders outfit, maar niet heus.

Het mag een wonder heten dat Arabella ons stil kreeg. Er stond natuurlijk wel iets te gebeuren. Voor de zekerheid hield ik me vast aan de schildersezel. Hoe gênant zou het zijn om getroffen te worden door een appelflauwte bij het zien van een blote gozer.
‘Meiden,’ riep Arabella met trillende stem, ‘het is zover, mag ik jullie voorstellen aan ons naaktmodel van vanavond, Boy van de Ballengooien. Applaus!’

Terwijl wij klapten sprong vanachter het kamerscherm een lange verschijning tevoorschijn. Hij droeg een openstaande badjas met bungelende ceintuur. Hij begroette ons met beide handen in de lucht, als een kampioen zonder wedstrijd, kuste Arabella innig en gooide vervolgens met een elegante zwier de badjas in een hoek. Ons zijn stevige billen showend. Als we al iets hadden willen zeggen, dan werden die woorden gesmoord in die strakke kont, de smalle taille en de gespierde rug. Dit was nog maar de achterkant, realiseerde ik me, maar het vergde al mijn concentratie om mijn stiletto’s rechtop te houden.

Boy van de Ballengooien had dik zwart haar dat samengebonden zat in een woeste paardenstaart die mee zwiepte met de pirouette die hij draaide en die zijn voorzijde ontsloot voor het verwachtingsvolle kippenhok. De plotselinge stilte die neerdaalde in het atelier was ongekend. Voor ons stond de langverwachte naakte kerel compleet met brede borst, gespierde armen, sixpack en een - voor zover ik vergelijkingsmateriaal had – normaal formaat penis. Misschien was piemel een betere benaming voor het leuke lekkere dingetje dat daar hing, zo’n zacht slappertje die je even langs je wang wilt strijken. Zo’n kneedbaar gevalletje. Zeker niet zo’n onbehouwen stijf en opgericht ding dat gericht is op bepaalde seksuele handelingen.

Er ging een amechtige zucht door de ruimte. Sommige dames lieten zich wel heer erg kennen. Toen Boy wijdbeens plaatsnam op de sofa, kwam Arabella hinderlijk in de weg staan.
‘Vanille,’ fluisterde ze, ‘je mond staat open.’
Ik klapte mijn kaken dicht en probeerde langs Arabella’s schouder te kijken. Ik kon net zien hoe Boy zijn fluwelen piemel wat schikte. Hij keek omhoog, recht in mijn gezicht en gaf me een grijns die elk fatsoen ontbeerde.
‘Meisjes,’ lispelde Arabella tegen de groep, ‘Boy is er helemaal gereed voor. En aangezien hij hier alleen vanavond kan zijn is het wel zaak dat we vanavond allemaal klaarkomen. In ieder geval met de eerste opzet. Dus zet hem op, het voorspel kan beginnen.’

In een atmosfeer van oplopende broeierigheid togen wij aan het werk. Je kon de penselen over het doek horen schuren. Af en toe klonken er zuchtjes en kreuntjes van inspanning en concentratie. Je moest groot opzetten wist ik uit voorgaande lessen, in brede snelle streken, horizontaal, verticaal, diagonaal. De essentie vangen, daar draaide het om, het brandpunt vinden, de focus leggen.

Arabella kwam naast me staan.
‘Probeer het geheel niet uit het oog te verliezen, lieverd,’ fluisterde ze in mijn oor. ‘Boy is meer dan zijn jeweetwel.’
Ik knikte, ik was een volgzame cursist. Maar ik was juist zo tevreden over hoe ik zijn jeweetwel had weten vast te leggen. Iedereen zou jaloers zijn op mijn, ik bedoel Boys jeweetwel. En de zak van zijn jeweetwel. Wat een prachtige zak had ik geschilderd. De ronding van zijn testikels was zelden zo goed getroffen.

