Informatie
Geschreven door Fanny
Categorie De dokter
Reacties: 2
7834 woorden | Leestijd 40 minuten

Het Huis, najaar 1943

"O ja," kermde ik. "O ja, ooh jaaaaa... Aah!"

Zijn ferme pik nam volledig bezit van me. Hij neukte me achterlangs zoals weinig anderen hem dat nadeden, zonder ook maar een vierkante millimeter in mijn kut niet te raken. Mijn heupen bevonden zich in de bankschroef van zijn handen terwijl ik op knieën en ellebogen voor hem zat, mijn hoofd gebogen tussen mijn handen op het matras. In nat bezwete slierten hingen mijn haren om mijn gezicht terwijl hij mijn borsten bij elke stoot tussen mijn bovenarmen heen en weer deed zwiepen als ongeplukte appels in een herfststorm. Zijn gespierde lijf ketste stevig tegen mijn billen in het schijnbaar eindeloze ritme van onze paringsdans. Telkens voelde ik zijn harige zak even tegen mijn druipende schaamlippen tikken. Hij wist van geen ophouden. Ik ook niet. Had iemand me ooit zo bloedheet gemaakt als deze jonge blonde god?

"Fick mich, Uli," smeekte ik toen hij inhield. "Bitte, nicht aufhören."

Duits was al drie jaar de voertaal in de peeskamers en intussen sprak ik de taal vrij goed. Wanneer ik zo op dreef was als nu vergat ik soms dat Ulrich ook Nederlands sprak. Ik zweefde op het randje van klaarkomen en had nog slechts een minuscuul zetje nodig in de goede richting. Waarom stopte hij uitgerekend nu?

"Wat ben je toch een geile hoer, Jasmijn. Je doet echt alles voor een harde leuter, nietwaar?"

"Alles," beaamde ik schaamteloos. "Maar alleen voor jouw leuter, liebe Ulrich."

Met trage stoten neukte hij verder, net genoeg om mijn hunkering in stand te houden, evenals zijn hardheid. Zijn nagels trokken dieprode strepen over mijn blanke billen waarna hij me een onzachte mep verkocht. Een dergelijke ruwe behandeling kon ik zelden waarderen maar van hem kon ik het hebben. Van hem kon ik vrijwel alles hebben.

Een natte vinger masseerde mijn aarsje. "Mag ik in je kontje, Jasmijn. Bitte?"

"Je weet dat ik het niet mag toestaan, lieverd."

Het was niet de eerste keer dat ik die vraag kreeg. Ook hij had het meermaals gevraagd en ik had hem steeds hetzelfde antwoord gegeven, maar met steeds minder overtuiging. Het verbod op anale seks was één van de regels van het Huis. Regels die hij en ik, net als iedereen, dienden te respecteren om geen gelazer te krijgen met de dokter. Tot ik Ulrich leerde kennen peinsde ik er niet over iemand toe te laten in mijn achterste gaatje, maar nu... Nu wilde ik het stiekem wel eens proberen. Met hem wel. Als ik hem daarmee een plezier deed, waarom niet? Misschien was het net zo geil als elke andere vorm van seks.

"De dokter hoeft het niet te weten," fleemde hij terwijl hij de druk op mijn anus geleidelijk opvoerde. "Het blijft tussen ons."

Ik kon niet ontkennen dat ik het dwingende vingertopje tegen mijn kringspier wel prettig vond. Ik was daar gevoelig en hij maakte me nieuwsgierig, maar ik dacht ook aan het maandelijkse medische onderzoek dat morgen op de agenda stond. Zou anale penetratie lichamelijke sporen achterlaten die de dokter zou opmerken? Ik durfde het risico niet te nemen.

Er werd op de deur geklopt.

"Alles goed, Jasmijn?" hoorde ik Rosa vragen. "Jullie tijd is om."

"Nog heel even," riep ik.

"Jetzt schon?" mopperde Ulrich. "Scheisse! Ik ben nog niet klaar."

"Neuk me dan snel."

Ik verdrong de gedachte dat hij me geen orgasme gunde omdat ik zijn verzoekje had geweigerd. Zo kinderachtig was hij niet, dacht ik toen hij zijn pik terugtrok en me op mijn rug liet rollen. Zelf knielde hij over mijn ribben. Dit was één van zijn favoriete standjes maar daarbij was mijn genot helaas niet inbegrepen. Mijn teleurstelling slikte ik weg. Mijn werk hield nu eenmaal in dat mijn plezier ondergeschikt was aan het zijne. De klant was koning en daarom duwde ik mijn zweterige borsten tegen elkaar zodat hij zijn lul ertussen kon raggen. Ik opende mijn mond en stak mijn tong uit toen hij klaarkwam, maar de meeste klodders kwamen op mijn wangen en hals terecht.

"Kom je morgen weer?" bedelde ik zonder de hoop in mijn stem te verbloemen.

Met het laken veegde ik zijn zaad van mijn huid. Misschien liet ik hem wel bewust weten dat ik dol op hem was. Het kon me niet schelen dat ik daarmee alle wijze raad in de wind sloeg.

"Misschien," antwoordde hij raadselachtig terwijl hij zich razendsnel in zijn uniform hees. "Als ik geen dienst heb wil ik dat wel doen, maar dan moet het wel lonen."

Zonder in te gaan op zijn toespeling lachte ik liefjes.

"Je probeert het toch wel hè? Het maakt niet uit hoe laat het wordt. Als ik weet dat je komt wacht ik op je."

Ik trok de vuile lakens van het bed, gooide ze in de wasmand en pakte een schone set uit de linnenkast.

"Spreek je ook wel eens buiten het bordeel af, Jasmijn?"

"Nee. Waarom?"

Als laatste gespte hij zijn riem vast. Zelfs dat gebaar deed iets met me. Hij was zo oogverblindend knap in dat uniform. Geen man was mannelijker dan 'mijn' Ulrich.

"Zou je niet meer tijd met me willen doorbrengen?" vroeg hij ondubbelzinnig met zijn grijpgrage handen op mijn billen. "Zonder te worden gehinderd door geboden en verboden?"

Het antwoord op beide vragen was ja, in zijn geval wel. Het begon me langzaam te dagen waar hij heen wilde. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje. Ging hij me daadwerkelijk mee uit vragen?

"Als ik vrij ben ga ik naar altijd mijn zusje," verontschuldigde ik me. "Ze rekent op me."

