Mer et terre

Informatie
Geschreven door GraafTell
Geplaatst op 08 juni 2019
Hoofdcategorie Voyeurisme | Buitenseks
Aantal reacties: geen
9923 woorden | Leestijd 50 minuten

(De eerste vakantie zonder Anne)

Zou het de lauwe zomerbries zijn, die tegelijkertijd de geuren meedroeg van ruisende dennenbossen en de smaragdgroene zee? Of waren het de meisjes die slechts gekleed in een bikini, een pareo rond hun slanke heupen dragend, geanimeerd met elkaar kletsend langs het haventje naar het strand wandelden? Hun al gebronsde huid blootstellend aan de gulle zon en de bewonderende blikken van de mannen op de terrasjes. Ruwaard had het gevoel in een permanent geërotiseerde staat te zijn sinds hij in dit vissersplaatsje aan de Bretonse kust was neergestreken.

Hij had besloten er het beste van te maken. Soms maakte hij uitstapjes naar een van de talrijke historische en natuurlijke schoonheden die de regio rijk was. Soms bracht hij een middag door op het strand. Hij had een kaart gekocht van de omgeving, maakte lange wandelingen over de smokkelpaden die voerden langs de imposante kust. En ’s avonds ging hij naar de brasserie aan het einde van de weg, die van zijn ‘gîte’ naar de haven leidde. Die lag iets buiten het echte centrum van het plaatsje, maar vanaf het terras had je een prachtig uitzicht over de haven en de daar achter gelegen kaap. In de brasserie maakte hij kennis met madame Loïc.

(Le Frison)

Natuurlijk dacht hij dat de stralende glimlach waarmee ze hem begroette, toen hij haar brasserie vaker aandeed, vast onderdeel was van de klantenbinding voor iedere terugkerende bezoeker. Omdat madame Loïc spraakzaam was en belangstellend jegens alle habitués. Zo begon ze ook een gesprek met hem. Hij was die middag teruggekeerd van een wandeling en had aan madame Loïcs ‘comptoir’ een biertje besteld. Of hij op vakantie was en waar hij verbleef? Met zijn roestige Frans stak er een gesprek van wal.

Ze had haar poetslap weggelegd en luisterde met haar wang ontspannen op haar handpalm rustend terwijl hij over zijn wandeling vertelde. Zoekend naar de woorden, terwijl madame Loïc met een geamuseerde glimlach hem aanvulde of corrigeerde. Waarop ze wilde weten, waar hij vandaan kwam. En ze met een parelende lach verzekerde dat zijn Frans honderd keer beter was dan haar Nederlands. Hij bestelde nog een biertje.

Ze streek een streng zwarte haren uit haar gezicht, terwijl hij haar toedronk. Hoe oud zou ze zijn, vroeg hij zich af nadat zijn blik was getroffen door de gouden ring die aan haar rechter hand schitterde. Hij schatte haar iets ouder dan dertig. Madame Loïc keek hem aan terwijl ze haar onderarmen schuin naast hem op de marmeren toog legde. Als hij zou willen, zou hij nu een blik kunnen werpen in de bekoorlijkheid van haar decolleté.

Ze neeg haar hoofd, wreef gedachteloos langs een van de moedervlekjes vlak boven haar rechter sleutelbeen. En vertelde toen dat ze een keer in Nederland was geweest om een ‘Frison’ te kopen. Hij had achter de bar inderdaad foto’s gezien van een statige Friese hengst. En enkele pronte bokalen. Hij genoot ervan om haar te zien stralen terwijl ze uitgebreid vertelde over haar droompaard. Hoewel hij moeite had om haar te volgen. Het ‘argot’ van de paardenhouderij was tenslotte geen alledaags Frans.

“Je suis né en Friesland”, zei hij toen madame Loïcs loftuitingen in het vacuüm van zijn ontoereikende taalvaardigheid dreigden te vallen. Dat vond ze een frappant toeval. Alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld was, veronderstelde ze dat dan ook hij een groot paardenliefhebber moest zijn. Hij schudde het hoofd. Er trok een schaduw over de fijne trekken van haar gezicht toen een al dan niet verhoopte gezamenlijke interesse niet bleek te bestaan. Het maakte haar niet minder mooi. Hij antwoordde dat hij paarden, en zeker Friezen, schitterende dieren vond. Maar dat zijn voorkeur uitging naar vrouwen. Het ontlokte madame Loïc wederom zo’n parelende lach. En verleidde haar tot een kokette, quasi bestraffende aanraking op zijn op de toog uitgespreide hand. Toen betraden twee andere gasten de brasserie.

(Een glimp van zomerhitte)

Het voorval vergrootte de onrust die hij voelde in zijn lendenen. Maar hij wilde er niet teveel betekenis aan hechten. Bovendien werd het nadrukkelijk overschaduwd door een ervaring tijdens zijn wandeling de volgende dag.

In de lommer van het dennenbos achter de kaap, over de manshoge varens, ontwaarde hij twee mensen in de duinen vlak achter het strand. Enkele tientallen meters waren ze slechts bij hem vandaan. Een blond meisje, geknield op een groot badlaken, het bovenstukje van haar roze bikini omlaag geschoven over haar forse, stevige borsten. Nog geen twintig moest ze zijn. Ze omvatte het stijve geslacht van de jongeman die voor haar stond. Zijn sluike stroblonde haar viel over zijn genotvol gesloten ogen. Zijn zongebruinde, onbehaarde borst glansde in de middagzon. Ze trok zijn zwemshort verder omlaag, terwijl ze haar lippen rond zijn eikel stulpte om hem gretig te pijpen. Ze gingen zo op in hun lust dat ze zich van hun toeschouwer in het geheel niet bewust waren.

Ruwaard voelde de adem stokken in zijn keel bij de aanblik van die twee hitsige, jonge lijven. Hij voelde zijn eigen geslacht drukken tegen de beklemming van zijn slip en outdoorbroek. Het dennenbos was verlaten. Wat lette hem om zich te verlustigen aan de schaamteloze aanblik die dit bloedjonge stel hem gunde? Hij knielde aan de rand van het pad tussen de varens, er voor zorgend dat hij onontdekt en het genot dat zich voor zijn ogen ontrolde, ongestoord zou blijven.

De jongen had het meisje op het badlaken gelegd. Van waar Ruwaard zat, kon hij precies volgen hoe hij met een vaardige beweging haar broekje van haar heupen stroopte. Onderwijl cirkelde zijn tong rond haar opgerichte tepels. Het meisje spreidde bereidwillig haar benen. Hij liet een vinger tussen de plooien van haar schoot verdwijnen. Ze strekte een hand begerig uit naar de nog steeds fier overeind staande penis tussen zijn aangespannen dijen. Ze bevoelde zijn ballen terwijl ze zich door hem liet vingeren. Ze richtte zich op om zijn pik weer in haar mond te nemen. De jongen slaakte een bronstige zucht.

Ruwaard keek toe en zag hoe de jongen uiteindelijk zijn pik weer uit de gulzige mond van het meisje trok. Hij reikte achter zich, pakte het glanzend zilveren zakje van een condoom en reet het tussen zijn hoektanden open. Voorbeeldig, grinnikte Ruwaard inwendig. Het meisje keek met geil half toegeknepen ogen toe. Ze sperde haar dijen wijd open, haar schoot klaar om te ontvangen wat ze zo sterk verlangde. De jongen wreef zijn met rubber bedekte eikel tussen haar pruilende schaamlippen op en neer. Hij legde zijn vingertoppen op haar dijen om haar nog verder te openen en drong toen met een stoot bij haar binnen. Ze liet genotvol jammerend haar hoofd achterover op de zandige ondergrond vallen. Ongegeneerd kreunend onderging ze hoe de jongen haar stevig pakte. Ruwaard voelde de impuls om zijn eigen, nu beenharde geslacht uit zijn broek te halen en te masturberen. Maar hij onderdrukte hem, beducht als hij was voor ontdekking.

In plaats daarvan bleef hij toekijken hoe het meisje zich liet nemen. Eerst voor haar vriendje op haar rug liggend, later voor hem knielend in het zand naast het badlaken. Haar handen rustten onder haar bovenlichaam, Ruwaard een blik gunnend op haar borsten die meedeinden op het ritme waarmee haar vriendje zijn pik in haar stootte. Hij had haar heupen vastgepakt en nam haar hard. Totdat ze haar hoofd met gesloten ogen in haar nek gooide en met een langgerekte, schrille kreet stem gaf aan haar orgasme. Waarop de jongen zijn gezicht vertrok in een intense grimas en zich kreunend diep in haar ontlaadde. Dat was voor Ruwaard een goed moment zich uit de voeten te maken.

Enkele honderden meters liep hij verder langs het pad. Zijn erectie gaf geen vingerbreed toe. Het was alsof het inmiddels in zijn hele lijf pulseerde. Schielijk keek hij om zich heen. Nog steeds was het bos verlaten. Hij stapte van het pad zodat hij achter de varens bij een oude, dikke den kwam. Wie hem zo zou zien, zou denken dat een wandelaar zijn blaas ledigde.

Hij opende zijn broek, trok hem met slip en al omlaag, tot over zijn billen. Zijn dikke pik deinde op en neer op het versnelde ritme van zijn hartslag. Hij spuugde enkele malen in de palm van zijn linkerhand. Toen sloot hij zijn vuist rond zijn beenharde schacht en begon zichzelf af te trekken. Na slechts enkele ogenblikken voelde hij, hoe zijn ontlading zich een weg naar de oppervlakte baande. Hij deed geen moeite om zijn zucht te onderdrukken. Dikke stralen zaad schoten uit zijn gezwollen eikel. Ze bedekten de bast van de den, waartegen hij zijn voorhoofd rustte om op adem te komen

(Wilde oesters)

Terug in het vissersplaatsje voerde zijn weg naar huis langs de brasserie van madame Loïc. Ruwaard wierp een terloopse blik naar binnen. Achter de toog zag hij hoe ze op haar wang werd gekust door een man in een lichtblauw overhemd. Dat moest monsieur Loïc zijn. Ruwaard herkende hem van foto’s uit de Ouest France bij berichten over de regionale politiek. Hij wilde gaan zitten aan een vrij tafeltje buiten op het terras, toen hij in zijn ooghoek zag dat madame Loïc hem wenkte. Hij richtte zich op. Op haar gezicht verscheen een glimlach, breed en gul als de zomermiddag. Hij voelde de tinteling die zich langs zijn ruggengraat omlaag bewoog. Hij moest zijn best doen om niet met te grote passen de afstand tot de ‘comptoir’ te overbruggen.

Met een glinstering in haar blauwe ogen informeerde madame Loïc naar zijn welbevinden. Om vervolgens met de deur in huis te vallen. Of hij honger had? Ruwaard knikte. En of hij van oesters hield? Dat was een van de redenen waarvoor hij naar Bretagne was gekomen. Waarop madame Loïc zich naar hem toe boog over de toog en een tikje samenzweerderig vertelde dat ze wilde oesters had. Hoeveel wilde hij er? Ze keek hem verwachtingsvol aan.

Ruwaard dacht een ogenblik na, bestelde toen een half dozijn. Madame Loïc repte zich naar de keuken achter de bar, om niet veel later terug te komen met een plateau geopende schelpen. Hij keek een ogenblik verbaasd naar de grootste oesters die hij ooit had gezien. Met een glimlach schonk madame Loïc een glas witte wijn voor hem in. Toen kwam ze bij hem staan. Met haar onderarmen op het marmer geleund, keek ze toe hoe hij een oester nam, de geur van zee inhaleerde en toen slurpend de inhoud van de schelp in zijn mond liet glijden. Hij liet de intense, prikkelende smaak tot zich doordringen. Het was ronduit verrukkelijk.

Hij wierp madame Loïc een waarderende blik toe, waarop ze warm glimlachend knikte. Hij nam het glas wijn, dronk haar toe en liet de krijtachtige, fruitige smaak zich op zijn tong vermengen met de nasmaak van de oester. Zonder erbij na te denken sloot hij een ogenblik genietend de ogen. En deed zich tegoed aan de tweede schelp. Hij was zich er maar al te goed van bewust hoe de vrouw naast hem zijn genot observeerde. Aandachtig toekijkend hoe hij het gefilterde zeewater van de oesters met getuite lippen opslurpte en de ziltige, waterige zeevruchten at. Met genegen hoofd keek ze hem van onder haar wenkbrauwen aan. Het was alsof ze steeds wat dieper voorover in zijn richting boog, zo gewild of ongewild zijn aandacht vragend voor de welving van haar borsten in haar rode zomerjurk.

Toen hij klaar was, het puntje van zijn tong de zoute smaak van zijn lippen proefde alvorens ze met zijn servet af te vegen, keken ze elkaar enkele ogenblikken aan. Langer dan de situatie dat gebood. Waarop madame Loïc haar vingertoppen met rood gelakte nagels op zijn zongebruinde hand legde. En op eenzelfde samenzweerderige toon als zo-even zei: “Ik kan zien dat u erg van vrouwen houdt.” Haar aanraking, haar woorden: ze joegen een elektrische schok door zijn lijf. En maakten hem ervan bewust hoe in zijn slip zijn geslacht zich weer aanspande. Hij voelde hoe het opgedroogde sperma zijn eikel aan het katoen deed plakken.

(Koorts)

De zon, de zee, de warmte – het maakte zijn lichaam koortsig, zijn geest geil. Zo heftig reageerde zijn lijf op de vrijwel onverhulde lichamen van de vrouwen en de meisjes om hem heen. Het was alsof ze het merkten: meer dan eens trof hem een uitdagende, vragende blik. Meestal waren het dames van zijn eigen leeftijd of iets ouder.

’s Nachts opende zijn geest zich voor een pandemonium van al zijn onvervulde verlangens. Een voluptueuze vrouw die zich amuseerde met verschillende welvoorziene mannen, tegelijkertijd. Waarbij ze hen schaamteloos al haar lustopeningen ter beschikking stelde. Of hij keek toe hoe onder hem in een groot vertrek tientallen mannen en vrouwen elkaar kusten, pijpten, beften en in alle denkbare posities neukten.

Soms was hij ook zelf actief deelnemer in zijn eigen seksuele dromen. Zo ontwaakte hij uit een droom waarin twee vrouwen hem pijpten. In het laken waaronder hij deze zwoele zomernachten sliep, tekende zich zijn keiharde erectie af. Hij trok het witte katoen langs zijn naakte lijf omlaag. Zijn stijve pik lag plat tegen zijn buik. Hij nam hem in zijn vuist, sloot zijn ogen om de beelden, maar vooral ook het gevoel van de vervlogen droom weer terug te halen. Het duurde niet lang voordat de strengen heet zaad over zijn navel, onderbuik en de rug van zijn pompende hand gutsten.

Hij probeerde afleiding te vinden op zijn lange wandeltochten langs de smaragdgroene zee en door het kalme achterland. Hij genoot van de elementen. De brasserie van madame Loïc bezocht hij minder vaak. Waarbij hij het gevoel kreeg dat de anders zo onbevangen waardin zich tegenover hem zich niet zo goed een houding wist te geven. Alsof ze geschrokken was van haar eigen vrijpostigheid. Ruwaard bespeurde bij zichzelf het knagende gevoel van teleurstelling. Het verdroot hem dat ze niet meer zo royaal was met haar aandacht. En tegelijkertijd amuseerde het hem om te merken hoe hij zich onbewust daardoor op de kop liet zitten.

(Voltige)

Het was een benauwde middag. Toen de warmte onaangenaam begon te voelen en zijn water op was, besloot Ruwaard van zijn oorspronkelijke route af te wijken en een afkorting te zoeken. Het pad voerde uit de ‘bocage’ in de richting van een klein bedrijventerrein aan de rand van het vissersplaatsje. Hij ontwaarde hekken, loodsen van roestend golfplaat, een oude oranje bestelwagen. Van achter de dichte heg hoorde hij een paard briesen. Toen hij verder liep, drong ook het geluid van de ingehouden pas van zware hoeven tot hem door.

Even later zag hij van achter de struiken in een omheinde buitenbak een zwarte Friese hengst die behoedzaam rondstapte door het zand. In het zadel zat madame Loïc. Haar zwarte haren droeg ze opgestoken. De voor tussen haar wenkbrauwen markeerde in haar gezicht opperste concentratie. Ruwaard deed nog een paar stappen tot hij in de schaduw van een berkenboom bij de houten omheining bleef staan.

Met kaarsrechte rug bereed madame Loïc haar ‘Frison’. Ze liet het dier allerlei kunstige dressuurtechnieken uitvoeren die hij vagelijk herkende van de Olympische wedstrijden van Anky van Grunsven. Hij zag het zweet donkere plekken maken in de stof van haar witte poloshirt. Ook het paard had het warm, getuige de zweetlaag op zijn diepzwarte vacht. Niettemin ploften zijn hoeven onvermoeibaar in het zand bij iedere manoeuvre die de amazone hem liet uitvoeren.

Ruwaard kon zijn blik amper van haar afhouden. Hij keek gefascineerd toe hoe de tengere vrouw dat enorme paard in haar macht had. Het stuurde met een subtiele druk van haar knie of dij. Of een klikgeluid met haar tong of een bijna onmerkbaar rukje van haar gehandschoende hand aan de teugel.

Ze wendde de hengst met een scherpe draai in de richting van de weg. En toen zag ze Ruwaard staan. Een ogenblik hield ze in, om een verraste glimlach over haar bezwete gezicht te laten glijden. Ze richtte de hand waarin ze haar rijzweepje hield, naar hem op bij wijze van groet en liet haar stem klinken door de middaghitte: “Ah, monsieur . . . le Frison . . . “ Madame Loïc besefte dat ze zijn naam niet kende. Het ontlokte haar een ontspannen, parelende lach. Die Ruwaard vervulde met een warm gevoel van opluchting. Ze spoorde de hengst aan tot een beheerste draf. Bij het hek steeg ze af, trok de rijhandschoen van haar rechter hand en reikte hem die toe over de witte balk van de omheining. En tegelijkertijd boog ze haar wang naar hem toe: een bijna terloopse uitnodiging om haar vluchtig te kussen.

Ruwaard bracht zijn lippen naar de zachte huid vlakbij haar oor. Toen ze die licht beroerden, werd hij haar geur gewaar: een prikkelende mengeling van sporen van een zwaar, ongetwijfeld duur parfum, haar eigen transpiratie en het zweet van de grote Friese hengst. De sensatie veroorzaakte weer zo’n elektrische scheut, die van tussen zijn schouderbladen omlaag reikte, tot acht vingerdikten onder de navel.

Had de vrouw die voor hem stond die schok bemerkt? Ze was een kop kleiner dan hij. Ze keek een moment naar hem omhoog, een oog half toegeknepen tegen de zon. Toen vroeg ze hoe hij eigenlijk heette. Ze proefde zijn voor- en achternaam op haar tong: “Ruard Oualtá”. Zo klonk de naam die hij ruim veertig jaar met zich meedroeg, ineens heel exotisch. Ze bleef hem met een schuin hoofd aankijken, stelde zich toen voor: “Je m’appelle Loïc. Solange Loïc.” In de stilte die volgde, klonk alleen het ruisen van de lauwe wind in de bomen. En het geluid van een hoef van de hengst, die over de grond schuurde.

Ruwaard voelde de impasse. Onmogelijk, ongehoord en ongekend. Tenminste afgezien van zijn pijnlijke herinnering aan de middelbare school. Weer drong haar geur door tot zijn neus. Ze prikkelde hem, mateloos. Toen zijn gedachten plaatsmaakten voor het bewustzijn van zijn begeerte, rolden de woorden als vanzelf uit zijn mond: “Vous êtes extrêmement belle quand vous guidez votre Frison…” Even voelde hij gierende angst dat zijn ongetwijfeld houterig verwoorde compliment madame Loïc op de lachspieren zou werken. Maar in plaats daarvan zag hij hoe ze haar blik neersloeg en haar wangen plots gekleurd werden door een blos. Ze glimlachte, in verlegenheid gebracht. En riskeerde toen een blik van onder haar wenkbrauwen. Ze legde haar vingertoppen op zijn hand en zei zacht: “Vous êtes gentil. . . “

Om zich vervolgens weer te hervinden. Haar blik stond nu weer onbevangen toen ze hem vertelde dat ze ‘franchement’ toch meer van mannen hield dan van paarden. Ruwaard hield haar blik stand, pauzeerde een ogenblik en zei toen dat monsieur Loïc dan een tevreden man moest zijn met zo’n vrouw. Over het gelaat van madame Loïc trok een misprijzende uitdrukking. Haar blik gleed in de verte. Haar lippen vormden een pufgeluid, waarop ze met een scherp randje aan haar stem zei: “Le patron? Il est très intéressé à sa maîtresse . . . la politique.” Maar daar wilde ze monsieur Walta verder niet mee vervelen.

De hengst begon zijn geduld te verliezen. Hij gooide zijn hoofd op en neer, schudde zijn manen. Madame Loïc stelde het paard gerust, schonk toen Ruwaard een kokette glimlach. Om hem te verzekeren dat ze hun ontmoeting erg op prijs had gesteld. Ruwaard zag hoe ze zich omdraaide om een gelaarsde voet in een van de stijgbeugels te plaatsen. Zijn blik werd getrokken door haar achterwerk. Zelfs, of misschien wel óók, in een afgedragen rijbroek was het bepaald bekoorlijk te noemen: onder haar slanke taille haar vrouwelijk uitwaaierende heupen en de perzikvormige rondingen van haar billen.

Ruwaard volgde haar bewegingen. Behendig nam ze weer plaats in het zadel. Ze trok de schachten van haar rijhandschoenen goed over haar polsen, nam toen de teugels. Om vervolgens van onder haar wenkbrauwen op hem neerkijkend te glimlachen. Of ze hem snel weer zou zien, in de brasserie of ergens anders? Ruwaard kon niet nalaten breed te glimlachen. Hij knikte, verzekerde haar dat ze elkaar snel weer zouden zien. Nog steeds haar kokette blik. Hij zag hoe ze haar lippen stulpte en toen nadrukkelijk zei dat ze hem aan zijn woord zou houden. Toen drukte ze haar dijen licht in de flanken van het paard. Met een ingehouden draf bewogen ze bij hem vandaan, de zwartharige vrouw en haar Friese hengst.

Ruwaard maakte zich op om zijn weg te vervolgen. Madame Loïc gunde hem nog een blik over haar schouder. Hij durfde die zonder meer uitdagend te noemen. Wat voor spel speelde ze met hem, die prikkelende amazone? Eigenlijk kon hem dat niet veel schelen: hij genoot ervan. Met lichte tred legde hij de laatste paar honderd meter af naar zijn ‘gîte’.

(Onder de lantaarn)

Lang had Ruwaard liggen tollen in het veel te korte bed. Half twee. Hij wierp het laken van zijn bezwete huid, zocht in het halfduister van de maannacht zijn weg naar de douche. De koude stralen gutsten over zijn lichaam, dat op steeds meer plekken ronduit bruin begon te worden. Hij voelde hoe in zijn kruis zijn geslacht zich spande als reactie op de prikkeling. Hoe lang was het geleden dat hij een vrouw had bezeten? De lijdensweg van Anne had ruim twee jaar geduurd. Eens had hij geprobeerd zijn gerief te zoeken bij een hoer. Maar toen ze de grote handdoek schikte op het bed waarop ze die dag ongetwijfeld talloze mannen had bevredigd, werd hij zich maar al te bewust van zichzelf. Hij had zijn jas weer aangetrokken, een verontschuldiging gestameld en was schielijk het peeskamertje uit geslopen, de gure herfstavond in.

Solange Loïc . . . Ruwaard merkte hoe ze hem opwond. Hij voelde het tintelen in zijn lijf, hij voelde zich man. Hij grijnsde. Nam zijn half stijve geslacht tussen zijn vingers, trok de voorhuid terug en liet het koele water langs zijn eikel stromen. Het werd weer tijd voor actie. Hij wilde geen toeschouwer zijn. Terug in Nederland zou hij een begin maken om het erotisch avontuur weer in zijn leven te brengen. Hij voelde het gloeien in zijn buik.

Ruwaard nam een schoon T-shirt, trok zijn short aan en zijn sneakers. Zo stapte hij de nacht in. Zonder na te denken nam hij de weg naar de haven, als een kater struinend door de buurt. De ingang van de brasserie was gesloten met een roestig rolluik, de lichten waren uit. Hij voelde teleurstelling steken in zijn hart. Wat had hij dan verwacht op dit uur? Hij liep door naar de haven, keek een poos naar de maan en de sterren, en de lichtbundel van het vuurtorentje op het havenhoofd die over de afgemeerde boten gleed. Toen draaide hij zich om, liep mijmerend terug de weg omhoog door het centrum. In gedachten verzonken sloeg hij de weg in terug naar de ‘gîte’. Wat hij toen hoorde, deed zijn adem stokken in zijn keel.

“Tiens. . . Le Frison.”

Hij draaide zich om. In het gelige licht van de straatlantaarn stond ze, haar ene voet nog op de stoep van wat de achterdeur van de brasserie moest zijn. Langzaam liep Ruwaard op haar toe. Met het gezicht schuin en haar handen losjes in haar zij bekeek ze hem. Opgestoken haren, een witte blouse zonder mouwen, de bovenste knoopjes geopend, een strak donker rokje dat tot haar knieën reikte, witte espadrilles – Solange Loïc. Of ze een eindje samen zouden wandelen? Waarheen? Ze haakte haar arm in de zijne en ze sloegen de weg in die ook hij in eerste instantie had gekozen. Wat een heerlijke nacht. Inderdaad. Toen weer zwijgen.

Ze sloegen een steeg in tussen de huizen. Volgden daarna een pad dat leidde naar een plantsoentje met bankjes die uitkeken over de baai. Hij voelde de warmte van haar lichaam door de stof van haar kleren dringen. Het deed hem huiveren. Ze gingen zitten, madame Loïc vlijde zich ontspannen tegen hem aan.

Of ze hem een persoonlijke vraag mocht stellen? Geen bezwaar. Waar mevrouw Walta was? Enkele ogenblikken zocht Ruwaard naar woorden. Toen vertelde hij zoals het was. Hij voelde de lichte schok door haar lijf gaan, heel even maar. En hoe de hand die zich over zijn schouder ontfermde, hem steviger aandrukte tegen het zachte vrouwenlichaam naast hem.

Wat was er te zeggen? Het was met zeggen niet te doen. Dus keken ze uit over de baai, naar de lichtkegel van het vuurtorentje, die onvermoeibaar zijn vingers beschermend uitstrekte over de kust. Weer rook hij haar geur. Van een vrouw die hield van goede parfums en een avond hard had gewerkt. Hij sloot zijn ogen. Het aroma deed hem duizelen. Een aroma dat zijn lust wakker kuste, teder en ondubbelzinnig tegelijk.

Madame Loïc huiverde. Hij zou haar terugbrengen. Gearmd gingen ze, tot onder de lantaarn achter de brasserie. Het laatste stuk had hij zijn arm rond haar schouder geslagen. Zijn hart bonkte nu in zijn keel. Zou ze het voelen?

In het vaalgele licht draaide madame Loïc zich naar hem toe, vlijde een hand op zijn borst, keek hem enkele ademtochten aan. Ze wenste hem een goede nacht, nog steeds in de ‘vous’-vorm. Bood hem haar wang aan en toen de andere voor een afscheidskus. Hoeveel was hier betamelijk? De vraag die door Ruwaards gedachten schoot, werd direct overbodig toen haar lippen de zijne beroerden. En nog eens. En nog eens. En hij ze toen voelde wijken en haar tong heel even zijn lippen beroerde. Een uitnodiging?

Ruwaard liet zijn lippen ontspannen, zond het puntje van zijn tong op verkenning. Vond haar tong en merkte hoe die zich liet verleiden tot een zoen. Eerst bijna onmerkbaar, toen ondubbelzinniger. Hij voelde hoe zijn geslacht in zijn short er direct op reageerde. Hij voelde de armen van madame Loïc zich sluiten rond zijn hals, haar borsten zich tegen zijn bovenlichaam drukken, haar intense hunkering. Hun tongen volvoerden wat hij Karel Glastra van Loon ooit “hun slakkendans” had horen noemen. Alsof ze nooit iets anders hadden gedaan.

Een auto reed voorbij. Het maakte Ruwaard bewust van de situatie. Hij stond hier te zoenen met de echtgenote van een plaatselijke notabele. In het licht van een lantaarn, zichtbaar voor een ieder die er oog voor had. Dat konden ze beter ergens anders doen. Zijn ‘gîte’ bood een sofa, een smal, kort bed dat prima geschikt was om de liefde of de lust op te bedrijven.

Solange Loïc moest zijn gedachte gevoeld hebben. Ze liet na in haar omhelzing, neeg haar gezicht. Ze fluisterde om vergeving, keek hem toen schuchter aan. “Je vous laisse. . . “ Dat was niet wat hij had bedoeld, maar er leek hem niets te resten dan naar huis te gaan. Weerwillig liet hij haar warme handen los, wenste haar goede nacht en draaide zich om. Schoorvoetend koos hij de richting de heuvel op, naar zijn ‘gîte’, naar de eenzaamheid. Weer voelde hij de teleurstelling door zijn hartstreek schieten.

Toen: “Ruard, attend. . . “

Hij draaide zich weer om. Solange Loïc keek hem aan, haar armen hingen los langs haar lijf. Haar ogen blikten direct, haar gezicht was open, ontwapenend. Het leek alsof ze naar woorden zocht. Geen fiere amazone meer, maar een vrouw van vlees en bloed. Tenger en in al haar verlangen zo kwetsbaar. Enkele strengen haar hadden zicht ontworsteld aan haar wrong. Ze zag er onweerstaanbaar uit. Met een stem die een beetje beefde stelde ze dat hij vast wel wist hoe een oester te openen. Hij kon een glimlach niet onderdrukken. Dit was geen uitnodiging om oesters met haar te eten. Of toch wel? Solange opende de achterdeur van de brasserie en wenkte: “Viens. . . “

 

(Oesters van het land)

Door het openstaande zolderraam klonk het nimmer aflatende ruisen van de branding op het strand. In het koude licht van de maan was een kast te onderscheiden, een tafeltje met daarop een fles en twee beslagen glazen. In de gloed van twee kaarsen zag Ruwaard de schaduwen die de rondingen van haar lichaam wierpen op haar huid. Met gesloten ogen lag Solange op de versleten divan, haar lippen op elkaar geklemd. Haar nog versnelde ademhaling deed haar borst koortsig rijzen en dalen. Ruwaard streelde haar heup en de achterkant van haar gespierde dij. Hij genoot stil van de aanblik van het naakte vrouwenlichaam dat hij zojuist had bevredigd.

Ze had hem meegenomen naar dit rommelkamertje op de zolder van de brasserie. Daar hadden ze zich overgegeven aan het vervolg van hun omhelzing. Weer voelde hij de honger in Solanges kussen. Het maakte Ruwaard een ding duidelijk: ze wilde dit, ze had dit nodig. Het had hem de moed gegeven om verder te gaan, de oester te openen. Ze liet hem begaan toen hij haar blouse open knoopte, met trillende vingers de Gordiaanse knoop van haar bh-sluiting los maakte om een paar prachtige borsten te ontbloten. Hij liet zijn lippen kleverig langs de verhitte huid van haar hals omlaag glijden. Om zich vervolgens te ontfermen over de kleine vruchten van haar tepels. Haar hete zuchten, onderdrukt gefluisterde aanmoedigingen en lustvolle uitingen van genot, uiteraard in haar moedertaal, klonken Ruwaard in de oren als aria’s uit zijn favoriete opera. Zijn gretig klauwende handen hadden haar billen betast, zijn vingertoppen de zijdezachte huid van haar blote dijen.

Toen had Solange de kus weer verbroken. Met een grijns neeg ze haar hoofd. Ruwaard had haar vragend aangekeken. Ze keek op, zocht naar woorden. Kuste hem toen vol op de mond en stond op. Zijn blik beantwoordde ze met een knipoog. Ze trok haar blouse los aan over haar schouders en verdween uit het kamertje. Ruwaard hoorde haar lichte stappen op de trap, het kraken van een deur. En niet veel later de spoeling van het toilet beneden. Hij glimlachte. Hij hoorde haar nog een poosje rommelen, toen weer haar passen op de trap omhoog. Om weer in de deuropening te verschijnen, met in haar hand een aangebroken fles mousserende wijn en twee champagneflûtes. Ze was naakt, op haar espadrilles na.