‘Vooruit, meisje, je kunt het,’ moedigde Arabella me aan voor ze doorliep.
Voorhuid? Zei ze dat? Ik keek naar Boy. De top van zijn piemel was gedeeltelijk omsloten door zijn voorhuid. Hoe zou het voelen om die huidplooi wat naar achteren te trekken? En daarna weer naar voren? En naar achteren? En naar voren?
Boy verlegde zijn rechterbeen. Zijn penisje lag als een naaktslak over zijn ballen gedrapeerd. Een keurig geschoren zak, trouwens. Gelukkig maar, want het schilderen van schaamhaar lijkt me behoorlijk ingewikkeld.

Het kriebelde aan de binnenkant van mijn linkerdij. Als het was wat ik vermoedde wat het was, dan was dat lichtelijk gênant. Voor de gelegenheid had ik mijn slipje maar thuisgelaten. Zou het dan…, kon het zo zijn dat…, het was toch geen… Voorzichtig voelde ik onder mijn rok. Halverwege mijn dij herkende ik het slijmerige vocht dat onmiskenbaar aangemaakt werd als ik seksueel opgewonden raakte. Begon ik echt al te druipen door het fanatiek schilderen van een piemel? Zo’n zachte en slappe die je langs je wang wilt wrijven, of in je hals, of tegen je buik, over je borsten, langs je tepels liefst, die je heel even een zoentje wil geven, een paar tellen in je mondholte op wil laten zwellen, waarop je kunt zuigen als op een zuurtje dat niet kleiner, maar groter wordt, en je kunt pijpen, pijpen, pijpen. Tot...

Arabella klapte in haar handen.
‘Oké, meiden, de tijd is bijna om. Voordat we gaan opruimen nemen we nog even de tijd om elkaars werk te bewonderen.’
Vanuit mijn ooghoek zag ik tot mijn spijt hoe Boy zich in zijn badjas hulde en achter het kamerscherm verdween. Zijn taak als blootloper zat erop. Misschien moest ik even bij hem langs om hem persoonlijk te bedanken voor zijn inspiratie en zijn lekkere zachte piemel.

Maar waar het bij de andere ezels onwaarschijnlijk stil bleef, ontstond er rond de mijne een waar oploopje. Zelfs Arabella staarde gebiologeerd naar mijn werk. Ik snapte het wel, ik had me geconcentreerd op Boys edele delen. Hier en daar had ik het wat steviger en robuuster opgezet. Een flink dooraderde pik met een forse paarse eikel, als een Gouda-kaars rechtop. Als je ernaar keek, voelde je hem gewoon naar binnen glijden. Kloten vol sperma, klaar om wit en lobbig naar binnen te worden gespoten.

Ik verbaasde me over de ordinaire en perverse bewegingen die mijn medecursisten op zichzelf en elkaar begonnen los te laten. Er werd gezucht, gekreund, gesteund, gekermd. Dat is dus wat goede schilderijen met mensen kunnen doen.
Achter het scherm donk Boy een kopje thee. Ik stak mijn hand op.
‘Misschien,’ zei ik zonder aarzelen, ‘heb je zin om nog even met mij mee te gaan.’
Hij knikte geestdriftig. ‘O ja,’ riep hij, ‘dat wil ik graag.’
Hij knoopte zijn ceintuur los, zodat ik mijn klamme hand kon koelen aan zijn gespierde borst. Beneden, op armlengte, richtte zijn lieve piemel zich stout omhoog.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

Mooi verhaal met zachte streken op papier gezet. Sommigen noemen het "kroonjuweel" ook liefdes penseel. Ik kijk uit naar nieuwe schilderingen van Vanille. :sigh:
Een verhaal van jouw hand, is gelijk een uitnodiging om er meerdere te lezen! In welke categorie dan ook!! ;-)
Doen!
Een nieuw verhaal van jouw hand, is gelijk een uitnodiging om er meer te lezen. In welke categorie dan ook! :-)
Het kroonjuweel word hier op ludieke wijze 'eer' gebracht. Als jouw artistieke penseeltrekken van hetzelfde hoge niveau zijn als deze woordkunsten, dan ga jij nog musea doen vollopen, beste Vanille! Lekker ontspannend lezen de vroege ochtend... Tegelijkertijd herinnert het mij eraan dat ik dringend nog een keer op aquarel-les zou moeten ;-)
Wacht niet te lang, Stanzie :lol: