Schuttersputje

Informatie
Geschreven door Tinus Boot
Geplaatst op 28 januari 2021
Hoofdcategorie Verleiding | Heteroseks | Overspel
Aantal reacties: 4
6484 woorden | Leestijd 33 minuten

Ongewenst vrijgezel in schuttersputje. Dat was Gert, noodgedwongen na de scheiding van Anne en de daarop volgende corona-uitbraak. Anne en hij waren een jaar terug zonder strijd uit elkaar gegaan. Eigenlijk waren ze nog steeds maatjes. Meer dan toen ze onder een dak te veel op elkaars lip zaten. Als ze elkaar na de scheiding weer troffen dan spraken ze verder alsof er geen tijd verstreken was. Althans Anne praatte en Gert hmmmde als vanouds. Anne had een appartement gehuurd en Gert was in hun woning, zijn voormalig ouderlijk huis, blijven wonen. De tweeling was voor de scheiding de deur al uit en had er vrede mee.

Anne was van hen beiden verreweg het sociaalst. Extrovert, vriendelijk, empathisch, al die dingen die Gert van nature niet was. Daar ging het uiteindelijk dan ook fout. Gert hield niet van uitgaan, van winkelen of van massa's mensen. Toen ook nog de grote verzoener, de seks, minder werd, was er weinig meer dat hun bond. Anne dijde nogal uit en het was voor haar onmogelijk om er iets aan te doen. Waarschuwen voor haar gezondheid hielp niet.
'Wen er maar aan ' zei ze dan tegen Gert en dat lukte hem niet.

Toen de corona uitbrak ging hij thuis werken en dat kwam hem prima uit. Een van de voormalige kinderslaapkamers werd zijn werkkamer. Een hoekkamer, zodat hij zowel uitzicht op de dijk voor het huis als de polder achter de dijk had. De werkkamer werd zijn veilige schuttersput van waaruit hij zijn omgeving bekeek en in de gaten hield. Hij noemde het in gedachten ook zijn schuttersput. Zoom bleek voor het contact met zijn opdrachtgevers een wonderoplossing. Dat hij dat niet eerder was gaan doen. Winkelen deed hij alleen nog 's morgens zo vroeg mogelijk en dan alleen als het meer dan nodig was. De deur uit, om een rondje hard te lopen of te fietsen, alleen nog 's avonds of als het heel rustig was.

Vanuit zijn werkkamer zag hij het gebeuren. De rust op de dijk in de eerste lockdown, de strak blauwe lucht zonder condens strepen. Hij vond het prachtig. Het mindere contact, waar anderen over klaagden, deed hem goed. Hij had geen hekel aan mensen, maar wel aan de voortdurende interactie met mensen om hem heen. Mensenschuw, had Anne hem soms verwijtend genoemd. Als hij het dan bevestigde werd ze kwaad. 'Een autistische asociaal ben je. Dat ik ooit met je getrouwd ben...'

Tot in maart was hij actief geweest op dating sites, een mens moet wat. Vanaf het begin van de eerste golf was hij gestopt. Stel dat een vrouw een afspraakje wilde, hij ging de gok niet wagen. 'Gezellig chatten' had een op het oog interessante kandidate voorgesteld. Hoe zo is chatten gezellig?

Het mooie voorjaarsweer maakte dat hij wat onderhoud aan zijn huis ging doen. Veilig buiten in zijn eigen tuin, het voordeel van een vrijstaand huis met de buren op afstand. Helaas kwam hij wat materiaal te kort en dat maakte dat hij naar de stad reed en 's morgens voor tien uur bij de Action op de stoep stond. Pleuriswinkel vond hij het, maar ja, voor goedkope verfrolletjes en afplakband moet je wat over hebben. De deur ging open en Gert liep naar binnen, gevolgd door een vrouw met een stevig postuur en voorzien van een grote boezem. Ze leek wel topzwaar. Ze knikte naar hem. Ze had iets bekends, hij kon het niet plaatsen en gaf zich zelf geen tijd om na te denken. Hij stormde de winkel door om als eerste weer bij de kassa's te komen. De vrouw met de grote boezem sloot achter hem aan. Verstoord keek hij over zijn schouder om te zien of ze voldoende afstand hield. Hij bleef kijken, niet naar haar boezem, maar naar haar gezicht …

'Hoi Gert, heb ik iets van je aan?'
Ook de stem kwam hem niet bekend voor. Hij antwoordde rellerig en naar waarheid, 'nee mijn maat niet.'
'Mijnheer?' zei de kassière om zijn aandacht te trekken. Hij rekende af en keek niet meer om.
Zijn volgende stop was verf kopen bij de Praxis om de hoek. Gelukkig was het daar ook nog rustig. Zoekend in de stellingen zag hij tot zijn verbazing de vrouw met de royale boezem weer. Hij keek en piekerde… Dit keer stapte ze op hem af. Ze kwam zo dichtbij, dat hij een stapje terug deed.
'Je hebt me niet herkend, hè?'
Hij schudde nee.
'Ik jou wel, 'Ik heb met je zus in de klas gezeten'
Ze noemde haar naam; 'Corrie Bezemer, zo heette ik toen, of ja nu eigenlijk wel weer.'

