Harley-man and Beamer-girl

Informatie
Geschreven door petra-1
Geplaatst op 28 oktober 2021
Hoofdcategorie Voyeurisme | Buitenseks
Aantal reacties: geen
2361 woorden | Leestijd 12 minuten

Makkum voorbij en weer het dijkje volgen naar Zurich. Kalm ploffend in vier laat ik de boxer onder mij zijn werk doen: mij ontspannen over het eenbaans weggetje steeds verder brengen op deze mooie dag in mei. De frisse noorderwind laat de lucht staalblauw kleuren en ik geniet van de dag. Het lege landschap, de kleine, stille dorpjes die mij herinneren aan mijn eigen dorp dat nu zo veranderd is in de tijd, de frisgroene weilanden en de akkers waar tussen de droge aarde steeds meer groen zichtbaar wordt. Ik voel me geweldig en krijg er een kick van elke bocht uit te accelereren met een simpele draai aan de elektronische gashandel, het toerental op het LED-scherm op te zien lopen en dan weer laat te remmen. De BMW zendt de rijgegevens naar mijn mobiel en bij de volgende stop zal ik wel zien of ik nieuwe records vestigde op het gebied van G-krachten en hellingshoeken. Niet dat het mij daarom te doen is. Als je de vijftig voorbij bent kom je op een leeftijd dat dergelijke zaken als kinderachtig ervaart maar wel gewoon uit nieuwsgierigheid, zullen we maar zeggen.

Zo kom ik vlak nog ruim voor Zurich een andere motor in het zicht met een berijder die er ook schrik in heeft. Ik hoor de onregelmatige dreun van een Harley Davidson maar het is zeker niet de bak herrie die ik meestal meemaak en omdat ook zijn tempo als vlotjes is te omschrijven kan ik hem wel waarderen, al haal ik tussen twee bochten vlot in en steek kort mijn rechterbeen uit ten teken van groet. Voort ga ik weer om bij de kruising bij Zurich even in te houden. Dan weer door, de dijkweg naar Harlingen op en pas nadat ik het gas weer open kan draaien merk ik in mijn spiegel dat de Harley nog achter mij rijdt. De weg is overzichtelijk en leeg en daarom schroom ik niet om de snelheid tot het dubbele van het toegestane op te laten lopen. Harley-man geeft echter geen krimp en komt zelfs naast mij rijden. Dat duurt maar kort want we naderen snel Harlingen en het verkeer en vooral de fietsers nemen snel in aantal toe waarna ik met een kalme zeventig doortuf, mijn reisgezel voor het moment schuin achter me.

Ik besluit dat het tijd is voor koffie en rol daarom het centrum in parkeer bij de terrassen op het plein. Het verbaast me niet dat de Harley netjes naast mij parkeert en de grijns van mijn gezicht werd door een even brede grijns beantwoord. ‘Hi, Beamer-girl, je had er aardig de sokken in.’
Cool zet ik mijn helm af, schud mijn haren vrij en kijk hem aan. ‘Is dat zo?’
Het enige juiste antwoord dat de ware motorijder (m/v) kan geven en ik ken hem. Hij lacht kort als antwoord. Dan gaat zijn zwarte pothelm af en trekt hij de sjaal naar beneden. Een verweerde stoere kop van pakweg mijn leeftijd wordt zichtbaar en de rest van zijn lichaam ziet er ondanks de jaren ook niet verkeerd uit.
‘Koffie?’ Mijn vraag is kort en bevat alle info die hij nodig heeft.
Hij wijst richting een leeg tafeltje en laat mij voorgaan. Nog voor ik ga zitten gooi ik mijn jas open, rits hem los van mijn broek en hang hem over de leuning. Dan pas ga ik zitten en peuter de gehoorbescherming uit mijn oren. Harley-man is met dezelfde operatie bezig en dat pleit voor hem. Ook hij vindt dus dat er iets tussen zijn oren zit dat enige bescherming nodig heeft.

Met de koffie komen twee stukken appeltaart mee en ik laat het me goed smaken. Harley-man doet zijn best mij te imponeren en ach, wat geeft het. Ik laat hem praten en langzamerhand beginnen mijn vooroordelen betreffende Harley-rijders gelijk met zijn relativerende opmerkingen over het merk te smelten als sneeuw voor de zon. We bestellen een tweede rondje koffie en ditmaal mag ik alle voordelen van een motorfiets uit de eenentwintigste eeuw belichten. Al met al zitten we genoeglijk te kletsen maar ik wil verder en wenk de ober voor de rekening en heb mijn mobiel al in de hand. Met een razendsnelle beweging weet hij echter zijn mobiel nog voor mij tegen de pinautomaat de drukken.
‘Ben je met alles zo snel?’, vraag ik stoïcijns.
Hij reageert niet eens maar lacht alleen vaag en we besluiten de dijk te blijven volgen. Na Harlingen is het even zoeken naar het kleine eenbaans weggetje dat weer naar de zeedijk terugvoert maar eenmaal daar ploffen we zalig door het open landschap maar zoals altijd duren dromen nooit lang.

De schapen die vrij over de dijk en de weg mogen lopen zorgen voor een kalm tot stapvoets tempo maar toch zie ik in een krap bochtje de achterkant van de Harley een stap opzij zetten op een manier die niet veel goeds voorstelt. Harley-man ontging het billen samentrekkende momentje niet en stopt bij een uitrit richting dijktop. De schapen tonen opvallende weinig belangstelling en blijven hun eigen gang gaan maar wij kijken tegen een opvallend lege band aan. Een gemene scheur in de bandwang laat hoorbaar sissend het laatste beetje lucht door en de gealarmeerde Wegenwacht meldt vlotjes hun best te doen om binnen een uur op te komen draven. Het pas twee uur dus dat moet geen probleem zijn. We vinden online een motorzaak in Harlingen en een telefoontje leerde ons dat een vervangend exemplaar op voorraad was. Tja, dan blijft enkel de factor tijd en ik kan wel doorrijden maar ach, het plekje is eigenlijk te mooi om er snel vandoor te gaan. Bovendien geloof ik dat hij mijn gezelschap ook wel kan waarderen en dus haal ik een tweetal flesjes water uit mijn koffer en wandel de dijk op.

Het is eb en de Waddenzee is in een gigantische vlakte veranderd waar het water pas ver weg te zien is maar we de eilanden allemaal helder zien liggen. We vinden een plekje dat niet door de schapen is onder gescheten en gaan zitten. De zon is fel en zonder rijwind krijg ik het snel warm. Bij Harley-man is het niet anders en zodoende gaan jassen en truien snel uit. In mijn hemdje is het prima uit te houden en zo komen we in een sfeer die ondanks de ongelooflijke weidsheid intiemer wordt. Het gaat niet meer over motoren en ritten maar over ons leven, het leven met partners die niets van motoren willen weten en de oerdriften die een motor weet op te wekken. Ik vertel dat ik mij soms in een spagaat gedrukt voel met een huis en echtgenoot die de veilige thuishaven en het warme nest symboliseren en aan de andere kant mijn motor en zucht naar avontuur. Hij herkent het en meldt van zijn vrouw te houden maar dat soms het idee van een scheiding in hem opkomt, puur om zijn gang te kunnen gaan, weer verrast te worden.

Is het de felle zon die geen schaduwen toelaat? Is het de weidsheid waar nog geen boom zichtbaar is om je achter te verstoppen die mij opener dan gebruikelijk maakt? Ik vertel hem van de vrouw met de leren jas die mij jaren geleden verleidde om haar te verleiden en in welke emotionele achtbaan ik daarna terechtkwam. Ik vertel hem hoe ik daardoor veranderd ben en gewoon twee levens leidt waarbij niemand meer in mijn binnenste cirkel komt behalve mijn man. Dat ik, eenmaal met de motor op pad, iemand anders word en het avontuur niet schuw maar altijd weer naar huis ga. Harley-man blijkt een aandachtig luisteraar en geeft aan op dezelfde manier in het leven te staan en net als we op punt staan een stap verder te gaan kondigt het helgele busje zich aan. Het reparatieplan is snel gemaakt en vlot wordt het achterwiel gedemonteerd waarop de wegenwachtman meldt in een uurtje terug te zijn.

We klimmen de dijk weer op en vragen ons kort af wat een mens kan doen in die tijd. De forse zwelling in zijn broek vertelt mij ook zonder woorden dat hij wel een idee heeft en ik haal zonder er verder veel woorden aan vuil te maken een condoom uit de binnenzak van mijn motorjas. Nog even vraagt hij of de bovenkant van de zeedijk wel de juiste plek is zo tussen de doodgemoedereerd grazende en luierende schapen in maar als ik mijn laarzen uittrek en vervolg met mijn broek en slip snapt hij wel dat mijn zucht naar avontuur soms wint van het burgerfatsoen. Met nog slechts onze hemdjes liggen we naast elkaar en zijn erectie hoeft eigenlijk geen verdere aansporing meer; gewoon een lekkere paal die hij vaardig zijn jasje aantrekt. Ik wil hem al bestijgen als hij aangeeft enig voorspel wel te kunnen waarderen. Veel verwacht ik er niet van maar ik laat hem toe en spreid mijn benen. Het betere likwerk is een intiem spelletje dat kennis van je partner vereist en in ieder geval van de uitvoerend artiest een fatsoenlijke kennis van de anatomie. Harley-man weet drommels goed de weg en zijn kusjes langs mijn dijen weten me al in vervoering te brengen en als hij eenmaal plagerig langs mijn liezen lijkt wil mijn lijf een eigen leven gaan leiden. Dan weet zijn tong zich tussen mijn schaamlippen te boren en blijkt hij perfect de weg naar mijn lekkerste plekje te vinden en mijn kreun doet menig schaap binnen gehoorsafstand opkijken. Aangespoord gaat de tong vrolijk verder en binnen de minuut kom ik klaar met dusdanig misbaar dat als ik mijn ogen weer opendoe de schapen toch maar weer wat afstand hebben genomen. De arme beesten zijn ook niets gewend.

Harley-man wil doorschuiven zodra ik weer op aarde geland ben en daar heb ik geen enkel bezwaar tegen. Als hij in mij komt lijkt zijn erectie gevoelsmatig nog een maatje gegroeid en ik ben blij met zijn voorzichtige start. Hij snapt gelukkig wel dat ik niet van porselein ben gemaakt en eenmaal opgewarmd zet hij er een zalig stevige gang in. We zijn stil en alleen het zacht soppende geluid komt boven het geluid van de zeebries uit. Hoe tof om zo in de open lucht seks te hebben en mijn lichaam stemt onmiddellijk in door een nieuw orgasme te produceren. Dan wil ik boven en bereidwillig gaat Harley-man liggen. Ik bestijg hem en ga verder in een heel traag ritme waar we gebleven waren. Door vooral heen en weer te schuiven en gelijk mijn bekken een beetje te kantelen melk ik hem als het ware uit en dit is een spelletje dat ik lang kan volhouden en hij weet het te waarderen. Het geeft mij tijd om rond te kijken, van het uitzicht te genieten en ik vraag me af of ik nu naar Sexbierum of naar Minnertsga aan het kijken ben al moet het natuurlijk uit de aard der zaak gewoon Sexbierum zijn. Harley-mans’ handen op mijn heupen beginnen aan te sporen tot een hoger tempo maar hij is niet sterker dan mijn benen en voor straf vertraag ik mijn tempo verder. Over het dijkweggetje komen twee mensen op de fiets maar die gunnen mij geen blik waardig. Ik voel mij genegeerd.

Het kost me drie tellen om het hemdje uit te trekken en mijn beha heeft niet veel langer nodig. Het mag niet baten, het stel is al voorbij. De frisse wind doet mijn tepels nog verder verharden en als Harley-mans’ handen mijn borsten vinden voelt dat vooral sexy. Weer voel ik een orgasme aankomen en ditmaal komen we samen. Zijn handen weer op mijn heupen en met machtige stoten neemt hij me gewoon en ditmaal ga ik er volledig in mee, moedig hem aan en terwijl mijn borsten vrij kunnen zwaaien dans ik wild op zijn stotende lijf. Het wonder gebeurt: we komen hard en we komen nog tegelijk ook. Bovendien blijft hij doorgaan tot de laatste druppel zaad in het condoom geschoten is en mijn lijf volledig op tilt staat. Ik rol van hem af terug op mijn eigen jas waar ik naakt blijf liggen. De zon schijn en de frisse zeebrief blaast of er niets gebeurd is maar de schapen hebben opnieuw hun grenzen voor wat betreft social distancing opgeschoven en staan nu zeker tien meter van ons vandaan waarbij een aantal mij aankijken met een blik dat ik mij zou moeten schamen voor mijn gedrag. Of interpreteer ik nu hun blik verkeerd? Het zal me wat. Het zijn maar stomme schapen en ik roep ze toe gewoon jaloers te zijn. Voldaan, bevrijd en helemaal gelukkig blijf ik liggen. De zon maakt me nog roziger en even sluit ik mijn ogen.

Getoeter kondigt de terugkomst van de Wegenwachtman aan maar ik blijf liggen en laat het aan Harley-man om zich aan te kleden en onderaan de dijk te melden. Dat geeft mij tijd om liggend de belangrijkste kledingstukken weer aan te trekken en nog even te genieten van het weidse uitzicht. Pas als de Wegenwacht weer vertrokken is loop ik de dijk af en kijk Harley-man aan.
‘Dat was een onvergetelijke wip, Harley-man’, begin ik.
Hij grijnst om het compliment. ‘En nu?' vraagt hij vervolgens.
‘Nu rijden we verder en op het eind van de dag ben ik weer thuis en wacht daar op mijn man die ook de hort op is.’
‘En dan?’
‘Dan geef ik hem een knuffel en vertel hoe mijn dag was en welk een onvergetelijke ervaring ik had hier op de dijk.’
‘En dan?’
‘Dan gaat hij zeggen dat wij hier ook eens samen naartoe moeten met de auto omdat hij het uitzicht ook wil zien.’
‘Ah, je gaat niet over mij vertellen?’
‘Nee, dat zou hem maar verdriet doen.’
‘En hoe ziet het met ons?’

Ik heb ondertussen mijn jas dicht en ben druk met mijn helm. Ik kijk hem aan terwijl ik mijn motor tot leven breng.
‘Er is geen “ons” behalve een toffe ervaring.’
Harley-man lacht zichtbaar opgelucht. ‘Ik weet je naam niet eens, Beamer-girl.’
Ik druk de eerste versnelling in. ‘Beamer-girl is prima. Veel leuker dan BMW-meisje. Happy memories Harley-man!’
Ik laat de koppeling opkomen en rijd verder, op naar volgende avonturen.

 

Alle verhalen van: petra-1

Fijn verhaal 
+8

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen