Informatie
Geschreven door Vanille
Categorie Historisch | Fantasy | Sprookjes
Reacties: 2
3494 woorden | Leestijd 12 minuten

Veel mensen denken dat de talloze schitteringen aan de nachtelijke hemel sterren en planeten zijn. Misschien behoort u ook wel tot deze onnozelaars. Dat is geen verwijt, u weet gewoon niet beter, maar neem van mij aan dat het sterren- en planetenverhaal een wijd verbreid misverstand betreft. Noem het nepwetenschap, alternatieve feiten desnoods. In werkelijkheid gaat het om het licht van de hemel dat door gaten in het firmament schijnt. Overdag, wanneer de zon schijnt of wolken het zicht beperken, zijn die gaten niet te zien. Ook dan zijn ze er natuurlijk wel. Behalve dat er licht door de openingen valt, zijn ze ook geschikt om doorheen te kijken. Niet voor ons aardlingen om een glimp van de hemel op te kunnen vangen, wel voor de bewoners van de hemel, de engelen. Vanuit betrouwbare bron weet ik dat dit vaak gebeurt. Er zijn meer engelen dan gaten, men moet dus zijn beurt afwachten, maar juist vanwege dat gegeven kunnen we vaststellen dat er vanuit de hemel voortdurend op ons wordt neergekeken. Als u dat een verontrustende mededeling vindt, dan zal het volgende u zeker niet kalmeren: met zekere regelmaat verkeren er ook engelen onder ons. Je kunt ze niet herkennen, ze dragen geen lichtgevende kleding en hebben geen vleugels. Het enige wat een engel in mensengedaante typeert, is zijn of haar oogverblindende schoonheid.

Lodewijk, de blonde, kwam fietsend vanuit het noorden, Alexander, de donkere, uit het zuiden, te voet. Waar Sterre vandaan kwam, was onbekend. Ze dook op uit het niets, uit de lucht gevallen leek het wel. Althans, toen Lodewijk en Alexander de duinenrij afdaalden om een duik te nemen in de zee lag ze er opeens. En dat ze Sterre heette, wist toen noch Lodewijk, noch Alexander. Ze liepen haar voorbij en vroegen zich ieder afzonderlijk en in stilte af wat zo'n mooie dame hier moest alleen. Het was toch algemeen bekend dat dit stuk van de kust op zomerse dagen het domein was van hitsige mannen op zoek naar herenliefde. Daarom bivakkerden zij in de duinenrij die direct aan het strand grensde en niet op het strand zelf. Verborgen in duinpannetjes tussen het helm konden ze ongestoord hun gang gaan, hetzij alleen, hetzij in twee- of meertallen.

Zowel Lodewijk als Alexander waren zogenaamde heteromo's, heteromannen die het af en toe anoniem met een man wilden doen. Hoewel dat 'af en toe' en 'anoniem' op hen niet meer van toepsssing was. Ze kenden elkaars voornaam, beroep en woonplaats, én hadden na een ontmoeting of zes verspreid over een week of tien een idee gekregen van elkaars seksuele voorkeuren. Verliefdheid was een groot woord, maar tussen hun ontmoetingen door dachten ze regelmatig aan elkaar. Sterker nog, er was wederzijds verlangen. In de eerste plaats naar de seks, maar ook naar de andere dingen. Praten en lachen, zwemmen en afdrogen, liggen, zwijgen en kijken. Een kus af en toe, de strelingen. Hun ontmoetingsplek in de vier kilometer lange duinenrij wisten ze steeds feilloos te vinden. Natuurlijk was het voorgekomen dat een van tweeën niet was komen opdagen. Dat was teleurstellend, maar niet onoverkomelijk. Dan deden ze het met zichzelf, denkend aan de afwezige, of vonden ander loslopend mannenwild. Hoewel dat laatste haast voelde als overspel.