Ulrich greep me stevig vast en drukte zijn lippen op mijn mond. Met overgave beantwoordde ik zijn tongzoen die me weer in vuur en vlam zette. Zijn gekmakende vingers kneedden mijn borsten maar er was geen tijd voor nog een potje vrijen. Als ik het nog langer rekte zou de dokter zo meteen zelf poolshoogte komen nemen.

"Je zusje kan toch wel een keertje zonder je? Asjeblief lieve Jasmijn, ik wil zo graag langer van je kunnen genieten. Een uur is niks. Je bent niet eens klaargekomen."

Ja, wrijf het er nog maar eens in. Hij wist het mooi te verwoorden maar ik besefte donders goed dat ik zijn uitnodiging behoorde af te slaan. Niet alleen omdat ik daarmee de voorschriften van de dokter zou negeren, maar ook omdat ik mijn eigen grenzen zou overschrijden. Mijn klanten hoorden niet in mijn privé leven thuis en de moffen al helemaal niet. Maar ik zag Ulrich niet als een echte Duitser. Hij was half Nederlands. Als hij nou niet zo ontzettend geil en aantrekkelijk zou zijn en de verleiding niet zo groot...

"Ik weet het niet, Uli. Geef me tijd om erover na te denken."

"Natuurlijk." Hij grijnsde breed alsof ik al voor hem was gezwicht. "Vertel me je antwoord morgen maar, als ik je kontje ontmaagd."

Ik hield wijselijk mijn mond waarop hij naar de deur beende en deze achter zich dichttrok. Zuchtend begaf ik me naar de badkamer. Verdorie, ik was nog zo geil en nu moest ik me nog haasten ook.

<> <> <>

Twee maanden geleden stapte Ulrich voor het eerst over de drempel van het Huis en ik herinnerde me nog haarscherp dat zijn verschijning onmiddellijk indruk op me maakte. Zover ik wist was hij de jongste klant die ooit dit bordeel bezocht. Ik schatte hem nog geen dertig. Hij was tevens het prototype van Hitler's Arische ras; lichtblond, blauwogig, lang, atletisch, innemend en zelfverzekerd. Maar wat bovenal opviel was dat hij vloeiend Nederlands sprak zonder Duits accent, wat hij dankte aan zijn Hollandse moeder.

Bij zijn eerste bezoek aan het Huis koos hij voor Anemoon die op het gebied van borsten, billen en heupen het best bedeeld was. De tweede keer ging hij met Floor naar bed, die qua uiterlijk juist het tegenovergestelde in huis had. Beide meiden lieten na afloop doorschemeren dat Ulrich elke zonde meer dan waard was. Hun opgestoken duimen betekenden in onze onderlinge werktaal dat hij een goede minnaar was, ofwel groot geschapen, of allebei. Mijn nieuwsgierigheid nam ongekende vormen aan. Zodra ik de kans kreeg zou Ulrich mij op zijn weg vinden, nam ik me voor. Hoewel ik niet wist óf en wanneer ik hem weer zou zien deed ik er alles aan om hem in mijn web te vangen zodra de gelegenheid zich voordeed. Ik kaapte de mooiste jurkjes voor de neus van mijn collegaatjes weg, maakte meer werk van mijn make-up en haardracht en was me meer dan ooit bewust van mijn houding en gedrag. Hij mocht me niet op een onbewaakt ogenblik betrappen in een onelegante pose of met een nors gezicht. Ik moest en zou hem krijgen, hoe dan ook.

Het toeval wilde dat ik net op het toneel mijn verleidende kunsten vertoonde toen ik hem een week later tussen een zestal andere uniformen opmerkte. Het was een uitgelezen kans om mijn pijlen op hem te richten. Met zijn brutale blik op mij gericht reageerde voelde ik mijn kut al druipen bij het vooruitzicht dat hij straks misschien tussen mijn benen zou liggen. Heupwiegend op de maat van de muziek deed ik mijn ingestudeerde wulpse dansje op het podium. Meestal verdeelde ik mijn aandacht over de aanwezige mannen maar nu zocht ik doelgericht oogcontact met Ulrich. IJveriger dan anders schudde ik met mijn borsten en billen terwijl ik de delen van mijn engeltjeskostuum één voor één uittrok. Ik knipoogde naar hem, likte wulps langs mijn lippen, daagde hem uit door mijn maagdelijk witte behaatje naar hem toe te gooien. Grijnzend nam hij het niemendalletje in ontvangst. Nog slechts gekleed in een smetteloos broekje en schoenen met naaldhakken draaide ik mijn kont naar hem toe. Omdat het podium ongeveer een meter hoger was dan de vloer had hij een riant uitzicht op mijn onderkant.

Zijn kameraden joelden en moedigden Ulrich aan het broekje van mijn kont te trekken. Volgens het boekje mocht ik me niet laten aanraken als ik op het podium stond. De bedoeling was dat een meisje zich van haar geilste kant liet zien en daarmee haar publiek ophitste, zodat de kerels daarna naar niets anders verlangden dan hun stijve pik in een vrouwenlijf pompen. Maar de dokter was op dat moment niet in het Huis en de andere meiden waren druk bezig, zodat ik ditmaal ongestraft buiten het boekje kon gaan. Ulrich liet zich geen tweede keer uitdagen. Hij reikte omhoog, haakte zijn vingers onder het elastiek en trok het stukje stof met een geile grijns naar mijn enkels. Ik had allang gezien dat hij een flinke bult in zijn broek had en dat hij met zwoele ogen naar me keek. Bij de aanblik van mijn ontblote kut likte hij verlekkerd langs zijn lippen. Het moest raar lopen wilde ik hem niet in mijn bed krijgen maar ik besloot niets aan het toeval over te laten. Ik ging nog een gedurfd stapje verder door voor zijn knappe neus te knielen en zijn mooie hoofd tussen mijn handen te nemen.

"Küss mich, schätzchen," fluisterde ik.

Ik deed alsof ik mijn mond aanbood maar op het laatste moment duwde ik mijn heuveltje in zijn gezicht. De Duitsers gingen volkomen door het lint toen Uli zijn tong vrijmoedig tussen mijn schaamlippen dwong en een brutale vinger in mijn vagina stak. Het soppende geluid liet niets aan de verbeelding over. Zijn kompanen vochten letterlijk om een plekje vooraan omdat ze niets van dit schouwspel wilden missen. In meerdere opzichten voelde ik nattigheid toen ze allemaal eisten dat ik hen hetzelfde voorrecht bood als Uli. Gezien de stijgende opwinding waarin de mannen verkeerden dreigde dit uit de hand ging lopen als ik er niet meteen een eind aan maakte. Ze stonden op het punt me aan te randen, zo niet erger. Bij nader inzien waren de regeltjes van de dokter niet zo overbodig als ik dacht.

"Zimmer vier," zei ik tegen Ulrich toen ik me resoluut van hem losmaakte. "In zwei Minuten bin ich bei dir."

Het werd het heetste en meest bevredigende potje seks dat ik tot dan toe met een klant had beleefd. Binnen een half uur kwam hij tweemaal, en ik driemaal klaar. Vanaf dat moment koos hij alleen nog voor mij en raakte ik bij elk orgastisch feestje met Ulrich meer aan hem verslingerd.

<> <> <>

De Tweede Wereldoorlog duurde nu al ruim drie jaar. Hoe vreemd het ook moge klinken, we waren eraan gewend geraakt. We wisten niet beter dan dat de Duitsers geïntegreerd waren in onze maatschappij en dat zij de dienst uitmaakten. De meeste Nederlandse burgers hadden het vertrouwen verloren dat er ooit een eind aan deze situatie zou komen en hadden zich erbij neergelegd. De meesten, zei ik. Niet iedereen had de hoop op een vrij Nederland opgegeven, want hoe dan ook bleef het gros hen als de vijand zien. Maar hoe we bevrijd moesten worden en door wie, was een raadsel. Radio en kranten werden door de moffen gecensureerd en daarom was objectieve informatie niet voorhanden. De dokter had ons uitdrukkelijk afgeraden ook maar iets te ondernemen in de richting van ondergrondse kanalen, zoals radio Oranje[1] en de illegale pers[2]. Tenslotte liepen hordes Duitse officieren de deur bij ons plat. Het was veel te gevaarlijk om een politieke mening te hebben of te uiten. Wie verzet pleegde of onderduikers een schuiladres bood moest vrezen voor zijn leven.

We maakten ons ernstig zorgen om onze eigen toekomst en die van ons land. Wat was Hitlers volgende stap? Waar kon dit alles toe leiden? Vooral de toenemende discriminatie en haat jegens Joden, zigeuners en homoseksuelen, de razzia's en de deportaties naar Westerbork en andere werkkampen vonden we verontrustend. Tussen de regels meenden we van onze Duitse klanten te begrijpen dat er meer aan de hand was met de Joden maar ze lieten wijselijk geen details los. De Joden moesten het land verlaten om het Germaanse ras bloedzuiver te houden, zo luidde de officiële reden.

Waar ons landje ook onder gebukt ging was de Arbeitseinsatz, de verplichting voor alle Nederlandse mannen tussen 18 en 45 jaar om in Duitsland te gaan werken, meestal in de fabrieken. De dokter ontsnapte op het nippertje aan deze maatregel omdat hij net op tijd zijn 45e verjaardag vierde. Het gevolg van deze maatregel was dat er viriele Duitsers in ons land leefden die gescheiden waren van hun vrouw of geliefde, en jonge Nederlandse vrouwen hun man of verloofde moesten missen. Dat dit tot geheime en controversiële relaties leidde was onvermijdelijk, met alle gevolgen van dien. De dokter had nog nooit zoveel ongewenste zwangerschappen afgebroken.

<> <> <>

"Waarom duurde dat zo lang?" vroeg de dokter toen ik aan de bar een groot glas water met gulzige teugen leegdronk.

Hij stond alleen achter de bar en droogde een aantal glazen. Het was spitsuur in het bordeel en de andere meiden hadden hun handen en kut vol aan de aanwezige officieren. Na een langzame start aan het begin van de Duitse bezetting had het Huis snel aan populariteit gewonnen. De hoge militairen liepen hier de deur plat. Zelfs vanuit de omliggende provincies kwamen de moffen bij hun Haagse collega's over de vloer voor zogenaamd 'strategisch overleg'. De dokter was genoodzaakt weer twee jonge vrouwen in dienst te nemen; Toos en Elske. Toos had haar man verloren bij een bombardement en moest het hoofd boven water zien te houden met drie kinderen. Elske's man was afgevoerd naar Duitsland en zij bleef alleen achter met vier kleintjes. Ze kenden de dokter, hadden hem om hulp gevraagd en hij had, mede omdat ze jong, mooi en begeerlijk waren, zich hun lot aangetrokken. Beide nieuwkomers kregen geen bloemennamen. Ze woonden ook niet in het Huis vanwege hun gezin en werkten daarom alleen maar tijdens de piekuren, voornamelijk 's avonds. Vanwege de spertijd[3] werden ze rond middernacht in een Duitse legerauto weer thuisgebracht.

Zonder de dokter aan te kijken haalde ik onverschillig mijn schouders op. "De tijd vliegt altijd met Uli."

Mijn verstandhouding met de dokter was gaandeweg bekoeld en ik bracht nog maar sporadisch een nacht in zijn bed door. Ik was geen afhankelijk en onervaren meisje meer en ergerde me vrijwel dagelijks aan zijn niet aflatende bemoeienis met mijn doen en laten. Inmiddels vond ik mezelf oud en wijs genoeg om zelf te bepalen wat wel of niet goed voor me was. Ik wilde zelfstandig mijn eigen beslissingen nemen. Met twintig jaren op de teller was ik zo goed als volwassen. Heimelijk overwoog ik om over een paar maanden, na mijn 21ste verjaardag, me van zijn juk en het Huis los te maken. Een paar weken geleden had ik Rosa in vertrouwen genomen over mijn voornemen om samen voor onszelf te beginnen, maar ze verklaarde me voor gek. Zo lang de oorlog duurde mocht ik niet eens dromen van zulke wilde plannen, zei ze. Volgens haar had ik geen flauw benul waar ik aan begon. In het Huis waren we veilig en al stond er geen feestmaal op tafel, we hadden geen honger.

"Uli?" herhaalde de dokter. "Ik dacht dat hij Ulrich heette. Is Uli zijn koosnaampje?"

"Nou en?" reageerde ik bits.

"Ben je verliefd op hem?"

Zijn onomwonden vraag overviel me. Op het moment dat ik mijn ogen neersloeg wist ik dat ik mezelf verried. Natuurlijk was ik verliefd. Stapelverliefd zelfs. Ik kon al weken aan niets of niemand anders denken. Ulrich deed mijn hart sneller kloppen en mijn bloed sneller stromen. De vlinders in mijn buik maakten dat ik me in zijn gezelschap niet professioneel gedroeg, maar me liet leiden door roze gekleurde gevoelens. Ik was te toegeeflijk en vond het steeds moeilijker hem iets te weigeren. In mijn meest geheime fantasie stelde ik me voor dat hij me na zijn diensttijd ten huwelijk zou vragen. Hij zou me meenemen naar Duitsland voor een lang, gelukkig en ongeremd seksueel leven aan zijn zijde.

"Nee," antwoordde ik kortaf. "Mijn hart zit op slot, weet je nog?"

Maar mijn reactie had een averechts effect. Ik bevestigde juist wat ik zo krampachtig probeerde te ontkennen. Zelfs in mijn eigen oren klonk het ongeloofwaardig.

"Ulrich heeft de sleutel gevonden, is het niet?"

Ik beet hard op mijn lip maar mijn zwijgen was kenmerkend. Nog langer volharden in mijn leugen was zinloos. Zuchtend gaf ik mezelf gewonnen.

"Liefie..."

Hij probeerde mijn hand te pakken maar ik trok terug. Het was niet de eerste keer dat ik zijn poging om lichamelijk contact te maken afwees. Soms kon ik hem niet eens in mijn buurt verdragen hoewel ik daar geen aanwijsbare reden voor had. Ik had echt geen hekel aan de dokter maar af en toe werkte hij gewoon ontzettend op mijn zenuwen. Zoals nu.

"Noem me geen liefie," zei ik snibbig.

"Joke," begon hij zonder ook maar met zijn ogen te knipperen, hoewel hij me anders de les zou hebben gelezen.

Het was uitzonderlijk als hij tijdens werktijd mijn eigen naam noemde. Dat alleen al deed me eindelijk naar hem opkijken. Zijn grijze ogen keken me doordringend aan.

"Het is volkomen normaal dat je voor iemand valt," ging hij verder. "Ik begon me al zorgen te maken omdat ik het al veel eerder had verwacht. Een meisje van jouw leeftijd behoort verliefd te zijn, verkering te hebben, toekomstplannen te maken en stappen te zetten naar een zelfstandig leven. Het is de wet van de natuur. In dit Huis zijn de omstandigheden daarvoor niet ideaal maar ik twijfelde er niet aan dat het een keer zou gebeuren. Helaas heb je alleen de verkeerde vent uitgezocht."

Ik sloeg nijdig met mijn vlakke hand op de toog. "Het was ook te mooi om waar te zijn als je het zou goedkeuren. Niets doe ik goed genoeg in jouw ogen. Altijd heb je kritiek. Altijd! Wat mankeert er in vredesnaam aan Ulrich, behalve zijn nationaliteit?"

"Weet je dat hij getrouwd is en vader is van twee kinderen?"

"Ze zijn allemaal getrouwd," mompelde ik binnensmonds terwijl ik probeerde te verbergen dat dit nieuwe informatie was die als een scherp mes mijn hart doorboorde.

Uli had me verteld dat hij thuis een vriendinnetje had maar volgens hem had die relatie geen toekomst. Ik had zijn woorden geslikt als zoete koek. Wie van beiden loog, de dokter of Uli? Wie moest ik geloven? Mijn voorkeur ging uit naar de man van mijn dromen.

"Hij is bovendien niet zo ongevaarlijk als hij eruit ziet," vervolgde de dokter kalm nadat hij zich er nogmaals van had vergewist dat niemand ons gesprek kon horen. "Die vent gaat over lijken."

Ik lachte smalend. "Ken je een mof die dat niet doet? Het zijn legerofficieren, dokter. Ze komen hier om oorlogje te spelen namens Hitler, niet om vrede op aarde te prediken. Maar je vergist je in Ulrich. Zodra hij zijn uniform uittrekt is hij zo mak als een lammetje en eet hij uit mijn hand."

"Als jij je kleren ook uittrekt en alles doet wat hij wil, zal er inderdaad geen wolkje aan de lucht zijn." Hij liet een korte stilte vallen. "Ulrich is een spion. Morgenochtend trekt hij een sjofele broek en een hemd aan en mengt zich als Hollander tussen de Hollanders. Door te doen alsof hij zwakbegaafd is wordt hij niet serieus genomen en niet als bedreiging gezien. Op die manier probeert hij er op slinkse wijze achter te komen wie in het verzet zit en waar zich onderduikadressen bevinden. Moet ik je nog uitleggen wat er vervolgens gebeurt?"

Zei ik zojuist dat ik geen hekel aan de dokter had? Nu was ik daar niet meer zo zeker van. Ik kon zijn bloed wel drinken. Ik was ervan overtuigd dat hij me los probeerde te weken van Ulrich, maar niet om de redenen die hij aandroeg.

"Je verzint het ter plekke," beet ik hem toe. "Je bent jaloers want je wil je lieve kleine meisje voor jezelf houden. Je gunt me geen liefde of een goede vent."

We hielden allebei onze mond omdat er twee officieren binnenkwamen die aan de bar een drankje bestelden. De dokter gebaarde dat ik moest blijven zitten tot de mannen werden opgepikt door twee andere meiden. Toen legde hij een vinger onder mijn kin en draaide mijn gezicht in zijn richting.

"Ik gun je de hemel op aarde, Joke, dat weet je. Waarom zou ik tegen je liegen? Ik heb je ooit beloofd altijd eerlijk tegen je te zijn en die belofte heb ik daarna niet meer gebroken. In feite neem ik een enorm risico door je in vertrouwen te nemen, want als de Duitsers horen dat ik op de hoogte ben van Ulrich's geheime missie ben ik nog niet jarig."

Ik liet zijn woorden bezinken. Hoewel het verhaal niet onaannemelijk klonk weigerde ik te geloven dat Ulrich een spion was die verzetsmensen en onderduikers verried. Zo intens gemeen kon hij niet zijn. De dokter moest zich vergissen of zijn bronnen waren niet betrouwbaar.

"Nu mag ik zeker niet meer met hem naar bed?" concludeerde ik nukkig.

Hij glimlachte. "Ik denk dat het weinig zin heeft je dat te verbieden. Jou kennende vlucht je dan juist in zijn armen, desnoods buiten de muren van dit Huis."

Ik kon niet voorkomen dat mijn wangen tot achter mijn oren rood kleurden, wat hem uiteraard niet ontging.

"Je hebt toch niet...?"

"Nee!" Heftig schudde ik mijn hoofd en keek hem open en eerlijk aan. "Nee, echt niet. Ik ben elke vrije dag bij Sientje."

Ik sprak de waarheid. Nog wel. De dokter kon niet weten dat ik nog geen half uur geleden had besloten om aan Uli's wens tegemoet te komen en hem in Scheveningen te ontmoeten, waar hij gelegerd was.

"Denk na, Joke. Ulrich kan op zijn zevenentwintigste nog niet zo'n hoge rang hebben, tenzij hij uitzonderlijke talenten heeft die waardevol zijn voor zijn meerderen. Hij blinkt niet uit in oorlogsstrategie maar hij speelt wel meesterlijk toneel en spreekt perfect Nederlands."

Ik staarde afwezig in mijn lege glas. Er waren meer mensen die zich hardop afvroegen waaraan Ulrich zijn bliksemcarrière dankte, maar ik kon en wilde niet naar hun insinuaties luisteren. Dat hij misschien twee gezichten had en tot wrede dingen in staat was, wilde er bij mij niet in. Anderen kenden hem niet zoals ik hem kende. Hij was altijd zo lief en attent voor me, en zo geil. Hij kón gewoon niet slecht zijn.

"Ik vertrouw op je gezonde verstand, liefie. Naarmate je Ulrich beter leert kennen zul je ook zijn minder goede kanten doorzien. Ik wil je alleen maar waarschuwen. Wees voorzichtig."

Er kwamen meer mannen binnen en de dokter ging over tot de orde van de dag. Ik probeerde zijn verhaal uit mijn hoofd te zetten, rechtte mijn rug en stak mijn boezem uitdagend naar voren. Met mijn verleidelijkste lach knipoogde ik naar een gezicht dat ik nog niet kende, de hoogste in rang van dit kleine gezelschap. Hij keek een beetje ongemakkelijk in zijn strenge SS-uniform. Een maagd, dacht ik. Nog nooit in een bordeel geweest en misschien al lange tijd geen vrouw meer naakt gezien. Koren op mijn molen.

<> <> <>

"Aanstaande zondag kan ik niet komen," zei ik een paar dagen later tegen Sientje. "Ik... eh... Ik heb een andere afspraak."

Het lukte me niet om tegen haar te liegen hoewel ik haar ook niet de waarheid kon vertellen.

"Met wie?" vroeg ze prompt. "Heb je verkering?"

"Zoiets... Misschien wordt het dat wel."

Mijn zusje giechelde als een echte bakvis. Ze was aandoenlijk onschuldig en dat deed me glimlachen. In haar ogen was ik een laatbloeier omdat ik nog geen vriendje had gehad. Ze moest eens weten!

Sientje had nu dezelfde leeftijd als ik toen de dokter me in dienst nam. Hoewel ik haar lange tijd als een klein meisje was blijven beschouwen, besefte ik dat ze dezelfde seksuele kriebels in haar lijf moest hebben als ik destijds. Zou ze stiekem masturberen, vroeg ik me af. Waarschijnlijk wel. In ieder geval toonde ze zich erg nieuwsgierig naar het andere geslacht. Regelmatig sprak ze met rode konen op haar wangen over een jongen die soms een stukje met haar mee liep naar de modevakschool, waar ze voor naaister leerde. Tante Marie had haar liever thuis gehouden maar ik had gedreigd mijn toelage voor haar stop te zetten als mijn zusje niet meer naar school mocht. Ook al zou ze waarschijnlijk jong trouwen, ik wilde dat ze een fatsoenlijk beroep leerde zodat ze zichzelf kon bedruipen als dat nodig mocht zijn. Eén hoer in de familie was genoeg.

Omdat ik wist dat bij tante Marie elk seksueel onderwerp onbespreekbaar was, en ik me als een soort surrogaat moeder voor Sientje had ontwikkeld, had ik haar een basale seksuele voorlichting gegeven. Ik waarschuwde haar; houd je kleren aan als je met een man alleen bent, laat hem niet toe in je onderbroek en loop weg als hij zijn broek laat zakken. Ze lachte me keihard uit toen ik vertelde dat ze daar een baby van kon krijgen. Maar uit de vragen die ze me een week later stelde maakte ik op dat ze mijn boodschap wel serieus nam.

En nu zat ik handenwringend en met een nerveus kloppend hart in de tram naar Scheveningen waar ik Ulrich zou ontmoeten. Eindelijk alleen met hem. Ik keek ernaar uit maar het was ook spannend omdat ik slechts kon raden naar zijn plannen. Gingen we naar het bioscoopjournaal? Of een stukje wandelen? In mijn boeken werd heel wat hand in hand gewandeld door verliefde stelletjes. Dat vond ik zo romantisch dat ik het ook wel eens wilde meemaken.

"Hoe zie jij eruit?" vroeg hij kortaf toen ik nabij het zwaar gehavende Kurhaus uit de tram stapte. Het leek wel alsof hij teleurgesteld was.

Ik had me extra mooi voor hem willen maken maar zou daarmee de argwaan van de dokter en de andere meiden hebben gewekt. Daarom had ik, zoals gewoonlijk op een vrije dag, alle opzichtige make-up achterwege gelaten en gekozen voor een nette grasgroene jurk met blauwe bloemen en een ecru-kleurig vest. Vanwege het mooie nazomerweer had ik mijn laatste paar nylon kousen thuis gelaten en mijn blote voeten in platte schoenen gestoken. Ik wilde de wandeling niet bij voorbaat verpesten door het verkeerde schoeisel.

"Heb je een beha aan?"

"Ja natuurlijk. Ik ben niet aan het werk."

Het viel me van hem tegen dat hij dat niet snapte. Vandaag was ik even geen Jasmijn, maar iets weerhield me ervan hem te vertellen dat ik in feite Joke de Jong heette. Het was een ingebakken gedragscode dat we onze ware identiteit niet prijs gaven aan klanten. Maar als deze middag werd wat ik ervan verwachtte zou niets me nog weerhouden. Mijn verkering had het recht te weten wie ik was.

Toen hij me wilde kussen duwde ik hem van me af. "Niet hier. Iedereen kan ons zien."

Het was al te laat. Ik ving een paar misprijzende blikken op van passerende Hollanders. Iemand riep 'moffenhoer'. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte. Waarom was Ulrich in uniform en bewapend? Hij moest toch weten dat een Nederlands meisje in zijn gezelschap keihard veroordeeld zou worden.

"Wat mankeert jou?" was zijn reactie.

"We zijn in het openbaar. Gedraag je een beetje, alsjeblief."

Hij zweeg. Ik ook. In minder dan een seconde vroeg ik me af of ik niet beter terug kon gaan, maar ik verdrong die gedachte. Ik had me zo op vandaag verheugd. Uli had het vast niet zo kwaad bedoeld als ik het had begrepen. In een poging de gespannen stilte tussen ons te doorbreken pakte ik zijn mouw. Mijn bekrompen landgenoten dachten maar wat ze niet laten konden. Het kon me geen reet schelen.

"Wat gaan we doen?" vroeg ik opgewekter dan ik was.

"Je hebt me wat beloofd," fluisterde hij hees in mijn oor.

Ik knikte bedeesd. Inderdaad had ik hem anale seks beloofd maar ik had aangenomen dat we dat in het Huis zouden doen. Mijn vrije dagen waren tot nu toe seksloos geweest en dat wilde ik graag zo houden, maar voor hem wilde ik wel een uitzondering maken. Voor deze ene keer. Maar...

"Waar woon je?"

"Keine Frauen erlaubt," antwoordde hij. "Maar ik weet wel iets anders. Ik wil je sowieso aan een paar maten voorstellen."

Mijn hart maakte een blij sprongetje. Zie je wel, dacht ik. Hij meende het niet zo kwaad. Als hij me liet kennismaken met zijn vrienden, meende hij het serieus. Voor mij voelde het alsof hij me aan zijn ouders wilde voorstellen. De vlinders werden wakker en gingen met me aan de haal. Zwevend, met mijn hoofd in de wolken, liep ik met hem mee langs de Atlantikwall[4], mijn arm in de zijne gehaakt. Telkens als ik naar hem keek voelde ik hoe ik straalde. Ook bij Uli zag ik een aparte blik in zijn ogen die ik toeschreef aan zijn verliefdheid voor mij. Zie je wel dat alles goed kwam? De dokter kon de boom in met zijn verdachtmakingen.

"Hier is het," wees hij me een bunker die een eindje buiten de bebouwde kom lag.

Met een knoop in mijn maag liet ik me naar de ingang leiden van het betonnen blok met metersdikke muren. Wat een vreemde plek voor een romantisch samenzijn. Binnen was het kil. Ik huiverde en trok mijn vest dichter om me heen. Een olielampje verlichtte de kale ruimte.

"Dieter," riep Ulrich. "Wir haben Besuch."

Er verscheen een jonge Duitser vanuit een aangrenzende ruimte, niet veel ouder dan twintig en laag in rang, misschien een korporaal. De manier waarop hij me bekeek beviel me niet.

"Und sie sollte eine Nutte sein?" vroeg hij.

Gealarmeerd keek ik op naar Ulrich. Wát had hij over mij verteld? Misschien was het naïef van me maar ik had aangenomen dat mannen niet te koop liepen met hun bordeelbezoek. Als ik dit had geweten... De knoop in mijn maag groeide uit tot een 'niet pluis' gevoel toen nog een tweede soldaat opdook en de toegangsdeur vergrendelde. Wat was dit? Een bang vermoeden rees in mijn gedachten. Dit kon toch niet waar zijn? Ik vertrouwde Uli. Ik kon me toch niet zo in hem hebben vergist?

"Ik wil hier weg," zei ik zo vastberaden mogelijk. "Ik voel me niet lekker."

"Jij gaat nergens heen."

Zijn stem klonk net zo ijskoud als de temperatuur in de bunker. Het flikkerende licht van het olielampje wierp schaduwen op zijn gezicht dat er opeens satanisch uitzag. Ik las een boosaardige blik in zijn ogen die ik niet van hem kende. Angst kneep mijn keel dicht. Nee, dacht ik. Nee!

"Ik ga nu naar huis." Maar in plaats van ferm klonk mijn stem bibberig.

Ik deed een vergeefse poging om de gepantserde deur te bereiken want de derde kerel, die Boris werd genoemd, greep mijn arm beet en duwde me onzacht tegen de betonnen wand. De mannen lachten. Ulrich's maten wreven met een veelbetekenend gebaar langs hun kruis. Allebei hadden ze een stijve lul.

"Zieh dich aus."

"Nee!"

Mijn paniek nam ongekende vormen aan toen ze mijn vest ruw van mijn schouders rukten. Nee, dit niet! Ik moest hier weg. Maar tegelijkertijd wist ik dat ik kansloos was tegen drie getrainde militairen.

"Nee," jammerde ik. "Nee, raak me niet aan. Laat me los. Alsjeblief!"

"Stel je niet aan, Jasmijn," gromde Uli nijdig. "Zo preuts ben je anders ook niet. Je bent een hoer en lust er wel pap van. Bovendien ontkom je er toch niet aan, dus ik zou maar meewerken als ik jou was. En snel een beetje."

De woorden van de dokter echoden in mijn hoofd; die vent gaat over lijken. Dat hij gelijk had mocht ik ervaren toen een klap mijn hoofd zo hard opzij mepte dat ik mijn nekwervels hoorde kraken. In een vlaag van woede, pijn en paniek schopte ik met mijn knie onder Ulrich's ballen. Hij klapte kreunend en vloekend dubbel.

Ik schreeuwde: "Ploert!"

Als ik met hem alleen was geweest had ik misschien nog een kans gehad maar nu bemoeiden zijn kompanen zich ermee. Hun handen waren opeens overal. Ze pakten me vast, knepen venijnig in mijn boezem, trokken de zoom van mijn jurk omhoog en de rits omlaag, scheurden mijn onderbroekje van mijn kont, betastten mijn billen en probeerden tussen mijn samengeknepen dijen te wringen. Ik gilde het uit.

"Nein! Lass mich los...! Bitte, hör auf... Sofort aufhören!"

Maar hoe meer ik schopte, sloeg en spartelde, hoe bruter ik werd aangepakt. Buiten zinnen van angst bleef ik allerlei Nederlandse en Duitse verwensingen uiten. Het lukte me nog een paar kloten fijn te knijpen waarna ik opeens iets hards en kouds tegen mijn slaap voelde. De oorlog duurde lang genoeg om het geluid van het doorladen van een pistool te herkennen.

"Jetzt machst du genau was wir sagen, oder..."

Ik was ervan overtuigd dat mijn laatste uur had geslagen. Gedwongen tot overgave sloot ik mijn ogen. Sientje, dacht ik, nu heb je niemand meer.

<> <> <>

Ik was niet echt buiten bewustzijn maar ik kwam pas weer tot mezelf toen ik enkele koude regendruppels op mijn huid voelde. Ik staarde verdwaasd naar de wolken en besefte dat ik op de grond lag. Naakt. Tussen mijn vingers voelde ik rul zand en toen ik opzij keek zag ik dat ik in een duinpan lag. Afgedankt als oud vuil. Mijn kleren en schoenen lagen naast mijn voeten.

Bewegen deed pijn, veel pijn. In eerste instantie bleef ik daarom liggen, maar de regen bleef vallen en toen krabbelde ik toch maar overeind. Nauwelijks beseffend wat me was overkomen keek ik naar de rode en blauwe plekken op mijn armen en benen, de schrammen op mijn lijf. Mijn borsten en tepels voelden beurs en pijnlijk aan. Er kleefde zowel oud als vers bloed tussen mijn dijen. Mijn kut schrijnde zoals ik nooit eerder had meegemaakt maar mijn anus brandde als de hel. Op mijn tong en kapotte lippen proefde ik sperma en ik had buikpijn. Wezenloos trok ik mijn beha aan, gevolgd door mijn vuile en bevlekte jurk waarvan de V-hals was ingescheurd. Mijn onderbroekje was aan flarden en ik begroef het daarom in het zand. Gelukkig waren mijn vest en schoenen nagenoeg ongeschonden.

Wat nu? Het duurde even voordat ik weer enigszins helder kon denken. Ik moest naar huis. Maar hoe? Mijn handtasje was weg, en dus ook mijn tramkaartje. Lopen, Joke. Loop weg van de bunkers. Eerst naar bewoond gebied. Misschien kon ik ergens schuilen voor de regen. Daarna een telefoon zoeken om de dokter te bellen. Maar ik had geen geld en het postkantoor was vandaag dicht. Die vervloekte zondagen ook.

Moeizaam strompelde ik door de duinen. Lopen was een marteling maar het idee dat Ulrich of zijn kompanen me achterna zouden kunnen komen deed me ondanks alles sneller vluchten. Weg hier. Zo gauw mogelijk naar huis. Daar was ik veilig. De dokter zou me ongetwijfeld de huid vol schelden omdat ik niet naar hem had geluisterd. Ik zou een donderpreek krijgen die zijn weerga niet kende, maar het kon me niet schelen. Hij had groot gelijk en ik nam me voor zijn goede raad nooit meer te negeren.

In een portiek van een gesloten winkel wachtte ik tot de bui zou wegtrekken. In de verte klaarde de lucht weer op toen ik hulp kreeg uit onverwachte hoek. Ik hoorde iemand mijn naam roepen.

"Jasmijn? Ben jij het?"

Onwillekeurig kromp ik ineen omdat ik die naam nooit meer buiten de muren van het Huis hoopte te horen. Er stapte een man van zijn fiets met houten velgen, wat nog zo'n idioot gevolg van deze kutoorlog was. Hij kwam me bekend voor maar ik herkende hem pas toen hij voor mijn neus stond.

"Bertus!"

Bertus was een voormalig lid van de Rotary Club en voor het uitbreken van de oorlog een vaste klant van het Huis. Hij was tevens degene die me op mijn eerste dag de stuipen op het lijf joeg, maar in de maanden daarna had ik zijn betere kanten leren kennen. Mijn ontredderde toestand moest hem zijn opgevallen want hij vroeg of hij iets voor me kon doen.

"Ik weet niet hoe ik thuis moet komen," prevelde ik. "Ik ben verkr... gevallen en nu... Nu ben ik mijn portemonnee kwijt."

"Waar moet je heen? Het Huis? Spring maar achterop."

Van springen was geen sprake en elke oneffenheid in het wegdek veroorzaakte felle pijnscheuten in mijn lijf, maar ik prentte mezelf in dat elke meter me dichter bij huis bracht. Nog even volhouden. Stevig doortrappend fietste hij dwars door Den Haag met mij in amazonezit op de tartende bagagedrager. Vanwege de moffen die in het Huis bivakkeerden bracht Bertus me niet tot aan de deur, maar ik was hem dankbaar dat hij geen tegenprestatie eiste en me in ieder geval in de buurt afzette. Het laatste stukje legde ik meer struikelend dan lopend af, steeds omkijkend of ik niet door moffen werd gevolgd.

Misschien had één van de meiden me al gespot voordat ik het smeedijzeren hek bereikte, want de dokter kwam me daar tegemoet gerend. Toen hij me optilde en als een baby in zijn armen naar binnen droeg braken mijn tranen in alle hevigheid los. Ik was zó ontzettend opgelucht hem te zien en zijn stem te horen.

"Kom maar, liefie," suste hij. "Je bent nu thuis. Alles komt goed."

Liefie... Hoe had ik dat koosnaampje kunnen verafschuwen?

Voor de zoveelste keer ontfermde hij zich over me als een soort pleegvader. Hij bracht me regelrecht naar boven, naar zijn kamer, en legde me op het bed. Er kwam geen enkel verwijt over zijn lippen. Hij vertelde me niet hoe dom en dwaas ik was. Hij keek enkel zorgelijk op me neer terwijl hij teder mijn haren streelde. Blijkbaar had hij de diagnose al gesteld op basis van mijn verfomfaaide uiterlijk en de bloedsporen op mijn benen. Ik was niet het eerste verkrachtingsslachtoffer dat hij onder ogen kreeg.

"Wie heeft dit op zijn geweten?" was alles wat hij vroeg. "Toch niet...?"

"Ulrich," snikte ik. "Hij en nog twee moffen... Dieter en Boris."

"Met zijn drieën...?" vloog hij uit.

Door mijn tranen heen zag ik hoe zijn lippen een smalle streep vormden en zijn handen zich tot vuisten balden. Zijn ogen schoten vuur, maar zijn woede richtte zich niet op mij.

"Het spijt me zo, dokter."

"Nee Joke, jij mag je niet schuldig te voelen. Jou treft geen blaam. Als iemand ergens spijt van krijgt zijn het de klootzakken die je dit hebben aangedaan. Als Ulrich's leven hem lief is laat die schoft zijn smoel hier niet meer zien. Ik wurg hem met mijn blote handen, al is dat het laatste wat ik doe. Dit doet hij niet nog eens."

Hoewel ik door niets en niemand aangeraakt wilde worden wist de dokter me op zijn eigen geduldige en geruststellende manier over te halen tot een lichamelijk onderzoek. In de rol van arts legde hij mijn verwondingen schriftelijk vast in mijn dossier, en waar nodig behandelde hij ze. Hij gaf me pijnstillers. Daarna liet hij een weldadig warm bad voor me vollopen; hij waste me en droogde me af zoals hij dat jaren geleden had gedaan toen ik een onbeschreven blaadje was en hij me alles nog moest leren. 

Nu onderwees hij een woordeloze les in genegenheid. Hij omringde me met zoveel liefde dat ik me schuldig ging voelen over mijn wispelturige gedrag van de afgelopen tijd. Ik had hem onheus behandeld. Opnieuw leerde ik dat ik hem kon vertrouwen, dat ik op hem kon rekenen en dat hij niet de bemoeizuchtige baas met de corrigerende vinger was. Die nacht lag ik als vanouds in zijn armen, al raakten we elkaar verder met geen vinger aan. Seks was op dat moment teveel gevraagd en dat verlangde hij ook niet. We hielden allebei onze onderbroek aan. Hij werd niet hard en ik niet nat. Maar het gevoel van geborgenheid dat hij me gaf was onbetaalbaar.

De volgende dag gaf hij me een schrijfblok en een kroontjespen en vroeg me alles tot in het kleinste detail op te schrijven wat er in die bunker was gebeurd. Het werd een wanordelijk verhaal dat me elke vernedering deed herbeleven. Ik deed er uren over, maar toen ik een punt achter de laatste zin zette voelde ik me iets beter. De dokter las het met afgrijzen. Hij stelde me nog een paar vragen en schreef mijn antwoorden erbij. Toen liet hij me het hele gebeuren nog eens met horten en stoten vertellen.

"Hij komt er niet meer in, Joke," verzekerde hij me. "En jij gaat niet meer naar Scheveningen tot de laatste Duitse soldaat zijn biezen heeft gepakt en terug is naar zijn vaderland."

Nu was ik toch al niet van plan mijn gezicht ooit nog in die kustplaats te laten zien. Daarom voelde ik het niet als een straf, maar als een beschermende maatregel. Minder gelukkig was ik met zijn stelling 'als je van je paard valt, moet je er zo snel mogelijk weer op'. Ik mocht zelf het moment bepalen maar hij verlangde dat ik binnen twee weken weer seks met hem zou hebben. De gedachte stond me op dat moment zo tegen dat ik er misselijk van werd. Verstandelijk wist ik wel dat niet elke man een verkrachter was maar voorlopig wilde ik helemaal niets meer van seks weten, in welke vorm dan ook. Maar met dezelfde psychologische trucjes waarmee de dokter me had ingewerkt wist hij stap voor stap mijn vertrouwen te herwinnen. Het begon met een tongzoen en zijn naakte lijf tegen dat van mij. Elke dag een stukje verder.

Na een week ging ik overstag. Als het dan toch moest, dan maar zo snel mogelijk zodat ik er niet langer tegenop hoefde te zien. Mijn lichaam deed geen pijn meer, hoewel de blauwe plekken en schaafwonden nog zichtbaar waren. Hij deed het met beleid; zo langzaam, voorzichtig en liefdevol dat ik me zowaar kon ontspannen. Feilloos wist hij mijn hormoontjes tot leven te wekken en me zelfs weer tot een orgasme te brengen. Seks was en bleef een geil spelletje. Gaandeweg durfde ik mijn remmingen los te laten en na drie weken ging ik weer aan het werk.

Ik herinnerde me een uitspraak van Rosa: "Verkrachting is helaas een risico van ons vak. Als het je overkomt lik je je wonden en neem je de draad weer op. Wat moet je anders?" 

<> <> <>

Zes weken na mijn traumatische ervaringen in de Scheveningse bunker riep de dokter me bij zich. Hij pakte mijn handen in de zijne en keek me ernstig aan. Mijn hart sloeg spontaan op hol want dit betekende niet veel goeds.

"Hij is dood, Joke," vertelde hij me. "Ulrich's lichaam is gisteren uit de Rotterdamse haven gevist. Hij schijnt betrokken te zijn geweest bij een uit de hand gelopen vechtpartij die de nacht daarvoor heeft plaatsgevonden. Men gaat ervan uit dat hij daarbij in het water is gevallen of geduwd, en verdronken."

Ik hapte naar adem terwijl de eerste waterlanders alweer over mijn wangen liepen. Maar ditmaal was het geen uiting van verdriet, maar van opluchting. Want telkens als ik een voet buiten de deur zette voelde ik de angst om Ulrich ergens tegen te komen. Hij achtervolgde me nog steeds in mijn nachtmerries. Maar nu hij dood was viel die last van mijn schouders.

"Weten ze zeker dat hij het was?" vroeg ik.

"Absoluut. Geen twijfel mogelijk. Je kunt weer rustig slapen, liefie."

Met een diepe zucht sloeg ik mijn armen om zijn middel en op zijn beurt omhelsde hij mij. Terwijl ik de betekenis van deze boodschap tot me door liet dringen herinnerde ik me de doodsbedreiging die de dokter aan Ulrich's adres had geuit.

"Heb jij... Heb jij iets met zijn overlijden te maken?"

Hij schudde bijna onmerkbaar zijn hoofd. "Ik ben de afgelopen dagen niet eens in Rotterdam geweest."

Dat was zo, maar toch... Op de één of andere manier wachtte hij net iets te lang met antwoorden en overtuigde zijn ontkenning me niet.


© Fanny, december 2017 


[1] Radio Oranje, "De stem van strijdend Nederland", was een radioprogramma van de Nederlandse regering in ballingschap in Londen. De Nederlanders moesten in het geheim luisteren, omdat de Duitse bezetter het luisteren naar de Engelse zenders had verboden en later de bevolking had verplicht alle radio-ontvangers in te leveren. Toch hielden velen hun radio's en verborgen (wikipedia)

[2] De illegale pers in Nederland waren kranten, pamfletten en tijdschriften, die tijdens de Tweede Wereldoorlog door verzetsgroepen vaak onder levensgevaarlijke omstandigheden werden gedrukt, uitgegeven en verspreid. Het doel hiervan was de bevolking te informeren over, en aan te zetten tot verzet of althans een meer kritische houding tegenover de Duitse bezetter (wikipedia)

[3]  spertijd of avondklok, de uren waarin de bevolking ('s nachts) niet op straat mag zijn (wikipedia)

[4] De Atlantikwall was een meer dan 5000 kilometer lange verdedigingslinie langs de West Europese kustlijn, bestaande uit bunkers, kanonnen en mijnenvelden,die Duitsland tijdens WOII in de bezette gebieden had aangelegd ter voorkoming van een geallieerde invasie. (wikipedia).


Naar alle verhalen van:  Fanny

Fijn verhaal 
+1

Reacties  

Fantastisch geschreven
Wauw Fanny. Wat een indringend verhaal......nogmaals: WAUW !