Ruwaard had toegekeken hoe ze heupwiegend naar de divan was gestapt en ging zitten. Ze had haar dijen vaneen gespreid en hem een blik gegund op haar vulva. Haar venusheuvel was bedekt met een scherpe driehoek met zwart krullend schaamhaar. Er onder de pruilende lippen van haar vagina, glad als de huid van haar liezen. Ruwaard slikte en zag hoe Solange haar vingers onder de gespreide dijen doorreikte en ze op haar zachte schaamlippen legde. Om ze vervolgens open te vouwen: een in al haar obsceniteit onweerstaanbare uitnodiging. Ze haakte zijn blik in de zijne, hief haar kin en zuchtte: “Kom. Eet me. . . “

Ze zag hoe Ruwaard zijn kleren uittrok en toen voor haar knielde. Van dichtbij kon hij zien, hoe vochtig de amazone al was. Hij inhaleerde de geur van haar schoot, krachtig en dierlijk met een spoor van parfum. Een ogenblik sloot hij zijn ogen. In zijn gedachten vreesde hij een moment het gezicht van Anne te zien. Vooral de ogen waarmee ze naar hem had gekeken die laatste weken: een blik vervuld van intens verdriet, pijn en onmetelijke liefde. Maar ze was er niet. Stond niet in de weg van zijn genot. Het besef maakte Ruwaard bijna euforisch. Hij voelde het gloeien in zijn buik. En opende toen zijn ogen weer.

Hij zag hoe Solange zijn blik van onder haar wenkbrauwen beantwoordde. Ze hield een moment haar adem in en deed haar ogen dicht toen zijn uitgestulpte lippen de dunne huid van haar liezen kusten. Zijn vingertoppen streelden de binnenkant van haar dijen. Hij blies tergend over haar pruilende schaamlippen. Het deed Solange huiveren. Hij voer met de punt van zijn neus door de zachte krulletjes die haar venusheuvel bedekten. Toen schoof hij zijn uitgespreide handen onder haar billen, trok haar schoot in de richting van zijn gezicht. Hij plaatste de punt van zijn tong aan de onderzijde van haar spleet en liet hem met de volle breedte traag omhoog glijden. Solange slaakte een diepe zucht. Hij drukte zijn tong dieper tussen haar wijkende schaamlippen en begon haar met lange, krachtige halen te likken. Aan de rand van zijn gezichtsveld, in het maanverlichte schemerduister, zag hij hoe ze haar rug bolde om haar genot te ondergaan. Hij rook haar, proefde haar. Ze smaakte ziltig en tegelijkertijd zoet, haar oester van het land.

Onder zijn likkende tong richtte zich haar klit op. Hij liet het puntje van zijn tong er langzaam langs heen en weer glijden. Om er vervolgens zacht over te blazen en de verboden vrucht met zijn tongpunt te omcirkelen. Hij bemerkte de sidderingen die door Solanges lijf trokken. Ze had haar handpalmen op zijn achterhoofd gelegd, drukte zijn gezicht steviger in haar schoot. Haar vocht bleef onverminderd gul langs haar schaamlippen sijpelen.

Zonder voorbehoud bleef hij haar schoot met zijn mond beminnen. Hij drukte zijn tong zo diep hij kon in haar wijd opengesperde gleuf, bewoog zijn hoofd op en neer. Dan weer likte hij langs de volle lengte van haar schaamspleet, van het roosje tussen haar billen tot bovenaan toe, tot haar verhitte klit. Hij stulpte zijn lippen in haar schoot rond de hare, rekte ze uit, om en om, om ze met een smakkend geluid los te laten. Hij bedekte haar hele vagina met zijn mond en zoog. Eerst zacht, maar steeds krachtiger zodat hij haar schaamlippen in zijn mond voelde glijden. Hij voelde het geile genot in haar lichaam resoneren. Hij voelde hoe ze haar bekken ritmisch bewoog om haar schoot krachtig tegen zijn gezicht te wrijven. Hij voelde hoe haar plakkerige geil zich hechtte aan de huid van zijn gezicht. En ging onverminderd door om Solange te geven wat ze kennelijk zo nodig had. Totdat ze gelijktijdig haar vingers krachtig tegen zijn achterhoofd en haar vagina in zijn gezicht drukte. En hij een ogenblik later haar orgasme door haar lichaam voelde razen.

Met gesloten ogen, opengesperde dijen en koortsachtig op en neer deinende borst bleef ze een poos liggen. Ruwaard vlijde zich naast haar neer op de divan. Dat was het moment waarop hij zijn hand rond haar bil had gelegd. Toen sloeg hij een arm rond haar schouder en drukte haar lijf tegen zijn borst. Solange reageerde op zijn aanraking door haar vingers op zijn bovenarm te leggen. Hij voelde hoe zijn aangespannen penis tegen haar heup drukte. Er schoot een gedachte door zijn hoofd: kon je eigenlijk ooit te oud zijn voor een vakantievriendinnetje?

Solange sloeg haar ogen op en keek hem aan. Op haar gezicht rustte een ontspannen, tevreden glimlach. Het gaf haar gelaatstrekken iets sereens, een uitdrukking die hij nog niet eerder bij haar had gezien. Toen richtte ze zich op, begon zijn gezicht te bedekken met een ragfijn voile van kleine kusjes en likjes, doordesemd met gefluisterde liefkozingen. Waarbij ze zich teder verbaasde over wat haar tong proefde op zijn huid. Was dat hoe ze daar smaakte? Ze likte nog eens, proefde aandachtig en vroeg zich af hoe lang het was geleden dat ze die smaak daar ooit had ervaren.

Ze draaide op haar zij, werd daarbij zijn harde geslacht gewaar. Het lag al die tijd, gereed en wel, tegen zijn buikwand gedrukt. Solange keek hem aan, een wulpse glimlach plooide rond haar mond, terwijl ze haar vingers rond zijn schacht legde. Hij voelde de toppen langs de zachte huid glijden, zijn aangespannen zak bevoelen. “Oh lala, mon Frison. . . “, spinde Solange. Hij voelde hoe haar tong langs zijn oorschelp raspte en de hete adem van haar stem fluisteren dat hij op zijn rug moest gaan liggen. Ze wilde hem berijden.

De divan kraakte terwijl ze met een soepele beweging haar geslacht bij het zijne bracht. Hij voelde hoe ze haar vingertoppen rond de wortel van zijn schacht legde. Ze wreef zijn eikel langs haar fluweelzachte, natte schaamlippen op en neer en bracht hem toen in haar opening. Hij werd gewaar hoe ze haar bekken naar achteren bewoog, haar schede over zijn erectie drukkend. Solange hield in, veegde haar haren uit haar gezicht en keek hem aan. Een kokette glimlach, glinsterende ogen, haar gefluisterde vaststelling dat hij groot was en dik. Ze haalde haar bekken enkele malen kalm op en neer, liet hem steeds een eindje verder in zich glijden. Het benam hem bijna de adem, dat gevoel hoe haar schede zijn geslacht rond zijn volle lengte strak omsloot.

Ruwaard keek naar de vrouw die hem had bestegen. Het was alsof de maannacht haar blanke huid op liet lichten. Hij zag de beeldschone, peervormige bosten die als perfect gevormde druppels uit haar boezem lekken op te wellen. Hij strekte zijn handen uit om zijn vingers de kleine, brutaal opgerichte tepels te laten strelen. Solange legde haar handen op zijn schouders, keek enkele ogenblikken op hem neer. Toen bracht ze haar gezicht omlaag om hem te verleiden tot een trage tongzoen.

Ruwaard bewoog zijn bekken voorzichtig omlaag, zodat zijn harde staaf een eindje uit haar natte spleet gleed. Om zijn schaambeen vervolgens weer opwaarts te drukken, zodat zijn dikte haar nauwe schede weer open duwde. Hij voelde hoe Solange haar adem inhield en vervolgens haar mond nog dorstiger van de zijne liet drinken. Hij bewoog nu gestaag op en neer, legde zijn handen op haar stevige billen. Solange richtte zich op, liet hem haar tepels likken en begon hem te berijden in een ritme tegengesteld aan het zijne. Ze vonden hun cadans, ze nam hem al sneller en intenser. Tot zo zich opnieuw verloor in haar orgasme.

Ze zeeg ineen op zijn borst, liet haar genot naklinken in haar lijf. En steeg toen af, de amazone. Om zijn glibberige, nog steeds beenharde geslacht tussen haar vingertoppen te nemen en de voorhuid terug te trekken. Ze stulpte haar lippen rond zijn eikel, likte het voorvocht met haar tong, dat inmiddels vrijmoedig tevoorschijn parelde. Haar vingers sloten rond de dikte van de schacht. Ze bewoog haar vuist op en neer, geknield tussen zijn uitgespreide dijen. Hij keek toe hoe ze hem zo aftrok, de top van zijn pik losjes met haar lippen omvattend.

Hij voelde dat het niet meer lang zou duren voordat hij zelf klaar zou komen. Hij klemde zijn kaken op elkaar, spande zijn dijbeenspieren aan en liet zich toen gaan. Met een bronstige kreun voelde hij zijn ontlading. Hij zag de genotvolle huivering door Solanges lichaam trekken, terwijl ze met gesloten ogen zijn zaad in haar mond ontving. Hij zag hoe ze slikte om hem vervolgens met stralende ogen aan te kijken: triomfantelijk en genietend. Ze bracht haar lippen naar zijn oor en fluisterde: “L’huitre, spécialement pour madame…”

 

(Amuse-bouche)

De tijd die hem nog restte van zijn verblijf in het vissersplaatsje aan de Bretonse kust vrijde hij iedere dag met Solange. Ze hadden hun rendez-vous op de zolderkamer boven de brasserie, waar ze op hem wachtte na sluitingstijd als haar werk er op zat.

Maar Solange verraste hem ook in zijn ‘gîte’ om te halen wat ze nodig had. Zoals die ochtend dat Ruwaard zat te ontbijten op het terras. Hij had net zijn kop volgeschonken met espresso toen hij haar voetstappen hoorde. Hij keek op, blikte recht in haar ondeugend glimlachende gezicht. Hij moest slikken bij haar aanblik. Haar lippen felrood gestift, haar ogen zwaar opgemaakt, op haar kaken een vakkundig aangelegde blos. Haar zwarte haren opgestoken. Een witte blouse, met een knoopje meer los dan dat de etiquette betamelijk achtte. Een strakke zwarte rok met daaronder gekouste benen en sierlijke zwarte pumps met een verleidelijke hak.

Ze weerstond zijn blik, stapte over het terras naar de openstaande glazen deuren. Ze leunde tegen het kozijn, liet haar vingers langs het houtwerk op en neer glijden en keek hem aan vanonder haar aangezette wenkbrauwen. Ruwaards blik viel op haar rood gelakte nagels, een wijsvinger die ze naar hem uitstrekte om verlokkend hem te wenken. Hij kon niet anders dan opstaan en de amazone volgen.

Midden in de kamer bleef ze staan. Ze knielde neer, haar rok opschortend om hem een blik te gunnen op de bovenkanten van haar kousen. Ze verzekerde zich van zijn onverdeelde aandacht, knoopte toen haar witte blouse los. Ze liet haar vingertoppen langs de met kant afgezette cups van haar zwarte bh glijden, schoof de delicate stof toen over haar tepels omlaag om haar borsten de vrijheid te gunnen. Ruwaard liet zich overweldigen door de seksuele suggestie die ze schaamteloos voor hem etaleerde. Hij voelde zijn geslacht stuwen in zijn broek, terwijl ze voor hem haar opgerichte tepels tussen duim en wijsvinger rolde. Ze liet haar tong over haar lippen glijden en kroop toen op handen en knieën naar hem toe.

Solange wreef met haar hand over de welving die zich aftekende in zijn kruis. Ze keek hem van omlaag aan, fixeerde zijn blik en siste toen dat ze zijn zaad wilde. Waarop ze doelbewust de knoop van zijn broek losmaakte en de rits omlaag trok. Om met enige moeite de stof van zijn slip over de lengte van zijn erectie te werken. En haar tong uit te strekken naar zijn ballen. Ze nam zijn harde geslacht tussen haar vingertoppen, terwijl ze het puntje van haar tong over de aangespannen huid van zijn zak liet glijden. Behoedzaam nam ze een van zijn ballen tussen haar gestifte lippen om hem in haar mondholte te laten glijden. Haar vingertoppen trokken de voorhuid over zijn eikel omlaag, vonden de druppel voorvocht die uit er was opgeweld om het uit te smeren over zijn glans.

Toen richtte Solange zich om, liet haar tong op en neer glijden langs zijn beenharde schacht. Hij voelde hoe de vingers van haar vrije hand zich om zijn blote bil stulpten. En keek toen toe, hoe ze zijn pik in haar mond nam. Ze liet hem zover ze kon in haar mond glijden, zover dat haar lippen bijna de schaamharen beroerden die de stam van zijn mannelijkheid omkransten. Ze bewoog haar mond op en neer langs de schacht terwijl haar wangen al zuigend delicate kuiltjes maakten. Ze nam hem zo diep dat ze zich bijna verslikte. Hijgend liet ze zijn geslacht aan haar willige mond ontsnappen. Ruwaard zag de vegen rode lippenstift die haar mond op de dik dooraderde huid van zijn schacht achterliet. Zuchtend onderging hij hoe ze zijn eikel weer tussen haar wulps getuite lippen liet glijden. Hij voelde hoe zijn orgasme langzaam maar zeker zich een weg baande naar de oppervlakte van zijn geilheid.

Solange neukte hem schaamteloos met haar mond, alsof ze er behagen in schepte zijn eikel ze diep mogelijk in haar keel te laten reiken. En toen zijn voorvocht steeds overvloediger over haar tong begon te sijpelen, legde ze haar vingers rond zijn met speeksel glibberig gemaakte schacht. Hij keek toe hoe haar rood gelakte vingers hem begonnen af te trekken, ze met geloken ogen naar hem opkeek en fluisterde dat ze zijn sperma wilde voelen. Met opeen geklemde kaken staakte hij het verzet. Hij zag hoe de stralen tevoorschijn schoten en haar hals en borsten bedekten. Solange keek uiterst tevreden terwijl ze zijn geslacht melkte.

Schalks blikte ze naar hem op terwijl ze de laatste druppels zaad van zijn eikel likte. Haar tong gleed langs haar lippen, haar vingertoppen smeerden het vocht uit over de huid van haar hals en borsten. Alsof ze niets, maar dan ook niets wilde verspillen, bracht ze toen haar vingers naar haar mond om ze schoon te zuigen. Zijn nauwelijks slinkende erectie vlak bij haar gezicht, schoof ze de cups van haar bh weer over haar borsten. Vervolgens knoopte ze nauwgezet haar blouse toe. En al die tijd zat ze geknield voor Ruwaard hem met glinsterende ogen van onder haar wenkbrauwen aan te kijken.

Tenslotte was Solange weer opgestaan. Ze had haar lippenstift tevoorschijn gehaald om haar make up te fatsoeneren. Om hem ten afscheid een vluchtig kusje op zijn wang te geven en te fluisteren: “Zo draag ik je geur de hele dag bij me. Daar houd ik van…” Ze schreed gemoedereerd door de terrasdeur weer naar buiten.

 

(Ruw)

Een volgende dag had ze hem in de middaguren bezocht. Het was koel en regenachtig. Weer was ze plompverloren zijn ‘gîte’ binnengestapt, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was. Ze droeg een windjack, een strakke oude trainingsbroek en zwarte rijlaarzen. Om haar gehandschoende rechter pols bungelde aan een lus een kleine, rechte zweep. Ze rook naar buitenlucht, zweet en paard. Met een ruk ritste ze het windjack open, ontblote haar vrijmoedig wiegende borsten. Ruwaard was sprakeloos, maar de geur en de aanblik van de zwartharige vrouw voor hem, maakten dat hij maar een ding wilde. Hij pakte haar beet, snoof haar geur en pakte haar kin tussen duim en wijsvinger op haar te dwingen tot een gulzige kus.

Solange opende zijn broek, trok hem met een ruk omlaag, met slip en al. Haar met leer bedekte hand sloot zich rond zijn keiharde erectie om hem af te trekken. Ruwaard ontfermde zich over haar borsten, totdat ze zich aan zijn omhelzing ontworstelde. Ze smeet het windjack op de grond, draaide zich om en stroopte haar broek van haar billen. Geleund tegen de deurpost keek ze hem van over haar schouder aan, geloken ogen, blossen op de wangen. Ze strekte haar achterwerk naar hem uit, een onverholen uitnodiging. Zonder na te denken greep Ruwaard tussen haar dijen, kneep in haar drijfnatte spleet. Hij voelde de kleine stoppeltjes die haar vulva bedekten.