Een duik in de zee behoorde tot de rituelen. Het had iets koninklijks zoals de heren statig en naakt de duinenrij af kwamen zetten, de ruggen recht, de schouders breed, de benen lang. Toen Sterre het stel zag passeren was ze aangenaam verrast. Zulke knappe kerels die voorbijkwamen alsof ze niet anders deden dan naakt rondlopen. Ze kwam overeind van haar strandlaken om nog eens aandachtig de atletische tred te bestuderen waarmee de mannen in de richting van de zee liepen. Het meest werd ze getroffen door de gespierde achterwerken. Voor het betere stootwerk, dacht ze bij zichzelf. Het tijdschrift dat ze las, belandde in het zand toen ze opstond en de achtervolging inzette. Vooral nu ze overeind was gekomen, helemaal nu ze liep, werd duidelijk dat het blauwe badpak dat ze droeg haar veel te groot was.

Er moest iets fout zijn gegaan bij de verdeling van de strandtassen. Angela, die eveneens toestemming had gekregen voor een een bezoek aan het onderhemelse, moest de tassen hebben verwisseld. Vanwege het prachtige zomerweer was ook zij voornemens geweest het strand te bezoeken. Wat zou ze op haar neus gekeken hebben toen ze zich in een veel te klein badpak had gehesen. Zo fijngebouwd als Sterre was, zo fors en groot was Angela. Om de gedachte aan dat aan alle kanten uitpuilende badpak had Sterre hardop moeten lachen. Zelf moest ze ook een komische verschijning zijn. Het textiel lubberde aan alle kanten. Alleen als ze het van boven stevig omhoogtrok, sloot het enigszins aan bij kruis, buik en borsten. Ze had het uit kunnen laten, ze was immers op een naaktstrand beland, maar met vrijwel uitsluitend mannelijke bezoekers zou het toch te nadrukkelijk de kat op het spek zijn geweest. De waarschuwingen van hogerhand werden niet voor niets gegeven.

De mannen liepen voor haar uit de zee in. Het was eb, de branding rustig. Ze moesten ver doorlopen voor hun billen in het water verdwenen. Vrijwel gelijktijdig gingen ze door. Ze doken onder en kwamen met natte haren weer boven. Ze zeiden iets tegen elkaar, de een gaf de ander een duw, zodat hij achterover in het water belandde. Toen zagen ze haar.

Het water kwam Sterre tot de borst. Ze moest de schouderbandjes van het badpak vasthouden om te voorkomen dat het afzakte. Het zat lossing om haar lichaam. Zwemmen werd lastig. Ze lachte de mannen toe. Ze waren best dichtbij, hun gezichten waren nat. Knappe gelaatstrekken, vriendelijke, vrolijke ogen. De blonde had kuiltjes in zijn wangen, de donkere een kuiltje in zijn kin. 

'Koud?' vroeg die laatste.

De krampachtige manier waarop ze haar badpak vasthield, wekte vast die indruk.

'Als je zwemt, is het goed te doen,' suggereerde de blonde. Hij demonstreerde het door haar voorbij te zwemmen.

'Ik heb een te groot badpak. Van iemand geleend,' waagde Sterre zich aan een onzinnige uitleg. Maar de donkere knikte begripvol. 

'Dus als je gaat zwemmen, dan floep...' Hij lachte. 'Nou, ik zit er niet mee, hoor.' Met krachtige slagen zwom hij de blonde achterna.

Wat maakt het ook uit, dacht Sterre, trok haar benen van de zeebodem en zwom met een keurige schoolslag verder de zee op. Dit was fijn. Maandenlang had ze met engelengeduld door de hemelspleten getuurd naar de mierenhoop die aarde heette. Wat een bedrijvigheid heerste daar. Je werd al moe als je ernaar keek. Daarom waren de plekken waar de mens tot rust kwam zo interessant om naar te kijken. Mensen op terrasjes, wandelend in bossen, zittend met een boek op de bank, zonnend op het strand, zwemmend in de zee. Als ze ooit aan de beurt zou komen voor het onderhemelse, had ze steeds gedacht, dan wilde ze daar zijn. Liggend in het zand, bruinend in de zon, afkoelend in het zoute water. Vandaag was het zover. Ze kon het niet laten naar boven te zwaaien. Kijk mij eens fijn onder de mensen zijn, had ze willen roepen. Ze zag de mannen onder duiken en volgde hun voorbeeld. Het water borrelde, met haar handen kon ze de zeebodem aanraken, ze wentelde als de schroef van een schip en kwam proestend boven water met druipende haren. Ze moest er uitzien als een verzopen kat. De mannen lachten.

'Heb je je badpak nog?' riep de donkere.

Shit. Ze voelde. Ze keek om zich heen. Hoe kon dat nou? Ze had niets gevoeld.

'Dat meen je niet.' De donkere weer. Hij waadde dichterbij. 'Serieus?'

'Wat dan?' De blonde. 'Ben je je badpak kwijt?' Hij kon zijn spottende grijns niet verhullen. 'Naaktstrand, hè, met een badpak aan grijpen ze daarboven meteen in.'

Sterre keek hem verwonderd aan.

'Ja, dame, je moet je wel aan de spelregels houden.'

Ze doorzochten tevergeefs het water. 

'Drijft textiel of zinkt het?' vroeg de donkere.

'Het spoelt hoe dan ook aan,' zei de blonde, 'vroeg of laat.' Hij begon naar het strand te waden. 

De donkere hield hulpeloos zijn handen omhoog. 'Sorry.' Hij ging de blonde achterna.

Nadat Sterre nog één keer zorgvuldig de zee had afgespeurd besloot ook zij eruit te gaan. Op een enkele wandelaar na was het stil op het strand. Het naakte herenduo wachtten haar pootjebadend op. Sterre was niet preuts of zo - een begrip dat in de hemel sowieso niet bekend is - maar het voelde wel gek om, hoe ondieper ze kwam, steeds meer van zichzelf bloot te moeten geven. Ze hoefden daar niet te wachten, ze had geen behoefte aan een slotopmerking over een verdwenen badpak. Nonchalant, voor zover de situatie dat toeliet, naderde ze de kust. Hoewel ze focuste op de gezichten kon ze niet voorkomen dat haar ogen afdwaalden naar andere afdelingen. Wederom moest Sterre vaststellen dat beide heren goed bedeeld waren. Door zo pontificaal te blijven staan gaven ze de indruk te willen provoceren. Maar misschien vetrelde dat meer over haar dan over hen. Ze trotseerde de nieuwsgierige blikken.

'Jij hebt toch helemaal geen badpak nodig.' De donkere. 'Je kunt maar beter laten zien wat je in huis hebt.'

'Doen wij ook,' zei de blonde.

'Eh, ja,' bracht Sterre uit.

De situatie verwarde haar en onwillekeurig belandde haar blik op de natte mannenkruizen. Ze haastte zich om haar weg te vervolgen door het zand dat steeds muller werd, de mannen niet ver
achter haar. Ze hoorde ze met elkaar praten. Hadden ze het over haar? Over haar figuur, haar benen, haar borsten? Nee, ze staarden zich blind op haar kont natuurlijk, haar wulps ronddraaiende billen. Het laatste stukje naar haar strandlaken zou ze zo onverleidelijk mogelijk afleggen, zodat ze op haar reet zouden afknappen. Maar hoe kreeg je dat voor elkaar?

Toen Sterre haar handdoek omsloeg, bleven de mannen staan.

'Zitten jullie hierboven?' Sterre knikte naar de duinhelling. 

'Ja,' zei de donkere, 'lekker rustig, uit de wind in de de zon.'

'Er is nog plek,' grijnsde de blonde. De kuiltjes in zijn wangen werden dieper als hij lachte.

'Nou, nee,' grijnsde Sterre terug, 'ik zit hier prima.'

Vanuit haar ooghoek zag ze de minieme beweging die de donkere maakte. Ze twijfelde eigenlijk of ze het echt had gezien of dat ze het zich verbeeldde. Hij raakte zijn geslachtsdeel aan. Dat mocht natuurlijk, het was zijn penis, maar in het bijzijn van een onbekende vrouw niet zo fatsoenlijk. Het tafereeltje van wildvreemde blote mannen en een vrouw in niet meer dan een omgeslagen handdoek was sowieso wat ongepast en merkwaardig. Er werd weer gegrijnsd, eerst door de blonde, gevolgd door de donkere en ook Sterre kon haar gezicht niet in de plooi houden. Daar ging die hand van die donkere weer, ze wist het zeker nu, hij raakte zichzelf daar aan. En die blonde, hij deed het ook, langzamer, nadrukkelijker en onverstoorbaar.

'Ik, eh, ga me maar eens afdrogen.'

Sterre bewoog het badlaken over haar armen. Ze keek omhoog langs de duinhelling alsof ze met haar blik het tweetal de weg wilde wijzen. Onbedoeld gleed de handdoek van haar schouders, waardoor haar borsten in volle glorie het licht zagen.

'Doe je dat nou expres?' De blonde. Sterre schudde geschrokken haar blozende hoofd.

'Dat noemen ze nou de kat op het spek binden,' zei de donkere. 'Wij zijn boven als je ons nodig hebt, eh...?'

'Sterre.'

'Sterre.'

'Sterre met de mooie borsten,' zei de blonde.

'Gedraag je, Lodewijk,' zei de donkere.

'Oké, Alexander. Sorry, Sterre.' 

Ze renden het duin op, Sterre keek ze na, de handdoek aan haar voeten. De kat op het spek. Het was Alexander, de donkere, die zich nog eenmaal omdraaide. Het wenkte.

Een engel verlaat de hemel en bezoekt de aarde op eigen risico. Welke risico's precies bedoeld zijn, is niet helemaal duidelijk. De mens is onvoorspelbaar en onberekenbaar in zijn doen en laten, maar wat daar de consequenties van kunnen zijn voor een engel vertellen ze niet in de hemel. Dat geweld vermeden dient te worden is evident. Met seks ligt dat gecompliceerder. Proefondervindelijk te werk gaan biedt uitkomst.

Bovenop het duin, in hun vertrouwde duinpan, hadden Lodewijk en Alexander zich uitgestrekt op hun handdoek, de handen onder het hoofd. Afdrogen was niet nodig, de zon deed haar werk. 

'Wat een schatje die Sterre,' verzuchtte Lodewijk, 'er is hier plek zat, ook voor haar.'

'Als vrouw alleen bij twee vreemde naakte kerels?' vroeg Alexander.

'Ze was erop gekleed, Alex. Dat gedoe met die handdoek was toch gewoon ragfijn verleidingsspel? Doorzie jij dat dan niet?' Lodewijk draaide zich op zijn zij en legde zijn hand op Alexanders borst. 'Maar met z'n tweeën is het ook nog steeds leuk, hoor.' Hij kuste Alexander op zijn wang en mond en liet zijn hand afdalen. 'Jij hebt Sterre niet nodig om een beetje opgewonden te raken, zie ik. En kijk die van mij, wat een na-aper.' Hij duwde zijn vlezige lippen opnieuw op die van Alexander, die zijn mond opende en zo Lodewijks dartele tong binnenliet. Met zijn onderlichaam begon Lodewijk tegen Alexander aan te rijden, terwijl hij zachtjes diens testikels kneedde. Het waren lome bewegingen die ongetwijfeld in een hogere versnelling geraakt zouden zijn als er geen kuchje had geklonken dat de aandacht trok.

Zal ik wel, zal ik niet. Dat was het dilemma waarmee Sterre had geworsteld toen ze op haar handdoek lag op te drogen. Wel: wat kon er gebeuren? Niet: wat zou ze missen? Wat de doorslag gaf, was niet helder. Het zwoele zomerweer, de gedachte aan twee aantrekkelijke mannen binnen handbereik, de uitdagende en uitnodigende woorden... Het werd wel. Het werd kat op het spek, maar daar was ze dan zelf nog altijd bij. Voor ze het wist, stond ze bovenaan de duinenrij, tas en handdoek in de hand, en vond ze de bruine en de blonde, Alexander en Lodewijk, kussend tussen de helmplanten. Het viel niet mee twee erecties te negeren. Hoe goed ze haar best ook deed de opwinding visueel te vermijden, haar lijf gaf niet te negeren signalen af: de kriebels in haar onderbuik, de spontane pop-up van haar tepels, de zweetdruppels die uit haar oksels langs haar flanken naar beneden dropen.

Om haar in de stralende zon te kunnen zien hield Alexander zijn hand voor zijn ogen. Lodewijk had zich naar haar omgedraaid.

'Daar ben je dan eindelijk.'

'Is er nog plek?' Sterres onvaste stem verraadde nervositeit. Ze voelde zich bekeken en vond dit meteen een onzinnige gedachte. Wat had ze anders verwacht?

Lodewijk en Alexander waren opgestaan en schoven hun handdoeken naar links en rechts, zodat er tussenin ruimte vrij kwam. De heren leken niet te zitten met hun opgerichte geslachtsdelen, die van Alexander stijl omhoog, die van Lodewijk recht vooruit, alsof hij Sterre haar plaats wees. Ze voelde de blos op haar wangen gloeien. Ze zette haar tas aan het hoofdeinde van haar badlaken en nam plaats op haar rug. Beide heren volgden op hun zij naar haar toegekeerd, elk een hand onder het hoofd. Sterre keek naar rechts, naar Lodewijk, die zijn spottende grijns weer toonde. Ze keek naar links, in de donkere ogen van Alexander, z'n haar warrig over het voorhoofd. Hij keek haar onderzoekend aan.

'Doe je dit wel vaker?' vroeg Lodewijk die schijnbaar nonchalant zijn wijsvinger langs Sterres arm liet gaan. 

'Nee,' antwoordde Sterre die niet kon ophouden Alexander aan te kijken. Ze verdronk in die ogen, lieve ogen, zoals van een aanhankelijke hond. 

'Het is een beetje de kat op het spek binden, natuurlijk.' De vinger van Lodewijk was van haar arm overgestoken naar de zijkant van haar borst. 'Te mooie borsten, te gave huid, een prachtig figuur. Hoe moeten wij, mannen die niets gewend zijn, ons hiertegen verweren?' Zijn vinger beroerde haar tepelhof, haar tepel, en gleed omlaag haar buik op.

En hoe moet ik mij verweren, dacht Sterre, tegen die indringende, hypnotiserende ogen die me zo donker maar ook zo zachtaardig aankijken. De gelijktijdige beweging van haar hoofd naar dat van Alexander en Alexanders hoofd naar dat van haar veroorzaakte een zachte botsing van hun lippen. Op hetzelfde moment belandde Lodewijks vinger in het driehoekje haar op Sterres onderbuik waar hij ook zijn andere vingers spreidde en liet rusten vlak bij de bron.

'Ben je uit op een sandwich, Sterre?' 

Ze antwoordde niet, ze ging op in de tongzoen met Alexander. Haar bovenlijf was naar hem opgericht en met een licht duwtje van Lodewijk kantelde ze op haar zij tegen Alexander aan. Ze sloegen de armen om elkaars nek en tongden onverstoorbaar verder. Wel voelde Sterre hoe Lodewijk haar rug streelde, zijn hand over haar leest liet gaan en weer omhoog over de ronding van haar heup, om vervolgens op haar billen te belanden.

Lodewijk kreunde. 'Je bent zo zacht, Sterre.' Hij liet zijn hand tussen haar billen door glijden tot hij aan haar voorkant kwam waar ze nat en warm was. 'Wat Alex al niet teweeg brengt met een eenvoudig zoentje.'

Sterre voelde hoe Lodewijk tegen haar aanschoof, zijn arm over haar heen op haar borst, zijn stijve lid eerst tegen en toen tussen haar billen, zijn warme adem die langs haar schouder streek. Ze gooide haar hoofd in haar nek, zodat hij zijn gulzige mond in haar hals kon zetten. Terwijl Lodewijks grote hand haar rechterborst kneedde, deed zij hetzelfde met Alexanders ballen die losjes in zijn zak hingen. Hij had zijn ogen gesloten van intens genot en liet zijn hand over haar buik gaan, stak een vinger in haar navel en gleed verder omlaag. Ondertussen schoof Lodewijk zachtjes zijn erectie door Sterres bilnaad. Hij was gestopt met praten en ging op in de opwinding die zich in toenemende mate van het trio meester maakte.