Het kwartje viel bij Gert. Het gezicht ja, die enorme boezem en forse billen niet. Ze kletsten wat, althans zij ondervroeg hem over zijn zus en Gert gaf korte antwoorden. Hij wilde weg, het werd hem te druk in de winkel. Niet al te beleefd brak hij het gesprek af door te zeggen dat het te druk werd om hen heen. Hij vond na enig zoeken wat hij nodig had en op weg naar de kassa zag hij dat Corrie afgerekend had en op weg naar buiten was. Gelukkig, dacht hij, niet nog meer geklets over vroeger en zijn zus. Hij had nog maar minimaal contact met zijn zus, veel te vertellen viel er niet.

Buiten gekomen stond Corrie hem op te wachten. Hij schrok. Ze toonde hem een zo juist aangeschafte dimmer.
'Vroeger hadden jullie thuis een installatiebedrijf, je kunt me vast wel helpen?'
Gert zijn eerste reactie was nee zeggen. Aan de andere kant, ze leek ergens op uit. Stel dat het zo was en stel dat het veilig kon? Zijn laatste wip was meer dan drie maanden terug. Afwisselend in de linker of in de rechterhand is geen afwisseling. En dan die grote boezem. Geiligheid won het van voorzichtigheid. Hij reed achter haar aan naar haar huis. Haar naar binnen volgend hield hij keurig de anderhalve meter aan. De dimmer monteren bleek geen smoes en er was gereedschap in huis. Van haar overleden man, ze bleek weduwe te zijn. De dimmer werd gemonteerd en gedemonstreerd. Ze reageerde met, 'bedankt, als het geen coronatijd was zou ik je een kus geven.'

Ja shit, dacht Gert. Kussen wil ik niet, maar neuken wel. Hoe pak ik dat aan? Gelukkig bood ze aan om koffie te zetten.
'Gezellig hè, zo samen aan de koffie? Dat had je vroeger nooit gedacht als ik met Jannie kwam spelen.'
Ze kwekte maar door tot ze erop terugkwam dat hij haar niet herkend had. Gert zag zijn kans voor een opening in de spraakwaterval.
'Dit leidde nogal af,' zei hij met beide handen een bollend gebaar voor zijn borst makend. Ze giechelde als reactie en Gert zag dat als een aanmoediging.
'En allemaal puur natuur?,'
Ze wiebelde met haar bovenlichaam, 'wat denk je?.'
Hij krabde op zijn hoofd en zei toen met een grijns, 'eerst zien dan geloven.'
Ze leek er niet van geschrokken. Wel wachtte ze even met antwoorden, ze keek naar de ramen van haar doorzonwoning.
'Kom eens mee.'

Hij volgde haar naar boven, naar haar slaapkamer. Ze trok de vitrages dicht voor ze haar blouse uittrok en een grote rode bh onthulde. Ze zocht oogcontact voordat ze op haar rug de haakjes van haar bh losmaakte. Haar borsten tuimelden eruit en omlaag.
'Honderd procent puur natuur.'
Kees was even sprakeloos. Reusachtige hangmemmen. Zijn ex Anne was ook gezegend met een flinke boezem, maar dit was buitencategorie. Grote bleke vleesbergen met donker roze tepelhoven en lichtblauwe aderen. Ze hingen, haar navel bereikten ze niet, maar ze kwamen wel ver.
Corrie schepte haar borsten met haar handen op. 'En?'
'Geweldig!' reageerde Gert gemeend.
Hij wilde ze aanraken en stelde haar voor om zich om te draaien, zodat hij ze van achteren vast kon pakken. Dat leek hem veiliger, zo hoefden ze niet in elkaars gezicht te ademen.

Ze aarzelde geen moment en draaide haar rug naar hem toe. Van achteren zijn armen om haar heen slaande pakte hij haar borsten vast. Veel te groot voor zijn handen. Hij woog ze op zijn handen, kneedde ze en streelde haar verstijvende tepels. Zijn erectie duwde hij tegen haar billen. Waar hij op hoopte gebeurde, ze wiebelde me haar kont tegen zijn erectie. Kees zag het als een bevestiging op zijn niet uitgesproken vraag. Hij liet haar borsten met rust om haar broek los te maken en ze hielp mee door haar buik in te trekken.

Even later waren ze alle twee naakt. Corrie wat wijdbeens voorover leunend met haar handen op een kaptafel. Kees deed een paar stappen terug om haar harige pruim te bekijken.
'Wat doe je?'
'Je bewonderen.'
Dat gold voor haar behaarde natte spleet die hem als het ware toelachte. Haar putjesbillen, daar keek hij expres niet naar. Hij stapte naar haar toe en zonder hulp schoof zijn pik in haar. Ze zuchtte diep en ademde zwaar toen hij begon te bewegen. In de spiegel van de kaptafel zag hij haar omlaag hangende borsten heen en weer schommelen met zijn stoten. Hij ving ze op met zijn handen tot hij merkte dat het hem bij het stoten hinderde. Dan maar los, haar heupen vastpakkend stootte hij verder. Omlaag kijkend genoot hij van het schouwspel van zijn pik die, glinsterend van haar vocht, onder haar billen heen en weer schoof. Het wond hem nog meer op. Dat en maanden zonder neuken maakten dat het mis ging. Hij kwam veel te snel. Ze nam er geen genoegen mee.
'Verdomme nog aan toe, kom je al? Vooruit doorgaan.'
Met zijn slapper wordende pik en de hulp van zijn vingers lukte het hem om zijn plicht te doen tot ze kwam.

De zomermaanden kwamen. Het verkeer op de dijk was weer net zo druk als andere jaren. Hordes toeristen op de dijk en de polderwegen. Vanuit  zijn werkkamer/schuttersput bekeek Kees de drukte met verbazing. Hij deed er niet aan mee. Ook zijn vakantie had hij uitgesteld, die kwam nog wel als de pandemie voorbij was. Afstand houden? Het enige dat nog aan de anderhalve meter samenleving herinnerde was het bord bij de ingang van het dorp; "Houd anderhalve meter afstand."

De dagen na de seks met Corrie had hij afgeteld. De gemiddelde incubatietijd na een besmetting was vierenhalve dag, had hij gelezen. De vierde dag kwam, zonder ziekte verschijnselen, de vijfde en de zesde… veilig!.
Dat, lust en het gevoel gefaald te hebben maakten dat hij weer contact zocht. Hij stelde haar een herkansing voor. Ze wilde wel, maar dan bij hem thuis. Ze wilde geen geouwehoer van haar buren. Het ging hem de tweede keer beter af. Toch kwam er geen vervolg. Ze ging twee maanden naar Spanje bij een vriendin logeren. Op reis in deze tijd, knettergek, vond Gert. Hij voelde zich ook opgelucht. Ze neukte wel lekker, maar dat gebabbel. Daar kwam nog bij dat hij zich, na zijn uitdijende ex Anne, afvroeg hoe het zou zijn om met magere vrouwen te vrijen. Corrie, weliswaar lang niet zo zwaar als Jannie, voldeed niet aan dat beeld.

Vanuit zijn schuttersput volgde hij met verbazing de berichten over protesten tegen de coronamaatregelen en de uit de VS overgewaaide gekte met allerlei complottheorieën. Het maakte hem kwaad. Mogelijk was dat een deel van de oorzaak  van zijn impulsieve daad op een vroege maandagmorgen. Hij liep achter een winkelwagentje door de supermarkt. Voorzien van een mondkapje. Toen nog niet verplicht, maar liever een roepende in de woestijn dan besmet. Tegen zijn gewoonte in was hij wat laat. Er waren al meerdere bezoekers, meer dan hem lief was. Bij de koelvitrines met zuivelproducten moest hij stoppen, er stonden twee klanten voor. Een vrouw met mondkapje zoekend in de vitrine kijkend en een man zonder mondkapje achter haar. De man duwde haar winkelkar opzij en reikte boven haar langs om een deur van de vitrine te openen.
'Pardon mijnheer, wilt u afstand houden?'
'Oh jij ook al, dat onzin virus bestaat helemaal niet.'

De arm in de vitrine pakte een pak melk vast. Gert dacht niet na, driftig ramde hij zijn kar tegen de deur en drukte door zodat de arm klem zat.
'He klootzak, kan je niet uitkijken?'
'He, waar komt die stem vandaan?' Zoekend keek Ger rond. 'Ik hoor een stem en zie niemand. Zeker een niet bestaand persoon?'
De man rukte zijn arm uit de vitrine. 'Vuile gore klootzak, ik ….'
'Heren, heren, rustig, wat is er aan de hand?'
De winkelchef deed zijn best de zaak te sussen terwijl de man bleef schelden en Gert vol hield dat het een ongelukje was.
'Ik had je niet gezien. Je leek wel onzichtbaar, als een virus.'
Dat maakte de man nog woester. Pas na het dreigement dat de politie gebeld zou worden bond de man in.

Buiten op het parkeerterrein wachtte de vrouw hem op. Leuke vrouw om te zien, slank, een jaar of tien jonger dan hij, schatte Gert. Een compliment verwachtend keek hij haar verwachtingsvol aan.
'Mijnheer, dat had u niet moeten doen. Agressie lost niets op.'
Gert wilde wat zeggen, ze gaf hem de kans niet.
'Nee luister, ik ben echt boos op u. U was die man ook nog aan het jennen. U bedoelde het misschien goed, maar dit was fout.'
Pas daarna liet ze Gert aan het woord. Terwijl hij vertelde over zijn ergernis over de virusontkenners was ook de man de winkel uitgekomen. Hij stak zijn wijsvinger op. Gert, tot rust gekomen, glimlachte en reageerde niet. Ze prees hem en legde een visite kaartje voor hem op een auto. Nieuwsgierig pakte Gert het op.
"PUUR ANNE Yoga therapie en massage"
'Je bedoelde het goed. Als je wilt mag je komen voor een gratis consult. Dan kan ik wat van je spanning wegnemen. Bel even voor een afspraak'
Ze stak haar hand op en weg was ze.

Mooi niet, dacht Gert in de auto. Hij had niks met vage therapieën en de enige spanning die hem stoorde was die in zijn kruis. Toch zette het hem aan het denken. Aantrekkelijke vrouw, uitnodiging en massage, het draaide rond in zijn kop. Uit zijn schuttersputje komen, voor een kans op een echt schot? Drie dagen na zijn supermarktbezoek belde hij haar. Ze klonk enthousiast en ze had de volgende dag tijd.

Ze woonde in een naburig dorp en een verbouwde garage bleek haar therapie- en massageruimte. Keurig voorzien van mondkapje belde hij aan. Ze ontving hem gekleed in een beschermende wegwerpjas, een medisch mondkapje op en daarover een gezichtsscherm. Hoewel hij het begreep en haar voorzichtigheid alleen maar kon prijzen, voelde Gert teleurstelling. Ze vertelde over hem nagedacht te hebben en besloten te hebben, dat ze hem het best kon helpen met een massage. Precies waar Gert op hoopte.

Uitgekleed tot op zijn onderbroek lag hij op zijn buik op de massagetafel.  Ze legde nog een handdoek over zijn billen voor ze aan de slag ging. Lichtjes streek ze met haar vingers over zijn huid  'Op zoek naar blokkades' noemde ze het. Daarna begon ze zachtjes te masseren. Het voelde goed en Gert doezelde bijna weg in een prettige fantasie. Ze begon harder te knijpen in zijn linkerschouder.
'Hier zit het goed vast', ze kneep nog wat harder. 'Voel je hoe de blokkade verdwijnt?'
Gert voelde het niet, wel voelde hij dat een andere blokkade opgeheven was. Zijn pik stroomde vol met bloed en roerde zich, voor zover er ruimte was. Hij genoot van het gevoel, doch dorst zich niet te verroeren om meer ruimte te maken. Ze ging nog even door, tot ze hem vroeg zich om te draaien. Hij tilde zijn hoofd op, 'eh, ik heb een probleempje.'
Ze lachte. 'Je bent de eerste niet. Draai je maar om, ik leg er wel een handdoek overheen.'
Met Gert op zijn rug ging ze verder met zijn schouders.
'Ik beschouw het naar als een compliment als het gebeurt. Happy end, daar doe ik hier niet aan.'
Later op weg naar huis in de auto, moest hij om zich zelf lachen. Wat had hij zich in zijn kop gehaald? Zijn lijf voelde losser en daar was hij haar dankbaar voor.

Terug in zijn schuttersput met de ramen wijd open ging de zomer voorbij. De samenklittende toeristen op de dijk werden vervangen door groepen scholieren. Afstand houden, ho maar. Corrie kwam terug uit Spanje en zocht contact. Hij hield het af. Dat ze eerst maar eens tien dagen in quarantaine moest, leek hem een goede smoes. Het steeds vroeger donker worden en in het donker trimmen en fietsen hinderde hem wel. Zijn ex Anne belde, ze wilde met kerst een samenzijn met hun kinderen en vrienden organiseren.
'Maar dat wil jij zeker niet?'
Ze had het goed ingeschat. Veel te risicovol.

Hij keek naar het nieuws en las de berichten over anderhalvemetersamenleving en psychische schade. Hoezo? dacht hij. Het enige nieuwe woord dat herkenning bij hem opriep was "huidhonger." Hij miste de seks, hij had neukhonger.

Vanuit zijn schuttersput hoorde hij op de zondagen de kerkklok in het dorp. En met ergernis zag hij de kerkgangers er gevolg aan geven. Hele families te voet of op de fiets over de dijk naar het dorp. Ook toen de besmettingen weer opliepen. Met moeite weerstond hij de neiging het raam open te gooien en ze toe te schreeuwen. Goed zo mensen. Volg het tweede gebod, "besmet uw naasten, gelijk uw familie."
'Stelletje sukkels,' bromde hij.
Al foeterend dacht hij aan Rebecca. Rebecca Janssen. Zestien waren ze en samen de klas uitgestuurd om in het lege natuurkundelokaal 'iets nuttigs' te gaan doen. Daar was het begonnen. Hij wist niet meer wie het initiatief genomen had. Er was gekust en nog geen week later had hij zijn hand onder haar rok in haar broekje gehad en kneep zij door zijn broek heen in zijn knuppel. Hadden ze verkering gehad? Nee, niet echt. Op school  en tijdens de fietstocht in een groepje van en naar de stad, lieten ze niets merken. Ze spraken stiekem 's avonds af, op verscholen plekjes buiten het dorp. Wat hen bond was de gezamenlijke ontdekkingstocht. Voor hem waren dat haar prille borsten en natte kruis. De stugge haartjes, haar spleet en haar knopje. Ze was de eerste vrouw die in zijn pik kneep en, nadat hij hem tevoorschijn had gehaald, vasthield. Ze leerden elkaar vingerend en aftrekkend te bevredigen. Haar leergierigheid deed in niets onder voor die van hem. Na drie weken nam zij het initiatief om zijn pik even tussen haar lippen te nemen. Op die leeftijd deed het idee van de wederdienst hem nog griezelen.

Het duurde nog geen maand, ze waren niet voorzichtig genoeg geweest. Een kennis van haar ouders had ze tweemaal samen gezien en dat bleek voldoende. Het waren niet hun ontuchtige handelingen, daar hadden haar ouders geen weet van, maar het geloof dat roet in het eten gooide. Naar de verkeerde kerk gaan was erg, maar uit een gezin komen dat helemaal niet naar een kerk ging, dat deed de deur dicht. En daarmee voor hem haar natte spleet, ze mocht niet meer met hem om gaan. Af en toe zag hij haar nog in het dorp met een toenemende kinderschaar. Waarbij hij zich afvroeg of dat kwam omdat ze zo gretig was gebleven of uit christelijke plicht. De laatste keer dat hij haar zag liep ze weer achter een kinderwagen. Waarschijnlijk een volgende generatie. Ze zou waarschijnlijk straks ook in de kerk zitten.

Jaren later had hij met zijn vrouw op het zelfde bankje gezeten als waar hij voor het eerst in een vrouwenhand klaar kwam. Hij had niets verteld, maar omlaag gekeken, naar waar zijn kwakkie geland was. Er groeide geen gras. De schuifelende voeten bleken sterker dan zijn vruchtbaarheid.

Er kwam een nieuwe lockdown. Een oude kennis van zijn ouders belde of hij mee wilde doen in een hulplijn in het dorp. De hulplijn was in de eerste golf opgezet en nu weer nodig. Helaas waren er wat vrijwilligers uitgevallen. Hij wilde wel, maar zag niet hoe hij kon bijdragen. Een luisterend oor aan de telefoon en gezellig praten, dat lag niet in zijn aard. Toen ze aandrong reageerde hij dat hij wel beschikbaar was voor noodgevallen, zoals klusjes en kleine reparaties.
'Mits ik afstand kan houden,' voegde hij er aan toe.

Een kleine week later belde ze opnieuw.
'Een zielig geval,' zei ze. Een vrouw alleen in een chaletje op een vakantiepark in de buurt. Ze zat met haar enkel in het gips en de stroom viel steeds uit. Hij kende het terrein, een vervallen zooitje met veel clandestiene permanente bewoning. Het trok hem niet aan. Op zijn vraag of ze geen bedrijf of klusjesman kon bellen luidde het antwoord dat ze dat al geprobeerd had, niemand had tijd. Of zin, vulde Gert in gedachten aan.

Met tegenzin, maar hij ging. Het park, normaal al geen lustoord, oogde in het druilerige winterweer als een desolate plek. Stacaravans en chalets met een verscheidenheid aan uitbouwsels schuurtjes en afdakjes, de een nog gammeler dan de ander. Een paar kerstkransen op deuren en bomen met van de regen druipende verlichting deden her er eerder treuriger dan vrolijk uitzien. Hij vond zijn bestemming en de deur ging al open voor hij zijn gereedschapskist uit de auto kon pakken. Een vrouw in een dikke winterjas en met een ijsmuts op stond in de deuropening.
'Oh, wat ben ik blij dat u er bent.'
Voordat hij naar haar deur liep deed hij een mondkapje op. Hij keek haar aan.
'Oh ja, sorry,' zei ze en ze strompelde naar binnen om een mondkapje te pakken. Hij volgde haar op veilige afstand.

Eenmaal binnen noemde hij zijn naam, ze bleek Wanda te heten. Het was er steenkoud. Ze vertelde dat de stroom was uitgevallen. De aardlekschakelaar klapte er steeds uit. Eerst af en toe en daarom had ze de beheerder van het park om hulp gevraagd. Die had wat gerommeld en daarna klapte hij er direct na inschakelen uit. Ze had alle stekkers uit de stopcontacten gehaald, alles uitgeschakeld en niets hielp. Het was op advies van de beheerder dat ze de hulplijn had gebeld.

Terwijl ze praatte nam Gert haar op, een wijde slobberende grijze joggingbroek, met daaronder overmaatse pantoffels, een fuchsia rode winterjas, een zwart mondkapje en een blauwe ijsmuts. Een winterbourka. Onder de ijsmuts kwam wat halflang donker haar uit. Een bleek gezicht, voor zover zichtbaar. De lijntjes bij haar ogen verklapten dat ze niet meer piepjong was. Wel een aangename stem met een vleugje Oost-Nederlands accent. Een eind uit de buurt.

Ze rilde. Ze bleek al meer dan een dag zonder verwarming te zitten. Het huisje werd verwarmd door een palletkachel die ook de radiatoren verwarmde en zonder elektrische voeding was de kachel ermee opgehouden. Warm water had ze ook niet. Koken deed ze op gas uit een gasfles en zo had ze nog wat warms binnen gekregen. Terwijl ze opgekruld in een stoel toekeek ging Gert op onderzoek uit. De elektrische installatie bleek een onoverzichtelijke brij van amateuristisch doe het zelf werk. Hij legde haar uit dat hij het probleem niet direct kon oplossen. Ze keek teleurgesteld.
'Ik kan wel een noodoplossing maken zodat je in ieder geval weer licht en warmte hebt, bood hij aan. Hij moest daarvoor eerst naar huis om meer gereedschap en materiaal te halen. Ze vertelde dat ze hem niet veel kon betalen, 'op zwart zaad.'
'Voor de noodreparatie, hoef ik niets aan te schaffen, daarna zien we wel verder.'
In de deuropening naar haar omkijkend zag hij dat ze rilde. Impulsief bood hij haar aan om mee te gaan in de auto, met de verwarming hoog.
'Dan kan je opwarmen. Wel schuin achter me zitten met je mondkapje op.'
Tijdens de korte rit vertelde ze dat ze haar achillespees gescheurd had, 'gevallen met mountainbiken' en dat ze nu een week in het gips zat.

Bij zijn huis vroeg Gert zich af of hij haar binnen moest uitnodigen of in de auto laten zitten en snel de spullen bij elkaar zoeken. Ze verraste hem met de vraag of ze mocht douchen.
'Om lekker warm te worden en ik heb al dagen de douche niet kunnen gebruiken'.
Gert aarzelde, verdomme het begint met een hulplijn, dan een klusje dat een karwei blijkt te zijn en dan ook nog hier douchen. Hij keek over zijn schouder, ze zat als een zielig vogeltje op de achterbank.

Ze kon alleen de trap opkomen. Hij had haar uitgelegd waar de handdoeken lagen. Voorzien van een vuilniszak en tape om haar gipsverband droog te houden verdween ze naar boven.

Zijn spullen bij elkaar gezocht en in de auto geladen, terug in huis hoorde hij de douche nog stromen. Zo die neemt het ervan. Hij liep naar boven. Haar jas en sloffen lagen in de gang voor de badkamer. Hij vroeg zich af hoe ze eruit zou zien zonder jas, muts en mondkapje. Naakt onder zijn douche, hoe zou dat er uit zien? De douche stopte, hij besloot beneden te wachten. Haar jas nam hij voor haar mee naar beneden. Reagerend op bonkgeluiden op de trap liep hij de gang in om te kijken of ze hulp nodig had. Het lukte haar, de leuning goed vasthoudend en tree voor tree. Ze had haar mondkapje nog niet op. Onder de natte haren, een vriendelijk gezicht nog blozend van de warme douche. Wat Aziatisch bloed vermoedde hij. Zonder jas bleek ze slank op het magere af.
'Dank u, dit was heerlijk. Ik voel me een heel ander mens.'
Onder aan de trap trok ze een mondkapje uit haar zak om het op te doen. Voordat het mondkapje haar gezicht weer bedekte keek hij naar de lijntjes in haar gezicht. Tweede helft veertig, was zijn conclusie.

Terug in haar woning ging hij aan de slag. Hij schroefde schakelaars los, opende wandcontactdozen en gebruikte een meter om de bedrading te controleren.
'Wat een godvergeten teringzooitje. Is dit chalet van jou?'
Zo kwam hij erachter dat ze het gebouwtje sinds een paar maanden huurde van een kennis van een familielid. De eigenaar verbleef bij een vriendin Portugal. Ze had hem gebeld over het probleem en hij had haar naar de  beheerder verwezen. 'Lekker makkelijk'
'Een paar weken huur inhouden,' suggereerde Gert.
Hij vertelde haar dat hij een idee had voor een noodoplossing, 'even buiten kijken.'

De twee chalets naast haar bleken onbewoond. Een ervan had een buitenstopcontact, maar helaas spanningsloos. Bij een stacaravan achter haar had hij meer succes. Met twee uitgerolde verlengsnoeren lukte het, spanning in de woning van Wanda. Vervolgens zorgde hij dat de kachel het weer deed en dat ze licht had met een schemerlamp en een door hem meegebrachte looplamp. Hij legde haar uit dat hij wat materiaal moest bestellen, 'lastig in zo'n lockdown.' Streng kijkend droeg hij haar op overal van af te blijven en vooral de elektrische waterkoker en de boiler niet te gebruiken.
Ze glimlachte en stapte op hem af. 'Je bent een schat, ik...' ze stopte dicht bij hem, zonder haar zin af te maken.
Naar huis rijdend vroeg Gert zich af wat ze had willen doen, een bedankkus? Rot corona.
Die avond in bed fantaseerde hij over haar. In die fantasie vervulde hij samen met haar een hoofdrol.

Een dag later bij het boodschappen doen zag hij in het centrum een vrouw zonder mondkapje met een boord: "Ik wil knuffelen."
Hij liep met een boog om haar heen en dat niet alleen omdat hij haar lelijk vond. Ze sprak hem aan, 'kom dan krijg je een knuffel.'
'Stom wijf, pleur op.'

Twee dagen na de noodreparatie stond hij vroeg in de morgen bij Wanda voor de deur. Ze was al wakker en aangekleed. Het was zijn voorstel om elkaar te tutoyeren. Het was haar voorstel om de mondkapjes af te doen.
'Ik ben nu al tien dagen uit het ziekenhuis en ik heb alleen nog maar contact gehad met het meisje dat de boodschappen bezorgt, de beheerder en met jou. Alles op afstand en jij bent volgens mij ook super voorzichtig.'

Hij werkte en Wanda zorgde voor koffie. Hoewel geen prater, maakte zijn nieuwsgierigheid dat hij meer deed dan met hmmm reageren op haar pogingen tot een gesprek. Zo leerde hij dat, zoals hij al vermoedde, een scheiding de aanleiding was tot haar verblijf hier. Ze ging voor een lunch zorgen en vroeg of hij een gekookt ei wilde. Ze glimlachte tevreden bij zijn positieve antwoord. Tijdens de lunch pakte ze een servet en deed ze een goocheltruc waarbij het servet in een ei veranderde. Zo hoorde hij de reden van het verhaal hoe ze op het vakantiepark was beland. Zij en haar ex man hadden beiden goochelen als hobby en daar hadden ze eind 2019 hun beroep van gemaakt. Banen opgezegd en voltijds gaan doen wat ze daarvoor af en toe deden. Optreden op kinderfeestjes en wie ze verder maar wilde boeken. In het begin liep het goed en toen kwam corona. Geen optredens meer en geen inkomen.
'En dat was nog niet het ergste. Toen bleek die klootzak ook nog iets met een andere vrouw begonnen te zijn, nota bene een moeder van een van de kinderfeestjes. Kocht die sukkel ook nog een tweede telefoon van het geld dat we niet meer hadden en probeerde die voor me verborgen te houden.'
'Slechte goochelaar,' dacht Gert.

Halverwege de middag was hij klaar. Alles werkte weer normaal en trots op zijn werk toonde hij het haar.
'Wacht even,' vroeg ze hem en ze verdween naar haar slaapkamertje.
Ze kwam terug met een gestreept zwart wit colbertje aan. Ze stapte naar hem toe en pakte zijn oor vast om er een chocolademunt uit te toveren.
'Oeps,' chocola.' Ze pakte haar neus vast. 'Oh jee, alweer chocola.'
Zo ging ze nog even door tot ze een hand vol chocolademunten had, die gaf ze hem.
'Jammer, ik zou je graag met echt geld belonen, maar ik ben mijn tovermacht kwijt. Het lukt niet. Weet je wat? Ik doe het met bloemen.' Ze greep in de lucht en hield een bloem in haar hand. 'Oh, je hebt je handen nog vol. Dan maar zo, doe je ogen eens dicht.'
Gert sloot zijn ogen en hoorde haar gips bonken op de vloer. Hij voelde dat ze dichterbij kwam. Twee lippen beroerden de zijne.

Naar zijn gevoel brandde het. Hij hield zijn ogen dicht en wachtte af. Teleurstelling toen de lippen verdwenen en hij hoorde hoe ze bij hem vandaan stapte. Hij opende zijn ogen. Ze stond weer anderhalve meter bij hem vandaan, op haar gezicht een uitdrukking die hij niet kon peilen. Had hij door moeten pakken, zijn armen om haar heen slaan en haar terug kussen? Het kon alsnog. Hij twijfelde, was het dan niet net alsof hij zich opdrong voor een beloning in natura? Teleurgesteld ging hij zijn spullen opruimen.

Ze keek uit het raam hoe hij buiten de verlengsnoeren oprolde. Ze was teleurgesteld. Had ze hem langer moeten kussen? Hij had het toch over kunnen nemen. En nu? Ze kon zich moeilijk opdringen, alsof ze hem met seks wilde belonen voor zijn werk. Straks was hij weg! Impulsief pakte ze een schroevendraaier uit zijn nog openstaande gereedschapskist en verborg die onder een kussen.

Wat hoekig nam Gert afscheid. In de auto veegde hij over zijn lippen, stomme suggestie, dat branderige gevoel.

Die nacht werd hij, ondanks het open raam en de koude slaapkamer, zwetend wakker. Dat was niet zijn enige ongemak, hij had een knoeperd van een erectie. Pissen, dacht hij, maar dat lukt zo niet. Hij bleef stil liggen, luisterend naar de schaarse nachtgeluiden, een vliegtuig, een krassende uil. De erectie slonk niet, hij dacht aan Wanda en besloot met Wanda  voor ogen zich zelf te helpen. Slank met kleine borsten. Hij fantaseerde dat ze puntig waren met donkere priemende tepels. Een kut met een donker bosje haar erboven en ze bereed hem zodat hij kon zien hoe zijn pik in haar spleet schoof. Het hielp. Voordat hij in slaap viel bedacht hij dat berijden met een enkel in het gips niet handig was. Zou hij langs gaan met de smoes dat hij wilde controleren of alles nog steeds prima in orde was?

Hij deed het niet. Hij deed zijn best de volgende dag de verloren tijd in te halen. En zo af en toe keek hij uit het raam naar het verkeer op de dijk. Hoezo lockdown?

Die middag ging de telefoon. 'Sorry, dat ik je stoor. Ik vond net een schroevendraaier van je.'
Een kwartier later al stond hij bij haar voor de deur. De neiging om voor het raam naar hem uit te kijken had Wanda onderdrukt, maar aankloppen bleek niet nodig. Ze gaf hem de schroevendraaier. Hij keek er verbaasd naar. Hij wist zeker dat hij geen torque schroevendraaier gebruikt had. Er begon hem iets te dagen, zou ze…? Hij keek haar met een vragende blik aan.
'Betrapt! Ik wilde je nog een keer terug zien.'

Het hoge woord was er uit en het kwartje viel bij Gert. Voorzichtig vroeg hij nog of hij haar mocht kussen. Haar antwoord kwam met haar lippen op de zijne. Twee gretige monden en twee elkaar begroetende tongen later had hij zijn handen op haar billen. Kleine harde stevige billen. Zijn erectie drukte tegen haar buik. Aanvankelijk was hun gretigheid te groot voor de gang naar haar slaapkamer of zelfs maar de bank. Staand vrijend en vozend verkenden ze elkaars lichaam. Als dorstige woestijnreizigers zich lavend aan een bron, de bron van elkaars wellust. Ze tastten onder kledingstukken, trokken hemden omhoog en broeken omlaag. Ondanks hun gevorderde leeftijd en ervaring was het een ontdekkingstocht met verrassingen. Haar kleine borsten en de stoppeltjes op haar onderbuik, zijn knoestige lijf en lichaamsbeharing. "Knuffelhonger" stond er rond die tijd in de krant. Dat was het niet, het was gewoon lekkere ouderwetse ongeremde geilheid dat ze dreef. Haar schaamlippen waren opgezwollen en haar kut was soppend nat. Zijn pik, die ze uit zijn broek bevrijdde en stevig kneedde, lekte vocht.

Hij maakte zich los uit haar omhelzing om haar te helpen haar broek en slipje over de ingegipste enkel te krijgen. Voor haar knielend met zijn gezicht op kruishoogte kon hij het niet laten. Met haar handen op zijn achterhoofd liet ze het gebeuren. Even, ze zuchtte en trok hem overeind.
'Later, ik wil je nu in me voelen.'
Zo eindigden ze bloot in haar slaapkamer. Een einde dat geen einde was maar een begin. Beperkt door het gips geen creatieve standjes, gewoon Wanda onder, Gert boven en recht op en neer. Gert prees in stilte zijn ruksessie van de vorige avond. Dankzij zijn trimrondjes had hij lichamelijk ruim voldoende uithoudingsvermogen, maar dat had niet voor zijn pik gegolden. Ze bleek een stille genieter. Ze beperkte zich tot zuchten en lichtjes ingehouden kreunen. De begeleiding werd verzorgd door het wrakke bed. Dat ze ging komen maakte ze duidelijk door zich aan hem vast te klampen. Even later schokte haar bekken. Dat was voor hem het laatste zetje.

Met het dekbed over hen heen getrokken, lagen ze stil tegen elkaar aan genesteld na te genieten. Hij waardeerde de stilte. Ze lag op zijn arm en als hij al op had willen staan dan werd dat verhinderd. Te meer omdat hij na een paar minuten haar ademhaling hoorde veranderen, ze sliep. Na een minuut of tien werd ze wakker. Ze keerde zich naar hem toe en kuste hem.
'Het was heerlijk.'
Kort daarop stapte ze uit bed om naar de badkamer te gaan. Hij keek naar  haar naakte lichaam. Tijdens de koortsachtige vrijpartij had hij de details gemist. Haar kleine borsten hadden niet de puntvorm uit zijn fantasie, ook geen appeltjes, maar peertjes, als stoofpeertjes met parmantige donkere tepels. Op haar licht gewelfde onderbuik een zweem van donkere beharing.

Ze sloot de gordijnen.
'Die waren we vergeten. Het is wel rustig hier, maar om anderen nu mee te laten genieten...'
Ze vertelde over wat bijzondere types die op het park woonde. Hij keek naar haar en luisterde maar deels. Ze had het in de gaten en draaide een rondje.
'En, bevalt het?
'Kom eens?' vroeg hij, overeind komend.
Op de rand van het bed zittend met zijn neus tegen haar middenrif pakte hij haar billen vast om te genieten van die ronde kleine stevige billen in zijn handen.
Ze duwde hem achterover op het bed. 'Ga maar liggen en hou mijn plekje warm. Ik ga me even opfrissen en dan kom ik terug.'
Hij hoorde haar plassen, de wc doortrekken en daarna de douche. Even was hij teleurgesteld, tot hij zich realiseerde dat ze niet samen in minidouchecabine zouden passen. Terwijl ze douchte dacht hij na. God zij dank, ze is geen babbelaar. Ook niet iemand die de hele tijd behoefte aan veel mensen om zich heen heeft. Plus een lekker lijf. De stoppels, hij had nooit eerder een vrouw gehad die zich daar onthaarde. Hij zou het zijn om haar er bij te helpen? Inzepen en dan heel voorzichtig scheren. Hij besloot om, het als hij haar nog beter kende, te vragen.

Zich droogwrijvend kwam ze de slaapkamer weer in. Ze sloeg het dekbed terug en plukte aan zijn samengeklitte schaamharen. Daarop opperde ze met een glimlach dat hij zich misschien ook wilde opfrissen. Hij deed het en na zijn terugkomst kropen ze dicht tegen elkaar aan onder het dekbed. Ze kusten en gingen verder met het verkennen van elkaars lichaam. Hij kuste haar borsten en koesterde haar tepels terwijl zijn hand haar schoot opzocht. Ze was weer nat en hij vingerde haar. Ze pakte zijn pik vast en kneedde die.
'Net was hij harder. Zal ik je nog een goocheltruc laten zien?'
Gert vermoedde wat er komen ging en hielp haar door de dekens terug te slaan. Ze nam zijn half harde pik in haar mond en ja, haar truc werkte. Toen ze zijn pik op oorlogssterkte had gebracht ging ze op haar zij liggen, haar gipsenkel onder en haar ronde billen naar hem toe. Ze trok haar knieën wat op en Gert schoof tegen haar aan. Zijn pik voor gaats, wat druk en hij glibberde in haar. Ze was nat en toch strak. Het voelde hemels en ze hadden de tijd. Heel rustig neukten ze. In harmonie, hij stootte en zij ving op. Toen hij merkte dat haar orgasme op kwam vroeg hij haar om op haar rug te gaan liggen.
'Ik wil graag naar je gezicht kijken als je klaar komt.'
Ze stemde toe en ze deed ijverig mee. Elkaars blikken vasthoudend kwamen ze samen.

Later die dag aan de thee begon ze plotseling te lachen.  Hij keek haar verbaasd aan.
'We waren wel lekker bezig. Geen mondkapjes en ook geen condooms'


Alle verhalen van: TinusBoot69

Fijn verhaal 
+10

Reacties  

Prachtig verhaal, en zeer bijzonder omdat ondanks Corona en haar regeljtjes deze twee mensen zich toch weten te vinden, en hoe? Weer een pareltje aan jouw kroon, Tinus ! Ik heb hiervan genoten.
Een heel end lezen, maar wel de moeite waard. Op zoek naar warmte in coronatijd. Zonder mondkap of condoom.
ik heb genoten. Een fijne rustige opbouw. En aan het eind zag ik wie de schrijver was en dacht: geen wonder ik het mooi vond !
Mijn tweede gedachte was: wat zullen de mensen denken over 15-20 jaar als ze dit verhaal lezen; duidelijk geënt op het NU. :lol:
Weer een mooi verhaal, Tinus. Dankjewel