Cocktail Corneel

Informatie
Geschreven door Giel
Geplaatst op 02 oktober 2020
Hoofdcategorie Voyeurisme | Buitenseks
Aantal reacties: 4
1115 woorden | Leestijd 6 minuten

 Het puntje van zijn tong tussen de lippen geklemd, nam Corneel de eerste treden van de trap. Eén en al concentratie op het dienblad dat hij voor zich op zijn rechterhand hield. Elke traptrede die de zestienjarige nam, bracht hem in hogere sferen. Niet alleen in zijn hoofd voelde dat zo aan, ook in de spanning die zich vanuit zijn onderlichaam kloppend aandiende.
‘Aha, daar is hij dan toch, ónze ober’, lachte zijn zus toen hij haar kamer binnen schreed. Het op het bed zittende bezoek, twee vriendinnen, giechelde. Die rosse met de leuke paardenstaartjes, Renilde, had hij al een paar keren gezien. Zij was het die opstond en ook het drankje voor dat andere meisje van het blad nam.
‘Dank je’, zei ze, zich terug op het bed vleiend.
‘Drink je zelf niks?’ vroeg zijn zus Hanne dan.
‘Ik heb beneden al iets gedronken,’ antwoordde Corneel, terwijl hij als gehypnotiseerd toekeek hoe haar twee vriendinnen het glas aan de lippen brachten en in enkele kleine teugjes wat cola naar binnen goten.
‘Broertje!’ riep Hanne dan, op een berispende manier, ‘bij de les blijven én niet zo staren naar mijn vriendinnen.’

De jonge vrouwen begonnen weer te giechelen, óók die nieuwe die een scherp gezicht had, bambie-ogen en een kort, hip zwartkleurig kapsel. Ze droeg een jeansrokje en een topje en had daarin duidelijk meer inhoud dan Renilde. Dat moet zeker een c zijn, vermoedde hij.
‘Bedankt voor de service’, nam zijn één jaar oudere zus hem nu bij de schouders, hem zachtjes doch kordaat naar de deur werkend, ‘maar dit is een vrouwenclubje en als je nou zo vriendelijk zou willen zijn om…’
Hij had de hint begrepen en trok de deur achter zich dicht. En het stoorde hem niet eens toen hij aan de andere kant de meisjes het hoorden uitproesten.

Hij repte zich naar zijn eigen kamer, zette de pc aan en deed de deur op slot. Viste dan uit zijn portefeuille een sleuteltje dat paste op de lade onderaan het werkblad van zijn studeertafel. Nam er vervolgens een groot notaboek uit om het met trillende vingers open te slaan. Hij sloot dan het digitaal fototoestel aan op zijn pc om de zojuist genomen opnamen binnen te halen. Bij hen in huis werden er altijd wel foto’s gemaakt en dus viel het niet echt meer op toen hij zonet met het toestel in de weer ging, op het moment dat zijn zus en haar vriendinnen nog beneden in de woonkamer zaten.
Voorzichtig in het boek bladerend vond hij al snel de foto van Renilde. Voor haar naam stond het cijfer ‘5’ genoteerd. Er juist onder een korte lijst met frisdranken. Achter ‘cola’ trok hij een streepje. Hij telde er nu al twaalf.  De diepe zucht die hem verliet, was er eentje van genoegdoening.

Hij printte dan de beste foto af van Evi. Want, had hij beneden opgevangen, zo heette die nieuwe. Hij nam een schaar en begon het snapshot mooi op maat uit te knippen. Met lijm plakte hij het kiekje op de eerstkomende blanco bladzijde in het boek. Hij keek dan even op de bladzijde daarvoor en begon, in sierlijk handschrift, het nummer ‘23’ te schrijven, met vlak erachter de naam ‘Evi’. Er net onder pende hij ‘cola’, waar achter hij meteen één horizontaal streepje trok. Hij dacht dan even na en zette zijn pen weer in beweging.
‘Scherp gezicht. Bambie-ogen. Kort zwart haar’ stond er nu genoteerd. Hij kribbelde verder. ‘Kort jeansrokje. Blote navel. Rood sexy topje. Grote tieten, waarschijnlijk C-cup.’ Hij herlas het en zag dat het goed was. Maar nog niet volledig. ‘Lekker ding’, schreef hij nog, en: ‘7,5/10’’.
Toen dat laatste zwart op wit stond, twijfelde hij even. Of hij er wel goed aan gedaan had, vroeg hij zich af. Of zij niet meer verdiende? Maar, zo kwam hij al snel in het reine met zichzelf, hij had van begin af aan zitten twijfelen tussen een 7 en een 8, dus als compromis kon het cijfer dat hij haar gegeven had niet beter.

Nu helemaal vol voldoening lopend, inspecteerde hij in het voor hem openliggende boek het resultaat van zijn arbeid. Zijn rechterhand gleed vervolgens zachtjes over zijn buik benedenwaarts, om daar nog wat anders te openen…
Als leerling horecaopleiding aan de hotelschool was hij door zijn ouders en zijn oudere zus ‘gepromoveerd’ tot ‘huisober’. Een taak die de zestienjarige jongen niet als een last ervaren had, wel integendeel. En het was intussen al enkele maanden geleden – zijn ouders waren toen ook niet thuis dat zijn twee jaar oudere zus hem vroeg om haar en de vriendin die haar had opgezocht, een glas cola te brengen. Terwijl die twee naar boven trokken, ging hij in de keuken het gevraagde uitschenken. En dan was er ineens die onweerstaanbare, vanuit het niets komende drang die hem liet doen waar hij in feite zelf versteld van stond en uiteindelijk de basis legde van zijn nieuwe, allesoverheersende passie.

Hij had een vriend die postzegels verzamelde (kon het nog saaier, vroeg hij zich af); een andere stak zijn tijd in het bijeensparen van, oh gruwel, aanstekers. Hij vond daar compleet niks aan. Nee, dan was zijn collectie van een geheel andere gehalte, van topniveau zelfs. Volkomen uniek: hij was ervan overtuigd dat hij de enige was met een dergelijke verzameling. Het was een collectie van jonge vrouwen die allemaal, stuk voor stuk al intiem waren geweest met hem – al beseften én wisten ze het zelf niet. Nee, het was er nog nooit van gekomen dat hij met een meisje effectief iets gedaan had – daarvoor was hij iets te bedeesd, besefte hij zelf – maar hij betwijfelde of zulke ervaring wel kon tippen aan de intense intimiteit die hij nu beleefde. De pure opwinding die hij telkens ervoer als hij in de volgeschonken glazen zijn piemel dropte en, goed geconcentreerd de spieren in zijn onderlijf beheersend, de cola in het glas met een beetje van zichzelf aanlengde… Om dan, na zijn ding snel terug in zijn slip gestopt te hebben en de broek gesloten, nauwgezet te controleren of er geen schaamhaartje in de frisdrank dreef. Een belangrijke én onmisbare check, want het was intussen toch al een paar keer gebeurd dat hij er eentje uit het glas had moeten vissen. Na nog eens gevoeld te hebben of zijn gulp wel goed dicht geritst was, het dienblad nemend om er in volle maar ingehouden extase de trap mee te bestijgen. Zich plechtig voelend, alsof hij een hogepriester was die een beker vasthield.

Hij had er een speciale naam voor bedacht, die ook als titel op de cover van zijn notaboek prijkte: ‘Cocktail Corneel’…   
      

© giel

Fan van Giel? Lees dan ook zijn verhalen, haiku's, romans en meer... Luk Gybels

 

Alle verhalen van: Giel

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

En daar wil ik nog aan toevoegen dat op de valreep me de reclame slogan van Rivella ineens te binnen schoot: 'Een beetje vreemd, maar wel lekker'. Ik vind het een treffende vergelijking ;-)
Ik heb inmiddels aardig wat verhalen van Giel gelezen maar moet zeggen dat dit er toch wel eentje is in een onverwachte categorie. Dat de schrijver uitblinkt in verrassende plotwendingen wist ik al, maar dat hij ook over komisch schrijftalent beschikt was voor mij nieuw. Wat mij betreft is het een welkome toevoeging aan het reeds indrukwekkende oeuvre van de schrijver. Dus wederom een verdiende klik op het felbegeerde duimpje.
Zou een zestienjarige knul al zelf op zo,'n idee komen? Die vraag kwam spontaan in me op tijdens het lezen. Beeldend verteld trouwens... Ik zag het helemaal voor me ;-)
Prachtig, hoe bedenk je het!