Geen van drieën, zelfs Sterre niet, was zich bewust van het gedrang voor de kijkgaten van het engelenvolk ver boven hun hoofd. Wat lag Sterre, hun Sterre, in godsnaam te doen? Was dit ooit vertoond, een engel die seks had met twee aardlingen tegelijk? Het antwoord was simpel: ja, dat was al veel vaker vertoond. Maar engelen zijn net als mensen kort van memorie.

Toen Lodewijk iets naar onderen zakte en Sterres rechterbeen iets omhoog lichtte, gleed hij in een keer helemaal bij haar naar binnen. Ze gaf een gilletje van opwinding. Alexander opende dromerig zijn ogen. Terwijl Lodewijk Sterre neukte, tongde Alexander haar en trok Sterre aan Alexanders penis. Zo ingeklemd te liggen tussen twee mannen was hemels, goddelijk zelfs en ze wenste dat de opzwepende handelingen op het zomerse strand tot in de eeuwigheid zouden duren. In de verte hoorde ze de branding, boven haar hoofd het krijsen van een meeuw.

Alexander maakte zich los uit de omhelzing met Sterre en haar trekkende hand en nam omgekeerd plaats op zijn handdoek. Hij bracht zijn gezicht ter hoogte van Sterres kruis waar hij als een ware wetenschapper een wonder der natuur beschouwde, om precies te zijn copulerende zoogdieren. Alsof hij Lodewijks driftig op en neer glijdende lul assistentie moest verlenen zette hij zijn mond op het druipende tafereel, niet wetend of hij Sterre dan wel Lodewijk likte. Door een lichte kanteling van zijn bekken schoot Lodewijk uit Sterres kutje. Ze gaf een kreetje en keek omlaag waar Alexander haar taak als ontvanger direct overnam. Het zag er bizar uit, dat gevaarte dat vanuit haar kruis naar voren stak en dat Alexander pijpte alsof zijn leven er vanaf hing. Alexanders stijve hing ondertussen uitdagend voor Sterres gezicht, met een heldere druppel voorvocht glinsterend in de zon die ze zonder aarzeling weglikte. Zijn eikel was zout van het zeewater, zijn schaamhaar rook naar zeewier. Het was hemels toen Lodewijk opnieuw bij haar binnendrong. Zijn ritme van naaien werd haar ritme van pijpen. Het punt van totale verrukking, complete vervoering, volledige extase kwam in zicht. Ze kropen nog meer tegen elkaar, op elkaar, in elkaar, één kluwen stotende, glijdende, meebewegende lijven, die kreunde, steunde en hijgde. Een daverend drieledig hoogtepunt was aanstaande. De deelnemers maakten zich op voor de laatste meters en allerlaatste seconden.

Op dat moment greep de hemel in. Van het ene op het andere moment werd de engel Sterre tussen Alexander en Lodewijk uitgeplukt en naar haar oorsprong teruggevoerd. Het was een prachtige zomerdag, donderdag 21 augustus, op de kalender voortaan bekend als Sterres hemelvaart. Heilig was ze niet geweest, wel ongelooflijk geil.

Alexander en Lodewijk snapten niet wat er gebeurd was. Ze keken in elkaars verwarde gezichten en vervolgens naar elkaars natte geslachtsdelen. Er was nog maar verdomd weinig nodig om klaar te komen. Een orgasme verdraagt geen uitstel. Terwijl zij heftig en gelijktijdig ejaculeerden in elkaars mond, bracht het opkomend tij iets aan land. Iets blauws. Een badpak leek het wel.

Naar alle verhalen van:  Vanille

Fijn verhaal 
+3

Reacties  

Dit is zo zalig licht geschreven. Ik hou enorm van de humor in dit verhaal.
Heel leuk om lezen, echt.
Dankjewel voor dit compliment!