Informatie
Geschreven door Spannend010
Categorie Voyeurisme | Buitenseks
Reacties: 1
2243 woorden | Leestijd 12 minuten

Na een onrustige nacht klinkt in de verte steeds irritanter het zo gehate geluid van de wekker. Ik heb het lange tijd met de radio geprobeerd maar deze snerpende herrie is echt het enige waardoor er nog een klein kansje is dat ik wakker word. Van de plannen die ik voor het weekend had is, zoals meestal, maar bar weinig terecht gekomen. De intieme avond die we zo nu en dan écht nodig hebben is deze keer door visite om het leven gebracht. Toen die eenmaal weg was vertrok mijn lieve schatje alleen naar boven met de mededeling dat ze doodop was en wilde slapen, mij met een zitzak vol lauw zaad achterlatend. De zondag werd besteed in het winkelcentrum en 's avonds botste mijn aanstalten op wederom weerstand in bed; "Nou, laat me toch eens.. moet dat nou écht elke dag?"

Nu was het weer maandag en het begin van een nieuwe werkweek, als elke andere begon 'ie met nieuwe mensen begroeten en wegwijs maken, om me vervolgens richting een uurtje sporten te begeven. Ik was al zo'n half jaar bezig een conditie op te bouwen en langzamerhand kwam de loopband me de strot uit. In het begin vlogen de minuten voorbij maar naarmate de programma's langer werden werd het, zelfs met tv's aan en dopjes in de oren dodelijk saai op het ding. Buiten lag een sintelbaan maar daar voelde ik ook weinig voor. Ik meldde me bij de instructeur bij wie ik ben ingedeeld en hij gaf me een route mee rond een meertje in de buurt. Aan de rand van Nationaal park de Hoge Veluwe zou het zo halverwege de ochtend wel goed toeven zijn dacht ik.

Op een geleende mountainbike (o mijn god, wat een smal zadeltje!) combineerde ik vervoer in één klap met een warming-up. Na enig zoeken vond ik het bordje met de hardlooproutes waarover me verteld was. Vier, zes, tien of twaalf kilometer waren de aangeboden afstanden waarbij het ook mogelijk was die afstanden in kleinere ronden af te leggen. Omdat het de eerste keer hier, en überhaupt de eerste keer buiten lopen was, leek het me handig om niet al te ver van het startpunt verwijderd te raken. Ik zag mezelf al volledig afgepeigerd en badend in het zweet met de staart tussen de benen in wandeltempo terugkomen, erkennend dat ik weer eens te veel hooi op de vork had genomen.

De fiets ging op slot, ik verstopte het sleuteltje onder het zadel(tje) en rekte de hamstrings en liezen nog wat voor ik een sukkeldrafje inzette. Een stukje verderop stond op een niet echt logische plek een kleine Citroën geparkeerd. Omdat het zo'n gekke keus was om een auto neer te zetten vroeg ik me al huppelend af waar de eigenaar van het autootje was en waarom het niet gewoon vooraan bij mijn fiets gezet was. Rond het meertje heerste alleen stilte. Hoewel ik niet uitgebreid zocht zag ik zo op het eerste moment geen andere sporters of wandelaars. Wel vond ik het een uitermate geschikte plek om de hond uit te laten of, als het toegestaan is, aan de waterkant een hengeltje uit te gooien.

Aan het eind van het rondje stond de stopwatch op drie minuut nog wat, in dit tempo moet één ronde dan zo'n zeshonderd meter zijn. Om de vijf beoogde kilometers te maken had ik dus nog zeven ronden (ja ja.. én een beetje!) nodig. Met alle spieren warm en de hartslag op het gewenste niveau versnelde ik mijn pas tot het tempo dat ik op de band gewend was. Tussen de bomen was de lucht erg vochtig en de heiige lucht maakte het zwaarder dan gehoopt. Aan de andere kant van het meertje verscheen tussen de bomen vandaan ineens de vermoedelijke eigenaar van het autootje. Vanaf hier ontwaarde ik alleen een tengere gestalte, eveneens joggend op het pad langs het water. De lange tijd afwezig zijnde sportman in mij zag er meteen een wedstrijdje en een uitdaging in. Vertragen om erachter te komen wie de medejogger was behoorde niet tot de mogelijkheden, ik versnelde in de hoop dat ik in zou lopen of op den duur aan te sluiten en wellicht zelfs in te halen. Wat raar toch hoe mannenhersens meteen in alles een prestatie willen zien!

Door het postuur en manier van bewegen concludeerde ik dat het een vrouw moest zijn, best een welkome afleiding om steeds maar de bosrand af te speuren naar een "prooi". Zou het haar ook al opgevallen zijn dat ze niet meer alleen was? Na nog een ronde kreeg ik haar voor het eerst in het oog, heel even mocht ik van een nog flinke afstand de achterkant bekijken alvorens ze om een hoek weer achter struiken verdween. Hoe lang ik het vol ging houden wist ik niet maar mijn tempo verhoogde naar standje "eigenlijk onverantwoord". Mijn hartslag per minuut verhoogde met tien maar bleef daar lekker stabiel. Opgelucht dat het autootje nog aan het begin stond moest ik zo onderhand wel dichterbij komen.

Verbaasd dat ze niet voor me liep na de volgende kromming van het pad ging ik heel even stil staan om goed te kunnen zoeken, ze leek in rook te zijn opgegaan. Teleurgesteld zette ik de pas weer in en zag in een flits wat gekleurds een meter of veertig vanuit de bosrand. Er schoot van alles door me heen; zou ik het aandurven om gewoon even te gaan kijken?

Het idee was geil en belachelijk tegelijk; waarschijnlijk moest ze alleen even plassen. De krant halen onder de kop "hardloopster lastig gevallen" zit ook niemand te wachten. Niet helemaal onopgelucht zakte ik terug naar een goed uit te houden tien kilometer per uur. Toen ik voor de vierde keer het autootje passeerde kreeg mijn nieuwsgierigheid toch de overhand en na me verzekerd te hebben dat er echt niemand in de buurt was, sloop ik als een jager de bosjes in vlak voor de plek waar ik haar voor het laatst gezien had. Een klein stukje van een mouw verried haar exacte plek. Zo gluren deed me meer dan verwacht. Om alles in bedwang te houden droeg ik zo'n strak broekje waarmee je absoluut niet in het openbaar gezien wilt worden, praktisch telt soms zwaarder dan modieus. De glimmende stof bleek niet in staat het groeien van mijn piemel tegen te houden.

Door een omtrekkende beweging te maken kreeg ik steeds meer zicht en kon ook steeds minder van mijn ogen geloven toen ik doorkreeg dat ze wel degelijk had besloten even wat spanning van de boog te halen. Zittend op een trainingsjack, leunend tegen een boom bediende ze met één hand een telefoon of mediaspeler terwijl de andere over haar kruis wreef. Mijn moeite om zo stil mogelijk te zijn leek voor niets; de zo typische witte oordopjes die veel te veel mensen al in een sportschool in hebben waren eveneens in haar oren te vinden. Met haar blonde halflange krullen in een staart over haar schouder gedrapeerd ging ze volledig op in wát er maar op dat schermpje te zien was. Achter een dikke boom voelde ik me veilig genoeg om, na enig kneden, al starend naar de ongeveer 30 á 35 jarige vrouw, mijn broekje over mijn billen te stropen en mijn prominent aanwezige erectie in een vuist te nemen. Steeds krachtiger gleed haar hand op en neer tussen haar benen, het aanspannen van haar opgezette kuiten en het gehijg, deels door het rennen natuurlijk waren details waarvan ik niet kon vermoeden dat ze me zo geil konden maken.

Toen ze aanstalten leek te maken om op te staan schrok ik me een hoedje en draaide een kwartslag om hopelijk achter de boom uit het zicht te blijven. Pas na een half minuutje durfde ik weer te kijken. Ze was er nog en had haar broekje op haar enkels laten zakken. Het spelertje had ze op haar jasje gelegd en wat voorheen nog over de stof gebeurde zag ik nu op de blanke blote huid. Met een slipje strak tussen de enkels gespannen zat ze onbeschaamd over haar klitje te wrijven, steeds even pauze nemend om op het schermpje te tikken.. wauw! Zat ze te appen met iemand? Filmpjes te kijken of misschien zelfs live te cammen zo midden in het bos?

Het interesseerde me allerminst, ik trok rustig door terwijl ik alle opties onbewust naliep. Het zou toch wat zijn als... ach, wat beeldde ik me in? Zelfs al zóu ze openstaan voor een potje seks, dan nog moest ik bedanken omdat ik anders in ernstige gewetensnood zou komen. Zo beviel het overigens ook prima, kijken naar een spelende vrouw wond me altijd al mateloos op, maar nu.. buiten.. die pols zien deinen tussen haar dijen waar vanaf hier geen haartje te bekennen was... Een koel briesje duidelijk voelbaar door het voorvocht dat door mijn velletje goed verdeeld was over mijn glimmende eikel, was het in één woord goud. Ongemerkt werd ik minder voorzichtig, diep van binnen wilde ik misschien wel betrapt worden, de blik in haar ogen zien als ze me zag staan met een harde pik in mijn hand. Door een klein stukje op te schuiven stond ik nu zó dat ze me bij opkijken meteen zou zien, mijn versnelde hartslag was overheersend voelbaar in mijn hoofd, volgelopen benen en vooral in mijn kruis. De voorzichtigheid was nu helemaal weg en door het geweld schudden mijn noten kletsend tegen de binnenkant van mijn benen. De druk nam toe, met deze frequentie zou het niet lang duren voordat ik de gevallen blaadjes zou voorzien van een plasje sperma.

Het was gek te merken dat mijn exhibitionistische kant het langzaam maar heel zeker won van de schaamte. Precies toen ik me weer achter de veilige boom wilde verstoppen was het opeens te laat. Mevrouw had me in de smiezen en reageerde instinctief met het omhoogtrekken van haar slip en broekje. Mijn hoofd gaf opdracht hetzelfde te doen maar mijn hand dacht er anders over en speelde gewoon door terwijl ik mezelf nu helemaal liet zien en met blote billen tegen een grove boomschors leunde. In plaats van geschrokken wegrennen bleef ze in eerste instantie alleen maar kijken. Het betrapte gezicht transformeerde naar een verraste. Ik voelde me wel een beetje staan zo. Jezelf aftrekken voor een publiek was in mijn hoofd exclusief weggelegd voor vieze kansloze mannetjes. Tot nu toe dan tenminste..

Het broekje en slipje van mijn rukobject haalden haar billen niet. Na een bedenkpauze draaide de schone een kwartslag naar me toe, schoof al het textiel weer naar de enkels en verdwenen de dopjes uit de oren. Blijkbaar werd ik niet als bedreiging of gevaar gezien, maar net als zij voor mij, als lust. Kort kneedden haar handen beide borsten om daarna omlaag te verdwijnen en door te gaan met de vingersessie. Nu kon ik beter zien wat er gaande was, twee vingers gleden soepel haar geschoren poesje in, het roze van haar lipjes verscheen en verdween beurtelings achter haar hand terwijl de andere hand een vinger van kant naar kant over haar klitje stuurde.

Een machtige sensatie rolde door heel mijn lijf heen toen ik dacht een subtiele wenkende beweging van haar hoofd te zien. Een nieuwe innerlijke strijd; neem ik het risico of volg ik mijn oerdriften en ga ik naar haar toe? Onzeker schuifelend, glurend en nog altijd sjorrend zodat ze bleef zien hoe fijn ik het vond, bewoog ik me haar kant op tot ik, op een meter of drie van haar verwijderd, mezelf liet zakken en haar positie kopieerde tegen een aangrenzende boom. Eerst maar een voet uit mijn foute broek getrokken zodat ik de ruimte had om alle loshangende delen fijn te laten bungelen. Haar aandacht ging vooral uit naar mijn trekken en draaien aan mijn onderhand op klappen staande lul, terwijl ik bij haar juist genoot van details; onvrijwillige spierbeweginkjes, de knopjes die haar tepels in haar strakke shirtje duwden, de half open mond die steeds naar adem hapte als de vingers in haar kutje of op haar klit even iets sneller bewogen. Zonder elkaar aan te raken stegen we naar een hoogte die menigeen niet bereikt in bed, een wederzijds begrip en meteen de wetenschap dat belevenissen als deze eenmalig zijn en moeten zijn.

Het beginnende schokken van haar schouders en willekeurig samenknijpen van de heerlijke volle dijen kondigden haar hoogtepunt aan. Het eerste en laatste wat uit haar mond kwam was: "kom... samen!"
Nadat ze het zei keek ze, geschrokken van het volume, schichtig om zich heen. Snel ging ik rechtop op m'n knieën zitten, nam mijn tintelende ballen in een hand en trok met de andere zo snel als ik kon aan mijn staaf. Het streven van tegelijk mislukte een beetje want pas bij de derde fluim roomwit zaad dat door de lucht vloog, spande het lekkere ding haar lijf aan en liet ze zich meeslepen in een orgasme. Van zo dichtbij was het heerlijk te zien hoe haar poesje een tijdje knijpende bewegingen bleef maken. Alles ging steeds langzamer totdat het stopte.

Heerlijk loom, maar nog altijd zwijgend trokken we alles weer aan en vertrokken allebei een andere kant op, ik naar mijn fiets en zij... Nou, in ieder geval niet richting de Citroën.

Ik ben nog vaak terug geweest en nu ga ik soms nog steeds even kijken, maar helaas... Ik heb haar nooit meer gezien, aan gedacht echter des te meer!

Naar alle verhalen van:  Spannend010

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

Beeldend geschreven. Ik zie het voor mijn ogen gebeuren. Top!