Niets is oneindig

Informatie
Geschreven door Vanille
Geplaatst op 14 juli 2020
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 3
1931 woorden | Leestijd 10 minuten

Met het dichtschuiven van de gordijnen kwam de schemering. De route naar het bed was me bekend, zelfs met mijn ogen dicht had ik die gevonden. Ik wist met gemak de rollator te omzeilen. Zittend op de rand van het matras kleedde ik me uit. Als laatste haakte ik mijn beha los. Het was maanden geleden dat ik in bed had gelegen met een man. Hij ademde zachtjes. Op mijn zij, met mijn hoofd verzonken in het dikke zachte kussen, viel ik meteen in slaap.

In de droom kwamen we beiden voor, hij oud, ik jong. Hij zo oud dat zijn huid wel van leer leek. Ikzelf zo jong dat mijn schaamhaar zacht voelde als het eerste schaamhaar dat ooit aan mijn onderbuik ontsproten was. Zijn gebit was onregelmatig, vooral de ondertanden. Uit zijn neus en oren groeiden weelderige bosjes grijs haar. Voorzichtig kroop ik bovenop hem en slokte zijn hete geslachtsdeel in mijn schede.

Mijn power nap duurde hooguit twintig minuten. Ik ontwaakte zoals ik in slaap was gevallen, op mijn zij. Hij lag op zijn rug en snurkte zachtjes. Wat fijn om hem hier te hebben na die maanden van quarantaine. Het virus had flink huisgehouden in het verzorgingstehuis. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht hem nog levend terug te zien. We belden wel, maar hij was zo’n klungel met een mobiele telefoon. En dat zwaaien - ik beneden vanuit de tuin, hij hangend over de balustrade van het balkon - sloeg ook al nergens op.

Vasthouden, dat was wat we wilden. Toen dat weer mocht, voelde dat als een bevrijding. Als De Bevrijding, zei hij. Hij kon het weten, hij was 17 toen de oorlog was afgelopen. Mijn geboorte zou nog veertig jaar op zich laten wachten. Vanaf het begin waren we al aanrakerig geweest. Hij was een kop kleiner dan ik. Een kleine grappige man met donkerbruine ogen als knikkers in zijn hoofd. Voor zijn leeftijd had hij nog veel haar op zijn hoofd. Zijn armen en benen waren mager.

In december vorig jaar had ik me als vrijwilliger opgegeven. De bedoeling was dat je bezoekjes aflegde bij ouden van dagen. Bram stond op mijn lijstje dat uit welgeteld één persoon bestond. Meneer B. van Kesteren, kamer 325, Huize Duin en Bosch. Iedere middag beschikbaar.

De eerste keer vond ik spannend. Het was een geruststelling om te constateren dat hij dat ook had. Hij had een oude taart verwacht, niet zo’n jonge blom. Wat mij al direct beviel waren de pretlichtjes in zijn ogen. Toen ik hem een hand gaf, leek hij niet meer los te willen laten. Hij wreef zachtjes over mijn hand. Ik legde mijn linkerhand erbij en streelde zijn knokige vingers.

Bram had geen kinderen en zijn vrouw was jaren terug overleden. Als er al eens iemand op visite kwam, dan betrof dat vage kennissen of iemand van de kerk. Maar gelovig was hij niet en op die kennissen zat hij niet te wachten. Maar een jonge blom, tja, daar zei hij geen nee tegen.

Tijdens de bezoekjes dronken we thee. Als ik kwam, regelde hij heel attent een bonbonnetje of koekje. We kletsten over koetjes en kalfjes, maar hoe vaker ik kwam hoe geanimeerder de gesprekken werden. Over leven en dood, over eenzaamheid, over geluk en ongeluk, over vroeger, heden en toekomst, over de liefde. De liefde, dat was toch wel zijn, maar ook mijn favoriete gespreksonderwerp.

Met tranen in zijn ogen vertelde hij over Elsbeth, zijn overleden vrouw. Over het uitblijven van een kind, over hoe ze maatjes waren voor het leven en over het ravijn waarin hij gestort was toen ze overleed aan darmkanker. Toen hij dat vertelde, knielde ik naast zijn stoel en legde mijn hoofd tegen zijn magere borst. Zijn hart ging tekeer, zijn longen vulden zich rasperig met zuurstof. Zijn tranen drupten op mijn haar.

Vanaf de tweede of derde keer dat we elkaar zagen, begroetten we elkaar al met een zoen. Maar na zijn trieste en intieme ontboezemingen over Elsbeth gingen we over tot omhelzingen. Daarbij hield hij me stevig vast. Zoals een klein kind dat om zijn moeders nek hangt. Bram vertelde me hoe fijn hij dat lichamelijke contact vond. Of ik me realiseerde hoe lang het geleden was dat hij seksuele omgang had gehad met een vrouw.

De vraag liet me blozen en hij verontschuldigde zich. Gelukkig konden we erom lachen en versterkte het in feite onze band. Maar het zette me aan het denken. Dat zo’n oude man nog gedachten had over seksualiteit had ik niet verwacht. En of ik het nu bewust of onbewust deed, bij mijn eerstvolgende bezoek had ik een truitje aangetrokken waarin mijn borsten strak stonden afgetekend. Zoals ik verwacht had, keerden Brams vrolijke dwalende ogen steeds weer terug bij mijn erotische blikvangers.

Toen ik vooroverboog om een tweede kopje thee in te schenken zei Bram met zijn hese oudemannenstem: ‘Niet boos worden om wat ik nu vraag, Marleen, maar zou ik ze heel even mogen aanraken?’
Hoewel ik meteen wist wat hij bedoelde, keek ik hem vragend aan.
‘Je borsten, je prachtige borsten. Gewoon even zachtjes aanraken, discreet, niks vulgairs, even met de vingertoppen voelen.’
Ik bloosde weer, maar Bram bloosde ook. Onder die blos kwam de jonge Bram tevoorschijn. De ondeugende Bram, de Bram van vroeger die ik nooit gekend had. De Bram van Elsbeth.

Het was geen tafereeltje van een dirty old man die zijn bevende hand uitstak naar mijn borst. Het waren de onderzoekende vingers van een naar lichamelijk contact hunkerende 92-jarige die over de strakke stof van mijn angora truitje gleden. Ik voelde hoe de tepels verstijfden in mijn beha. Het kippenvel gleed van mijn stuitje over mijn rug. Alleen de klok maakte geluid.

Na het aanraken legde hij zijn vingers tegen zijn dooraderde wangen. Zijn blik was die van een verlegen jongetje. Wat ik daarna deed was bijna onvermijdelijk. Ik doorkruiste de kamer, draaide de deur op slot en keerde terug om haastig mijn trui en T-shirt uit te trekken. Even aarzelde ik bij het loshaken van mijn beha. De verwachtingsvolle blik van Bram liet me doorzetten. Met ontbloot bovenlijf boog ik me over zijn gezicht. Ze zeggen wel dat oude mensen terugkeren naar hun babytijd. Gezien de gretigheid waarmee Bram aan mijn tepels zoog, moest die theorie wel kloppen.

Vanaf die dag stonden mijn bezoekjes in meer of mindere mate in het teken van erotiek. Bram wilde meer en ik gaf hem dat. Ik liet hem voelen aan mijn borsten, maar ook onder mijn rok. Zijn knoestige vingers betastten mijn billen en ze beroerden mijn schaamlippen en clitoris tot ik nat werd. Hij duwde eeltige vingertoppen naar binnen en likte ze af. Hij snoof aan het kruis van mijn slipje en zette zijn gebarsten lippen op de ronding van mijn blote billen die ik hem toekeerde. Ze moesten eens weten in Huize Duin en Bosch tot hoever mijn vrijwilligerswerk reikte.

Tot de lockdown kwam.

Er daalde een leegte in mijn leven toen ik Bram niet meer mocht ontmoeten. Ik wist dat ik niets te klagen had, maar dat hij het was die zijn laatste dagen moest slijten in eenzaamheid. Stel dat hij het virus zou krijgen. Ik kreeg bij voorbaat al tranen in mijn ogen. Mocht ik hem nog zien in levenden lijve, dan moesten we onze hernieuwde vriendschap in stijl vieren. Hij hield ervan, ik hield ervan, dan mochten we niet laten liggen, hoe oud Bram ook was. Ik telde de dagen af.

Het was op een zonnige dag dat ik me weer meldde in zijn kamertje. Hij straalde als een zonnetje, de tranen stroomden ons allebei over de wangen. Het mondkapje dat ik droeg, stopte ik diep in mijn broekzak en ik liet mijn lippen over het kreukelige gezicht lopen dat ik zo had gemist. Bijna geroutineerd liet hij zijn handen over mijn strakke spijkerbroek glijden. Het liefst had ik alles uitgedaan, maar ik moest me inhouden.

‘Bram, stop eens, luister eens, Bram, lieverd, schat van me, je mag me helemaal, niet hier, niet vandaag. Morgen, morgen kom ik je halen, dan gaan we naar mijn huis, dan vieren we feest. Dan ben ik van jou en jij van mij. Wil je dat? Ga je mee? Het is veilig, ik heb een groot schoon huis.’
Hij keek me aan met zijn grote kraalogen. De wallen onder zijn ogen waren prachtig, zijn bloemkooloren verleidelijk, zijn neus om in te bijten. En hij knikte en knikte maar. Hij strekte zijn handen naar me uit, legde ze op mijn heupen en trok me naar zich toe. Zijn mond proefde naar koffie.

Het verzorgend personeel keek wat bedenkelijk toen ik Bram en zijn rollator de volgende dag in mijn auto laadde. Volgens voorschrift droegen we mondkapjes, Bram zat achterin, ik achter het stuur, netjes op anderhalve meter. Ik gaf een dot gas, voordat er alsnog een personeelslid een stokje voor kwam steken.

Toen ik Bram in mijn woonkamer zag zitten realiseerde ik me dat ik hem eigenlijk alleen maar in zijn kamertje had gezien. Hij zat daar in zijn stoel en ik in de stoel voor de bezoeker. Op mijn bank hing hij eerlijk gezegd een beetje naar links. Met wat kussens duwde ik hem overeind. Hij nipte zijn koffie en nam muizenhapjes van zijn taart. Ik hielp hem zijn punt in stukjes te hakken. Het tochtje naar buiten leek hem te hebben uitgeput. De maanden van binnenzitten hadden misschien ook wel meer met hem gedaan dan ik op het eerste gezicht dacht.

‘Ik ben zo blij om je weer te zien, Bram.’
Hij mummelde iets onverstaanbaars en glimlachte vermoeid. Zijn kaken kauwden moeizaam op de stukjes taart.
Ik schoof dicht tegen hem aan op de bank en bracht mijn mond bij zijn oor.
‘Heb je zin? Heb je zin in mij?’
Weer die vermoeide glimlach. Een zuinig knikje, ogen die een beetje oplichtten. Het leek alsof het slikken moeite kostte.
Misschien moest ik hem wat uitdagen, een beetje prikkelen, de sfeer een beetje erotiseren. Terwijl ik voor hem stond, schoof ik stukje bij beetje mijn jurk omhoog en draaide rond. Ik sloeg mezelf op mijn kont.
‘Heb je die een beetje gemist, die heerlijke ronde derrière van me?’
Hij knikte met een grijns, nam nog een hapje taart.
‘En dit, stoute Bram, dit geile spleetje, wil je dat nog eens voelen?’
Zijn vorkje rolde op de grond.

Hij was gewoon moe, hij moest gewoon even liggen, uitrusten. Daarna zouden we lunchen. Ik had stokbrood en tomatensoep. Wijn als hij dat zou willen.
Gearmd bereikten we mijn slaapkamer. Mijn tweepersoonsbed stond er uitdagend bij. Met moeite nam hij plaats aan de linkerkant.
Knoopje voor knoopje maakte ik zijn overhemd los. Het hemd eronder was smetteloos wit. De blote armen bleek en mager. Vervolgens maakte ik zijn broek los en sjorde hem aan de pijpen omlaag. De benen waren vlekkerig en knokerig. De witte onderbroek slobberde om zijn billen. Voorzichtig voelde ik aan zijn kruis waar elk reliëf zoek was.

Nadat ik wakker was geworden uit mijn dutje, kwam ik langzaam overeind. Bram snurkte zachtjes. Ik kuste hem op zijn mond. Voorzichtig schoof ik dichterbij, half over hem heen. Mijn rechter tepel schuurde zacht over de ribbeltjes van zijn hemd. Hij was knap, mijn Bram. 92 al en nog gek op seks.

Voorzichtig liet ik me over hem heen zakken, mijn schaamspleet raakte zijn onderarm. Zachtjes schoof ik mijn kruis omhoog en omlaag.
‘Bram, Brammetje, hé Bram!’
Hij gaf weinig sjoege. Hij was zelfs gestopt met snurken.
‘Bram?’
Ik duwde me omhoog.
Zijn ogen waren dicht. Zijn mond stond open.
Maar hij ademde niet.

Alle verhalen van: Vanille

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Blij!
Mooi!
Hier rest maar één conclusie : WHAM!!!