Zo te zien had hij met gemak haar vader kunnen zijn. Misschien zelfs wel haar grootvader. Maar omdat hij de eerste was die met haar wilde dansen, terwijl ze al zo’n twee uur in de salon aanwezig was, was ze toch heel verheugd op het verzoek ingegaan. Ook al was hij niet bepaald de persoon door wie ze gehoopt had gevraagd te worden. Die stond een paar meter van haar vandaan, met een ander

Hoe pijnlijk zou het geweest zijn als ze helemaal niet aan dansen zou zijn toegekomen. Voor de tweede achtereenvolgende keer nog wel. Want vorige week, de allereerste keer dat ze de moed gevonden had om in haar eentje naar een tangosalon te gaan, was het best leuk geweest, maar had ze uiteindelijk niet één keer gedanst. O ja, aanspraak had ze genoeg gehad. Maar voornamelijk met vrouwen, de mannen hadden haar blijkbaar niet zien zitten. Ook Jan-Paul niet, de man die ze heimelijk erg leuk vond en die, net als zij, drie jaar geleden met de beginners 1 cursus was begonnen. Maar ze begreep het wel. In beginners 2 was hij haar per slot van rekening met denderende passen voorbij gestreefd. En nu, in gevorderden 1, danste hij de tango uitstekend, terwijl zij er nog steeds niet veel van kon. Zelfs de gevorderden 2 volgers, en hoger, dansten graag met hem. Toch, als ze maar een keertje de gelegenheid gehad zou hebben… Het was die hoop, die haar had doen besluiten om toch nog een keer naar de milonga te gaan, ondanks de teleurstelling van vorige week. In plaats van met de mooie Jan-Paul, liep ze nu echter naar de dansvloer aan de zijde van een oude, onbekende kerel met een gegroefd gezicht, die ze nog nooit had gezien. De etiquette gebood dat ze de tanda niet zou afbreken. Voor vier klassieke tango’s zat ze dus in ieder geval met hem opgescheept. Ik hoop maar dat hij het een beetje kan, dacht ze nerveus, ik ben nog liever een muurbloempje dan dat ik voor gek sta

De man pakte haar hand losjes vast en legde zijn andere arm om haar heen, met de hand plat op haar schouderblad. Hoewel ze behoorlijk dichtbij elkaar stonden, zoals het hoorde, in een halfgesloten danshouding, bleef het maar ternauwernood binnen haar comfortzone. Bij de eerste klanken van Di Sarli’s Cumparsita zette haar leider zich soepel in beweging en Lotte wist meteen dat haar angst ongegrond was geweest. Deze man kón het. Hoewel hij anders danste dan alle leiders met wie ze ooit gedanst had, hij maakte bijvoorbeeld veel kleinere pasjes dan ze gewend was, was het niet moeilijk om hem te volgen. Door de subtiele bewegingen van zijn torso voelde ze meteen wat hij wilde. Niet dat hij gekke dingen deed. Integendeel, hij beperkte zich eerst tot een paar salida’s, de basispassen van de Argentijnse tango. Pas daarna leidde hij haar in een ocho, en vervolgens in een sandwich, een medialuna, een gancho, en zelfs een achterwaartse ocho. Het ging haar allemaal goed af. Zo goed zelfs, dat haar zelfvertrouwen razendsnel toenam en ze het zelfs aandurfde om zo nu en dan een versierinkje te maken. Toen de muziek uitstierf was ze verbaasd. Nu al? Gelukkig danst hij nog drie keer met me, dacht ze toe

“U danst uitstekend,” werd ze door haar danspartner gecomplimenteerd.

Zijn stem was laag en een tikkeltje hees, en met een licht accent dat ze niet kon thuisbrengen. Lotte glimlachte, oprecht dankbaar. Zo’n compliment had ze nog niet vaak gehad. Nog nooit zelfs.

“Mag ik u iets vragen?” vroeg de man beleefd.

“Tuurlijk. En zeg alsjeblieft jij tegen me. Ik heet trouwens Lotte,” antwoordde ze.

Hij knikte, zonder dat hij op zijn beurt zijn naam vertelde. “Zou je het een bezwaar vinden om de volgende tango te dansen zoals ze in Argentinie doen, in close-embrace.”

Dat was me nogal een vraag. Als Jan-Paul dat nou gevraagd zou hebben. “Ik weet niet of ik dat wel kan, zo heb ik nog nooit gedanst,” bekende ze eerlijk. 

De muziek begon. Dit keer een nummer van Fransisco Canaro, Danza Gaucha. Hoewel Lotte geen ja gezegd had, stond ze het volgende moment in een uiterst innige houding met haar veel oude partner. Met zijn arm helemaal om haar heen, reikten zijn vingers tot de buitenste regionen van haar rechterborst. De man was net iets groter dan zij, zodat ze met haar voorhoofd tegen zijn wang kwam te staan. In een natuurlijke reactie legde Lotte haar linkerarm in zijn nek, toen leunde ze naar voren. Zo innig had ze nog nooit met iemand gestaan, desondanks voelde het… comfortabel. De pasjes die hij nam waren nog kleiner dan zojuist. Ook zijn bewegingen leken vertraagd, als in slow motion, zo ongeveer als de beelden in een film op halve snelheid. Maar elk stapje, elke beweging, elke subtiele buiging van zijn lichaam, was raak, paste precies in de puls van de muziek. Voor de eerste keer sinds ze de tango ontdekt had, deed Lotte tijdens het dansen haar ogen dicht. Om op te gaan in een dans die ze nooit meer zou vergeten.