Tergend liet hij de hand op en neer glijden. Onderwijl fixeerde hij haar blik, haar lust en haar ongeduld op de proef stellend. Solange beet op haar onderlip, teemde, spoorde hem aan bij haar binnen te dringen. Uiteindelijk gaf hij toe. Moeiteloos dreef hij zijn geslacht zo diep hij kon in haar smachtende schoot. Hij nam haar staand. Hij nam haar ruw, terwijl ze met haar handen steun zocht tegen het hout om zijn stoten te ontvangen. Met haar wang tegen de deurpost gedrukt kwam ze klaar.

Ze nam nauwelijks moeite om op adem te komen. Ze duwde Ruwaard van zich af, draaide zich om. Zijn paarse, dik dooraderde erectie sidderde onder de zoom van het witte hemd dat hij droeg. Solange strekte haar rechter arm uit, de rijzweep in haar hand. Ze liet de tong ervan langs zijn schacht strelen, langs zijn ballen, langs de huid van zijn dijen. Plagerig gaf ze zijn mannelijkheid een klapje met de zweep, siste toen: “Trek je af…” Er zat Ruwaard niets anders op dan te doen wat de amazone hem opdroeg.

Solange keek goedkeurend toe hoe hij zijn beenharde geslacht door zijn vuist liet glijden. Ze knielde voor hem neer, bracht haar geopende handpalmen tot vlak bij het opengesperde gat bovenop zijn kolossaal gezwollen eikel. Haar blik van onder haar wenkbrauwen geconcentreerd, alsof ze geen seconde van dit schouwspel wilde missen. Alsof ze het moment niet wilde missen waarop Ruwaard zich ontladen zou en de slierten zaad over het versleten leer van haar uitgespreide handpalmen zouden schieten. Hij verhoogde de intensiteit waarmee hij voor haar masturbeerde. En voelde het toen komen. Wat rijkelijk vloeide, likte Solange van haar handen. De ogen gesloten, genietend van zijn vocht.

 

(Afscheid van de kust)

Zo kwam onherroepelijk de dag dat zijn verblijf in het vissersplaatsje aan de Bretonse kust eindigde. Ruwaard stuurde zijn oude Renault 20 in de vroege ochtenduren door de straten. Een vluchtige blik had hij geriskeerd op het roestige rolluik voor de ingang van de brasserie. Het had hem bewust gemaakt van het misselijke gevoel in zijn buik. Teweeg gebracht door het besef dat hij afscheid had moeten nemen van de amazone. Terloops in de achteruitkijkspiegel kijkend zag hij zich zelf: zonnebril in gebruind gelaat. En in een flits realiseerde hij zich: hij was verliefd. Verscheurd door het verlangen dat alles blijven zou zoals het was, maar feilloos wetend dat dat niet kon. Genot, plezier, zo intens, maar o zo vluchtig. Verrukkelijk en tegelijkertijd vreselijk. Lust en herkenning hadden elkaar gevonden. Ze hadden de liefde bedreven en iets verwekt: een dochtertje dat melancholie zou heten.

Ook Solange had beseft dat er aan een bijzondere episode een einde kwam. Dat had hij duidelijk gevoeld toen ze hem de laatste avond kwam bezoeken in zijn ‘gîte’. Ze had er adembenemend mooi uitgezien in haar grijze satijnen slipdress, die naadloos sloot langs de verrukkelijke rondingen van haar lichaam. Haar zwarte haren vielen los over haar ranke schouders. Ze was ditmaal via de voordeur gekomen.

Bedeesd had ze een gekoelde fles champagne en een mandje fruits de mer op de keukentafel gezet. Toen had ze zich in zijn omhelzing genesteld. Hij had zijn neus in haar zachte haren gedrukt. De geur die wasemde van haar lijf, de warmte, het veroorzaakte een zalig wee gevoel in zijn onderbuik. Ze hadden eindeloos gezoend.

Bijna weerwillig had hij de jurk van Solanges verlangende lijf gestroopt. Een terloopse blik op het label had bevestigd, wat hij dacht: dat het kledingstuk waarin ze hem verraste, inderdaad peperduur was geweest. Ze hadden zich met de champagne en de zeevruchten teruggetrokken in de slaapkamer, die hij had laten baden in het licht van talloze waxinelichten. Ze hadden van elkaars lichamen gesnoept, elkaar hapjes kreeft gevoerd. Ruwaard had de prikkelende, koude wijn over Solanges vulva laten vloeien en haar gulzig schoongelikt.

Ze hadden traag en onvermoeibaar gevreeën. Alsof ze met hun adagio het ogenblik dat ze elkaar onherroepelijk los zouden moeten laten, voor zich uit konden schuiven. Solange had hem bestegen, hem bereden. Op enig moment hadden de vingers van hun beider handen zich in elkaar gestrengeld. Met een metalen klik hadden de trouwringen die ze beide droegen, elkaar beroerd. Ze hadden elkaar in de ogen gekeken, besmuikt moeten glimlachen. Solange was onverstoorbaar voortgegaan haar druipnatte schoot langs zijn harde geslacht te wrikken. Hij had zijn ogen gesloten om te genieten van het gevoel hoe haar schede begerig rond zijn schacht kneep.

Hij had genoten van de diepe bevrediging die Solanges lichaam ongecontroleerd had doen schokken. Ze had zijn mannelijkheid in haar mond genomen, buiten zinnen van opwinding haar vocht van de schacht gelikt. En toen haar satijnen string rond de wortel gebonden, echt strak, zodat zijn erectie bovenmenselijke proporties aannam. De punt van haar tong was langs de dikke aderen gegleden. Ze had het vocht dat uit zijn eikel sijpelde over zijn glans uitgesmeerd en toen het niet meer te stelpen was, de druppels vrijmoedig opgelikt. Ruwaard had gezwelgd in het schouwspel dat de amazone voor hem opvoerde.

Op enig moment had ze het broekje in haar hand genomen, hem zo afgetrokken met zijn eikel tussen haar getuite lippen gestulpt. Het verbaasde hem al niet meer dat ze hem liet komen in haar mond, maar het fascineerde hem onverminderd. Toen was ze tegen hem aan gekropen en hadden ze zwijgend gelegen, een met elkaar en het ogenblik. Waarna ze op enig moment zich weer over zijn geslacht had ontfermd, dat ontspannen in zijn schoot lag. Geduldig hadden haar tong en lippen er mee gespeeld tot zijn erectie weer op volle sterkte stond. Ze had voor hem geknield, haar billen naar hem uitgestrekt. Haar hand reikte tussen haar benen, de vingers vouwden haar vagina open, als onverholen uitnodiging bezit van haar te nemen. Hij dreef zijn harde pik tot bij haar baarmoeder, pakte haar heupen stevig vast en had haar gegeven wat ze verlangde.

Van laaiend vuur was gloeiende as geworden. Ze hadden elkaar gevoeld, gestreeld, gekust. En waren uiteindelijk in slaap gevallen. Ruwaard had er tegen gevochten in het besef dat dan alles voorbij zou zijn. Voor het ochtendgloren was hij weer ontwaakt. Dat was op het moment dat Solange zich had opgericht om zijn bed te verlaten.

Ze had zich aangekleed. Een laatste zoen. Een gezicht van een man en van een vrouw, dicht bij elkaar, beide aarzelend om los te laten. Maar toen toch, het onvermijdelijke. Ze was gegaan, haar hoofd genegen. Ze had niet omgekeken. Het geluid van de dichtvallende voordeur had in zijn ziel gekrast. Hij wist niet hoelang hij vervolgens naar de houten balken van het plafond had gestaard. Uiteindelijk had hij zich naar de keuken gesleept. Koffie als start voor de rest van zijn leven. Op de tafel een briefje waarop in meisjesachtig handschrift een e-mailadres geschreven stond.

Twee trucks raasden voorbij op de doorgaande weg naar het oosten. Ruwaard voegde in.

 

(Februari)

Diep weggedoken in de kraag van zijn jas stond Ruwaard te wachten. Langs hem haastten reizigers. Hij voelde zijn versnelde hartslag in zijn keel. In zijn onderbuik was hij zich gewaar van de gloed. Onwillekeurig huiverde hij.

Uit de mistige winterochtend gleed de TGV uit Saint Malo langs het perron. Met een zacht zoemen kwam de trein onder de betonnen overkapping van de Gare Montparnasse tot stilstand. Ruwaard haalde adem. Hij zag van waar hij stond, bij het stootblok aan het begin van het perron, hoe de deuren traag open gleden. Een menigte passagiers verliet de trein, stroomde zijn richting op, voorbij hem, zwijgend, in zichzelf gekeerd, verder op weg naar hun bestemming.

Te midden van de op en neer deinende, naamloze gezichten ontwaarde hij haar. Een tengere vrouw, haar zwarte haren bedekt met een muts, haar lippen rood gestift. Het duurde even voordat ook zij hem zag. Ruwaard registreerde hoe haar trekken zich ontspanden en een gulle glimlach haar gezicht deed oplichten. Solange. . .

Ze versnelde haar pas. Onder haar donkerbruine mantel raakten haar zwart gelaarsde voeten het plaveisel van het perron. Nu hoorde hij de kordate tred van haar hoge hakken, het rollen van de wielen van de trolley die ze achter zich voorttrok. Enkele ogenblikken keek ze hem aan, verlegen, verwachtingsvol. Toen spreidde ze haar armen, vlijde zich aan zijn borst, nestelde zich in zijn omhelzing. Gefluisterd verlangen, gevoelens gedragen door warme adem. Twee lichamen herenigd in hartstocht. Twee monden die elkaar vonden in een voorzichtige kus, een eerste na maanden van gekoesterde herinneringen en gemailde gedachten.

Ruwaard proefde de zoete smaak van naar rode lippen, voelde de lustvolle golf stuwen in zijn onderlijf toen hun tongen zich met elkaar verstrengelden. De vrouw in zijn armen drukte haar lijf tegen het zijne, liet hem proeven van haar gulzigheid. Haar met leer bedekte vingertoppen streelden zijn wang. Toen week ze terug om hem te laten verdrinken in haar stralende blauwe ogen. Enkele ogenblikken keken ze elkaar aan. En slaakten toen gelijktijdig een innige zucht. Ze moesten er beide om lachen. Ruwaard pakte de trolley en reikte haar zijn rechter arm. Samen richtten ze hun schreden naar de ingang van de metro.

Met een bons viel de zware hotelkamerdeur in het slot. Solange knoopte haar mantel open, haar sjaal los. Ze keek hem aan, haar wangen rood, haar ogen vernauwd. Ruwaard zag er sintels van onverholen geilheid in smeulen. Hij pakte haar beet, drukte haar tegen hem aan en verleidde haar tot een verzengende zoen. Hij voelde de warmte van haar lijf door haar blouse. Hij voelde de lust, de wil haar te beminnen, pulseren in zijn aderen.

Gejaagd opende hij haar blouse. Hij voelde haar vingers begerig wrijven over zijn borst, omlaag glijden, zich stulpen rond de welving die zich aftekende in zijn kruis. Het deed een bronstige kreun opwellen in zijn keel. Hij liet zijn lippen de zachte huid strelen van haar hals, zijn tong een spoor trekken langs de welving van haar borsten. De zware geur van haar parfum deed hem duizelen.

Solange maakte zich los uit zijn greep. Ze liet haar blouse van haar schouders glijden, stapte uit haar rok. Ze haakte haar champagnekleurige bh los en gooide hem met een zwierig gebaar op de grond. Ze keek Ruwaard aan, koket, brutaal. Haar blik verried dat het nu heel snel moest gaan. Terwijl hij zijn kleren uittrok, liet hij zijn begerige blik over haar lijf glijden. Ze droeg nu alleen nog glanzende zijden kousen, opgehouden door jarretelles, en haar kniehoge zwarte, hooggehakte laarzen. Een onderbroekje had Solange gedurende haar reis kennelijk niet gedragen.

Traag schreed ze naar het king size bed. Onder de jarretellengordel zag Ruwaard haar beeldschone billen heen en weer deinen. Hij voelde zijn adem stokken in zijn keel toen ze plaats nam op het opgemaakte bed. En haar over elkaar geslagen benen naar het plafond uitstrekte. Ze drapeerde haar gespreide armen over het rijk bewerkte donkerbruine hout van het hoofdeinde. Hem een ongegeneerde blik gunnend op haar geopende oksels keek ze hem aan van onder haar wenkbrauwen en siste: “Viens, mon Frison…”

Ruwaard knielde op het bed. Hij zag hoe Solange haar benen van elkaar haalde en haar knieën optrok, zodat ze schaamteloos haar pruilende schaamlippen aan hem toonde. Ruwaard bukte, bracht zijn gezicht naar haar schoot en snoof het aroma op van haar lust: zoet, kruidig, dierlijk. Toen strekte hij zonder voorbehoud zijn tong uit en liet die vol langs haar gladgeschoren vulva glijden. Solange klemde haar kaken op elkaar. Met toegeknepen ogen onderging ze het genot dat Ruwaards tong en lippen haar schonken terwijl hij haar gulzig likte. Totdat ze hem nadrukkelijk opdroeg, haar te nemen.

Ruwaard richtte zich op, schoof verder tussen haar gespreide dijen, dichter naar haar opengesperde schoot. Hij zag hoe ze opkeek naar hem. Hij verlustigde zich aan de aanblik van haar gekouste dijen, volgde met zijn kleverig geile blik de blanke huid bedekt door de ragfijne zijde, haar glanzende zwarte, hemeltergend sexy laarzen. Hij zag hoe een druppel van het sap uit de gezwollen vrucht sijpelde. En richtte zijn beenharde pik om het met kracht in haar spleet te drijven. Hij voelde hoe haar geslacht zich begerig rond het zijne sloot.

Solange drukte haar ogen weer toe, liet haar lippen een stemloze kreet vormen. Ruwaard bewoog zijn bekken op en neer met de ingehouden verbetenheid van maanden opgestuwd verlangen. Ze ontving zijn stoten met een grimas waaruit eenzelfde verbetenheid sprak. Hij boog zich voorover, dwong haar tot een felle zoen. Pakte toen haar polsen vast om ze aan weerszijden van haar gelaat tegen het bed te drukken. Iedere keer wanneer zijn schaambeen tegen haar venusheuvel ketste, voelde hij hoe het koele leer van haar laarzen de huid van zijn flanken beroerde.

Veel had Solange niet nodig om klaar te komen. Neerkijkend op haar zag Ruwaard hoe ze haar hoofd naar opzij liet rollen. Met een scherpe kreet gaf ze stem aan haar orgasme. Hij voelde de krachtige samentrekking van haar spieren rond zijn pik, verhoogde zijn ritme nog meer. Totdat hij voelde hoe zijn eigen ontlading steeds onvermijdelijker werd.

Ruwaard richtte zich op om zich terug te trekken. Maar ze hield hem tegen. Ze sloeg haar ogen op. Hij las haar door lust vertroebelde blik, liet haar gefluisterde woorden tot zich doordringen. “Ik wil je in me voelen klaarkomen…”

Ruwaard hoorde het bloed ruisen in zijn oren. En dwong zijn geslacht weer langzaam in haar schoot. Hij zag haar verwachtingsvolle ogen. Hij ervoer de onbeschrijfelijke zachtheid die zijn mannelijkheid omsloot. Een gevoelde eeuwigheid zwelgde hij in dat gevoel. Bewoog traag op en neer, zijn pik net niet uit haar glijdend om weer tot aan zijn ballen in haar te stoten. Worstelend om zijn drang zijn zaad te laten vloeien te weerstaan. Totdat hij geen weerstand meer bieden kon.

Ruwaard liet haar polsen los. Solange sloeg haar armen om hem heen. Hij vlijde zijn wang tegen de hare. Hij voelde haar vingertoppen op zijn rug en merkte hoe het razen van zijn hart naliet. Haar gefluisterde liefkozingen liet hij weerklinken in zijn geest. Een tedere melodie van een lied waarvan hij maar enkele strofen kon verstaan. Hij liet zich drijven in haar omhelzing. Van bij het raam hoorde hij het suizen van de gure winterwind buiten. Omringd door deze zachte armen voelde hij zich vrij.

Alle verhalen van: GraafTell

Fijn verhaal 
+8

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen